Tibetan
་བདེན་པ་ལ་འཕར་འདོད་པའི་མཁྱེན་པ་ལ་འབབ་པས་ན་རྒྱལ་པོའི་འཁོར་ལོ་དང་ཆོས་མཐུན་པའི་ཕྱིར་ཞེས་ཟེར་རོ། །བཙུན་པ་དབྱངས་སྒྲོགས་མཐོང་ལམ་འཕགས་ལམ་ཡན་ལག་བརྒྱད་ཀྱི་རང་བཞིན་ཡིན་ལ། དེ་ལ་ལྟ་བ་རྟོགས་པ་རྩོལ་བ་དྲན་པ་རྣམས་ནི་ཤེས་རབ་ཀྱི་རང་བཞིན་མཐོང་སྤང་གི་རྟོག་པ་གཅོད་པས་རྩིབས་པ་དང་ངག་ལས་མཐའ་འཚོ་བ་རྣམས་ཚུལ་ཁྲིམས་ཀྱི་རང་བཞིན། ཏིང་ངེ་འཛིན་དང་ཤེས་རབ་ཀྱི་རྟེན་བྱེད་པས་ལྟེ་བ། ཏིང་ངེ་འཛིན་དམིགས་པ་ལ་སེམས་འཛིན་པས་མུ་ཁྱུད་ལྟ་བུ་ཡིན་པས་འཁོར་ལོ་དང་འདྲ་ཞེས་ཟེར་ཏེ། མཛོད་དུ། ཆོས་ཀྱི་འཁོར་ལོ་མཐོང་བའི་ལམ། །མྱུར་བར་འགྲོ་སོགས་རྩིབས་སོགས་ཕྱིར། །ཞེས་སོ། །དོན་དུ་ན། ཆོས་ཀྱི་འཁོར་ལོའི་རང་བཞིན་ནི་གཉིས་ཏེ། ལུང་གི་ཆོས་ཀྱི་འཁོར་ལོ་དང་། རྟོགས་པའི་ཆོས་ཀྱི་འཁོར་ལོའོ། །དང་པོ་ནི། གསུང་རབ་ཡན་ལག་བཅུ་གཉིས་སྡེ་སྣོད་གསུམ་གྱིས་བསྡུས་པ་རྣམས་སོ། །གཉིས་པ་ནི། ལམ་གྱི་རང་བཞིན་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་ཕྱོགས་ཀྱི་ཆོས་སུམ་ཅུ་རྩ་བདུན་ལ་སོགས་པ་རྣམས་སོ། །འདི་དག་ནི་ཇི་ལྟར་འཁོར་ལོ་རིན་པོ་ཆེ་ཡུལ་གཞན་དང་གཞན་དུ་འཕོ་བ་དང་མི་མཐུན་ཕྱོགས་ལས་རྒྱལ་བར་བྱེད་པ་ལྟར། སློབ་མའི་རྒྱུད་ལ་རིམ་གྱིས་འཕོ་བ་དང་། འདོད་ཆགས་ལ་སོགས་པ་མི་མཐུན་ཕྱོགས་ལས་རྒྱལ་བར་བྱེད་པས་འཁོར་ལོ་དང་ཆོས་མཐུན་པའི་ཕྱིར་འཁོར་ལོ་ཞེས་བྱའོ། །གཉིས་པ་ནི། སངས་རྒྱས་ཉན་ཐོས་ལ་སོགས་པས་ཞེས་སོ། །རང་རྒྱལ་སངས་རྒྱས་ཀྱི་འཁོར་དུ་མི་འོང་བས་དེས་བསྐོར་བ་མི་རིགས་སོ་ཞེ་ན། སྐྱོན་མེད་དེ། སྲིད་པ་ཐ་མའི་ཚེ། སངས་རྒྱས་ཀྱི་འཁོར་དུ་མི་འོང་ཡང་དེ་ཡང་སངས་རྒྱས་ཀྱི་དྲིན་ལས་སྐྱེས་པས་དེའི་འཁོར་དུ་རིགས་པའི་ཕྱིར་ཏེ། ཇི་སྐད་དུ་འཇུག་པར། ཉན་ཐོས་སངས་རྒྱས་འབྲིང་རྣམས་ཐུབ་དབང་སྐྱེས། །ཞེས་བཤད་པས་སོ། །བཞི་པ་ལ་རྒལ་བ་དང་། ལན་གཉིས་ཀྱི་དང་པོ་ནི། དེ་ལྟར་མཁྱེན་གསུམ་གྱི་སྒོ་ནས་ཕྱག་འཚལ་བ་ན། དེ་དག་བརྗོད་བྱར་བྱས་པའི་བསྟན་བཅོས་རྩོམ་ཞེས་ཤུགས་ལ་དམ་བཅས་པས་ན། སྔར་བཤད་པའི་ཚུལ་དེ་ལྟར་ཕྱག་འཚལ་བ་དང་བསྟོད་པ་སྔོན་དུ་འགྲོ་བ་ཅན་གྱི་བསྟན་བཅོས་མངོན་པར་རྟོགས་པའི་རྒྱན་རྩོམ་ན། ཆོས་རབ་ཏུ་རྣམ་འབྱེད་ཀྱི་ཤེས་རབ་བསྐྱེད་པའི་ཆེད་དུ་གཞི འམ། མི་མཐུན་ཕྱོགས་སྤོང་བའི་ཆེད་དུ་གཉེན་པོའམ། ཤེས་བྱ་ཐམས་ཅད་ཤེས་པར་བྱ་བའི་ཆེད་དུ་རྣམ་པ་རྣམས་ལས་གང་ཡང་རུང་བ་ཞིག་བརྗོད་བྱ། བསྡུས་པ་མཛད་གྲང་ལ། ཕྱོགས་དང་པོ་ཤེས་རབ་བསྐྱེད་པའི་དོན་དུ་གཞི་བསྡུས་པ་ལྟར་ན། བསྟན་བཅོས་འདི་རྩོམ་པའི་འབད་པ་དོན་མེད་དེ། ཆོས་མངོན་པ་དང་ཟློས་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདི་ལྟར་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་མངོན་པར་རྟོགས་པའི་རྒྱན་འདི་ལས་ནི་ཆོས་རྣམས་ཀྱི་རང་སྤྱིའི་མཚན་ཉིད་གཏན་ལ་འབེབས་པའི་བསྟན་བཅོས་མངོན་པའི་སྡེ་སྣོད་ལས་མ་སྨོས་པའི་གཞི་ཕུང་པོ་ཁམས་དང་སྐྱེ་མཆེད་གང་ཡིན་པ་དེ་འབྱུང་བ་མེད་པས་སོ། །ཕྱོགས་གཉིས་པ་མི་མཐུན་ཕྱོགས་སྤང་པའི་དོན་དུ་གཉེན་པོ་མ་ལུས་པ་བརྗོད་བྱར་བསྡུ་བར་འདོད་ན། མི་མཐུན་ཕྱོགས་དང་བཅས་པ་སྟོན་ནམ། འོན་ཏེ་གཉེན་པོ་ཡན་གར་བ་སྟོན། དང་པོ་ལྟར་ན། གཉེན་པོ་བསྟན་པའི་ཕྱིར་རྩོམ་པར་འགལ་ལ། གཉིས་པ་ལྟར་ན་གཉེན་པོ་དེ་གང་གི་གཉེན་པོ་ཡིན་པ་ཁོང་དུ་ཆུད་པར་མི་འགྱུར་ཏེ། འདིས་གཉེན་པོ་རྣམ་བྱང་གི་དངོས་པོ་ཙམ་ཞིག་བསྡུས་པའི་ཕྱིར། མི་མཐུན་ཕྱོགས་ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་པའི་དངོས་པོ་མ་བསྡུས་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདིར་སྔ་རབས་པ་དག་མི་མཐུན་ཕྱོགས་དང་བཅས་པར་སྟོན་ན། མངོན་པ་དང་ཟློས་པའི་སྐྱོན་འཕེན་པ་ནི། རང་ལ་ཡང་མཚུངས་ལ། ཅི་སྟེ་དེ་དག་གི་ལུགས་ལ་གཞི་ཁོ་ན་སྟོན་པ་མ་ཡིན་པས་ཞེས་ཟེར་ན། འདིར་ཡང་མཚུངས་ཏེ། གཉེན་པོ་དང་བཅས་ཏེ་སྟོན་པས་སོ། །དེས་ན་གཞི་ཡང་སྟོན་ན། འདིའི་བརྗོད་བྱ་གཉེན་པོ་ཡིན་པ་འགལ། ཞེས་པའོ། །ཕྱོགས་གསུམ་པ་ཤེས་བྱ་ཤེས་པའི་དོན་དུ་རྣམ་པ་མ་ལུས་པ་བསྡུས་པ། རྣམ་པ་གཞི་དང་བཅས་པ་བསྡུས་ན། རྣམ་པ་ཙམ་བསྟན་པར་འགལ་ལ། གཞི་མེད་པ་བསྡུས་ན། དོན་མེད་དེ། སྐྱེས་བུར་ཉེ་བར་མཁོ་བའི་དོན་ཅུང་ཟད་ཀྱང་མ་བཤད་པའི་ཕྱིར་ཏེ། རྣམ་པ་གཞི་ངེས་པ་ཙམ་ཞིག་བསྡུས་པའི་ཕྱིར་དང་། དེ་ལས་ཀྱང་དོན་རྟོགས་པ་མེད་པས་སོ། །འདི་ལྟར་རྣམ་པ་གཞི་དང་མ་འབྲེལ་བས་བཟློག་ཕྱོགས་ཀྱི་སྒྲོ་འདོགས་མི་ཆོད་པས་གནས་ལུགས་ཀྱི་དོན་མི་རྟོགས་པའི་ཕྱིར་རོ། །གསུམ་ལས་གཞན་ཡང་བརྗོད་བྱ་བསྡུས་པ་མི་སྲིད་པས་བསྟན་བཅོས་རྩོམ་པ་དོན་མེད་དོ་སྙམ་དུ་གཞན་དག་སེམས་པར་འགྱུར་བ་མ་ཡིན་ནམ་ཞེ་ན། གཉིས་པ་ལ་བཞི། ལན་མདོའི་ཤེས་བྱེད་ཀྱི་ལུང་དགོད། ལུང་གི་དོན་བཤད། དོན་བསྡུ་བའོ། །དང་པོ་ནི། རྒྱན་གྱི་གཞི་གཉེན་རྣམ་པ་གང་རུང་རེ་རེ་ཁོ་ན་བརྗོད་བྱར་བསྡུས་པས་ཇི་སྐད་བཤད་པའི་སྐྱོན་ཡོད་པ་དེ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། གཞི་གཉེན་རྣམ་པ་ཕྱོགས་གསུམ་ཆར་གྱིས་ཀྱང་རྒྱན་གྱི་བརྗོད་བྱ་བསྡུས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེར་ཐལ། འཕགས་བཞིའི་མངོན་རྟོགས་མཐའ་དག་བརྗོད་བྱར་བ
Chinese
据说，由于它落入渴望增长的智慧中，因此与国王的轮宝相符。尊者妙音（Dbyangs sgrogs）认为，道谛是八支圣道的自性。其中，见、悟、勤、念是智慧的自性，能断除见道所断的分别念，所以是轮辐；语、业、命是戒律的自性；禅定和智慧是轮轴；禅定是心专注于所缘，如同轮辋。因此，它被称为轮宝。如《俱舍论》中说：“法轮是见道，迅速行等是轮辐等之故。”实际上，法轮的自性有两种：教法轮和证法轮。第一种是十二部经和三藏所摄的一切经典。第二种是道之自性，包括三十七道品等。这些就像珍宝轮一样，能转移到其他地方，战胜敌对势力。同样，它们也能逐渐转移到弟子的相续中，战胜贪欲等敌对势力。因此，由于法轮与轮宝相似，所以被称为法轮。第二种是佛陀、声闻等。如果有人问：缘觉佛不属于佛陀的眷属，因此不应该由他来转法轮。答：没有过失。因为在最后一生中，即使他不属于佛陀的眷属，但他也是从佛陀的恩德中产生的，因此理应属于佛陀的眷属。正如《入行论》中所说：“声闻、中佛皆由胜者生。”第四个问题是反驳和回答。首先，如果像这样通过三智来礼敬，那么就等于暗示要创作以这些为主题的论著。因此，如果创作以先前所述的方式进行礼敬和赞颂为先导的《现观庄严论》，那么，为了生起辨别诸法的智慧，或者为了舍弃敌对势力，或者为了了知一切所知，就应该以基、对治或相中的任何一个作为主题。简而言之，第一种是生起智慧
English
It is said that because it falls into the wisdom that desires to increase, it is in accordance with the wheel of the king. The venerable Dbyangs sgrogs considers that the path is the nature of the eightfold noble path. Among them, view, understanding, diligence, and mindfulness are the nature of wisdom, which can cut off the conceptual thoughts to be abandoned by the path of seeing, so they are the spokes; speech, action, and livelihood are the nature of discipline; concentration and wisdom are the hub; concentration is the mind focusing on the object, like the rim. Therefore, it is called the wheel. As it is said in the Abhidharmakosha: "The wheel of Dharma is the path of seeing, and the spokes are for the sake of rapid movement, etc." In reality, there are two kinds of Dharma wheels: the Dharma wheel of teaching and the Dharma wheel of realization. The first is all the scriptures contained in the twelve divisions of scripture and the three baskets. The second is the nature of the path, including the thirty-seven factors of enlightenment, etc. These are like the precious wheel, which can be transferred to other places and overcome hostile forces. Similarly, they can gradually transfer to the disciples' continuum and overcome hostile forces such as greed. Therefore, because the Dharma wheel is similar to the wheel, it is called the Dharma wheel. The second is the Buddha, the Shravakas, etc. If someone asks: The Pratyekabuddha does not belong to the retinue of the Buddha, so it is not appropriate for him to turn the wheel of Dharma. Answer: There is no fault. Because in the last life, even if he does not belong to the retinue of the Buddha, he is also born from the grace of the Buddha, so he should belong to the retinue of the Buddha. As it is said in the Bodhicaryavatara: "Shravakas and middle Buddhas are all born from the Victorious One." The fourth question is refutation and response. First, if one pays homage in this way through the three wisdoms, then it is equivalent to implying that one should compose treatises with these as the subject. Therefore, if one composes the Abhisamayalankara, which is preceded by homage and praise in the manner described above, then, in order to generate the wisdom of distinguishing all dharmas, or in order to abandon hostile forces, or in order to know all knowable things, one should take any one of the base, antidote, or aspects as the subject. In short, the first is to generate wisdom.
Chinese
如果为了（某种）目的而归纳基础，那么撰写这部论著的努力就是没有意义的，因为这与《法句经》相悖。就像这部《现观庄严论》一样，它没有提到《阿毗达摩藏》中没有提到的基础，即蕴、处和界等法的自相和共相的定义，因此（撰写这部论著）是没有意义的。第二种观点是，如果为了消除不一致的方面而希望将所有对治法都包括在论述的主题中，那么是展示不一致的方面，还是仅仅展示对治法？如果是前者，那么为了展示对治法而写作是矛盾的。如果是后者，那么就不可能理解对治法是对治什么的，因为它只包括了对治清净的事物。由于没有包括所有不一致方面的烦恼事物。在这里，如果早期的学者认为展示不一致的方面，那么指责与《阿毗达摩》相悖的错误也同样适用于他们自己。如果他们说，按照他们的观点，不仅仅是展示基础，那么这里也是一样的，因为他们也展示了对治法。因此，如果也展示基础，那么与这部论著的主题是对治法相矛盾。第三种观点是，为了了解所知，归纳所有方面。如果归纳包括基础的方面，那么与仅仅展示方面相矛盾。如果归纳没有基础，那么就没有意义，因为它没有解释任何对个人有用的东西，因为它只归纳了确定的基础的方面，而且也无法从中理解意义。就像这样，由于方面与基础无关，因此无法消除相反的执着，因此无法理解实相的意义。除了这三种之外，不可能再有其他论述的主题被归纳，因此其他人可能会认为撰写论著是没有意义的，不是吗？对于第二种观点有四点：引用经部的知识依据，解释经文的意义，总结意义。第一点是：如果仅仅将庄严的基础、对治法或方面中的任何一个归纳为论述的主题，那么就会出现如上所述的错误，但事实并非如此，因为基础、对治法和方面这三个方面都归纳了庄严的论述主题。原因在于，所有四种圣者的现观都包括在论述的主题中。
English
If one were to condense the basis for the sake of (some) purpose, then the effort to compose this treatise would be meaningless, because it contradicts the Abhidhamma. Just as this Ornament for Clear Realization of the Prajñāpāramitā, it does not originate from the basis not mentioned in the Abhidhamma Pitaka, which establishes the definitions of the self and common characteristics of phenomena, namely the aggregates, elements, and sense sources. The second view is, if one wishes to include all antidotes as the subject matter in order to abandon discordant aspects, then does one show the discordant aspects along with them, or does one show only the isolated antidotes? According to the first, it is contradictory to compose for the sake of showing the antidotes. According to the second, it will not be understood what that antidote is an antidote for, because it only includes the entities of purification. Because it does not include the entities of affliction from all discordant aspects. Here, if the earlier scholars show the discordant aspects along with them, then the fault of contradicting the Abhidhamma is equally applicable to themselves. If they say that according to their system, it is not just showing the basis alone, then it is the same here as well, because they also show it along with the antidote. Therefore, if one also shows the basis, then it contradicts that the subject matter of this is the antidote. The third view is, for the sake of knowing the knowable, one condenses all aspects. If one condenses the aspects along with the basis, then it contradicts showing only the aspects. If one condenses without the basis, then it is meaningless, because it does not explain even a little of what is useful to individuals, because it only condenses a certain basis of aspects, and also because one does not realize the meaning from that. Like this, because the aspect is unrelated to the basis, one cannot sever the imputations of the opposite side, therefore one does not realize the meaning of reality. Since it is impossible to condense the subject matter other than these three, wouldn't others think that composing the treatise is meaningless? For the second view, there are four points: citing the scriptural authority of the answer, explaining the meaning of the scripture, and summarizing the meaning. The first is: if one condenses only any one of the basis, antidote, or aspect of the Ornament as the subject matter, then there is the fault as stated above, but that is not the case, because all three aspects of the basis, antidote, and aspect condense the subject matter of the Ornament. The reason is that all the clear realizations of the four noble ones are included in the subject matter.