Tibetan
་པ་མཐོང་བའི་རང་བཞིན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། ། ཡུལ་ཅན་པའི་ངོ་བོ་བཤད་པ། དེ་ལྟར་ན་སྦྱིན་པ་ལ་སོགས་པའི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་གཞན་ལྔ་ནི་དམུས་ལོང་དང་འདྲ་སྟེ། ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པའི་མིག་བུ་དང་བྲལ་ན་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པའི་སར་བགྲོད་པར་མི་ནུས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་བས་ན་འདིར་ཕ་རོལ་ནི་བགྲོད་བྱ་མཐར་ཐུག་པ་རྣམ་མཁྱེན་གྱི་སའོ། །འདིར་ཕ་རོལ་དེར་ཕྱིན་པར་བྱེད་པས་ན་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ཞེས་པ་ནི་རྣམ་པར་མི་རྟོག་པའི་ཡེ་ཤེས་སོ། །འདི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པའི་རང་བཞིན་ཡིན་པས་ན་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཉིད་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་སོ། །དེ་ལ་སྦྱིན་པ་ལ་སོགས་པ་གཞན་ལྔ་ནི་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པས་ཟིན་པ་ན་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པའི་མིང་ཐོབ་སྟེ། དེས་ཡོངས་སུ་ཟིན་པའི་སྦྱིན་པ་ལ་སོགས་པ་རྣམ་མཁྱེན་གྱི་རྒྱུར་གྱུར་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་དེ་དག་ནི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་དང་འདྲ་བས་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ཞེས་བྱའོ། །ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་དེའི་རང་བཞིན་ཅི་ཞེ་ན། རྣམ་པར་མི་རྟོག་པའི་ཡེ་ཤེས་སོ། །ཇི་ཙམ་གྱིས་ན་རྣམ་པར་མི་རྟོག་པར་བརྗོད་ཅེ་ན། གང་གི་ཚེ་རྣལ་འབྱོར་པའི་སེམས་སྤྲོས་པའི་མཚན་མ་ཐམས་ཅད་དང་བྲལ་ཏེ་དེ་བཞིན་ཉིད་ཀྱི་ངོ་བོར་གྱུར་པ་དེའི་ཚེ་རྣམ་པར་མི་རྟོག་པ་ཞེས་བྱའོ། །ཇི་སྐད་དུ་སྤྱོད་འཇུག་ལས། གང་ཚེ་ཤེས་དང་ཤེས་བྱ་དག །བློ་ཡི་བདུན་ན་མི་གནས་པ། །དེ་ཚེ་རྣམ་པ་གཞན་མེད་པས། །དམིགས་པ་མེད་པར་རབ་ཏུ་ཞི། །ཞེས་བཤད་པ་ལྟར་རོ། །གལ་ཏེ་རྣམ་པར་མི་རྟོག་པའི་ཡེ་ཤེས་དེ་ཤེས་པའམ། འོན་ཏེ་ཤེས་པ་མ་ཡིན། དང་པོ་ལྟར་ན། ཤེས་པ་ནི་ཡུལ་རིག་པས་རབ་ཏུ་ཕྱེ་བའི་ཕྱིར། ཡུལ་དང་ཡུལ་ཅན་གྱི་སྤྲོས་པ་ཉེ་བར་ཞི་བར་མི་འཐད་དོ། །གཉིས་པ་ལྟར་ན་དེས་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་རྟོགས་པར་ཇི་ལྟར་འཐད་ཅེ་ན། ཇི་སྐད་བཤད་པའི་ཉེས་པར་གྱུར་བའི་ཕྱིར་ཕྱོགས་དང་པོ་ནི་མི་འདོད་དོ། །དེ་ལྟ་ནའང་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་མ་རྟོགས་པའི་ཉེས་པར་མི་འགྱུར་ཏེ། ཡང་དག་པའི་ཤེས་རབ་ཀྱིས་ཅིའང་མ་རྟོགས་པ་ཉིད་ལ་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་རྟོགས་པ་ཞེས་ཐ་སྙད་བྱས་པའི་ཕྱིར་རོ། །འོ་ན་ནི་གཉིད་དང་བརྒྱལ་བ་ལ་སོགས་པའང་དེ་ཁོ་ཉིད་རྟོགས་པར་ཐལ་བར་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། རྟོག་པ་བཀག་པ་ཙམ་རྣམ་པར་མི་རྟོག་པ་ཡིན་ནོ། །ཞེས་སྨྲས་སམ། གང་གིས་ན་གཉིད་ལ་སོགས་པའང་རྣམ་པར་མི་རྟོག་པར་འགྱུར། འོ་ན་ཅི་ཞེ་ན། རྣལ་འབྱོར་པས་ཐོག་མར་སོ་སོར་རྟོག་པའི་ཤེས་རབ་ཀྱིས་ཆོས་རྣམས་ཀྱི་རང་བཞིན་ལ་རྣམ་པར་དཔྱོད་དོ། །དཔྱད་པ་ན་ཆོས་གང་ལའང་རང་བཞིན་རྡུལ་ཙམ་ཡང་ཉེ་བར་མི་དམིགས་སོ། །དེའི་འོག་ཏུ་ཆོས་ཉིད་དེ་ལྟ་བུ་ལ་རྣལ་འབྱོར་པས་སེམས་ཉེ་བར་འཇོག་གོ །བཞག་པ་ན་ཇི་ཞིག་ལྟར་རྣལ་འབྱོར་པའི་སེམས་ཆོས་ཉིད་དེ་ལྟ་བུའི་རང་བཞིན་དུ་འགྱུར་ནས་ཤེས་པའང། ཤེས་བྱ་ལ་སོགས་པའི་མཚན་མ་ཅིའང་མི་དམིགས་སོ། །དེ་ལས་ལངས་པ་ན་འདི་སྙམ་དུ་ཆོས་ཐམས་ཅད་ནི་ནམ་མཁའི་དཀྱིལ་ལྟར་སྤྲོས་པའི་མཚན་མ་ཐམས་ཅད་ཉེ་བར་ཞི་བའོ་ཞེས་ཡོངས་སུ་གཅོད་པར་བྱེད་པའི་ཡང་དག་པའི་ལྟ་བ་མངོན་དུ་བྱེད་དོ། །དེ་ལྟ་བུའི་མཉམ་གཞག་དང་རྗེས་ཐོབ་འདྲེན་མར་གོམས་པར་བྱས་པ་ལས། མཐར་བཤད་མ་ཐག་པའི་མཚན་ཉིད་ཅན་གྱི་མཉམ་གཞག་སྤྲོས་པ་ཐམས་ཅད་ཉེ་བར་ཞི་བ་དེ་ལྟ་བུ་ལ་རྣལ་འབྱོར་པའི་སེམས་རོ་གཅིག་ཏུ་གནས་པར་འགྱུར་ལ། དེའི་ཚེ་ཆོས་ཀྱི་སྐུ་མངོན་སུམ་དུ་བྱས་པ་ཞེས་པའི་ཐ་སྙད་ཐོབ་པ་ཡིན་ཏེ། དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་གཞུང་འདིར་ཡང་། ཤེས་བྱའི་བུད་ཤིང་སྐམ་པོ་མ་ལུས་པ། །བསྲེགས་པས་ཞི་དེ་རྒྱལ་རྣམས་ཆོས་སྐུ་སྟེ། །དེ་ཚེ་སྐྱེ་བ་མེད་ཅིང་འགག་པའང་མེད། །སེམས་འགག་པ་དེ་སྐུ་ཡིས་མངོན་སུམ་མཛད། །ཅེས་འཆད་པར་འགྱུར་རོ། །དེ་བས་ན་ཡུལ་སྤྲོས་པ་ཐམས་ཅད་དང་བྲལ་བའི་སྟོང་པ་ཉིད་དོན་དམ་པའི་བདེན་པར་ཐ་སྙད་བཏགས་པ་དང་། ཡུལ་ཅན་སྟོང་པར་རྟོགས་པའི་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ལ་ནི་ཐ་དད་དུ་བྱ་བ་ཅུང་ཟད་ཀྱང་མེད་དེ། གང་གི་ཚེ་རྣལ་འབྱོར་པའི་སེམས་སོ་སོར་རྟོག་པའི་ཤེས་རབ་ཀྱི་སྟོབས་ཀྱིས་སྟོང་པ་ཉིད་དེའི་རང་བཞིན་དུ་གྱུར་པའི་ཚེ་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་དང་རྣམ་པར་མི་རྟོག་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ཐ་སྙད་ཉེ་བར་འདོགས་པ་ཙམ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟར་ན་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ནི་གཉིས་ཏེ། སྣང་བ་མེད་པ་དང། སྣང་བ་དང་བཅས་པའི་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པའོ། །དེ་ལ་སྣང་བ་མེད་པའི་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ནི་སྤྲོས་པ་ཐམས་ཅད་དང་བྲལ་བའི་མཉམ་གཞག་རྣམ་པར་མི་རྟོག་པ་ཞེས་བརྗོད་པ་དེ་ཡིན་ནོ། །སྣང་བ་དང་བཅས་པའི་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ནི། རྗེས་ལས་ཐོབ་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱིས་ཆོས་ཐམས་ཅད་སྤྲོས་པ་ཐམས་ཅད་བྲལ་བའི་སྟོང་པ་ཉིད་རྟེན་ཅིང་འབྲེལ་བར་བྱུང་བ་རྐྱེམ་འདི་པ་ཙམ་གྱི་ངོ་བོར་ཡོངས་སུ་གཅོད་པར་བྱེད་པ། ཡང་དག་པའི་ལྟ་བའི་མིང་ཅན་གང་ཡིན་པའོ། །ས་བཅུའི་གནས་སྐབས་ཀྱི་སྣང་བ་མེད་པའི་ཤེས་རབ་ཀྱི
Chinese
是见性的自性之故。 讲述有境者的体性： 如是，布施等其余五种波罗蜜犹如盲人，若离般若波罗蜜的眼珠，则不能行至一切相智之地。因此，此处之“彼岸”乃所行之究竟处，即一切相智之地。此处以能到达彼岸，故称“波罗蜜多”，即无分别智。此为波罗蜜多的自性，故称“波罗蜜多”，即一切相智之智慧。其中，布施等其余五者，若为般若波罗蜜多所摄持，则获得波罗蜜多的名称，因其所摄持之布施等成为一切相智之因故。因此，彼等与波罗蜜多相似，故称“波罗蜜多”。般若波罗蜜多的自性为何？乃无分别智。以何等方式称之为无分别？何时瑜伽士之心远离一切戏论之相，而成为真如之体性时，则称之为无分别。如《入行论》云：“何时识与所识，二者不住于意前，尔时无有他相故，乃是无相最寂灭。”如是宣说。若彼无分别智是识，抑或非识？若如前者，识乃以境之觉知而作分别，则境与有境之戏论不应寂灭。若如后者，彼如何能证悟真如？以前述之过失故，不许第一种说法。如是，亦不会有未证悟真如之过失，因以真实之智慧，于一无所证悟中，立名为证悟真如之故。若如是，则睡眠与昏厥等亦应成证悟真如耶？仅是遮止分别念即是无分别耶？如是说耶？以何故睡眠等亦成无分别？若然，何者为是？瑜伽士首先以个别分别之智
English
It is because it is the nature of seeing. Explaining the nature of the object-possessor: Thus, the other five perfections, such as generosity, are like the blind. If they are without the eye of the perfection of wisdom, they cannot go to the place of omniscience. Therefore, here, "the other shore" is the ultimate destination to be reached, the place of omniscience. Here, because it causes one to reach that other shore, it is called "perfection," which is non-conceptual wisdom. Because this is the nature of perfection, it is called "perfection," which is the wisdom of omniscience itself. Among them, the other five, such as generosity, when grasped by the perfection of wisdom, obtain the name of perfection, because the generosity and so on that are grasped by it become the cause of omniscience. Therefore, they are similar to perfection and are called "perfection." What is the nature of that perfection of wisdom? It is non-conceptual wisdom. In what way is it called non-conceptual? When the mind of the yogi is free from all the characteristics of proliferation and becomes the nature of suchness, then it is called non-conceptual. As it is said in the "Bodhicharyavatara": "When knower and known, do not remain before the mind, then, because there is no other aspect, it is the most peaceful without object." As it is explained. If that non-conceptual wisdom is knowledge, or is it not knowledge? If it is the former, then knowledge is distinguished by the awareness of objects, so the proliferation of object and object-possessor should not be pacified. If it is the latter, how can it be proper for it to realize suchness? Because of the fault mentioned above, the first position is not accepted. Even so, there will be no fault of not realizing suchness, because the term realization of suchness is applied to the very fact that nothing is realized by correct wisdom. If so, then sleep and fainting and so on would also become realization of suchness? Is merely stopping conceptualization non-conceptual? Is that what you say? By what means would sleep and so on also become non-conceptual? If so, what is it? The yogi first, with the wisdom of individual discrimination,
Chinese
智慧能对诸法自性进行辨析。辨析时，对于任何法，连微尘许的自性也无法证得。之后，瑜伽士将心安住于如是法性之中。安住之后，瑜伽士的心如何转变成如是法性的自性，从而了知呢？即对所知等任何相状都无法证得。从彼出定后，便会生起这样的想法：一切诸法都如虚空一般，一切戏论之相都寂灭了，从而显现出能完全断除（戏论）的真实正见。像这样，通过串习入定和出定，最终，瑜伽士的心会与上述具有寂灭一切戏论之相的入定成为一体。那时，便会获得“现证法身”的称号。因此，本论中也将会这样阐述：所知的干燥薪柴全部，焚烧寂灭即是诸佛法身，彼时无生亦无灭，心灭即是身之现证。因此，与境戏论完全分离的空性，被称为胜义谛。而证悟境空性的般若波罗蜜多，则没有任何差别。当瑜伽士的心通过各自的分别智慧的力量，转变成空性的自性时，般若波罗蜜多和无分别智的名称仅仅是近乎安立而已。如此，般若波罗蜜多有两种：无显现的般若波罗蜜多和有显现的般若波罗蜜多。其中，无显现的般若波罗蜜多，就是指远离一切戏论的无分别入定。而有显现的般若波罗蜜多，则是指出定后的智慧，能将一切法断定为远离一切戏论的空性，是依缘而生的假立之相，即是名为真实正见者。十地之位的无显现的智慧
English
Wisdom analyzes the nature of all phenomena. When analyzing, even a particle of self-nature cannot be found in any phenomenon. After that, the yogi places the mind in such a Dharma-nature. After placing it, how does the yogi's mind transform into the nature of such a Dharma-nature, thereby knowing? That is, no characteristics such as knowable objects can be found. After rising from that, the thought arises: all phenomena are like the center of the sky, and all signs of elaboration are pacified, thereby manifesting the true view that can completely cut off (elaboration). Like this, through familiarizing oneself with entering into samadhi and emerging from it, ultimately, the yogi's mind will become one with the above-mentioned samadhi that has the characteristic of pacifying all elaborations. At that time, the title "manifesting the Dharmakaya" will be obtained. Therefore, in this treatise, it will also be explained: all the dry firewood of the knowable, burned and pacified, is the Dharmakaya of the Buddhas, at that time there is no birth and no death, the cessation of the mind is the manifestation of the body. Therefore, emptiness, which is completely separated from all elaborations of objects, is called the ultimate truth. And the Prajnaparamita that realizes the emptiness of objects has no difference at all. When the yogi's mind, through the power of discriminating wisdom, transforms into the nature of emptiness, the names Prajnaparamita and non-conceptual wisdom are merely approximate designations. Thus, there are two kinds of Prajnaparamita: Prajnaparamita without appearance and Prajnaparamita with appearance. Among them, Prajnaparamita without appearance refers to the non-conceptual samadhi that is free from all elaborations. And Prajnaparamita with appearance is the wisdom after emerging from samadhi, which can determine all phenomena as emptiness, which is free from all elaborations, is a dependent arising, a mere imputation, which is called the true view. The wisdom without appearance of the ten bhumis