Tibetan
ཏོང་བ་དང་ལེན་པ་ལ་སོགས་པ་གང་དང་གང་རྣམ་པར་འཇོག་པ་དེ་དང་དེ་ལ་ཆོས་ཀྱི་སྒྲ་རྗེས་སུ་འཇུག་སྟེ། ཚུལ་ལུགས་དེ་དང་དེ་ལ་ཆོས་ཞེས་གྲགས་པས་སོ། །ཚུལ་ལུགས་དེའང་ཡུལ་དང་དུས་ཀྱི་ཁྱད་པར་གྱིས་རྣམ་པ་གཞན་དང་གཞན་དུ་འགྱུར་བ་དེའི་ཕྱིར་ན་ཆོས་པས་ཀྱང་འཇིག་རྟེན་པ་རྣམས་སྟོབས་དང་ལྡན་པ་ལྟ་བུར་སྣང་སྟེ། དེ་བས་འཇིག་རྟེན་པའི་ཆོས་ལུགས་ཀྱང་མཐའ་གཅིག་ཏུ་རྣམ་པར་གནས་པ་མེད་དོ། །གསུམ་པ་ཡུལ་གྱི་དོན་དུ་ལས་སོག་པ་དགག་པ་ནི། འདི་ན་ཡུལ་ཡིད་དུ་འོང་བ་མེད་པར་བདེ་བ་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་མེད་ལ། ཡུལ་ཡིད་དུ་འོང་བ་དེའང་བསོད་ནམས་བྱས་པ་ཁོ་ན་ལ་སྲིད་པས་དེའི་ཕྱིར་ཡུལ་འདོད་པས་བསོད་ནམས་བྱའོ་ཞེ་ན། གཟུགས་སྒྲ་ལ་སོགས་པ་ཡུལ་ཡིད་དུ་འོང་བ་རྣམས་དགེ་བས་འཐོབ་པ་ཡིན་ནའང་ཡུལ་དེའང་ཐར་པ་འདོད་པ་རྣམས་ཀྱིས་ངན་པར་བརྩི་ཞིང་སྨད་པར་བྱ་བ་ཡིན་ཏེ། དོན་མ་ཡིན་པའི་རྩ་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དང་། མི་རྟག་སྡུག་བསྔལ་སོགས་ཉིད་ཀྱིས་རྟག་ཏུ་མི་གསོད་པར་བྱེད་པའི་ཕྱིར་དང་། འདོད་ཆགས་ལ་སོགས་པའི་ཉོན་མོངས་པ་སྐྱེད་པར་བྱེད་པ་ཉིད་ཀྱིས་བག་མེད་པའི་གནས་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་ཐར་འདོད་རྣམས་ཀྱིས་གང་ཞིག་བཏང་བས་ཤིས་ཤིང་དགེ་བར་གྱུར་པ་དེ་གྲུབ་པ་ཅི་ཞིག་དགོས་ཏེ་དགོས་པ་ཅི་ཡང་མེད་དོ། ། བཞི་པ་དབང་ཕྱུག་གི་དོན་དུ་ལས་བསོག་པ་དགག་པ་ནི། གལ་ཏེ་ཡུལ་ངན་པ་ཡིན་པས་དེའི་དོན་དུ་ཆོས་དགོས་པ་མེད་ཀྱང་། རྒྱལ་སྲིད་ནི་བཀའི་རོ་མྱང་བས་བདེ་བ་ཆེས་བརླིང་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དེའི་དོན་དུ་ཆོས་བྱའོ་ཞེ་ན། གང་ཞིག་བཀའ་ལུང་མེད་པར་འདོད་པའི་དོན་མི་འགྲུབ་པ་དེ་ནི་བཀའ་ལུང་དོན་དུ་གཉེར་བར་བྱེད་ཀྱི། སེམས་ལ་དབང་ཐོབ་པའི་རྣལ་འབྱོར་པ་གང་ལ་དགོས་པའི་དོན་འབད་པ་མེད་པར་འགྲུབ་པས་བཀའ་ལུང་དགོས་པ་མེད་པ་དེ་ལ་དེའི་དོན་དུ་ཆོས་དོན་མེད་པར་འགྱུར་རོ། །འོ་ན་གང་ལ་བཀའ་ལུང་དགོས་པ་དང་བཅས་པ་དེ་ལ་དེའི་དོན་དུ་ཆོས་དགོས་སོ་ཞེ་ན། གང་ཡང་། ཚིག་ཙམ་གྱིས་མངའ་སྒྱུར་བའི་བཀའ་ལུང་དོན་དུ་གཉེར་བ་དེ་ནི་སྐྱེ་བོའི་ནང་ན་བླུན་པོ་ཞེས་བྱ་སྟེ། དོན་མ་ཡིན་པ་ཆེན་པོའི་རྩ་བ་རྒྱལ་སྲིད་དོན་དུ་གཉེར་བའི་ཕྱིར་རོ། །མཁས་པ་རྣམས་ནི་ཕྱི་རོལ་དུ་གཡེངས་པའི་ཚོགས་ཀྱིས་ཐོབ་པ་ལ་བདེ་བར་མི་སེམས་སོ། །ལྔ་པ་མ་འོངས་པའི་འབྲས་བུའི་དོན་དུ་ལས་སོག་པ་དགག་པ་ནི། གལ་ཏེ་མ་འོངས་པའི་སྐྱེ་བར་ཕྱུག་པ་ལ་སོགས་པའི་འབྲས་བུ་འདོད་པས་བསོད་ནམས་བྱའོ་ཞེ་ན།
Chinese
对于施舍和接受等等任何一种行为进行区分，都会相应地赋予其“法”的称谓。之所以某种行为方式被称为“法”，是因为它就是某种行为方式。而这种行为方式也会因地域和时间的不同而发生变化，因此，修行者看起来也像是拥有力量的世俗之人。所以，世俗的法度也不是一成不变的。第三，为了感官享乐而积累业力的驳斥： 如果没有令人愉悦的对境，就不会有快乐的体验。而令人愉悦的对境只有通过行善才能获得，因此，为了获得感官享乐，就应该行善。 即使美好的色、声等对境可以通过善行获得，但这些对境也被渴望解脱的人视为恶劣并加以贬低。因为它们是不真实之事的根源，并且因为无常、痛苦等本身会不断地“杀死”你，而且因为它们会产生贪欲等烦恼，所以是放逸的处所。 因此，对于渴望解脱的人来说，放弃某些东西会带来吉祥和善果，那么还需要什么成就呢？什么也不需要。 第四，为了权力而积累业力的驳斥： 即使感官享乐是恶劣的，因此不需要为了它而修法，但是，王权因能品尝到号令的滋味而带来极大的快乐，因此为了王权应该修法。 如果没有命令就无法成就所愿之事，那么就会寻求命令。但是，对于能够掌控自心的瑜伽士来说，他们所需要的一切都能毫不费力地成就，因此不需要命令，那么为了命令而修法就变得毫无意义。 那么，对于那些需要命令的人来说，为了命令而修法就是必要的，是这样吗？ 任何仅仅为了通过言辞来统治的命令，在众人之中都被称为愚蠢之人，因为他们追求的是巨大无意义之事的根源——王权。 智者们不会认为通过外在散乱的活动所获得的东西是快乐的。第五，为了未来的果报而积累业力的驳斥： 即使是为了在未来的生命中获得财富等果报而行善。
English
Whatever distinctions are made regarding giving and receiving, etc., the term "dharma" is applied accordingly. The reason why a certain way of acting is called "dharma" is because it is a certain way of acting. And this way of acting also changes according to the differences of place and time, therefore, practitioners also appear like powerful worldly people. Therefore, worldly customs are also not fixed. Third, refutation of accumulating karma for the sake of sense objects: If there is no pleasing object, there will be no experience of happiness. And pleasing objects can only be obtained through virtuous deeds, therefore, in order to obtain sense objects, one should do virtuous deeds. Even if beautiful forms, sounds, etc., can be obtained through virtuous deeds, these objects are considered bad and depreciated by those who desire liberation. Because they are the root of unreal things, and because impermanence, suffering, etc., themselves constantly "kill" you, and because they generate afflictions such as desire, they are the place of carelessness. Therefore, for those who desire liberation, what accomplishment is needed if giving up certain things brings auspiciousness and good results? Nothing is needed. Fourth, refutation of accumulating karma for the sake of power: Even if sense objects are bad, therefore there is no need to practice dharma for their sake, but kingship brings great happiness because one can taste the flavor of command, therefore one should practice dharma for the sake of kingship. If one cannot accomplish what one desires without command, then one will seek command. But for yogis who can control their own minds, everything they need is accomplished effortlessly, therefore there is no need for command, then practicing dharma for the sake of command becomes meaningless. So, for those who need command, is it necessary to practice dharma for the sake of command? Anyone who seeks command merely to rule through words is called a fool among people, because they pursue the root of great meaningless things—kingship. Wise people do not think that what is obtained through external distracting activities is happiness. Fifth, refutation of accumulating karma for the sake of future fruits: Even if one does virtuous deeds in order to obtain fruits such as wealth in future lives.
Tibetan
མ་འོངས་པའི་འབྲས་བུ་ཕྱུག་པ་ལ་སོགས་པ་འབྱུང་བར་མཐོང་ནས་སྦྱིན་པ་ལ་སོགས་པའི་ཆོས་ལ་འདོད་ཆགས་པས་ཁྱོད་ཆགས་པ་སེལ་ན་ཆགས་པ་དེའི་འབྲས་བུ་ངན་འགྲོ་ནི་ཡིད་དུ་མི་འོང་བ་ཞིག་སྟེ། དེས་ན་ཆགས་པ་དེའི་མ་འོངས་པའི་འབྲས་བུ་མཐའ་དག་ངན་འགྲོ་ཉིད་མཐོང་ནས་འཇིགས་པ་མེད་དམ། ཆོས་ལ་ཆགས་པ་ཅི་ཞིག་བྱེད། དེས་ན་འབྲས་བུ་ངན་འགྲོ་ལྟར་ཆོས་ལ་ཆགས་པའང་སྤང་བར་བྱའོ། །གཞན་ཡང་གླ་པ་འབྲས་བུའི་དོན་དུ་ལས་བྱེད་པ་ལྟ་བུའི་འབྲས་བུའི་དོན་ཅན་གྱི་སྦྱིན་པ་ལ་སོགས་པའི་བསོད་ནམས་ནི་རྣམ་པ་ཀུན་ཏུ་རྔན་པ་དང་མཚུངས་པར་འགྱུར་དུ་འོང་བས་མཁས་པ་འབྲས་བུ་ཡིད་དུ་འོང་བའི་དོན་དུ་བསོད་ནམས་ཀྱི་ལས་མི་བྱའོ། ། གཉིས་པ་ནི། བསོད་ནམས་ཀྱི་ལས་བཀག་པས་བསོད་ནམས་མ་ཡིན་པ་ལ་འཇུག་པར་དོགས་པ་མི་བྱ་སྟེ། མཁས་པ་གང་དག་འཁོར་བའི་རྒྱུར་མཐོང་ནས་དགེ་བ་ཡང་མི་འདོད་པ་དེ་དག་རང་གཞན་ལ་དོན་མ་ཡིན་པའི་རྒྱུར་གྱུར་པའི་མི་དགེ་བ་ཇི་ལྟར་བྱེད་དེ་གནས་མེད་དོ། །གསུམ་པ་ནི། མ་རིག་པ་དང་རྗེས་སུ་འབྲེལ་བའི་བྱིས་པ་རྣམས་བསོད་ནམས་དང་བསོད་ནམས་མ་ཡིན་པའི་ལས་སོག་ཅིང་འབྲས་བུ་བདེ་སྡུག་མྱོང་བའི་སྒོ་ནས་འཁོར་བར་འཁོར་བ་འགྱུར་གྱི། མ་རིག་པའི་བག་ཆགས་དྲུངས་ཕྱུང་སྟེ་རྟེན་འབྲེལ་རང་བཞིན་མེད་པར་མཐོང་བའི་མཁས་པ་གང་གིས། ཕྱི་ནང་གི་འགྲོ་བ་སྲད་བུ་དང་ཤིང་ལས་བསྒྲུབས་པའི་སྐྱེས་པ་བུད་མེད་སོགས་ཀྱི་རྣམ་པར་སྣང་བའི་འཕྲུལ་འཁོར་གྱི་ཚོགས་འདྲ་བ་དང་། སྔགས་དང་རྫས་ལས་སྐྱེས་པའི་སྒྱུ་མའི་སྐྱེས་བུ་ལྟར་རང་བཞིན་མེད་པར་མཐོང་སྟེ། བསོད་ནམས་དང་བསོད་ནམས་མ་ཡིན་པའི་ལས་སྤངས་པ་དེ་དག་འཁོར་བ་ལས་བརྒལ་ནས་ཆེས་གསལ་བར་གོ་འཕང་དམ་པ་མྱ་ངན་ལས་འདས་པར་འགྲོ་བར་འགྱུར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་སྒྱུ་མ་ལྟ་བུའི་ཆོས་ཀྱི་རང་བཞིན་ལ་མཁས་པ་གང་དག་ལ་འཁོར་བ་ན་དགའ་བ་དང་། རྗེས་སུ་མཐུན་པའི་ཡུལ་ཡིད་དུ་འོང་བ་རྣམས་ཀྱིས་ཀྱང་མངོན་པར་དགའ་བ་མེད་པ་དེ་དག་ལ། འདིར་དེ་ལས་གཞན་པ་སྐྱེ་རྒ་ན་འཆི་ལ་སོགས་པ་འཁྲུག་པའི་རྣམ་པ་ཅན་དག་ལ་རྣམ་པ་ཀུན་ཏུ་དགའ་བ་འཐད་པ་མ་ཡིན་ནོ། ། དེ་ལྟ་ནའང་སར་ཆུད་པའི་སེམས་དཔའ་ཆེན་པོ་རྣམས་ནི་འགྲོ་བ་རྣམས་ཀྱིས་འཁོར་བའི་རང་བཞིན་ཁོང་དུ་ཆུད་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་འཁོར་བར་འཁོར་ཞིང་ཉེས་པའི་དྲི་མས་ཀྱང་མི་གོས་སོ། །རྣལ་འབྱོར་སྤྱོད་པ་བཞི་བརྒྱ་པ་ལས། མི་ཉིད་ཀྱི་འདོད་པའི་ལོངས་སྤྱོད་ལ་ཞེན་པ་སྤོང་བའི་ཐབས་བསྟན་པ་སྟེ་རབ་ཏུ་བ
Chinese
看到未来会产生丰厚的果实等等，因为贪恋布施等法，如果你要消除贪恋，那么贪恋的果报恶趣是不悦意的。因此，见到贪恋的未来果报全部都是恶趣，难道不害怕吗？贪恋法有什么用呢？因此，像厌恶恶趣果报一样，也应舍弃对法的贪恋。此外，就像雇工为了果实而工作一样，为了果实而行持的布施等福德，在任何情况下都会变成贿赂，因此智者不应为了悦意的果实而行持福德之业。第二，不要因为遮止福德之业而怀疑会堕入非福德之业，因为那些视轮回为因而不希求善法的智者，怎么会造作成为自他无义之因的非福德之业呢？这是不可能的。第三，与无明相关的孩童们积聚福德和非福德之业，并通过感受苦乐果报的方式在轮回中流转。而那些根除了无明习气，并视缘起为无自性的智者，他们视外内的有情众生如同用线和木头制成的男女等形象显现的幻轮之集合，又如从咒语和药物中产生的幻化之人一样，视其为无自性。因此，舍弃了福德和非福德之业的他们，超越轮回，最为清晰地趋向殊胜的果位，即涅槃。因此，对于那些通达如幻之法的自性，在轮回中没有喜悦，并且对于随顺的悦意对境也没有显现的喜悦的智者们来说，在这里对于除此之外的生老病死等纷乱的景象，在任何情况下都不应感到喜悦。即使如此，安住于地的菩萨大士们，为了让有情众生领悟轮回的自性，而在轮回中流转，并且不会被罪过的污垢所沾染。《瑜伽行四百论》中，显示了舍弃对人自身欲妙受用的贪执之方便，完毕。
English
Seeing that abundant fruits will arise in the future, etc., because of craving for Dharma such as generosity, if you want to eliminate craving, then the result of craving, the lower realms, is undesirable. Therefore, seeing that all the future results of craving are only the lower realms, are you not afraid? What is the use of craving for Dharma? Therefore, just as one dislikes the results of the lower realms, one should also abandon craving for Dharma. Furthermore, just as a hired worker works for the sake of fruit, meritorious deeds such as generosity performed for the sake of fruit will in every way become like a bribe, so the wise should not perform meritorious deeds for the sake of desirable fruit. Secondly, one should not doubt that by preventing meritorious deeds, one will engage in non-meritorious deeds, because those wise people who see samsara as a cause and do not desire virtue, how could they commit non-virtuous deeds that are the cause of meaninglessness for themselves and others? This is impossible. Thirdly, children who are connected with ignorance accumulate meritorious and non-meritorious deeds, and through experiencing the results of happiness and suffering, they revolve in samsara. But those wise people who have uprooted the imprints of ignorance and see dependent origination as without inherent existence, they see external and internal sentient beings as like a collection of illusory wheels appearing as male and female forms made of thread and wood, and like illusory beings born from mantras and substances, they see them as without inherent existence. Therefore, those who have abandoned meritorious and non-meritorious deeds transcend samsara and go most clearly to the supreme state, that is, nirvana. Therefore, for those wise people who are skilled in the nature of Dharma like illusion, who have no joy in samsara, and who have no manifest joy even in agreeable objects that are in accordance with it, it is not appropriate to be joyful in any way here for the turbulent appearances such as birth, old age, sickness, and death, which are different from that. Even so, the great Bodhisattvas who abide on the bhumis revolve in samsara so that sentient beings may understand the nature of samsara, and they are not stained by the defilements of faults. From the Four Hundred Verses on Yoga Practice, the teaching on the means of abandoning attachment to the enjoyment of desirable objects for oneself is completed.