Tibetan
ལེའུ་དྲུག་པའི་རྣམ་བཤད། ལེའུ་དྲུག་པའི་རྣམ་བཤད། གཉིས་པ་ཉོན་མོངས་སྤོང་བའི་ཐབས་བསྟན་པ་ནི། དེ་ལྟར་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་འགྲོ་བ་ལ་ཕན་པར་བཞེད་པ་རྣམས་ཀྱིས་འཁོར་བ་ནི་རྒུད་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་གནས་སུ་རིག་ནས་དེ་རྒྱུན་གཅད་པའི་ཕྱིར་སྐྱེ་བོ་རྣམས་དེའི་རྒྱུ་ལས་དང་ཉོན་མོངས་པ་སྤོང་བ་ལ་སྦྱར་བར་བྱའོ། །དེ་ལ་རེ་ཞིག་ཉོན་མོངས་པ་སྤོང་བའི་ཐབས་བསྟན་པ་ལས། གཞན་གྱི་ཉོན་མོངས་པ་སྤོང་བའི་གཉེན་པོ་དགག རང་གི་ཉོན་མོངས་པ་སྤོང་བའི་གཉེན་པོ་བསྟན་པ་གཉིས་ཀྱི། དང་པོ་ནི། གལ་ཏེ་ཉོན་མོངས་རྣམས་སྤང་བར་བྱ་བ་ཡིན་ན་དེ་དག་གཞི་སྤང་བའི་སྒོ་ནས་ཕྱིར་བཅོས་དགོས་པ་ཡིན་ན། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་དགེ་སློང་རྣམས་ལ་ཁང་པ་བརྩེགས་པ་ལྔ་བརྒྱ་པ་དང་། ཁ་ཟས་རོ་བརྒྱ་པ་དང་། གོས་འབུམ་རི་བ་ལ་སོགས་པ་གྱ་ནོམ་པ་ཡོངས་སུ་སྤྱོད་པ་ཅིའི་ཕྱིར་གནང་། དེ་དག་ནི་བདེ་བ་དང་རྗེས་སུ་མཐུན་པ་ཡིན་ལ། བདེ་བས་ཀྱང་འདོད་ཆགས་འཕེལ་བར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་བས་སྡུག་བསྔལ་ཕལ་ཆེ་བའི་ལམ་བསྒྲུབ་པར་བྱ་སྟེ་གཅེར་བུ་པ་བཞིན། དེ་དག་ནི་རླུང་དང་ཉི་མའི་ཚ་གྲང་གིས་བཅོམ་ཞིང་ལུས་དྲི་མ་ཅན་དུ་གྱུར་པ་སྐྲ་འབལ་བ་ལ་སོགས་པའི་སྡུག་བསྔལ་བསྲན་པའི་ཕྱིར་དཀའ་ཐུབ་ཅན་ཞེས་བྱའོ་ཞེ་ན། གལ་ཏེ་བདེ་བས་འདོད་ཆགས་འཕེལ་བར་འགྱུར་བས་དེ་སྤང་བྱ་ཡིན་ན་སྡུག་བསྔལ་བས་ཁྲོ་བ་འཕེལ་བར་འགྱུར་ན་དེ་ཡང་སྤོང་དགོས་ན། རྒྱུ་ཅིས་བདེ་བ་དང་ལྡན་པ་དཀའ་ཐུབ་ཅན་མིན་ཞིང་། སྡུག་བསྔལ་དང་ལྡན་པ་དཀའ་ཐུབ་ཅན་ཡིན། གཞན་ཡང་ཉོན་མོངས་པ་རྣམས་ནི་སྡུག་པ་དང་མི་སྡུག་པའི་མཚན་མ་སྒྲོ་བཏགས་པ་ལས་སྐྱེ་བ་ཡིན་གྱི་བདེ་སྡུག་མྱོང་བར་འགྱུར་བའི་ཡུལ་ལོངས་སྤྱོད་པ་ཙམ་གྱིས་སྐྱེ་བ་མ་ཡིན་ཏེ། འདོད་ཆགས་དང་བྲལ་བ་རྣམས་ལ་ཡང་དེ་དག་སྐྱེ་བར་ཐལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱི་བསྟན་པ་ལས་ཆགས་ཅན་རྣམས་ཡུལ་གྱི་སྟོབས་ཀྱིས་འདོད་ཆགས་སྐྱེ་བ་དགག་པའི་ཕྱིར་སྦྱངས་པའི་ཡོན་ཏན་དང་ཡོ་བྱད་བསྙུངས་པ་སོགས་བསྟན་ལ། ཞེ་སྡང་ཅན་རྣམས་ཞེ་སྡང་སྐྱེ་བ་དགག་པའི་ཕྱིར་ཟས་དང་ཆོས་གོས་གཙུག་ལག་ཁང་སོགས་གྱ་ནོམ་པ་གནང་བ་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་ཤཱཀྱ་པ་རྣམས་ཁོ་ན་དཀའ་ཐུབ་ཅན་ཡིན་ཏེ། ཆགས་བྲལ་བཞིན་དུ་ཆགས་ཅན་རྣམས་ཀྱང་ཐབས་ཀྱིས་ཉོན་མོངས་འདུལ་བ་ལ་ཞུགས་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཕྱི་རོལ་པ་རྣམས་ནི་རྟག་ཏུ་ཉོན་མོངས་པས་གདུངས་པའི་གདུང་བས་གདུངས་པའི་ཕྱིར་ཉོན་མོངས་འདུལ་བའི་དཀའ་ཐུབ་ཅན་མ་ཡིན
Chinese
第六品之释。 第六品之释。 第二，所示为断除烦恼之方便。如是，发菩提心者，以利益众生为愿，了知轮回乃一切衰败之所，为断其相续，应令众生致力于断除其因——业及烦恼。其中，暂且宣说断除烦恼之方便，分为：遮止断除他人烦恼之对治，以及开示断除自身烦恼之对治二者。首先：若烦恼应断除，则需从断除其根本之处进行整治。何故世尊允许比丘们享用五百层楼房、百味饮食、无量衣物等丰盛之物？彼等与安乐相符顺，且安乐亦能增长贪欲故。因此，应修习以痛苦为主之道，如裸体外道一般。彼等为忍受风日寒热之侵袭，身体污秽，忍受拔发等痛苦，故称为苦行者。若安乐增长贪欲故应舍弃，则痛苦增长嗔恚亦应舍弃。何故具安乐者非苦行者，而具痛苦者乃苦行者？再者，烦恼乃由对可爱与不可爱之相妄加执着而生，非仅由享受能感受苦乐之境而生。否则，于离贪者亦应生起烦恼。世尊之教法中，为遮止具贪者因境之力量而生贪欲，故开示舍弃修习之功德与资具等。为遮止具嗔者生起嗔恚，故允许丰盛之饮食、法衣、寺庙等。因此，唯有释迦族乃苦行者，因如离贪者般，具贪者亦以方便投入于调伏烦恼。外道则恒常为烦恼所苦，为痛苦之苦所苦，故非调伏烦恼之苦行者。
English
Explanation of Chapter Six. Explanation of Chapter Six. Second, the method of abandoning afflictions is taught. Thus, Bodhisattvas who wish to benefit beings, knowing that samsara is the place of all deterioration, should encourage beings to abandon its cause, karma and afflictions, in order to cut off its continuity. Among these, for the time being, the method of abandoning afflictions is taught, divided into two: refuting the antidote to abandoning the afflictions of others, and showing the antidote to abandoning one's own afflictions. First: If afflictions are to be abandoned, then they must be rectified from the point of abandoning their basis. Why did the Bhagavan allow the monks to fully enjoy luxurious things such as five hundred-story houses, hundreds of flavors of food, and countless clothes? These are in accordance with happiness, and happiness also increases attachment. Therefore, the path of mostly suffering should be practiced, like the naked ones. They are called ascetics because they endure the suffering of being afflicted by the heat and cold of wind and sun, their bodies become impure, and they endure the suffering of plucking hair, etc. If happiness increases attachment and should be abandoned, then if suffering increases anger, it should also be abandoned. Why are those with happiness not ascetics, and those with suffering ascetics? Furthermore, afflictions arise from imputing characteristics of pleasant and unpleasant, and not merely from enjoying objects that cause happiness and suffering. Otherwise, those afflictions should also arise in those who are free from attachment. In the teachings of the Bhagavan, in order to prevent those with attachment from generating attachment due to the power of objects, he taught abandoning the qualities of practice and reducing possessions, etc. In order to prevent those with hatred from generating hatred, he allowed abundant food, robes, monasteries, etc. Therefore, only the Shakyas are ascetics, because like those without attachment, those with attachment also engage in subduing afflictions by means of skillful methods. The outsiders are always tormented by the suffering of afflictions, and are tormented by the suffering of suffering, so they are not ascetics who subdue afflictions.