Chinese
即使两种呕吐同样是痛苦的，但当看到一些富人往金器里呕吐，而女仆往土器里呕吐时，如果认为自己拥有圆满的权势而感到高兴，那么就像无知的孩子一样，仅仅是治疗冷热等痛苦，就认为是快乐。如果说有快乐，是因为把肩膀上的负担从一边移到另一边时，会产生快乐的想法。那么，这也没有快乐。像这样，右边长时间承受负担，痛苦大大增加而感到厌烦时，就移到左边。这样，一开始产生小小的痛苦，之前的痛苦变得更大，当增长停止时，才产生快乐的想法。一开始产生小小的痛苦，哪里有快乐呢？何况，大痛苦停止了，哪里有快乐呢？因为详细分析，一点快乐也没有，因此，能仁（释迦牟尼佛）说：迦旃延之子（迦旃延，佛陀弟子）出生时，只有痛苦产生；停止时，也只有痛苦停止。生和灭都是痛苦。我是这样想的。如果说痛苦本来就有，但被大量的快乐遮蔽而看不见。如果各个凡夫认为痛苦本来就存在，但被快乐覆盖而看不见。那么，如果连一点能遮蔽痛苦的快乐都没有，怎么能因为痛苦被遮蔽而看不见呢？快乐如何不存在，也已经说过了。如果身体本来就是痛苦的，那么指示它有什么用呢？就像不需要指示“太阳是热的”一样。虽然是痛苦的自性，但因为被愚痴遮蔽，孩子们不了解它的自性，所以必须向各个凡夫指示：你的身体具有痛苦的自性，却没有与之分离。因为它的自性像其他事物一样被愚痴遮蔽而看不见，所以，愚痴是所有遮蔽中最殊胜的，如来（佛）说，这就是无明的遮蔽，是所有遮蔽中最下等的。第二，身体是无常的。
English
Even though both kinds of vomiting are equally painful, when one sees some rich people vomiting into golden vessels, while maids vomit into earthen vessels, if one thinks that they are happy because they possess perfect power, then, like ignorant children, they only think of curing the suffering of heat and cold as happiness. If it is said that there is happiness because the mind of happiness arises when carrying a burden on the shoulder and shifting it from one side to the other, then there is no happiness in that either. Like this, when the right side has carried the burden for a long time, and the great suffering increases, causing weariness, one shifts it to the left. And then, at first, a small suffering is produced, and when the previous suffering has greatly increased and the increase stops, then the mind of happiness arises. But where is the happiness in producing a small suffering at first? Moreover, where is the happiness in the cessation of great suffering? Because, upon detailed analysis, there is not even a little happiness, therefore, the Able One (Shakyamuni Buddha) said: When the son of Katyayana (Katyayana, a disciple of the Buddha) is born, only suffering arises; and when it ceases, only suffering ceases. Birth and destruction are suffering. This is what I think. If it is said that suffering exists by its very nature, but it is obscured by a great deal of happiness and cannot be seen. If each individual ordinary person thinks that suffering exists by its very nature, but it is covered by happiness and cannot be seen, then, if there is not even a little happiness that can obscure suffering, how can suffering be obscured and not be seen? How happiness does not exist has already been explained. If the body is painful by its very nature, then what is the use of pointing it out? It is like not needing to point out that "the sun is hot." Although it is the nature of suffering, because it is obscured by ignorance, children do not understand its nature, so it is necessary to point out to each individual ordinary person: Your body has the nature of suffering, but you are not free from attachment to it. Because its nature is obscured by ignorance like other things and cannot be seen, therefore, ignorance is the most excellent of all obscurations. The Thus-Gone Ones (Buddhas) said that this is the obscuration of ignorance, the lowest of all obscurations. Secondly, the body is impermanent.
Tibetan
ན་ཡང་བདེ་བ་ཡོད་དོ་ཞེ་ན། མི་རྟག་པ་ལ་ངེས་པར་གནོད་པར་འགྱུར་ཏེ། ཡིད་འབྱུང་བར་བྱེད་པའི་ཕྱིར། གང་ལ་ཡིད་འབྱུང་བའི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་གནོད་པ་ཡོད་པ་དེ་ནི་བདེ་བ་མིན་ཏེ། དེའི་ཕྱིར་མི་རྟག་པ་གང་ཡིན་པ་ཐམས་ཅད་སྡུག་བསྔལ་ཞེས་བྱ་བར་འགྱུར་ཏེ། དཔེར་ན། ལན་ཚྭའི་འབྱུང་ཁུངས་སུ་ལྷུང་བ་ཐམས་ཅད་ལན་ཚྭ་ཅན་དུ་འགྱུར་བ་བཞིན་དུ་མི་རྟག་པ་ཐམས་ཅད་སྡུག་བསྔལ་བ་ཡིན་པས་འདུ་བྱེད་ཐམས་ཅད་སྡུག་བསྔལ་གྱི་བདག་ཉིད་དོ། ། གཉིས་པ་རབ་ཏུ་བྱེད་པའི་དགོས་པ་བསྟན་པ་ནི། དེ་ལྟར་རབ་ཏུ་བྱེད་པ་འདིས་ནི་མདོ་ལས། སྐྱེ་བ་སྡུག་བསྔལ་ལོ། །རྒ་བ་སྡུག་བསྔལ་ལོ། །སྡུག་པ་དང་འབྲལ་བ་སྡུག་བསྔལ་ལོ། །མི་སྡུག་པ་དང་ཕྲད་པ་སྡུག་བསྔལ་ལོ། །གང་འདོད་པ་བཙལ་དུ་མ་རྙེད་པ་དེ་ཡང་སྡུག་བསྔལ་ལོ། །མདོར་ན་ཉེ་བར་ལེན་པའི་ཕུང་པོ་ལྔ་ནི་སྡུག་བསྔལ་ལོ་ཞེས་གང་གསུངས་པའི་རྣམ་པར་བཤད་པས་ཁམས་གསུམ་མཐའ་དག་སྐྱེ་བ་དང་འཇིག་པ་ལ་སོགས་པ་སྡུག་བསྔལ་གྱི་གཏམ་གྱིས་གདུལ་བྱའི་སྐྱེ་བོ་འཁོར་བའི་བཙོན་རའི་ཚོགས་ལ་སྐྱོ་བ་སྐྱེད་ནས། དེར་ལྷུང་བའི་སེམས་ཅན་རྣམས་སྙིང་རྗེ་ཆེན་པོའི་རྒྱུ་ཅན་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་དང་གཉིས་སུ་མེད་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱིས་སྦྱངས་པ་ལ་རབ་ཏུ་འགོད་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ། །དགོས་པ་དེ་ལྟ་བུའི་དབང་གིས། མི་རྟག་པ་ལ་ངེས་པར་གནོད། །གང་ལ་གནོད་ཡོད་དེ་བདེ་མིན། །དེ་ཕྱིར་མི་རྟག་གང་ཡིན་པ། །ཐམས་ཅད་སྡུག་བསྔལ་ཞེས་བྱར་འགྱུར། །ཞེས་གསུངས་པར་ཟད་ཀྱི། བྱིས་པའི་སྐྱེ་བོ་མ་རིག་པའི་རབ་རིབ་ཀྱིས་བློའི་མིག་བསྒྲིབས་པ་དག་གིས་རང་གི་ཕྱིན་ཅི་ལོག་གི་རྟོག་པ་ཚད་མར་བྱས་ནས། སྡུག་བསྔལ་ཕྱིར་བཅོས་པ་ཙམ་ལ་བདེ་བར་ཐ་སྙད་བྱས་པ་ནི་འདིར་འགོག་པ་མ་ཡིན་ཏེ། ཀུན་རྫོབ་ལ་སྐུར་བ་བཏབ་པར་འགྱུར་བས་སོ། །གལ་ཏེ་བདེ་བ་དང་སྡུག་བསྔལ་གཅིག་པར་ཡང་རྫས་སུ་མ་གྲུབ་ཅིང་ཐ་སྙད་ཙམ་དུ་ཡང་ཡོད་པར་འདྲ་ན། ཕྱིན་ཅི་ལོག་པ་དང་མ་ལོག་པའི་ཁྱད་པར་ཇི་ལྟར་རུང་ཞེ་ན། བདེན་མོད་ཀྱི། འོན་ཀྱང་གཞུང་དུ་ཇི་སྐད་བསྟན་པའི་ཡང་དག་ཀུན་རྫོབ་ལ་འཇུག་པའི་རིགས་པས་ལུས་སྡུག་བསྔལ་གྱི་རང་བཞིན་དུ་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་དང་། བདེ་བར་འཛིན་པ་ལ་གནོད་པའི་ཕྱིར་ཡང་དག་ཀུན་རྫོབ་ལ་ལྟོས་ནས་སྡུག་བསྔལ་ཕྱིན་ཅི་མ་ལོག་པ་དང་། བདེ་བ་ཕྱིན་ཅི་ལོག་ཏུ་རྣམ་པར་བཞག་གོ །ཕྱིན་ཅི་མ་ལོག་པ་གཞན་གསུམ་ཡང་དེ་བཞིན་དུ་ཤེས་པར་བྱ་སྟེ། འདི་ལྟར་འཇིག་རྟེན་གྱི་ཐོག་མ་མེད་པ་ནས་ཞུགས་པ
Chinese
如果说还有安乐的话，那么它必定会受到无常的损害，因为它会令人厌倦。凡是具有令人厌倦的性质损害的，那不是安乐。因此，凡是无常的一切，都可称为痛苦。例如，凡是落入盐的源头的东西，都会变成含盐的。同样，一切无常的事物都是痛苦的，所以一切行都是痛苦的自性。第二，显示详细解释的必要性：如此详细解释，如经中所说：“生是苦，老是苦，与所爱分离是苦，与不爱相遇是苦，所求不得也是苦。总之，五取蕴是苦。”对所说的进行详细解释，以三界一切生灭等痛苦之语，使所化众生对轮回监狱的群体生起厌离。为了将沉溺其中的众生，以大悲为因，以菩提心和无二智慧调伏，而进行详细安置。由于这样的必要性，所以说：“无常必定会受到损害，凡是受到损害的就不是安乐，因此，凡是无常的一切，都可称为痛苦。”仅此而已。那些被无明的昏暗遮蔽了智慧之眼的愚童，将自己的颠倒分别视为衡量标准，仅仅是将痛苦暂时消除就称为安乐，这在此处并非要否认，因为这会变成对世俗的诽谤。如果安乐和痛苦在本质上都不成立，并且在名言上也同样存在，那么颠倒和不颠倒的差别又如何成立呢？虽然如此，但由于以经中所说的正确世俗的道理，身体被确立为痛苦的自性，并且对执着安乐有所损害，所以相对于正确世俗而言，痛苦是不颠倒的，而安乐是颠倒的。其他三种不颠倒也应如此理解，即从无始以来就进入世间。
English
If there is happiness, it will inevitably be harmed by impermanence, because it causes weariness. Whatever has the harm of the characteristic of causing weariness is not happiness. Therefore, whatever is impermanent is called suffering. For example, everything that falls into the source of salt becomes salty. Similarly, all impermanent things are suffering, so all conditioned things are of the nature of suffering. Second, to show the necessity of detailed explanation: Thus, this detailed explanation, as stated in the sutra: "Birth is suffering, aging is suffering, separation from loved ones is suffering, encountering the unloved is suffering, and not finding what one desires is also suffering. In short, the five aggregates of grasping are suffering." By elaborating on what was said, the suffering of all three realms, such as birth and death, causes sentient beings to become disgusted with the assembly of the prison of samsara. In order to subdue the beings who are immersed in it, with great compassion as the cause, with bodhicitta and non-dual wisdom, they are thoroughly placed. Because of such a necessity, it is said: "Impermanence will inevitably be harmed, whatever is harmed is not happiness, therefore, whatever is impermanent, all will be called suffering." That's all. Those foolish children whose eyes of wisdom are obscured by the darkness of ignorance, taking their own inverted discriminations as the standard, merely temporarily eliminating suffering is called happiness, which is not to be denied here, because it would become a slander of the conventional. If happiness and suffering are not established as substances and are equally present only in name, then how can the difference between inverted and non-inverted be established? Although this is the case, because the body is established as the nature of suffering by the reasoning of engaging in the correct conventional as stated in the scriptures, and because it harms the attachment to happiness, therefore, relative to the correct conventional, suffering is not inverted, and happiness is inverted. The other three non-inversions should also be understood in the same way, that is, from the beginningless time that has entered the world.
Tibetan
འི་ཐ་སྙད་ཀྱི་རྗེས་སུ་འབྲང་བའི་ཕྱིན་ཅི་ལོག་ཚད་མར་བྱས་ནས་རྒྱུན་བརྟན་པ་རྣམས་ལ་རྟག་པ་དང་། ཁ་དོག་དང་དབྱིབས་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པའི་སྐྱེས་པ་དང་བུད་མེད་ཀྱི་ལུས་ལ་གཙང་བ་དང་། ཕུང་པོ་ལ་བརྟེན་ནས་བཏགས་པའི་གང་ཟག་ལ་བདག་ཅེས་ཐ་སྙད་བྱས་པ་རྣམས་ནི་ལོག་པའི་ཀུན་རྫོབ་བདེན་པར་གྲུབ་ལ། དེ་དག་ལ་ཡང་བཤད་པ་དང་འཆད་པར་འགྱུར་བའི་ཡང་དག་ཀུན་རྫོབ་ལ་འཇུག་པའི་རིགས་པས་གནོད་པའི་ཕྱིར་ཡང་དག་ཀུན་རྫོབ་ལ་ལྟོས་ནས་ཕྱིན་ཅི་ལོག་ཏུ་རྣམ་པར་བཞག་ལ། མི་རྟག་པ་ལ་སོགས་པ་གསུམ་ཕྱིན་ཅི་མ་ལོག་པར་རྣམ་པར་བཞག་གོ །ཡང་དག་པར་ན་མི་རྟག་པ་ལ་སོགས་པ་བཞི་ཡང་ཕྱིན་ཅི་ལོག་ཡིན་ཏེ། སྟོང་པ་ཉིད་ལ་རྟག་པ་དང་མི་རྟག་པ་ལ་སོགས་པ་གང་དུའང་དཔྱད་དུ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་སྐད་དུ་ཡང་དབུ་མའི་རྩ་བར། གལ་ཏེ་མི་རྟག་རྟག་གོ་ཞེས། །དེ་ལྟར་འཛིན་པ་ལོག་ཡིན་ན། །སྟོང་ལ་མི་རྟག་པ་ཉིད་ཅེས། །འཛིན་པ་ཇི་ལྟར་ལོག་མ་ཡིན། །ཞེས་གསུངས་པ་ལྟར་རོ། །རྣལ་འབྱོར་སྤྱོད་པ་བཞི་བརྒྱ་པ་ལས། བདེ་བར་འཛིན་པ་སྤོང་བའི་ཐབས་བསྟན་པ་སྟེ་རབ་བྱེད་གཉིས་པའི་འགྲེལ་པའོ།།། །། ལེའུ་གཉིས་པའི་རྣམ་བཤད།
Chinese
随顺世俗言辞，将颠倒视为正量，将恒常的事物执着为常，将颜色和形状圆满的男女身体执着为清净，将依蕴假立的补特伽罗执着为我，这些都成立为虚妄的世俗谛。然而，因为能损害这些的、进入真实世俗的道理，所以相对于真实世俗而言，这些被安立为颠倒。将无常等三者安立为非颠倒。真实而言，无常等四者也是颠倒，因为在空性中，对常与无常等任何事物都无法进行观察。如《中观根本慧论》中所说：“若谓无常即是常，如是执着即颠倒，于空执着无常性，此执如何非颠倒？”如是宣说。出自《瑜伽行四百论》，是关于宣说舍弃执着快乐之方便的第二品之释论。 第二品之解释。
English
Following conventional terminology, considering what is inverted as valid, clinging to what is permanent as constant, clinging to the bodies of men and women, which are full of color and shape, as pure, and clinging to the person who is nominally designated based on the aggregates as self—these are established as false conventional truths. However, because these can be harmed by reasoning that enters into the true conventional, they are established as inverted relative to the true conventional. The three, such as impermanence, are established as non-inverted. In reality, the four, such as impermanence, are also inverted, because in emptiness, there is no way to examine anything such as permanence and impermanence. As it is said in the Root Verses on the Middle Way: "If it is said that impermanence is permanence, such clinging is inverted; how is it that clinging to impermanence in emptiness is not inverted?" As it is said. From the Four Hundred Verses on Yoga Practice, it is a commentary on the second chapter, which explains the means of abandoning the clinging to happiness. Explanation of Chapter Two.