Tibetan
རྣམ་པར་འཐག་པའི་མདོའི་འགྲེལ་པ། རྣམ་པར་འཐག་པའི་མདོའི་འགྲེལ་པ། རྣམ་པར་འཐག་པའི་མདོའི་འགྲེལ་པ་བཞུགས་སོ། ། རང་བཞིན་རྣམ་དག་རིན་ཆེན་ཁམས་ལས་གྲུབ། །དོན་གཉིས་ཕུན་ཚོགས་སྐུ་གསུམ་དཀྱིལ་འཁོར་རྒྱས། །ལྷུན་གྲུབ་ཕྲིན་ལས་བཟང་པོའི་འོད་དཀར་ཅན། །ཐུབ་དབང་ཟླ་བ་དེ་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། །འཕགས་པ་རྣམ་པར་འཐག་པ་བསྡུས་པའི་མདོའི་དུམ་བུ་འདི་ལ། དོན་གསུམ་གྱིས་ཤེས་པར་བྱ་སྟེ། འདི་ལྟར་དགོས་པ་དང་། བསྡུས་པ་དང་། ཚིག་གི་དོན་ནོ། །དང་པོ་ནི། འདི་ལས་ཆོས་སྤོང་གི་ལས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་དང་། ཉེས་དམིགས་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་བདེ་བླག་ཏུ་རྟོགས་ནས། དེ་ལ་གཡང་ས་དང་འདྲ་བར་ལྟས་ཏེ་སྤང་ཞིང་། དེ་སྤོང་བའི་ཐབས་ཆོས་དང་ཆོས་སྨྲ་བའི་གང་ཟག་ལ་དད་ཅིང་གུས་པའི་བཀུར་སྟི་དང་། རིམ་གྲོ་ཆེར་བསྐྱེད་པས། གནས་སྐབས་དང་མཐར་ཐུག་གི་དོན་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་ཐོབ་པ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་ཡིན་ནོ། །འདིའི་བསྡུས་པའི་དོན་ནི་གཉིས་ཏེ། ཆོས་སྤོང་གྱི་ལས་སྤོང་བར་གདམས་པ་དང་། སྤང་བྱ་ཆོས་སྤོང་གི་ལས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་བསྟན་པའོ། །དང་པོ་སེམས་ཅན་དག་ཅེས་པ་ནས། མི་ལྟུང་བར་བྱ་ཞེས་པའི་བར་རོ། ། གཉིས་པ་ལ་མདོར་བསྟན། རྒྱས་བཤད་གཉིས་ལས། དང་པོ་ལ་ཡང་། ཆོས་སྤོང་དངོས་མདོར་བསྟན་པ་དང་། དེའི་རྒྱུས་དཀོན་མཆོག་གཞན་གཉིས་ཀྱང་སྤོང་བར་བསྟན་པའོ། །དེ་དག་ཀྱང་གོ་རིམ་བཞིན་དུ། དེ་ནས་ཞེས་པ་ནས། ཆོས་སྤོང་བའོ། །ཞེས་པའི་བར་དང་། གང་ཆོས་སྤོང་བ་དེས་ཞེས་པ་ནས། ངན་དུ་བརྗོད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་པའི་བར་རོ། །རྒྱས་པར་བཤད་པ་ལ། ཆོས་སྤོང་བའི་ངོ་བོ་དང་། དེའི་འབྲས་བུ་ཉེས་དམིགས་གཉིས་ཀྱིས་ཤེས་པར་བྱའོ། ། དང་པོ་ལ་ཡང་བསྟན་བྱ་ཆོས་ལ་ལོག་པར་ཞུགས་པ་དང་། སྟོན་བྱེད་གང་ཟག་ལ་ལོག་པར་ཞུགས་པ་གཉིས་སོ། །དང་པོ་ལ་ཡང་ཤེས་བྱ་ཡུལ་ལ་རིགས་མི་རིགས་སུ་འབྱེད་པ་དང་། འཇུག་ཡུལ་ཐེག་པ་ལ་མཆོག་དམན་དུ་འབྱེད་པ་དང་། ཉམས་ལེན་བསླབ་བྱ་ལ་བཟང་ངན་དུ་འབྱེད་པ་དང་གསུམ་གྱིས་ཤེས་པར་བྱ་སྟེ། དེ་དག་ཀྱང་གོ་རིམ་བཞིན་དུ། འདི་ནི་རིགས་པའོ་ཞེས་པ་དང་། འདི་ནི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣམས་ཀྱི་ཆེད་དུའོ་ཞེས་པ་དང་། འདི་ནི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣམས་ཀྱི་བསླབ་པའོ་ཞེས་པ་རྣམས་ཡིན་ནོ། །སྟོན་བྱེད་གང་ཟག་ལ་ལོག་པར་ཞུགས་པ་ལ་ཡང་། ཡང་དག་པའི་ཆོས་སྨྲ་བ་ལ་ཕྲག་དོག་གིས་སྨོད་པ་དང་། མ་སྦྱངས་པའི་ཆོས་སྨྲ་བ་ལ་བསྙེན་བཀུར་གྱི་ཕྱིར་སྨོད་པའོ། །དང་པོ་ལ་ཡང་། ཆོས་སྨྲ་བའི་ཉེས་པ་བརྗོད
Chinese
《遍摄一切研磨经》释 《遍摄一切研磨经》释 《遍摄一切研磨经》释 现存。 自性清净珍宝界所成， 二利圆满三身坛城增， 任运事业贤妙之白光， 敬礼能仁月亮您。 此《圣遍摄一切研磨略经》之片段，当以三义知晓，即此之必要、总摄、词义也。初者，由此易于如实了知舍法之业之相及过患，视彼如悬崖而舍弃，且以信敬供养，大兴供事于舍弃彼之方便——法及说法者，即获得暂时与究竟之圆满利益，此之谓也。此之总摄义有二，劝舍舍法之业，及显示当舍之舍法业之相。初者，从“诸有情”至“不应堕落”之间。二者有略示、广释二者。初者又分，略示舍法之真实，及其因由亦舍弃其余二宝。彼等亦依次为，从“彼时”至“是舍法”，及从“何者舍法彼”至“说为恶”之间。广释中，当以舍法之体性及其果——过患二者知晓。初者又分，于当示之法邪行，及于能诠之人邪行二者。初者又分，于所知境分别种类与非种类，于所入之乘分别胜劣，于所修学处分别好坏三者知晓，彼等亦依次为，“此乃理智”及“此乃为诸菩萨”及“此乃诸菩萨之学处”等。于能诠之人邪行又分，以嫉妒诽谤如理说法者，及为恭敬诽谤未调伏之说法者。初者又分，说说法者之过失
English
Commentary on the Sutra of Thoroughly Grinding Everything Commentary on the Sutra of Thoroughly Grinding Everything Commentary on the Sutra of Thoroughly Grinding Everything, extant. Formed from the essence of self-nature purity, a jewel, Two benefits complete, the mandala of the three bodies increases, Possessing the white light of spontaneously accomplished, virtuous activity, I prostrate to you, the powerful sage, the moon. This section of the "Condensed Sutra of the Noble Thoroughly Grinding Everything" should be understood through three meanings: namely, its necessity, summary, and the meaning of the words. Firstly, from this, one can easily understand the characteristics and faults of the action of abandoning the Dharma, and abandon it as if looking at a precipice. And by greatly increasing faith, respect, offerings, and service to the Dharma and the person who speaks the Dharma, which are the means of abandoning it, one obtains the complete benefits of both temporary and ultimate aims. This is what it is. The summarized meaning of this is twofold: to advise abandoning the action of abandoning the Dharma, and to show the characteristics of the action of abandoning the Dharma, which should be abandoned. The first is from "Sentient beings" to "should not fall." The second has two parts: a brief explanation and a detailed explanation. The first also has a brief explanation of the actual abandonment of the Dharma, and it also shows that the other two jewels are abandoned because of it. These are also in order, from "Then" to "is abandoning the Dharma," and from "Whoever abandons the Dharma" to "is said to be evil." In the detailed explanation, one should understand the nature of abandoning the Dharma and its result, the faults. The first also has two parts: turning away from the Dharma to be shown, and turning away from the person who shows it. The first also has three parts to be understood: distinguishing between types and non-types in the object to be known, distinguishing between superior and inferior vehicles in the object to be entered, and distinguishing between good and bad in the practice to be learned. These are also in order, "This is reason," and "This is for the Bodhisattvas," and "This is the training of the Bodhisattvas," etc. Turning away from the person who shows it also has two parts: slandering the one who speaks the Dharma correctly out of jealousy, and slandering the one who speaks the Dharma without training for the sake of reverence. The first also has: speaking of the faults of the one who speaks the Dharma.
Tibetan
་པ་ཉན་པ་པོ་དང་འབྲེལ་བའི་ཆོས་སྤོང་དང་། བསྟན་བྱའི་ཆོས་ལ་ལོག་པར་སྒྲུབ་པ་འཆད་པ་པོ་དང་འབྲེལ་བའི་ཆོས་སྤོང་དང་། ཡང་དག་པའི་ཆོས་སྨྲ་སངས་རྒྱས་གྱིས་བྱིན་གྱིས་བརླབས་པར་བསྟན་པ་དང་གསུམ་མོ། །དང་པོ་ལ་ཡང་ཀུན་སློང་སྤོབས་པ་འབྲེལ་བའི་སྐྱོན་བརྗོད་པ་དང་། འཆད་པ་པོ་གང་ཟག་དང་འབྲེལ་བའི་སྐྱོན་བརྗོད་པ་དང་། འཆད་བྱེད་ཚིག་དང་འབྲེལ་བའི་སྐྱོན་བརྗོད་པ་གསུམ་གྱིས་ཤེས་པར་བྱ་སྟེ། དང་པོ་ནི། སྤོབས་པ་ཡོད་དོ་ཞེས་པ་དང་། སངས་རྒྱས་འབྱུང་བ་མེད་པར་ཞེས་པ་དང་། གཟུངས་ཐོབ་པའི་ཐོབ་པ་ནི། ཞེས་པ་རྣམས་ཀྱིས་བསྟན་ཏོ། །གཉིས་པ་ནི། ཆོས་སྨྲ་བའི་སྤྱོད་པ་ཉེ་བར་ཞེས་པ་ནས། སྤྱོད་པ་དང་ཚུལ་ཁྲིམས་ཉམས་པར་གླེང་ན་ཞེས་པའི་བར་གྱིས་བསྟན་ཏོ། །གསུམ་པ་ནི། ཆོས་ནི་ཆོས་མ་ཡིན་པར་སྟོན་ཅེས་པ་དང་། སྤོབས་པས་གོ་བར་མི་བྱེད་དོ་ཞེས་པ་ནས། ཚིགས་སུ་བཅད་པ་དང་། ཚིགས་སུ་བཅད་པར་ཞེས་པའི་བར་གྱིས་བསྟན་ཏོ། །བསྟན་བྱ་ཆོས་ལ་ལོག་པར་བསྒྲུབ་པ་ལ། འཆད་པ་པོ་དང་འབྲེལ་བའི་ཆོས་སྤོང་ནི། དོན་ལ་ལ་ལ་མོས་ཞེས་པ་ནས། འདི་ནི་རིགས་འདི་ནི་མི་རིགས་ཞེས་པའི་བར་དུའོ། །ཡང་དག་པའི་ཆོས་སྨྲ་སངས་རྒྱས་ཀྱིས་བྱིན་གྱིས་བརླབས་པར་བསྟན་པ་ནི། འཇམ་དཔལ་ཉན་ཐོས་ཀྱིས་ཞེས་པ་ནས། དེ་དག་ལ་ཡང་སྐྱོན་འདོགས་པར་སེམས་སོ་ཞེས་པའི་བར་རོ། །མ་བསླབས་པའི་ཆོས་སྨྲ་ལ་བསྙེས་བཀུར་གྱི་དབང་གིས་བསྟོད་པ་ནི། བསྙེད་པའི་ཕྱིར་ཞེས་པ་ནས། དེ་དག་ཆོས་སྤོང་བར་གྱུར་པས་ཞེས་པའི་བར་རོ། །དེའི་འབྲས་སུ་ཉེས་དམིགས་ནི་འདི་ལྟ་སྟེ་ངན་སོང་ཆེན་པོ་ཞེས་པ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་སོ། །ཚིག་གི་དོན་ལ། སྤྱི་དང་ཡན་ལག་གི་དོན་གཉིས་ལས། དང་པོ་ནི། གང་སྤང་བར་བྱ་བའི་ཆོས། གང་ཞིག་སྤོང་བར་བྱེད་པའི་གང་ཟག གང་གིས་སྤོང་བར་བྱེད་པའི་རྒྱུ། ཇི་ལྟར་སྤོང་བའི་ཚུལ། སྤངས་བའི་ཉེས་དམིགས་ཀྱི་འབྲས་བུ་རྣམས་ཀྱིས་ཤེས་པར་བྱའོ། །དང་པོ་ནི་རྒྱུད་བླ་མར་གང་ཞིག་དོན་ལྡན་ཆོས་དང་ཉེར་འབྲེལ་ཞིང་། ཁམས་གསུམ་ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་སྤོང་བྱེད་གསུང་། །ཞི་བའི་ཕན་ཡོན་སྟོན་པར་མཛད་པ་གང་། །དེ་ནི་དྲང་སྲོང་གསུང་ཡིན་ཞེས་པའི། མཚན་ཉིད་ཅན་གྱི་བདེ་བར་གཤེགས་པའི་བཀའ་མཐའ་དག་དང་། ཡ ང་གང་ཞིག་རྒྱལ་བའི་བསྟན་པ་འབའ་ཞིག་གི །དབང་བྱས་རྣམ་གཡེང་མེད་ཡིད་ཅན་གྱིས་བཤད། །ཐར་པ་ཐོབ་པའི་ལམ་དང་རྗེས་མཐུན་པ། །དེ་ཡང་དྲང་སྲོང་བཀའ་བཞིན་སྤྱི་བོས་བླང་། །ཅེས་པའི་མཚན་ཉིད་ཅན་གྱི་ད
Chinese
是与听者相关的舍法，以及对所教之法进行邪说的说法者相关的舍法，以及如实说法佛陀所加持的教导，共有三种。第一种又分为与发心傲慢相关的过失指责，与说法者个人相关的过失指责，以及与所说之词相关的过失指责，应通过这三种方式来了解。第一种是，通过“有傲慢”等，以及“没有佛陀出现”等，以及“获得陀罗尼的获得是”等来阐述。第二种是，从“说法者的行为接近”开始，到“谈论行为和戒律的堕落”为止来阐述。第三种是，通过“将法说成非法”等，以及“不以傲慢来理解”开始，到“偈颂和偈颂”为止来阐述。对于对所教之法进行邪说，与说法者相关的舍法是，从“对意义有所偏爱”开始，到“这是种姓，这不是种姓”为止。如实说法佛陀所加持的教导是，从“文殊菩萨声闻”开始，到“也认为会对他们进行指责”为止。对未学习的说法者，因敬重而赞叹是，从“为了敬重”开始，到“那些变成了舍法者”为止。其结果的过患是，比如“堕入大恶趣”等等。词义方面，分为总义和支分义两种。第一种是，应通过什么应舍弃的法，什么舍弃者，什么舍弃的因，如何舍弃的方式，舍弃的过患之果来了解。第一种是在《宝性论》中，凡是与有意义的法密切相关，从三界彻底断除烦恼的言语，以及显示寂静利益的，那就是仙人的言语。具有这种特征的一切善逝之语，以及凡是只受胜者教法的影响，没有散乱，有心者所说，与获得解脱之道相一致的，那也应像仙人的教导一样顶戴。具有这种特征的
English
There are three types of abandoning the Dharma: abandoning the Dharma related to the listener, abandoning the Dharma related to the speaker who teaches false doctrines about the Dharma to be taught, and the teaching of the truly spoken Dharma blessed by the Buddha. The first is further divided into three types of fault-finding: fault-finding related to arrogance in motivation, fault-finding related to the speaker as an individual, and fault-finding related to the words spoken, which should be understood through these three. The first is explained through statements such as "there is arrogance," "there is no arising of a Buddha," and "the attainment of having obtained a dharani is." The second is explained from "the conduct of the Dharma speaker is close" to "speaking of the degeneration of conduct and discipline." The third is explained from "showing the Dharma as non-Dharma" and "not understanding through arrogance" to "verses and verses." Regarding the false establishment of the Dharma to be taught, the abandonment of the Dharma related to the speaker is from "being attached to some meanings" to "this is a lineage, this is not a lineage." The teaching of the truly spoken Dharma blessed by the Buddha is from "Manjushri, the Shravaka" to "also thinking of imputing faults to them." Praising the unlearned Dharma speaker due to respect is from "for the sake of respect" to "those who have become abandoners of the Dharma." The faults as a result of that are, for example, "falling into the great lower realms," and so on. Regarding the meaning of the words, there are two types: general meaning and specific meaning. The first is that one should understand through what Dharma should be abandoned, who abandons it, what is the cause of abandoning it, how it is abandoned, and the fruit of the faults of abandoning it. The first is in the Uttaratantra, whatever is closely related to meaningful Dharma, speech that completely eliminates afflictions from the three realms, and whatever shows the benefit of peace, that is said to be the speech of a sage. All the words of the Sugata that have such characteristics, and whatever is spoken by a mindful person who is only influenced by the Victor's teachings, without distraction, and is in accordance with the path to liberation, that too should be accepted like the teachings of a sage. Having such characteristics