Tibetan
གལ་ཏེ་དངོས་པོ་མེད་པ་ལས་དངོས་པོ་མེད་པ་འབྱུང་བར་འགྱུར་ན་ནི། དེའི་ཚེ་མོ་གཤམ་གྱི་བུ་མོ་ལས་ཀྱང་བུ་སྐྱེ་བར་འགྱུར་ན་དེ་ནི་དེ་ལྟར་མ་ཡིན་ཏེ། དངོས་པོ་མེད་པ་ནི་དངོས་པོ་ལོག་པའི་རང་བཞིན་ཡིན་པས་འབྲས་བུ་བསྐྱེད་པའི་ནུས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར། གལ་ཏེ་ཡོད་ན་མྱ་ངན་ལས་འདས་པས་ཀྱང་འབྲས་བུ་སྐྱེད་པར་འཐལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །དངོས་པོ་མེད་པ་དངོས་པོ་ལས་ཀྱང་མི་སྐྱེ་སྟེ། དངོས་པོ་མེད་པ་ནི་དངོས་པོ་དང་འགལ་བ་ཡིན་ན། དེ་ཇི་ལྟར་དངོས་པོ་ལས་འབྱུང་། གལ་ཏེ་འབྱུང་ན་སྒྲོན་མ་ལས་ཀྱང་མུན་པ་འབྱུང་བར་ཐལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །གང་གི་ཕྱིར་དེ་ལྟར་རྣམ་པར་དཔྱད་ན་འབྱུང་བ་དང་འཇིག་པ་དག་ཡོད་པ་མ་ཡིན་པ་དེའི་ཕྱིར་གཏི་མུག་ཉིད་ཀྱིས་མཐོང་བ་ཡིན་ནོ་ཞེས་ཤེས་པར་བྱའོ། ། གཉིས་པ། སྐྱེ་བ་བྱེ་བྲག་ཏུ་དགག་པ་ལ། དགག་པ་དངོས། དངོས་པོ་ཡོད་པའི་ཉེས་པ། དེའི་སྐྱོན་སྤོང་དགག་པ་གསུམ་གྱི། དང་པོ་ནི། གལ་ཏེ་དངོས་པོ་འགའ་ཞིག་ཡོད་ན་དེ་སྐྱེས་ཤིང་ཟད་པ་དང་ལྡན་པས་འབྱུང་བ་དང་འཇིག་པར་འགྱུར་ན་དངོས་པོ་འགའ་ཡང་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། རི་བོང་གི་རྭ་ལྟར་རང་བཞིན་གྱིས་མ་སྐྱེས་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདི་ལྟར། དངོས་པོ་བདག་ལས་མི་སྐྱེ་སྟེ། །གཞན་ལས་སྐྱེ་བ་ཉིད་མ་ཡིན། །བདག་དང་གཞན་ལས་སྐྱེ་བ་ནི། །ཡོད་མིན་ཇི་ལྟར་སྐྱེ་བར་འགྱུར། །དངོས་པོ་བདག་ལས་མི་སྐྱེ་སྟེ། དོན་མེད་པའི་ཕྱིར་དང་ཐུག་པ་མེད་པར་ཐལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །གཞན་ལས་སྐྱེ་བ་ཡང་མ་ཡིན་ཏེ། རྒྱུ་དང་རྒྱུ་མ་ཡིན་པ་ཀུན་ལས་སྐྱེ་བར་ཐལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །བདག་དང་གཞན་གཉིས་ཀ་ལས་ཀྱང་སྐྱེ་བ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ་ཉེས་པ་གཉིས་ཀར་དུ་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །ཇི་སྐད་བཤད་པའི་རྣམ་པས་སྐྱེ་བ་མེད་ན་དེ་ནི་ཇི་ལྟར་སྐྱེ་བར་འགྱུར་ཏེ། སྐྱེ་བར་མི་འགྱུར་བ་ཉིད་དོ་སྙམ་དུ་དགོངས་སོ། །གཉིས་པ་ནི། དངོས་པོ་ཡོད་པར་ཁས་བླངས་ན། །རྟག་དང་ཆད་པར་ལྟ་བར་ནི། །ཐལ་བར་འགྱུར་ཏེ་དངོས་དེ་ནི། །རྟག་དང་མི་རྟག་འགྱུར་ཕྱིར་རོ། །གང་ཞིག་དངོས་པོའི་རྣམ་གཞག་ཇི་སྐད་བཤད་པ་ལས་འདས་ནས་དངོས་པོ་རང་བཞིན་གྱིས་ཡོད་པར་ཁས་བླངས་ན་གསུང་རབ་དང་ཤིན་ཏུ་འགལ་བ་རྟག་པའམ་ཆད་པར་ལྟ་བར་ཐལ་བར་འགྱུར་ཏེ། གང་གི་ཕྱིར་དངོས་པོ་དེ་ནི་བརྟགས་པ་ན་རྟག་པའམ་མི་རྟག་པ་ཞིག་ཏུ་འགྱུར་དགོས་ལ། གལ་ཏེ་རྟག་ན་ནི་རྟག་པར་སྨྲ་བར་འགྱུར་ལ་མི་རྟག་པ་ཡིན་ན་ནི་ཆད་པར་སྨྲ་བར་ཐལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །གསུམ་པ་ལ་སྐྱོན་སྤོང་དངོས་དང་། དེ་དགག་པ
Chinese
如果非有为法能生出非有为法，那么，届时寡妇的女儿也能生孩子，但事实并非如此，因为非有为法是与有为法相违的自性，所以没有产生结果的能力。如果存在，那么涅槃也应能产生结果。非有为法也不能从有为法中产生，因为非有为法与有为法相违，那它怎么能从有为法中产生呢？如果能产生，那么灯也应能产生黑暗。因为这样分析观察，生和灭都不存在，所以应当知道这是愚痴所见。第二，对生的个别破斥，分为破斥正文、有事物存在的过失、以及对该过失的辩驳三个部分。第一部分是：如果有些事物存在，那么它就具有生和灭，因此会产生生和灭，但实际上没有任何事物存在，就像兔角一样，因为本质上没有产生。就像这样：事物不从自身产生，也不从他者产生，不从自和他者产生，如果不存在，又怎么会产生呢？事物不从自身产生，因为没有意义，并且会陷入无穷的过失。也不从他者产生，因为会陷入从一切因和非因中产生的过失。也不从自和他者两者产生，因为会陷入两种过失。如果如上所说没有产生，那它又怎么会产生呢？认为它根本不会产生。第二部分是：如果承认事物存在，那么就会陷入常断二见的观点，因为该事物必然是常或无常。如果有人超越了如上所说的事物分类，而承认事物是自性存在的，那么就非常违背经文，会陷入常或断的观点，因为如果考察该事物，必然会变成常或无常。如果它是常，那么就会变成说常者，如果是无常，那么就会陷入说断的过失。第三部分分为辩驳正文和对它的破斥。
English
If a non-existent thing could arise from a non-existent thing, then a daughter of a widow could also give birth to a child, but that is not the case. Because a non-existent thing is the nature contrary to an existent thing, it has no ability to produce results. If it did exist, then even Nirvana should be able to produce results. A non-existent thing also cannot arise from an existent thing, because a non-existent thing is contrary to an existent thing, so how could it arise from an existent thing? If it could arise, then even darkness should arise from a lamp. Because when analyzed and observed in this way, arising and ceasing do not exist, therefore, it should be known that this is seen by ignorance. Secondly, the individual refutation of arising is divided into three parts: the actual refutation, the fault of having things exist, and the refutation of that fault. The first part is: If some things exist, then they have arising and ceasing, so there will be arising and ceasing, but in reality, no things exist, like a rabbit's horn, because they are not inherently produced. Like this: Things do not arise from themselves, nor do they arise from others. They do not arise from both self and others. If they do not exist, how can they arise? Things do not arise from themselves, because it is meaningless and would lead to infinite faults. Nor do they arise from others, because it would lead to the fault of arising from all causes and non-causes. Nor do they arise from both self and others, because it would lead to both faults. If there is no arising in the way described above, then how can it arise? It is thought that it simply does not arise. The second part is: If one admits that things exist, then one will fall into the view of permanence or annihilation, because that thing must be either permanent or impermanent. If someone transcends the classification of things as described above and admits that things are inherently existent, then it is very contrary to the scriptures and will lead to the view of permanence or annihilation, because if that thing is examined, it must become either permanent or impermanent. If it is permanent, then one will become a proponent of permanence, and if it is impermanent, then one will fall into the fault of being a proponent of annihilation. The third part is divided into the actual refutation and the refutation of it.
Tibetan
་གཉིས་ལས། དང་པོ་ནི། དངོས་པོ་ཡོད་པར་ཁས་བླངས་ཀྱང་། །ཆད་པར་མི་འགྱུར་རྟག་མི་འགྱུར། །འབྲས་བུ་རྒྱུ་ཡི་འབྱུང་འཇིག་གིས། །རྒྱུན་དེ་སྲིད་པ་ཡིན་ཕྱིར་རོ། །དངོས་པོ་རང་བཞིན་གྱིས་ཡོད་པར་ཁས་བླངས་ཀྱང་ཁོ་བོ་ཅག་ལ་ཆད་པ་དང་རྟག་པར་ཐལ་བར་མི་འགྱུར་ཏེ། གལ་ཏེ་རྒྱུ་འགགས་ཤིང་དེའི་རྒྱུ་ཅན་གྱི་འབྲས་བུ་མི་སྐྱེ་ན་དེའི་ཚེ་ཆད་པར་འགྱུར་ལ་རྒྱུ་མི་འགག་ཅིང་རང་གི་ངོ་བོས་གནས་ན་རྟག་པར་འགྱུར་ན་དེ་ནི་དེ་ལྟར་མ་ཡིན་གྱི། འདུ་བྱེད་རྣམས་ཀྱི་འབྲས་བུ་དང་རྒྱུ་གོ་རིམ་བཞིན་དུ་འབྱུང་བ་དང་འཇིག་པའི་རྒྱུན་རྣམ་པར་ཆད་པ་མེད་པར་འབྱུང་བ་གང་ཡིན་པ་དེ་ཉིད་སྲིད་པའམ་འཁོར་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན། གཉིས་པ་ལ་གཉིས་ཀྱི། དང་པོ་རྟག་ཆད་སྤོང་མི་ནུས་པར་བསྟན་པ་ནི། གལ་ཏེ། འབྲས་བུ་རྒྱུའི་འབྱུང་འཇིག་གི །རྒྱུན་དེ་སྲིད་པ་ཡིན་གྱུར་ན། །འཇིག་ལ་ཡང་སྐྱེ་མེད་པའི་ཕྱིར། །རྒྱུ་ནི་ཆད་པར་ཐལ་བར་འགྱུར། །གལ་ཏེ་འབྲས་བུ་འབྱུང་བ་དང་རྒྱུ་འཇིག་པའི་རྒྱུན་དེ་སྲིད་པ་ཡིན་པར་འགྱུར་ན། རྒྱུའི་སྐད་ཅིག་མ་འཇིག་པ་དང་ལྡན་པ་དེ་ཡང་སྐྱེ་བ་མེད་པའི་ཕྱིར་རྒྱུན་ཆད་པར་ཐལ་བར་འགྱུར་རོ། །ཅིའི་ཕྱིར། ཉེས་པ་འདི་ཁྱོད་ལ་ཡང་ཐལ་བར་མི་འགྱུར་རམ་ཞེ་ན། གང་ཞིག་དངོས་པོ་ཁས་ལེན་པ་དེ་ལ་ཉེས་པ་འདི་འགྱུར་གྱི། ཁོ་བོས་ནི་དངོས་པོའི་རང་བཞིན་ཅུང་ཟད་ཀྱང་ཁས་མ་བླངས་ན་ཏེ་ཆོས་ཐམས་ཅད་སྐྱེ་བ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གོང་དུ། གང་ལ་བརྟེན་ཏེ་གང་འབྱུང་བ། །དེ་ནི་རེ་ཤིག་དེ་ཉིད་མིན། །དེ་ལས་གཞན་པའང་མ་ཡིན་ཕྱིར། །དེ་ཕྱིར་ཆད་མིན་རྟག་པ་མིན། །ཞེས་བཤད་པ་དེར་ཡང་ཁོ་བོས་ཚུལ་འདིས་དངོས་པོ་རྣམས་རང་བཞིན་མེད་པར་བསྟན་པ་ཡིན་ཏེ། དེ་ལྟར་མ་ཡིན་པར་དངོས་པོ་རང་གི་ངོ་བོས་ཡོད་ན་ནི་ས་བོན་དང་མྱུ་གུ་དག་གཞན་ཉིད་དུ་ཇི་ལྟར་མི་འགྱུར། དེའི་ཕྱིར་ཐལ་བ་འདིས་ཁོ་བོ་ལ་གནོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །ཅིའི་ཕྱིར་སྔར་ཡོད་པ་ཕྱིས་མེད་པར་འགྱུར་བ་ཆད་པའི་ཉེས་པར་འགྱུར། གཞན་ཡང་དངོས་པོ་ཡོད་པར་ཁས་བླངས་ན་ཆད་པའི་ཉེས་པར་འགྱུར་བར་མ་ཟད་རྟག་པའི་ཉེས་པར་ཡང་འགྱུར་ཏེ། འདི་ལྟར། དངོས་པོ་ངོ་བོ་ཉིད་ཡོད་ན། དངོས་མེད་འགྱུར་བར་མི་རིགས་སོ། །གལ་ཏེ་དངོས་པོ་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་ཡོད་ན་དེ་ནི་ཕྱིས་དངོས་པོ་མེད་པར་འགྱུར་བ་མི་རིགས་ཏེ། རང་བཞིན་ལ་ལྡོག་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་རྟག་པར་ལྟ་བར་ཐལ་བ་སོ་ན་འདུག་གོ །གཞན་ཡང་། མྱ་ངན་འདས་པའི་དུས་
Chinese
二者之中。第一，虽然承认事物存在，但不会变成断灭，也不会变成常恒。因为果由因的生灭所致，此相续即是有（轮回）。虽然承认事物自性存在，但我们不会陷入断灭和常恒的过失。如果因停止，并且由该因产生的果不生起，那么就会变成断灭；如果因不停止，并且以其自性存在，那么就会变成常恒。但事实并非如此，因为诸行之果和因依次生起和灭亡的相续，没有间断地发生，这即是有或轮回。第二，分为二。第一，显示不能避免常断。如果，果由因的生灭所致的相续即是有，那么，因为灭亡时也没有生起，所以因会陷入断灭。如果果的生起和因的灭亡的相续是有，那么，与因的刹那灭亡相连的那个，因为没有生起，所以相续会陷入断灭。为什么？难道这个过失不会也降临到你身上吗？对于那些承认事物存在的人来说，这个过失会降临到他们身上。但我们没有承认事物的丝毫自性，因为一切法都是不生的。前面说：所依而生者，暂时非彼亦非异，故不断亦非常。在那里，我们也用这种方式显示了事物没有自性。如果不是这样，事物以其自身存在，那么种子和苗芽怎么会不是他者呢？因此，这个过失不会损害我们。为什么先前存在的事物后来会消失，会变成断灭的过失？此外，如果承认事物存在，不仅会陷入断灭的过失，还会陷入常恒的过失。就像这样：如果事物自性存在，事物不应变为不存在。如果事物自性存在，那么它后来不应该变成不存在，因为自性没有改变。因此，常恒的观点就在那里等着。此外，涅槃之时
English
Of the two. First: Although one asserts that things exist, they will not become annihilationist, nor will they become permanentist. Because the sequence of cause and effect arising and ceasing is existence (samsara). Although we assert that things exist by their own nature, we will not fall into the faults of annihilationism and permanentism. If the cause ceases and the effect, which is caused by that cause, does not arise, then it will become annihilation; if the cause does not cease and remains by its own nature, then it will become permanent. But this is not the case, because the sequence of the effects and causes of conditioned things arising and ceasing in order occurs without interruption, and that is existence or samsara. Second, divided into two. First, showing that one cannot avoid permanence and annihilation: If the sequence of cause and effect arising and ceasing is existence, then, because there is no arising when there is ceasing, the cause will be subject to annihilation. If the sequence of the arising of the effect and the ceasing of the cause is existence, then, because the moment of the cause's ceasing is connected to that which does not arise, the sequence will be subject to annihilation. Why? Does this fault not also befall you? This fault befalls those who assert that things exist. But we do not assert even a little bit of the self-nature of things, because all dharmas are unborn. Earlier it was said: That which arises in dependence, is temporarily neither the same nor different, therefore it is neither annihilation nor permanence. There, we also showed in this way that things have no self-nature. If it were not so, and things existed by their own nature, then how would seeds and sprouts not be other? Therefore, this fault does not harm us. Why does something that existed before disappear later, becoming the fault of annihilation? Furthermore, if one asserts that things exist, one will not only fall into the fault of annihilation, but also into the fault of permanence. Like this: If things exist by their own nature, things should not change into non-existence. If things exist by their own nature, then they should not later become non-existent, because there is no change in self-nature. Therefore, the view of permanence is waiting there. Furthermore, at the time of nirvana