Tibetan
ལེའུ་བཅུ་བདུན་པའི་རྣམ་བཤད། ལེའུ་བཅུ་བདུན་པའི་རྣམ་བཤད། བཅུ་བདུན་པ་ལས་བརྟག་པ་ལ། ཕྱོགས་སྔ་མ་འགོད་པ་དང་། དེ་དགག་པ་གཉིས་ཀྱི། དང་པོ་ནི། འདིར་སྨྲས་པ། འཁོར་བ་ཡོད་དེ། ལས་དང་འབྲས་བུའི་འབྲེལ་བའི་རྟེན་ཡིན་པའི་ཕྱིར། གལ་ཏེ་སྐྱེ་བ་དང་འཆི་བ་གཅིག་ནས་གཅིག་ཏུ་བརྒྱུད་པའི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་འཁོར་བ་ཡོད་ན། ཚེ་འདིར་བྱས་པའི་ལས་ཚེ་རབས་གཞན་དུ་རྣམ་པར་སྨིན་པའི་འབྲས་བུ་དང་འབྲེལ་བར་རིགས་ཀྱི། ཇི་སྐད་བཤད་པའི་འཁོར་བ་མེད་ན་སེམས་ནི་སྐྱེ་མ་ཐག་ཏུ་འཇིག་པའི་ཕྱིར་དང་། ལས་འཕེན་པའི་དུས་ན་རྣམ་སྨིན་མེད་པའི་ཕྱིར་ལས་དང་འབྲས་བུ་འབྲེལ་བ་མེད་པར་འགྱུར་རོ། །ལས་དེ་དག་ཀྱང་གང་ཡིན་ཞིང་དེའི་འབྲས་བུ་ཡང་གང་ཡིན་ཞེ་ན། འདི་ལ་ལས་ཀྱི་ངོ་བོ། དབྱེ་བ། རྩོད་པ་སྤང་བ་དང་གསུམ་གྱི། དང་པོ་ནི། བདག་ཉིད་ལེགས་པར་སྡོམ་པ་དང་། །གཞན་ལ་ཕན་འདོགས་བྱམས་སེམས་གང་། །དེ་ཆོས་དེ་ནི་འདི་གཞན་དུ། །འབྲས་བུ་དག་གི་ས་བོན་ཡིན། །བདག་ཉིད་ལེགས་པར་སྡོམ་པ་སྲོག་གཅོད་པ་ལ་སོགས་པའི་འཇུག་པ་ལས་བཟློག་པའི་སེམས་དང་། བསྡུ་བའི་དངོས་པོ་བཞི་དང་འཇིགས་པ་ལས་སྐྱོབ་པ་ལ་སོགས་པའི་སྒོ་ནས་གཞན་ལ་ཕན་འདོགས་པའི་སེམས་དང་། མཛའ་བཤེས་ལས་བྱུང་ཞིང་སེམས་ཅན་རྣམས་དང་འགལ་བ་མེད་པ་བྱམས་པའི་སེམས་ཏེ་སེམས་གསུམ་པོ་དེ་ནི་ངན་འགྲོར་འགྲོ་བ་ལས་འཛིན་པར་བྱེད་པས་ཆོས་ཞེས་བྱའོ། །ཆོས་ཀྱི་སྒྲ་ནི་གསུང་རབ་ལས་གསུམ་དུ་གྲགས་ཏེ། རང་གི་མཚན་ཉིད་འཛིན་པའི་དོན་དང་། འགྲོ་བ་ངན་འགྲོ་ལས་འཛིན་པའི་དོན་དང་། འགྲོ་བ་ལྔའི་འཁོར་བ་ལས་འཛིན་པའི་དོན་གྱིས་སོ། །འདིར་ནི་བར་མ་གཟུང་ངོ་། །ཆོས་མ་ཡིན་པ་ནི་དེ་ལས་བཟློག་སྟེ་ཤེས་པར་བྱའོ། །དེ་ལྟར་སེམས་རྣམ་པ་གསུམ་པོ་དེ་ནི་རྣམ་པར་སྨིན་པའི་འབྲས་བུ་ཡིད་དུ་འོང་བ་དག་གི་ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པའི་རྒྱུ་བྱེད་པའི་ས་བོན་ཡིན་ནོ། །དུས་གང་གི་ཚེ་འབྲས་བུ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་ཅེ་ན། ལས་བྱས་པའི་མཐོང་ཆོས་འདི་ལས་ཚེ་རབས་གཞན་དུ་འབྲས་བུ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་དོ། །གཉིས་པ་དབྱེ་བ་ལ། ངོ་བོའི་དབྱེ་བ་དང་། རྣམ་པའི་དབྱེ་བ་གཉིས་ཀྱི་དང་པོ་ནི། དྲང་སྲོང་མཆོག་གི་ལས་རྣམས་ནི། །སེམས་པ་དང་ནི་བསམ་པར་གསུངས། །དོན་དམ་པ་ཐུགས་སུ་ཆུད་པས་ན་དྲང་སྲོང་། ཉན་ཐོས་དང་རང་སངས་རྒྱས་རྣམས་ལས་ཕུལ་དུ་བྱུང་བས་ན་མཆོག་སངས་རྒྱས་བཅོམ་ལྡན་འདས་རྣམས་ཀྱིས་མདོ་ལས། ལས་རྣམས་ནི་དགེ་མི་དགེའི་ལུས་ངག་གི་ལས་ཀུན་ནས་སློང་བར 【处理错误】 [ { "original_tibetan": "ལེའུ་བཅུ་བདུན་པའི་རྣམ་བཤད།", "chinese_translation": "第十七品释", "english_translation": "Explanation of Chapter Seventeen" }, { "original_tibetan": "ལེའུ་བཅུ་བདུན་པའི་རྣམ་བཤད།", "chinese_translation": "第十七品释", "english_translation": "Explanation of Chapter Seventeen" }, { "original_tibetan": "བཅུ་བདུན་པ་ལས་བརྟག་པ་ལ། ཕྱོགས་སྔ་མ་འགོད་པ་དང་། དེ་དགག་པ་གཉིས་ཀྱི། དང་པོ་ནི། འདིར་སྨྲས་པ། འཁོར་བ་ཡོད་དེ། ལས་དང་འབྲས་བུའི་འབྲེལ་བའི་རྟེན་ཡིན་པའི་ཕྱིར། གལ་ཏེ་སྐྱེ་བ་དང་འཆི་བ་གཅིག་ནས་གཅིག་ཏུ་བརྒྱུད་པའི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་འཁོར་བ་ཡོད་ན། ཚེ་འདིར་བྱས་པའི་ལས་ཚེ་རབས་གཞན་དུ་རྣམ་པར་སྨིན་པའི་འབྲས་བུ་དང་འབྲེལ་བར་རིགས་ཀྱི། ཇི་སྐད་བཤད་པའི་འཁོར་བ་མེད་ན་སེམས་ནི་སྐྱེ་མ་ཐག་ཏུ་འཇིག་པའི་ཕྱིར་དང་། ལས་འཕེན་པའི་དུས་ན་རྣམ་སྨིན་མེད་པའི་ཕྱིར་ལས་དང་འབྲས་བུ་འབྲེལ་བ་མེད་པར་འགྱུར་རོ། །ལས་དེ་དག་ཀྱང་གང་ཡིན་ཞིང་དེའི་འབྲས་བུ་ཡང་གང་ཡིན་ཞེ་ན། འདི་ལ་ལས་ཀྱི་ངོ་བོ། དབྱེ་བ། རྩོད་པ་སྤང་བ་དང་གསུམ་གྱི། དང་པོ་ནི། བདག་ཉིད་ལེགས་པར་སྡོམ་པ་དང་། །གཞན་ལ་ཕན་འདོགས་བྱམས་སེམས་གང་། །དེ་ཆོས་དེ་ནི་འདི་གཞན་དུ། །འབྲས་བུ་དག་གི་ས་བོན་ཡིན། །བདག་ཉིད་ལེགས་པར་སྡོམ་པ་སྲོག་གཅོད་པ་ལ་སོགས་པའི་འཇུག་པ་ལས་བཟློག་པའི་སེམས་དང་། བསྡུ་བའི་དངོས་པོ་བཞི་དང་འཇིགས་པ་ལས་སྐྱོབ་པ་ལ་སོགས་པའི་སྒོ་ནས་གཞན་ལ་ཕན་འདོགས་པའི་སེམས་དང་། མཛའ་བཤེས་ལས་བྱུང་ཞིང་སེམས་ཅན་རྣམས་དང་འགལ་བ་མེད་པ་བྱམས་པའི་སེམས་ཏེ་སེམས་གསུམ་པོ་དེ་ནི་ངན་འགྲོར་འགྲོ་བ་ལས་འཛིན་པར་བྱེད་པས་ཆོས་ཞེས་བྱའོ། །ཆོས་ཀྱི་སྒྲ་ནི་གསུང་རབ་ལས་གསུམ་དུ་གྲགས་ཏེ། རང་གི་མཚན་ཉིད་འཛིན་པའི་དོན་དང་། འགྲོ་བ་ངན་འགྲོ་ལས་འཛིན་པའི་དོན་དང་། འགྲོ་བ་ལྔའི་འཁོར་བ་ལས་འཛིན་པའི་དོན་གྱིས་སོ། །འདིར་ནི་བར་མ་གཟུང་ངོ་། །ཆོས་མ་ཡིན་པ་ནི་དེ་ལས་བཟློག་སྟེ་ཤེས་པར་བྱའོ། །དེ་ལྟར་སེམས་རྣམ་པ་གསུམ་པོ་དེ་ནི་རྣམ་པར་སྨིན་པའི་འབྲས་བུ་ཡིད་དུ་འོང་བ་དག་གི་ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པའི་རྒྱུ་བྱེད་པའི་ས་བོན་ཡིན་ནོ། །དུས་གང་གི་ཚེ་འབྲས་བུ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་ཅེ་ན། ལས་བྱས་པའི་མཐོང་ཆོས་འདི་ལས་ཚེ་རབས་གཞན་དུ་འབྲས་བུ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་དོ། །གཉིས་པ་དབྱེ་བ་ལ། ངོ་བོའི་དབྱེ་བ་དང་། རྣམ་པའི་དབྱེ་བ་གཉིས་ཀྱི་དང་པོ་ནི། དྲང་སྲོང་མཆོག་གི་ལས་རྣམས་ནི། །སེམས་པ་དང་ནི་བསམ་པར་གསུངས། །དོན་དམ་པ་ཐུགས་སུ་ཆུད་པས་ན་དྲང་སྲོང་། ཉན་ཐོས་དང་རང་སངས་རྒྱས་རྣམས་ལས་ཕུལ་དུ་བྱུང་བས་ན་མཆོག་སངས་རྒྱས་བཅོམ་ལྡན་འདས་རྣམས་ཀྱིས་མདོ་ལས། ལས་རྣམས་ནི་དགེ་མི་དགེའི་ལུས་ངག་གི་ལས་ཀུན་ནས་སློང་བར", "chinese_translation": "第十七品中观察，先立宗，后破斥。初者，此处说，轮回是存在的，因为它是业与果之间关系的所依。如果生死相续不断的轮回存在，那么今生所造的业，理应与来世成熟的果报相关联。如果如前所说的轮回不存在，那么心识就会在产生后立即坏灭，并且在业力成熟时没有果报，因此业与果之间就没有关联。那么，这些业是什么？它们的果又是什么呢？对此，有业的体性、分类和遣除诤论三方面。初者：善自调伏与，利他慈悲心，彼法此他世，果之诸种子。善自调伏，是指从杀生等行为中退还的心；利他之心，是指通过四摄和救护怖畏等方式利益他人的心；慈悲之心，是指从友善中产生，不与众生相违背的慈爱之心。这三种心被称为“法”，因为它们能从恶趣中救护。法的声音在经藏中有三种说法：一是执持自性的意义，二是救护众生脱离恶趣的意义，三是救护众生脱离五道的轮回的意义。这里取中间的意义。非法与此相反，应当知晓。如是，这三种心是使可意的异熟果产生的共同的因，是种子。在什么时候产生果报呢？从造业的现世到其他世，产生果报。二者，分类方面，有体性的分类和相的分类两种，初者：正士胜者之业者，谓为思与意思也。通达胜义故为正士，胜于声闻缘觉故为胜者，佛陀薄伽梵等在经中说，业是指善与非善的身语之业，能引发", "english_translation": "In the seventeenth chapter, there are two aspects to examine: first, establishing the initial position, and second, refuting it. The first is: Here it is said that samsara exists because it is the basis for the connection between actions and their results. If there is a samsara characterized by the continuous cycle of birth and death, then it is reasonable that actions done in this life are connected to the results that ripen in future lives. If samsara, as described above, does not exist, then the mind would perish immediately after arising, and there would be no ripening when the action bears fruit, so there would be no connection between actions and their results. What are these actions, and what are their results? In this regard, there are three aspects: the nature of actions, their divisions, and refuting disputes. The first is: 'Well subduing oneself, benefiting others, and whatever loving-kindness, that is dharma, and in this and other lives, it is the seed of results.' 'Well subduing oneself' refers to the mind that turns away from actions such as killing. 'Benefiting others' refers to the mind that benefits others through the four means of gathering and protecting from fear. 'Loving-kindness' refers to the mind of love that arises from friendship and is not in conflict with sentient beings. These three minds are called 'dharma' because they hold one back from going to bad migrations. The term 'dharma' is known in the scriptures in three ways: the meaning of holding one's own characteristics, the meaning of holding beings back from bad migrations, and the meaning of holding beings back from the cycle of the five migrations. Here, the middle meaning is taken. Non-dharma is the opposite of this, and should be understood. Thus, these three kinds of minds are the seeds that cause the uncommon cause of agreeable results of ripening. When does it produce results? From the visible dharma of doing actions in this life to other lives, it produces results. Second, in terms of divisions, there are two types: divisions of nature and divisions of aspects. The first is: 'The actions of the noble and supreme ones are said to be intention and thought.' Because they have realized the ultimate meaning, they are noble. Because they are superior to hearers and self-awakened ones, they are supreme. The Buddhas, the Bhagavat, etc., say in the sutras that actions are the virtuous and non-virtuous actions of body, speech, and mind, which arise from" } ] ============================================================
Tibetan
་བྱེད་པ་སེམས་པའི་ལས་དང་། དེས་ཀུན་ནས་བསླང་པའི་ལུས་ངག་གི་རྣམ་པར་རིག་བྱེད་དང་། རིག་བྱེད་མ་ཡིན་པའི་རང་བཞིན་བསམ་པའི་ལས་གཉིས་སུ་གསུངས་སོ། །ལས་གཉིས་པོ་དང་པོ་ནི། སེམས་མངོན་པར་འདུ་བྱེད་པ་ཡིད་ཀྱི་ལས་ཏེ། དབྱེ་ན་འདོད་པའི་བདེ་འགྲོའི་རྒྱུ་བསོད་ནམས་དང་། ངན་འགྲོའི་རྒྱུ་བསོད་ནམས་མ་ཡིན་པ་དང་། ཁམས་གོང་མའི་རྒྱུ་མི་གཡོ་བའི་ལས་སོ། །གཉིས་པ་ལ་ལུས་ངག་ཡིད་གསུམ་གྱི་ལས་ཏེ་མི་དགེ་བ་བཅུ་དང་། ཟག་བཅས་ཀྱི་དགེ་བ་བཅུའོ། །དེ་ཡང་ཇི་ལྟ་བུ་ཞེ་ན། དེ་ལ་ལས་གང་སེམས་པ་ཞེས། །གསུངས་པ་དེ་ནི་ཡིད་ཀྱི་འདོད། །བསམ་པ་ཞེས་ནི་གང་གསུངས་པ། །དེ་ནི་ལུས་དང་ངག་གིར་འདོད། །ལས་གཉིས་གསུངས་པ་དེ་ལ་སེམས་པའི་ལས་ཞེས་གང་གསུངས་པ་དེ་ནི། ལུས་ངག་གི་འཇུག་པ་ལ་ལྟོས་པ་མེད་པར་ཡིད་ཀྱི་སྒོ་ནས་དེ་མཐར་ཐུག་པར་འགྲོ་བའི་ཕྱིར་ཡིད་ཀྱི་རྣམ་ཤེས་དང་མཚུངས་པར་ལྡན་པའི་སེམས་བྱུང་སེམས་པ་དགེ་མི་དགེའི་ལས་ཀུན་ནས་སློང་བར་བྱེད་པ་ཡིད་ཀྱི་ལས་ཞེས་བྱ་བར་འདོད་དོ། །བསམ་པའི་ལས་ཞེས་གང་གསུངས་པ་དེ་ནི་ལུས་དང་ངག་ལ་ཡོད་པའི་ཕྱིར་དང་། དེ་དག་གི་སྒོ་ནས་མཐར་ཐུག་པར་འགྲོ་བའི་ཕྱིར་ལུས་དང་ངག་གི་ལས་ཡིན་པར་འདོད་དོ། །ལུས་དང་ངག་གིས་དེ་ལྟ་དེ་ལྟར་འཇུག་པར་བྱའོ་ཞེས་སེམས་ཀྱིས་བསམས་ནས་གང་ཞིག་བྱེད་པ་དེ་ནི་བསམ་པའི་ལས་ཞེས་བྱའོ། །དེ་ལྟར་ན་ལུས་དང་ངག་དང་ཡིད་ཀྱི་ལས་རྣམ་པ་གསུམ་དུ་འགྱུར་རོ། །གཉིས་པ་ནི། ལས་དེ་དག་གི་བྱེ་བྲག་ནི། །རྣམ་པ་དུ་མར་ཡོངས་སུ་བསྒྲགས། །ལས་གསུམ་པོ་དེ་དག་གི་བྱེ་བྲག་ནི་རྣམ་པ་དུ་མར་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་ཡོངས་སུ་བསྒྲགས་སོ། །ཇི་ལྟར་ཞེ་ན། ངག་དང་བསྐྱོད་དང་མི་སྤོང་བའི། །རྣམ་རིག་བྱེད་མིན་ཞེས་བྱ་གང་། །སྤོང་བའི་རྣམ་རིག་བྱེད་མིན་པ། །གཞན་དག་ཀྱང་ནི་དེ་བཞིན་འདོད། །ལོངས་སྤྱོད་ལས་བྱུང་བསོད་ནམས་དང་། །བསོད་ནམས་མ་ཡིན་ཚུལ་དེ་བཞིན། །སེམས་པ་དང་ནི་ཆོས་དེ་བདུན། །ལས་སུ་མངོན་པར་འདོད་པ་ཡིན། །དགེ་བ་དང་མི་དགེ་བའི་རྣམ་པར་རིག་བྱེད་མ་ཡིན་པ་ཀུན་ནས་སློང་བར་བྱེད་པའི་ངག་གི་རྣམ་པར་རིག་བྱེད་དང་། དེ་བཞིན་དུ་དགེ་བ་དང་མི་དགེ་བའི་རྣམ་པར་རིག་བྱེད་མ་ཡིན་པ་ཀུན་ནས་སློང་བའི་བསྐྱོད་པ་ལུས་ཀྱི་རྣམ་པར་རིག་བྱེད་དང་། དེང་ནས་བཟུང་སྟེ་བདག་གིས་སེམས་ཅན་བསད་ཅིང་ཆོམ་རྐུན་བྱས་པས་འཚོ་བར་བྱའོ་ཞེས་སྡིག་པའི་ལས་ཁས་བླངས་པའི་དུས་ནས་བཟུང་སྟེ་དེ་མི་བྱེད་པའི་དུས་ན་
Chinese
造作是心之业，由此所引发的身语之表色和非表色之自性，宣说了思之业二者。二业之第一者，是心明显造作之意业，区分则为欲界善趣之因福德，恶趣之因非福德，以及上界之因不动业。第二者有身语意三业，即不善十业与有漏之善十业。那么如何呢？如是，所谓“业即心”，所说者乃意之欲。所谓“思”者，则认为是身与语。所说之二业中，所谓心之业者，是指不依赖身语之行，而从意之门径趋至究竟，故与意之识相伴随之心所思，发起善与不善之业，称为意之业。所谓思之业者，是指存在于身与语，并从彼等之门径趋至究竟，故认为是身与语之业。心中思量着要以身与语如此这般行事而作出的行为，称为思之业。如是则身语意之业转变为三种。第二，彼等业之差别，已于多种方式中完全宣说。彼三种业之差别，世尊已于多种方式中完全宣说。如何呢？语和动以及不舍弃之表色非表色，舍弃之非表色，其他亦如是认为。受用所生之福德与非福德之理，以及心与彼等七法，显现为业，是如此认为的。发起善与不善之非表色之语表色，以及同样发起善与不善之非表色之动，即身体之表色，以及从今以后我将杀害有情，通过抢劫偷盗来维持生计，从发誓作恶业之时起，到不做此事之时
English
The act of creating is the karma of the mind, and from this arises the nature of manifestation and non-manifestation of body and speech, thus the two karmas of thought are taught. The first of these two karmas is the karma of mind, which is the manifest creation of the mind. It is divided into merit, which is the cause of happiness in the desire realm, non-merit, which is the cause of suffering in the lower realms, and the unwavering karma, which is the cause of the higher realms. The second is the karma of body, speech, and mind, which are the ten non-virtuous actions and the ten virtuous actions with outflows. How is it? Thus, what is said as "karma is mind" is considered the desire of the mind. What is said as "thought" is considered the body and speech. Among the two karmas that are taught, what is said as the karma of mind is that which does not depend on the actions of body and speech, but reaches the ultimate through the gateway of the mind. Therefore, the mental factor of thought, which is associated with the consciousness of the mind, initiates virtuous and non-virtuous actions and is called the karma of mind. What is said as the karma of thought is that which exists in body and speech and reaches the ultimate through their gateways, therefore it is considered the karma of body and speech. The act of thinking in the mind that one should act in such and such a way with body and speech is called the karma of thought. Thus, the karmas of body, speech, and mind are transformed into three types. Secondly, the distinctions of these karmas are fully proclaimed in various ways. The distinctions of these three karmas have been fully proclaimed by the Bhagavan in various ways. How is it? Speech and movement, and the manifestation and non-manifestation of not abandoning, the non-manifestation of abandoning, and others are considered in the same way. The merit and non-merit arising from enjoyment, as well as the mind and those seven dharmas, are considered to be manifested as karma. The manifestation of speech that initiates the non-manifestation of virtue and non-virtue, and likewise the movement that initiates the non-manifestation of virtue and non-virtue, which is the manifestation of the body, and from now on I will kill sentient beings and make a living by robbery and theft, from the time of vowing to commit evil deeds until the time of not doing it.