Tibetan
ལེའུ་གཉིས་པའི་རྣམ་བཤད། ལེའུ་གཉིས་པའི་རྣམ་བཤད། གཉིས་པ་འགྲོ་འོང་བརྟག་པའི་རབ་བྱེད་ལ། དགག་པ་རྒྱས་པར་བསྟན་པ་དང་། རིགས་པ་བསྡུས་ཏེ་བསྟན་པ་གཉིས་ལས། དང་པོ་ལ། གང་ལ་འགྲོ་བའི་ལས་དགག གང་འགྲོ་བའི་བྱེད་པ་པོ་དགག འགྲོ་བ་ཡོད་པའི་སྒྲུབ་བྱེད་དགག གཅིག་དང་ཐ་དད་བརྟགས་ལ་དགག སུན་འབྱིན་གྱི་ལམ་གཞན་བསྟན་པ་དང་ལྔའི། དང་པོ་ལ། ལམ་སྤྱི་ལ་འགྲོ་བ་དགག འགོམ་བཞིན་པ་ལ་འགྲོ་བ་དགག་པ་གཉིས་ཀྱི། དང་པོ་ནི། གལ་ཏེ་སྐྱེ་བ་བཀག་པས་རྟེན་འབྲེལ་གྱི་ཁྱད་པར་དགག་པ་མེད་པ་སོགས་གྲུབ་མོད། དེ་ལྟ་ན་ཡང་རྟེན་འབྲེལ་འགྲོ་འོང་མེད་པ་འགྲུབ་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་རབ་ཏུ་གྲགས་པའི་འཐད་པ་འགའ་ཞིག་བརྗོད་དགོས་སོ་ཞེ་ན། བརྗོད་པར་བྱ་སྟེ། འདི་ལྟར་འགྲོ་བ་དང་འོང་བ་ཞེས་བྱ་བ་ཡང་མ་བརྟགས་ན་གྲགས་པས་འཇིག་རྟེན་གྱི་དབང་དུ་འགྲོ་བ་ལ་སོགས་པའི་ཐ་སྙད་ཙམ་དུ་ཟད་ཀྱི་རྣལ་འབྱོར་པ་མཉམ་པར་བཞག་པ་ཤེས་རབ་ཀྱིས་དངོས་པོའི་ངོ་བོ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་རྣམ་པར་དཔྱད་ན་ཡང་དག་པར་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། གལ་ཏེ་འགྲོ་བ་ཞེས་བྱ་བ་ངེས་པ་ཞིག་ཡོད་ན། རེ་ཞིག་སོང་བའམ། མ་སོང་བའམ། འགོམ་བཞིན་པའི་ལམ་ལ་ཡོད་ཅེས་བརྟག་གྲང་། ཐམས་ཅད་མི་རིགས་ཏེ། རེ་ཞིག་སོང་ལ་མི་འགྲོ་སྟེ། །མ་སོང་བ་ལ་འགྲོ་བ་མིན། །སོང་དང་མ་སོང་མ་གཏོགས་པར། །འགོམ་པ་ཤེས་པར་མི་འགྱུར་རོ། །རེ་ཞིག་སོང་བའི་ལམ་འགྲོ་བའི་བྱ་བ་འགགས་ཟིན་པ་ལ་མི་འགྲོ་སྟེ། འགྲོ་བའི་བྱ་བ་འགགས་ཟིན་པ་ལ་འགྲོའོ་ཞེས་འགྲོ་བའི་བྱ་བ་ད་ལྟར་བས་ཟིན་པ་བརྗོད་ན། འབྲེལ་བ་མེད་པའི་ཕྱིར། མ་སོང་བ་འགྲོ་བའི་བྱ་བ་མ་སྐྱེས་པ་ལ་ཡང་འགྲོ་བ་མིན་ཏེ། འགྲོ་བའི་བྱ་བ་མ་སྐྱེས་པའི་མ་འོངས་པ་དང་འགྲོ་བའི་བྱ་བ་ད་ལྟ་བ་འགལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །འགོམ་བཞིན་པའི་ལམ་ལ་ཡང་འགྲོ་བ་མེད་དེ། སོང་བ་དང་མ་སོང་བ་མ་གཏོགས་པར་འགོམ་པ་ཤེས་པར་མི་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་ཏེ། འདི་ན་འགྲོ་བ་པོས་བརྒལ་ཟིན་པའི་ཡུལ་ནི་སོང་བ་ཡིན་ལ། བརྒལ་མ་ཟིན་པའི་ཡུལ་ནི་མ་སོང་བ་ཡིན་ན། དེ་གཉིས་ལས་ཐ་དད་པའི་ལམ་གྱི་རྣམ་པ་གཞན་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་ནི། འགོམ་པ་ལ་འགྲོ་བ་ཡོད་དེ། གང་ན་གཡོ་བ་དེ་ན་འགྲོ། །དེ་ཡང་གང་ཕྱིར་འགོམ་པ་ལ། །གཡོ་བ་སོང་མིན་མ་སོང་མིན། །དེ་ཕྱིར་འགོམ་ལ་འགྲོ་བ་ཡོད། །དེ་ལ། གང་ནས་རྐང་པ་བཏེག་པ་དེ་ནི་སོང་བ་ཡིན་ལ། གང་དུ་རྐང་པ་འཇོག་པ་དེ་ནི་མ་སོང་བ་ཡིན་པས། དེ་གཉིས་ལས་གཞན་མ་གཏོགས་པའི་གསུམ་པ་འགོམ་པ་ཞེས་
Chinese
第二品之释。 第二品之释。 第二，观察行走的分别中，有广泛地破斥，和简略地阐述理证两种。第一种又分五点：破斥所行之业，破斥能行之作者，破斥有行之立宗，观察一与异而破斥，以及宣说其他破斥之途径。第一点又分二：破斥于总道之行走，破斥正行走时之行走。第一，如果遮止了生，成立了没有遮止缘起的差别等等。即使如此，为了成立缘起没有来去，也必须说一些极著名的道理。答：应当说。像这样，如果不行观察，那么所谓行走和到来，也只是世俗的说法而已。瑜伽士安住于等持，以智慧如实地观察事物之自性，则并非真实存在。如果行走是确定的，那么，暂时考察是在已去之处，还是未去之处，还是在正行走之道上？都不合理。因为：已去之处不行走，未去之处非行走，除了已去与未去，正行无法得知故。已去之处，行走的业已止息，所以不行走。如果说在行走的业已止息之处行走，这是用现在完成时来描述行走之业，因为没有关联。未去之处，行走的业未生起，所以也不是行走。因为行走的业未生起的未来与行走的业的现在相违。在正行走之道上也没有行走，因为除了已去和未去之外，无法得知正行走。因为，在此处，行走者已越过的处所是已去之处，未越过的处所是未去之处，除此之外没有其他道路之相。第二，正行走时有行走，哪里有动摇，哪里就有行走。又为何在正行走时有动摇呢？因为动摇非已去非未去，因此正行走时有行走。其中，从哪里抬起脚，那里就是已去之处，在哪里放下脚，那里就是未去之处。因此，除了这两者之外的第三者就是正行走。
English
Explanation of Chapter Two. Explanation of Chapter Two. Second, in the examination of going and coming, there are two aspects: extensive refutation and concise presentation of reasoning. The first aspect has five points: refuting the act of going, refuting the agent who goes, refuting the proof of the existence of going, examining oneness and otherness and refuting, and explaining other ways of refutation. The first point has two aspects: refuting going on the general path and refuting going while walking. First, if the cessation of birth is established, there is no refutation of the distinctions of dependent origination, etc. Even so, in order to establish that dependent origination has no coming and going, it is necessary to state some well-known reasons. Answer: It should be stated. Like this, if one does not investigate, then the so-called going and coming are merely worldly terms. Yogis abide in equipoise, and when they examine the nature of things as they are with wisdom, they are not truly existent. If going is definite, then, for a moment, let us examine whether it is in the place that has been gone, or the place that has not been gone, or on the path of going. All are unreasonable. Because: The place that has been gone does not go, the place that has not been gone is not going, apart from the gone and not gone, going cannot be known. The path that has been gone, the act of going has ceased, so it does not go. If one says that going occurs where the act of going has ceased, this is describing the act of going with the present perfect tense, because there is no connection. The place that has not been gone, the act of going has not arisen, so it is also not going. Because the future where the act of going has not arisen contradicts the present of the act of going. There is also no going on the path of going, because apart from the gone and not gone, going cannot be known. Because, here, the place that has been crossed by the goer is the gone place, and the place that has not been crossed is the not gone place, and there is no other aspect of the path different from these two. Second, there is going while walking, where there is movement, there is going. And why is there movement while walking? Because movement is neither gone nor not gone, therefore there is going while walking. Among them, where the foot is lifted from is the gone place, and where the foot is placed is the not gone place. Therefore, the third other than these two is walking.
Tibetan
བྱ་བར་གྱུར་པ་དེ་ནི་ཅི་ཡང་མེད་པས། དེའི་ཕྱིར་འགོམ་པ་ལ་འགྲོ་བ་ཡོད་པར་མི་འཐད་དོ། །ལམ་གང་ན་འགྲོ་བ་པོའི་རྐང་པ་འདེགས་འཇོག་གི་གཡོ་བ་ཡོད་པ་དེ་ན་འགྲོ་བ་ཡོད་ལ་གཡོ་བ་དེ་ཡང་གང་གི་ཕྱིར་འགོམ་པ་ལ་ཡོད་ཀྱི་གཡོ་བ་དེ་ནི་སོང་བ་ལ་ཡང་མིན། མ་སོང་བ་ལ་ཡང་མིན་པ་དེའི་ཕྱིར་འགོམ་པ་ལ་འགྲོ་བ་ཡོད་དོ་ཞེ་ན། དེ་ལྟར་བརྟག་ཀྱང་། འགོམ་ལ་འགྲོ་བ་ཡིན་པར་ནི། །ཇི་ལྟ་བུར་ན་འཐད་པར་འགྱུར། །དེ་མི་འཐད་པ་ཁོ་ནའོ། །ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། གང་ཚེ་འགྲོ་བ་མེད་པ་ཡི། །འགོམ་པ་འཐད་པ་མེད་ཕྱིར་རོ། །གང་གི་ཚེ་ཁྱོད་ཀྱིས་འགྲོ་བའི་བྱ་བས་ཟིན་པའི་ལམ་ཉིད་འགོམ་པ་ཞེས་བརྗོད་པ་དེའི་ཚེ་འགྲོ་བའི་བྱ་བ་མེད་པའི་འགོམ་པ་འཐད་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་དང་འགྲོ་བའི་བྱ་བ་ཡང་གཅིག་ལས་མེད་ཅིང་། གཅིག་པོ་དེས་ལམ་འགོམ་པ་མཚོན་པར་བྱས་པས་འགྲོའོ་ཞེས་པའི་སྒྲ་འགྲོ་བའི་བྱ་བས་སྟོང་པའི་ཕྱིར་འགོམ་པ་ལ་འགྲོའོ་ཞེས་པའི་ངག་གི་དོན་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་འགོམ་པ་ལ་འགྲོ་བ་མི་འཐད་དོ། །ཅི་སྟེ་འགྲོའོ་ཞེས་པ་དེ་ཉིད་འགྲོ་བའི་བྱ་བ་དང་འབྲེལ་བར་འདོད་ན། གང་གི་འགོམ་པ་ལ་འགྲོ་བ། །དེའི་འགོམ་ལ་འགྲོ་མེད་པར། །ཐལ་བར་འགྱུར་ཏེ་གང་གི་ཕྱིར། །འགོམ་ལ་འགྲོ་བ་ཡིན་ཕྱིར་རོ། །རྒོལ་བ་གང་གི་ཕྱོགས་ལ་འགྲོ་བའི་བྱ་བས་སྟོང་པའི་འགོམ་པ་ལ་འགྲོ་བར་འདོད་པ་དེའི་ཕྱོགས་ལ་འགོམ་པ་ཞེས་པའི་སྒྲའི་དོན་དུ་འགྲོ་བའི་བྱ་བ་མེད་པར་ཐལ་བར་འགྱུར་ཏེ། གང་གི་ཕྱིར་འགྲོ་བའི་བྱ་བ་གཅིག་པོ་དེ་ནི་འགྲོའོ་ཞེས་པ་དེ་དང་འབྲེལ་བས་འགྲོ་བའི་བྱ་བ་དང་བྲལ་བའི་འགོམ་པ་ཁོ་ན་ལ་འགྲོ་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་འགྲོའོ་ཞེས་པ་འདི་ཙམ་ཞིག་ཏུ་འགྱུར་གྱི། འགོམ་པ་ཞེས་པ་དོན་གྱིས་སྟོང་པར་འགྱུར་རོ། །ཅི་སྟེ་འགོམ་པ་དང་འགྲོའོ་ཞེས་པ་གཉིས་ཀ་ཡང་འགྲོ་བའི་བྱ་བ་དང་འབྲེལ་བར་འདོད་ན། འགོམ་ལ་འགྲོ་བ་ཡོད་ན་ནི། །འགྲོ་བ་གཉིས་སུ་ཐལ་འགྱུར་ཏེ། །གང་གི་དེ་འགོམ་འགྱུར་བ་དང་། །དེ་ལ་འགྲོ་བ་གང་ཡིན་པའོ། །འགོམ་པ་དང་འགྲོ་བའོ་ཞེས་པ་གཉིས་ཀ་ཡང་འགྲོ་བའི་བྱ་བ་ཡོད་ན། འགྲོ་བའི་བྱ་བ་གཉིས་སུ་ཐལ་བར་འགྱུར་ཏེ། འགྲོ་བ་གང་གིས་ལམ་དེ་འགོམ་པར་མཚོན་པར་འགྱུར་བ་ནི་གཅིག་ཡིན་ལ། གང་གིས་ལམ་དེ་བགྲོད་པའི་གཞིར་གྱུར་པའི་འགོམ་པ་ལ་འགྲོ་བ་གང་ཡིན་པ་ནི་གཉིས་པ་ཡིན་ནོ། ། འགྲོ་བ་གཉིས་ཡོད་མོད་སྐྱོན་ཅི་ཡོད་ཅེ་ན། འགྲོ་བ་གཉིས་སུ་ཐལ་འགྱུར་ན། །འགྲོ
Chinese
既然作为行为的那个不存在任何事物，因此，立足于行进是不合理的。在哪个道路上存在着行走者的抬脚和落脚的动作，那里就存在着行进，而且那个动作也是因为立足而存在的，那个动作对于已行进的不是，对于未行进的也不是，因此，立足于行进是存在的，如果这样说。即使那样考察，立足于行进存在，又怎么能合理呢？那是不合理的。为什么呢？当不存在行进的时候，立足是不合理的缘故。当你在行进的行为所占据的道路本身称作立足的时候，那个时候，不存在行进的行为的立足是不合理的缘故，而且行进的行为也只有一个，这一个就表示了道路的立足，因此，行走的声音空虚了行进的行为，所以，立足于行进的言语的意义是不完全的。因此，立足于行进是不合理的。如果认为行走本身与行进的行为相关联，那么，对于谁的立足有行进，对于他的立足没有行进，就会成为谬论，因为立足有行进的缘故。反驳者，对于谁的那一方，认为空虚了行进的行为的立足有行进，对于他的那一方，作为立足的声音的意义，没有行进的行为就会成为谬论，因为行进的行为唯一的那一个与行走相关联，所以，与行进的行为分离的仅仅是立足有行进的缘故。因此，行走仅仅会变成这样，而立足这个词语会变得空洞。如果认为立足和行走两者都与行进的行为相关联，那么，如果立足有行进，就会成为两种行进的谬论，因为哪个使那个成为立足，以及对于那个立足来说，哪个是行进。如果立足和行走这两个都有行进的行为，那么，就会成为两种行进的谬论，哪个行进表示了那个道路成为立足，这是一个，哪个使那个道路成为行进的基础的立足来说，哪个是行进，这是第二个。虽然存在两种行进，有什么过失呢？如果成为两种行进的谬论，行
English
Since that which has become an action does not have anything, therefore, it is not reasonable to have going in standing. In whatever path there is the movement of lifting and placing the foot of the goer, there is going, and that movement is also because of standing, that movement is not for what has gone, nor is it for what has not gone, therefore, standing has going, if you say so. Even if examined in that way, that standing has going, how can it be reasonable? That is only unreasonable. Why? Because when there is no going, standing is not reasonable. When you call the path itself occupied by the action of going as standing, at that time, standing without the action of going is not reasonable, and there is only one action of going, and that one represents the standing of the path, therefore, the sound of going is empty of the action of going, so the meaning of the words "standing has going" is not completely fulfilled. Therefore, it is not reasonable for standing to have going. If it is thought that going itself is related to the action of going, then, for whose standing there is going, for his standing there is no going, it will become a fallacy, because standing has the reason of going. The opponent, for whose side, thinks that standing empty of the action of going has going, for his side, as the meaning of the sound of standing, the absence of the action of going will become a fallacy, because the single action of going is related to that which is going, so only standing separated from the action of going has the reason of going. Therefore, going will only become this much, and the word standing will become empty of meaning. If it is thought that both standing and going are related to the action of going, then, if standing has going, it will become a fallacy of two goings, because which makes that become standing, and for that standing, which is going. If both standing and going have the action of going, then it will become a fallacy of two goings, which going represents that the path becomes standing, this is one, which makes that path become the basis of going for standing, which is going, this is the second. Although there are two goings, what is the fault? If it becomes a fallacy of two goings, go