Tibetan
ཤེས་འཛིན་པ་ཡིན་ནམ་ཞེས་པ་འཛིན་པ་ལ་གཉིས། མྱོང་རིག་ཙམ་ལ་འཛིན་པར་བྱས་པ་དང་། ཡུལ་གཟུང་བ་འཛིན་པར་བྱས་པའི་འཛིན་པ་གཉིས་ལས་སྔ་མ་འཛིན་པ་མཚན་ཉིད་པ་ཡིན། ཕྱི་མ་བྱིས་པའི་བློས་བཏགས་པ་ཙམ་མ་གཏོགས་པ་མཚན་ཉིད་པ་མིན། དེས་ན་མིག་ཤེས་སོགས་གཞན་དབང་མཚན་ཉིད་པ་ཡིན་གྱི་ཀུན་བཏགས་མིན་ནོ། །གཞན་དབང་སོ་སོ་སྐྱེ་བོས་རང་རིག་པའི་ཚུལ་གྱིས་ཉམས་སུ་མྱོང་ཡང་མེད་བཞིན་དུ་གཟུང་འཛིན་གཉིས་སུ་སྣང་བའི་གཞན་དབང་གིས་ལྡོག་པ་ལ་ངེས་པ་འདྲེན་མི་ནུས་པས་སོ་སོ་སྐྱེ་བོའི་ཡུལ་མ་ཡིན་པར་བཞན་དག་པ་འཇིག་རྟེན་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱིས་དེ་ལ་མྱོང་སྟོབས་ཀྱི་ངེས་པ་འདྲེན་པས་འཕགས་པའི་རྗེས་ཐོབ་ཀྱི་ཡུལ་དུ་བཞག་གོ ། དེ་རྣམ་བདེན་རྫུན་གྱི་ཡོངས་གྲུབ་ཀྱི་ཁྱད་པར་མཐའ་གཅིག་དུ་ངེས་པ་མེད། སློབ་དཔོན་སོ་སོའི་བཞེད་ཚུལ་ཅི་རིགས་སུ་ཡོད། ཐོགས་མེད་སྐུ་མཆེད་གཞན་དབང་ཀུན་བཏགས་ཀྱིས་སྟོང་བའི་སྟོང་ཉིད་འདུས་མ་བྱས་ལ་འགྱུར་མེད་ཡོངས་གྲུབ་ཏུ་བཞེད་པར་གསལ། ཕྱོགས་གླང་ཆོས་གྲགས་དང་དེ་དག་གི་རྗེས་སུ་འབྲང་བའི་རྒྱན་ཆོས་མཆོག ཤན་ཏི་པ་འགྱུར་མེད་ཡོངས་གྲུབ་ཀྱི་ངོ་བོ་ཤེས་པའི་གསལ་ཆ་ལ་བཞེད་པར་མངོན་ཏེ། ཐ་མལ་བའི་ཤེས་པ་འདིའི་སྟེང་ན་རང་གི་ཉེར་ལེན་རིགས་འདྲ་སྔ་མའི་རྒྱུད་ལས་བྱུང་བའི་ཆ་མྱོང་རིག་གསལ་ཙམ་རང་གི་ངོ་བོ་གདོད་མ་ནས་ཉོན་མོངས་དང་རྣམ་རྟོག་གིས་མ་སླད་པའི་ཆ་ནས་ཤེས་པ་ཀུན་གྱི་རང་བཞིན་ནམ་གནས་ལུགས་ཡིན་པས་གཉེན་པོས་སྤང་མི་ནུས་པས་ཡོངས་གྲུབ་ཏུ་འདོད། བཤད་མ་ཐག་པའི་མྱོང་རིག་དེ་ཉིད་ཐོག་མ་མེད་པ་ནས་རྒྱུད་དེ་འོངས་པའི་གཟུང་འཛིན་གྱི་བག་ཆགས་ཀྱི་རྐྱེན་ལས་གཉིས་སྣང་གི་འཁྲུལ་པར་སྐྱེས་པའི་ལྡོག་ཆ་ནི། གཞན་དབང་གློ་བུར་བ་གཉེན་པོས་སྤང་དུ་རུང་ཞིང་སེམས་ཀྱི་རང་བཞིན་ལ་འབྲལ་དུ་རུང་བར་བཞེད་དེ། ཕྱོགས་འདི་ལ་གཞན་དབང་དང་ཡོངས་གྲུབ་རྫས་གཅིག་ཅིང་། གསེར་དང་གཡའ་བཞིན་དུ་རང་བཞིན་གློ་བུར་བར་བཞེད་པ་ཡིན་ནོ། །ཕྱིན་ཅི་མ་ལོག་པའི་ཡོངས་གྲུབ་ལ་འཕགས་པའི་ཡེ་ཤེས་སུ་འདོད་པ་ལ་མི་མཐུན་པ་མེད། འདི་རྣམས་ཀྱི་རྒྱུ་མཚན་མཐའ་དག་ཤེས་པ་ཤིན་ཏུ་དཀའ། ཕྱོགས་མ་ལོག་ཙམ་ཁྱེད་རང་གཉིས་ཀའི་ལུགས་ལ་བྱུང་གདའ། ཅེས་པ་འདི་ནི་བཀའ་བཞི་པ་དོན་གྲུབ་རིན་ཆེན་དང་། དགེ་བཤེས་ཀུན་དགའ་གཉིས་ཀྱིས་ཞུས་པའི་ལན་དུ་དགེ་སློང་གཞོན་ནུ་བློ་གྲོས་ཀྱིས་སྨྲས་པའོ། ། སྔགས་འཆང་ཀུན་དགའ་ཟླ་བའི་ཞུས་ལན། །
Chinese
所謂“是否是識之執著者”，執著有兩種：一種是僅僅執著於體驗覺知，另一種是執著於所取之境。前者是符合定義的執著，後者僅是孩童的臆想，不符合定義。因此，眼識等是他宗（指“依他起”——譯者注）的自性，而非遍計所執。即使凡夫以自證的方式體驗依他起，也無法從看似不存在的能取和所取二者顯現的依他起的還滅中，引出確定的結論。因此，它不是凡夫的境界，而是其他清淨的世間智慧能夠從中引出體驗力量的確定性，所以被安立為聖者後得的境界。它在真假圓成實的區別上，並非完全確定。各位論師有各自不同的觀點。無著兄弟闡明，依他起是空性，遍計所執是無為法，而無變的圓成實。法稱、陳那以及他們的追隨者釋迦慧、寂天，則認為圓成實的本質是了知的光明。因為在這種普通的意識之上，從自身近取因的相似前世相續中產生的體驗覺知，僅僅是光明，其本質從原始以來就沒有被煩惱和分別念所染污的部分，是所有意識的自性或本性，所以不能被對治所斷除，因此被稱為圓成實。剛剛所說的體驗覺知，由於從無始以來就存在於相續中的能取和所取習氣的影響，而產生了二取顯現的錯覺，這種還滅的一面，依他起是暫時的，可以被對治所斷除，並且可以從心的自性中分離出來。在這個方面，依他起和圓成實是同一實體，就像金子和雜質一樣，認為自性是暫時的。對於無顛倒的圓成實，沒有人反對將其視為聖者的智慧。要完全了解這些理由非常困難。你方才所說的沒有顛倒的方面，已經出現在你們雙方的觀點中了。這段話是格隆雲努洛哲，應噶欽巴頓珠仁欽和格西昆噶二人的請求而說的。
English
Regarding "whether it is the grasping of consciousness," there are two types of grasping: one is grasping at the mere experience of awareness, and the other is grasping at the object being grasped. Of these two, the former is grasping that fits the definition, while the latter is merely a child's conjecture and does not fit the definition. Therefore, eye consciousness and so on are the nature of other-powered (paratantra), not the completely imputed (parikalpita). Even though ordinary beings experience the other-powered in the manner of self-awareness, they cannot derive a definite conclusion from the cessation of the other-powered, which appears as the duality of grasper and grasped as if they were non-existent. Therefore, it is not the realm of ordinary beings, but other pure worldly wisdom can derive certainty from the power of experience in it, so it is established as the realm of the subsequent attainment of noble ones. There is no absolute certainty in the distinction between true and false perfected nature (pariniṣpanna). Different teachers have different views. The brothers Asanga clearly state that the other-powered is emptiness, the completely imputed is unconditioned, and the immutable is the perfected nature. Dignāga, Dharmakīrti, and their followers Śāntarakṣita and Śāntipa appear to consider the essence of the immutable perfected nature to be the clarity of knowing. Because on top of this ordinary consciousness, the experience of awareness that arises from the similar continuum of its own proximate cause is merely clarity, and the part of its essence that has not been defiled by afflictions and conceptual thoughts from the beginning is the nature or essence of all consciousness, so it cannot be abandoned by antidotes and is therefore called the perfected nature. The aforementioned experience of awareness, due to the influence of the habitual tendencies of grasper and grasped that have come from that continuum since beginningless time, gives rise to the illusion of dualistic appearance, and this aspect of cessation, the other-powered, is temporary, can be abandoned by antidotes, and can be separated from the nature of mind. In this regard, the other-powered and the perfected nature are considered to be the same entity, and like gold and impurities, their nature is considered to be temporary. There is no disagreement in considering the non-inverted perfected nature as the wisdom of the noble ones. It is very difficult to fully understand all these reasons. The non-inverted aspect you just mentioned has appeared in both of your views. This was spoken by the monk Zhonnu Lodrö in response to the request of Gachenpa Döndrup Rinchen and Geshe Kunga.", "mantra_explanation": "སྔགས་འཆང་ཀུན་དགའ་ཟླ་བའི་ཞུས་ལན། ། (sngags 'chang kun dga' zla ba'i zhus lan) 這是持咒者貢噶扎巴的回覆。", "english_mantra_explanation": "This is the response of the mantra holder Kunga Dawa.