Tibetan
་ཞེས་པ་དུས་རུང་ལ་བྱིན་གྱིས་བརླབ་པ་མ་གནང་། སྨན་གཞན་གསུམ་ནད་པ་མིན་པས་བྱིན་གྱིས་རློབ་མི་ཉན། གཞན་གྱིས་བྱིན་གྱིས་བརླབས་པ་བཟར་ནི་རུང་། ཕྱག་དར་ཁྲོད་ཀྱི་གོས་ངོས་བཟུང་བའི་ཕྱིར་དུས་ཚིགས་གསུམ་ཞེས་པ་རས་ལ་སོགས་པ་ཟླ་བ་བཞི་རུ་ལོངས་སྤྱོད་པ་ཕྱག་དར་ཁྲོད་པ་ཡིན་པས། དེ་ལ་ཕྱག་དར་ཁྲོད་ཀྱི་ཡི་དམ་བླངས་ནས་ཆོས་གོས་བྱས་པས་ཡི་དམ་རལ་བའི་ཉེས་པ་མེད་ཅེས་པར་གདའ། བོད་ཀྱི་ལུགས་ཡིན། གཞུང་འགྲེལ་པ་ལས་མ་བཤད། མཐང་གོས་དང་ཤམ་ཐབས། དུལ་བ་ལྷས་རྣམ་འབྱེད་འགྲེལ་པར་གཅིག་ཏུ་བྱས། སློབ་དཔོན་ཡོན་ཏན་འོད་ཐ་དད་དུ་བཞེད་དེ། གོས་གཞི་ཡོ་བྱད་བཅུ་གསུམ་གྱི་ནང་དུ་ཐ་དད་དུ་བགྲངས་པའི་ཕྱིར། ཚད་ལ་ཆེ་ཆུང་མེད་ཅིང་མཐང་གོས་ཤ་ལ་གྱོན། ཤམ་ཐབས་གྲོང་དུ་བསོད་སྙོམས་ལ་འགྲོ་བ་ན་ཐང་གོས་ཀྱི་སྟེང་དུ་གྱོན་པ་ལགས། ལྷུང་བཟེད་ཀྱི་ཚད། ཁའི་མཐའ་ནས་མཐེ་བོང་དོ་ཕྲེང་ལ་བསྙལ་བའི་འོག་མ་མན་ཆད་ལ་འབྲས་སྐམ་མ་ག་དྷའི་བྲེའུ་ཆུང་གང་བཙོས་པ་དེ་སྤག་པར་ནུས་པའི་ཚོད་མ་དང་བཅས་པ་ཤོང་བ་ཆུང་ཚད་དུ་བཤད། འབྲས་སྐམ་བྲེའུ་ཆུང་གང་ལ་མ་ག་དྷའི་སྲང་བཅུ་དྲུག་འོང་བར་འགྲེལ་པ་ཀུན་མཐུན། མ་ག་དྷའི་སྲང་ཕྱེད་བོད་ཀྱི་རྒྱལ་པོའི་དུས་གྱི་སྲང་གཅིག་དུ་བཤད། བོད་སྲང་གི་ཚད་གསེར་ཞོ་བརྒྱད་ཡིན། རྒྱ་གར་ན་གསེར་ཞོ་བརྒྱད་ལ་མ་ག་དྷའི་སྲང་གཅིག་ཏུ་བྱེད་པ་ཡིན། དེ་དང་མཐུན་པ་སྔོན་གྱི་རྒྱལ་བློན་རྣམས་ཀྱིས་ཀྱང་བོད་དུ་མཛད། དེས་ན་མགུར་ཞོར་གྲགས་པ་ནི། སྔོན་གྱི་རྒྱལ་བློན་གྱི་དུས་ཀྱི་ཚོང་འདུས་ཀྱི་ཞོ་ལ་ཚད་པར་མངོན་པས། ཚོང་འདུས་མགུར་མོའི་སྲང་གསུམ་བཅུ་རྩ་གཉིས་མ་ག་དྷའི་བྲེའུ་ཆུང་གི་ཚད་དུ་རུང་ཞིང་འབྲས་བཙོས་པ་སུམ་འགྱུར་དང་། ཚོད་མ་བཞི་ཆ་ཡིན་ཞེས་གྲགས་པས་དེ་ཙམ་ཞིག་ལྷུང་བཟེད་ཆུང་ཚད་དུ་བྱས་ན་རུང་ངམ་སྙམ་པར་གདའ། སྔ་རབས་པ་རྣམས་ཀྱིས་དཔྱད་པ་མང་དུ་མཛད་གདའ་སྟེ་བླང་དོར་བྱར་ཉན་ཙམ་མི་སྣང་། གོས་ནག་པོ་རུང་བར་བཤད་དམ་ཞེས་པ། ནག་པོ་ལ་ཆོས་གོས་རུང་བར་གང་ནས་ཀྱང་མ་བཤད། ལྭ་བ་ནག་པོ་དགེ་སློང་གིས་གྱོན་པ་ལུང་གི་གླེང་གཞི་ལས་བཤད་ཏེ། གནས་མལ་ལ་རུང་བ་ཙམ་ལ་དགོངས་སོ། །ཕྱི་ས་དང་ལྭ་བ་སོགས་ལ་མི་འདྲ་བར་བསླན་ཞེས་པ། དེ་དག་ལ་ཆོས་གོས་སྦྱར་མི་རུང་བར་སྟོན་པ་ལགས། ལྭ་བ་དང་བེའུ་ཕྲུག་སོགས་སྤུ་བྱི་བའམ་ཤིན་ཏུ་ཐུང་བའི་དབང་དུ་བྱས་པས་སྤུ་ཅན་ཆོས་གོས་སུ་བྱིན་གྱིས་མི་བརླབ་ཅེས་པ་དང་མི་འགལ། ལང་ཁང་ཟེར་བ་
Chinese
不应在适当的时候加持。其他三种药物因为不是病人，所以不能加持。别人加持过的可以食用。为了确定法衣中的布料，所谓“三个时期”是指亚麻等材料使用四个月，这是法衣中的。因此，从法衣中取出本尊并制成法衣，就没有损坏本尊的罪过。这是藏地的习俗，经论中没有说明。僧裙和下裙，在《毗奈耶经分别解释》中被视为一体。但导师功德光认为它们是不同的，因为它们在十三种衣物用品中被分别计数。尺寸没有大小之分，僧裙贴身穿，下裙在城里乞食时穿在僧裙的上面。钵的尺寸：从口沿到拇指并排的下方，能装下煮熟的一小捧干燥的摩揭陀米，连同调味料，这被认为是小尺寸。解释中一致认为，一小捧干燥的米等于摩揭陀的十六两。有人说，半个摩揭陀两相当于吐蕃国王时期的的一两。吐蕃一两的重量是八个金肖。在印度，八个金肖等于一个摩揭陀两。以前的国王和大臣们也在吐蕃这样做。因此，据说“山谷肖”是指以前国王和大臣时期的集市上的肖作为标准。集市上的三个十二两相当于一个小摩揭陀斗的量，可以装下三倍煮熟的米饭和四分之一的调味料，如果小钵能装下这么多，是否可以呢？早期的人们做了很多研究，但似乎没有听到任何关于取舍的意见。有人问：据说可以穿黑色的衣服吗？任何地方都没有说黑色的衣服可以做法衣。律经的故事中说比丘可以穿黑色的外套，这只是考虑到适合居住的地方。所谓“外衣和外套等应该区别对待”，这表明它们不能用作法衣。外套和小羊皮等被认为是毛脱落或非常短的，因此这与“不能加持带毛的衣物作为法衣”并不矛盾。“浪康”是指……
English
It is not appropriate to bless at the right time. The other three medicines cannot be blessed because they are not patients. It is permissible to eat what others have blessed. In order to identify the cloth in the monastic robe, the so-called "three periods" refers to flax and other materials being used for four months, which is within the monastic robe. Therefore, taking the deity from the monastic robe and making it into a Dharma robe, there is no fault of damaging the deity. This is the custom of Tibet, which is not explained in the scriptures. The samghati and the lower garment are considered as one in the Vinaya Vibhanga commentary. However, the teacher Yonten Od (Yon tan 'od) considers them to be different, because they are counted separately among the thirteen items of clothing. There is no large or small size, and the samghati is worn next to the skin. The lower garment is worn over the samghati when going for alms in the town. The size of the alms bowl: from the edge of the mouth to below where the thumbs are placed side by side, it is said that the small size is able to hold a small handful of cooked dry Magadha rice, together with seasonings. The commentaries unanimously agree that a small handful of dry rice is equal to sixteen Magadha srangs. It is said that half a Magadha srang is equivalent to one srang during the time of the Tibetan kings. The weight of one Tibetan srang is eight gold sho. In India, eight gold sho is equal to one Magadha srang. The former kings and ministers also did this in Tibet. Therefore, it is said that "valley sho" refers to the sho in the market during the time of the former kings and ministers as the standard. Thirty-two srangs in the market are equivalent to the amount of a small Magadha bre, which can hold three times the cooked rice and a quarter of seasonings. If a small bowl can hold this much, is it okay? The early people did a lot of research, but there seems to be no opinion on what to take and what to leave. Someone asked: Is it said that black clothes are allowed? Nowhere does it say that black clothes can be used as Dharma robes. The story in the Vinaya says that monks can wear black coats, which is only in consideration of a suitable place to live. The so-called "outer robes and coats etc. should be treated differently" shows that they cannot be used as Dharma robes. Coats and lambskins etc. are considered to have lost their fur or are very short, so this does not contradict "clothing with fur cannot be blessed as Dharma robes." "Langkhang" refers to...
Tibetan
ཡང་ཐོག་ལྔ་བྱས་པ་ལ་ཟེར་རམ་སྙམ། གསལ་པོ་བཤད་པ་མ་ངེས་སྟོན་པ་ལོ་གང་ལ་བལྟམས་ཅེས་པ། རྒྱ་གར་ན་རྒྱལ་པོའི་ལོ་བཅོས་ཀྱི་རྗེས་སུ་འབྲང་ནས་ལོ་ཚིགས་འཛིན་པ་མ་གཏོགས་ལོ་ལ་མེད་མོད། ལུང་དུ་གསལ་པོ་མ་བྱུང་བས། རྒྱ་ནག་ལུགས་ཀྱི་ལོ་རྟགས་གང་ལ་འཁྲུངས་ཤེས་དཀའ། བསྟན་རྩིས་གསར་རྙིང་རྣམས་ལ་ཡིད་རྟོན་པ་ཅི་ཡང་མི་འདུག་ཅིང་། ལུང་རྣམས་ལས་ཀྱང་མི་མཐུན་པ་མང་བས། བསྟན་ལྷག་ཇི་ཙམ་ཡོད་ཤེས་དཀའ། འཛམ་བུ་གླིང་གི་སའི་ཆ་གཞན་དང་གླིང་གཞན་ན་བསྟན་པ་རྣལ་མ་ཅི་ཡོད་མི་ཤེས། ལུང་དང་བསྟུན་ན་བོད་ན་དིང་སང་གཟུགས་བརྙན་ཙམ་མ་གཏོགས། བསྟན་པ་རྣལ་མ་མེད་པར་ཐག་ཆོད་དོ། །གསུང་རབ་དང་མཐུན་པའི་ལྟ་སྤྱོད་སྐྱོན་མེད་པ་ཚུལ་བཞིན་དུ་བསྒྲུབ་པ་ནན་ཏན་བྱེད་མཁན་མི་སྣང་བའི་ཕྱིར་རོ། ། དིང་སང་བོད་ན་སངས་རྒྱས་ཀྱི་བསྟན་པ་རྣལ་མ་ཡོད་སྙམ་མཁན་རྣམས་ནི་བླུན་པོ་དག་འཛམ་བུའི་གླིང་དུ་སླེབས་པ་ན། ནོར་བུ་རིན་པོ་ཆེའི་གླིང་དུ་ཕྱིན་པ་སྙམ་པ་དང་འདྲ། རྒྱུད་སྡེ་དྲུག་དང་ལྔ་དང་བདུན་དང་། བཞིར་ཕྱེ་ན་གཞན་རྣམས་རྣམ་པའི་དབྱེ་བ་ཙམ་མ་གཏོགས་བཞིར་འདུས་པ་འདྲ་ལགས། དུས་འཁོར་གྱི་འཇིག་རྟེན་ཁམས་ཀྱི་རྣམ་གཞག་རྣམས་དྲང་སྲོང་རྒྱས་པའི་ཝར་ཏ་ལས་བྱུང་བ་དང་། ཕལ་ཆེར་མཐུན་པར་མན་ངག་སྙེ་མ་ལས་བཤད། ཕྱི་རོལ་པའི་དྲང་སྲོང་རྣམས་དྲང་བའི་ཕྱིར་དུ་དེ་དག་གི་བློ་དང་མཐུན་པར་བསྟན་པ་སྙམ། སྔགས་ཀྱི་ཐེག་པ་ཀུན་སེམས་ཙམ་ཡིན་ཟེར་བ་འཐད་པར་མི་སེམས། ངེད་མདོ་རྒྱུད་ཀུན་གྱི་དགོངས་པ་དབུ་མར་འཆད་པ་ལགས། ཕལ་ཆེན་སྡེ་པ་མི་ཚངས་སྤྱོད་རྩ་བར་མི་འདོད་ཟེར་བ་བླུན་པོ་རྣམས་ཀྱི་ཁ་སྐྱུགས་ཡིན། གཞུང་ལུགས་ཁུངས་མ་གང་ནས་ཀྱང་མ་བཤད། སྡེ་བ་ཐམས་ཅད་རྩ་བའི་ལྟུང་བ་ལ་མི་མཐུན་པ་མེད། བུ་རམ་ཕྱི་དྲོའི་ཁ་ཟས་ཡིན་མིན་སོགས་ཡན་ལག་ཕྲ་མོ་འགའ་རེ་ལ་མི་མཐུན་པ་ཅུང་ཟད་ཡོད་པར་རྟོག་གེ་འབར་བ་སོགས་ལས་བཤད། བྱམས་ཆོས་རྣམས་སེམས་ཙམ་དུ་ཐོགས་མེད་སྐུ་མཆེད་རྗེས་འབྲང་དང་བཅས་པས་བཤད་ཅིང་། བྱམས་ཆུབ་ཀྱིས་སེམས་ཙམ་མ་བསྟན་ན་ཐོགས་མེད་སྐུ་མཆེད་རྗེས་འབྲངས་དང་བཅས་པའི་གཞུང་རྣམས་ཀྱང་སེམས་ཙམ་མ་ཡིན་པར་མཚུངས་པས་སེམས་ཙམ་གྱི་གྲུབ་མཐའ་འཛིན་མཁན་སུ་ཡིན་མི་རྙེད་པར་འགྱུར་བས་སོ། ། རྒྱུ་མཚན་མང་སྟེ་ཡིག་གེ་མང་པར་འགྱུར་བས་མ་བྲིས་ལགས། སྡོམ་གསུམ་གྱི་ངོ་བོའི་གཅིག་གམ་ཐ་དད་ཅེས་པ། ངེད་སྡོམ་པ་གོང་མ་གོང་མའི་ནང་དུ་འོག་མ་འོག་མ་འདུས་པས་གནས་གྱུར
Chinese
或者说，是指做了五层楼房吗？ 没有明确说明导师（释迦牟尼佛）生于哪一年。印度没有历法，只是跟随国王的纪年方式来确定年份。因为经典中没有明确记载，所以很难知道他（释迦牟尼佛）是按汉历的哪个生肖年出生的。新旧的教法纪年都不可靠，而且经典之间也有很多不一致之处，所以很难知道教法还剩下多少。我不知道在地球的其他地方和其他大洲是否还有真正的教法存在。如果按照经典来说，可以断定，如今在西藏，除了表面的形象之外，已经没有真正的教法了。因为没有人在认真地按照符合经文的、没有错误的见解和行为来修行。如今在西藏，那些认为有真正的佛法存在的人，就像愚蠢的人来到了人世间，却以为自己到了珍宝岛一样。如果将密续分为六部、五部、七部，或者分为四部，那么其他的都只是形式上的差别，实际上都归于四部。时轮金刚的宇宙结构，出自于仙人广增的《瓦尔达》，《口诀穗》中说，两者大体一致。我认为，外道仙人是为了正直，才使他们的理论与那些（外道仙人）的智慧相符。说所有的密宗乘都是唯心，我不认为是合理的。我们是将所有的经和续的观点都解释为中观。说大众部不认为不净行是根本堕罪，这是愚蠢之人的胡言乱语。任何根本的论典中都没有这样说过。所有的部派在根本堕罪上没有分歧。《论火花》等书中说，只有在诸如酥油是否是下午的食物等细微的支分上，才有少许分歧。慈氏五论等都是由无著兄弟及其追随者解释为唯心。如果弥勒菩萨没有宣讲唯心，那么无著兄弟及其追随者的论典也同样不是唯心，这样就找不到谁是唯心宗的信奉者了。理由有很多，但因为写多了字数会太多，所以就不写了。关于三律仪的体性是一还是异的问题，我们认为，因为上上的律仪中包含了下下的律仪，所以（体性）发生了转变。
English
Or is it referring to having made a five-story building? It is not clearly stated in which year the teacher (Shakyamuni Buddha) was born. In India, there is no calendar, but rather years are determined by following the reign of the king. Because it is not clearly stated in the scriptures, it is difficult to know in which Chinese zodiac year he (Shakyamuni Buddha) was born. Neither the new nor old religious chronologies are reliable, and there are many inconsistencies among the scriptures, so it is difficult to know how much of the teachings remains. I do not know if there are any genuine teachings in other parts of the world or on other continents. According to the scriptures, it can be concluded that in Tibet today, apart from superficial appearances, there are no genuine teachings. This is because no one is diligently practicing according to scriptural, faultless views and conduct. Those who think that there are genuine Buddhist teachings in Tibet today are like fools who, having arrived in the world, think they have reached a treasure island. If the tantras are divided into six, five, or seven sections, or into four, the others are merely formal distinctions, and in reality, they all converge into four. The cosmology of the Kalachakra is derived from the "Varda" of the sage Vyasa, and the "Ear of Whispered Instructions" states that they are largely consistent. I think that the non-Buddhist sages taught in accordance with the minds of those (non-Buddhist sages) for the sake of honesty. I don't think it's reasonable to say that all Mantrayana vehicles are mind-only. We explain the views of all sutras and tantras as Madhyamaka. To say that the Mahasanghika school does not consider unchaste conduct to be a root downfall is the babbling of fools. No fundamental treatise states this. All schools have no disagreement on the root downfalls. The "Spark of Reasoning" and other texts say that there are only slight disagreements on minor details, such as whether molasses is an afternoon food. The Maitreya's teachings are explained as mind-only by the Asanga brothers and their followers. If Maitreya did not teach mind-only, then the treatises of the Asanga brothers and their followers would also not be mind-only, and it would be impossible to find who is a proponent of the mind-only school. There are many reasons, but I have not written them because it would make the text too long. Regarding whether the nature of the three vows is one or different, we believe that because the higher vows include the lower vows, (the nature) has transformed.