Tibetan
་མཐོང་ལམ་བསྐྱེད་པ་ལྟ་བ་གོང་མར་ན་འཕར་བ་ལ་མི་ལྟོས་སོ། །ཐལ་འགྱུར་བའི་ལྟ་བ་ས་བཅུ་པ་མན་ཆད་ཀྱི་འཕགས་པའི་རྗེས་ཐོབ་ཏུ་རྗེས་སུ་འགྲོ་སྟེ། དེ་དག་གི་རྗེས་ཐོབ་ཏུ་རྟེན་འབྱུང་གི་ཆོས་རྣམས་མིང་ཙམ་བརྡ་ཙམ་བཏགས་པ་ཙམ་དུ་ཡོངས་སུ་སྤྱོད་པས་ཕྱིར་རོ། །སངས་རྒྱས་ཀྱི་སར་འདི་ཡང་འདོར་ཏེ། །སངས་རྒྱས་རྣམས་ལ་གནས་སྐབས་ཐམས་ཅད་དུ་མིང་དོན་ཀྱི་མཚན་མ་གང་ཡང་མི་སྣང་བས་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་དབུ་མ་ཐལ་རང་གཉིས་ཀ་ཡང་དོན་དམ་བརྗོད་བྲལ་དུ་འདོད་པ་མཚུངས་ཀྱང་། རྟེན་འབྲེལ་སྒྱུ་མ་ཙམ་དུ་འཛིན་པ་དང་། །བཏགས་ཡོད་མིང་རྐྱང་ཙམ་དུ་འཛིན་པ་དེ་གཉིས་ཀྱི་ཁྱད་པར་ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པ་ཡིན། སྒྱུ་མ་ཙམ་དུ་འཛིན་པ་ན་ཀུན་རྫོབ་ཏུ་མྱོང་རིག་སྒྱུ་མ་ཙམ་ཞིག་ཁས་ལེན་གྱི། སྤང་བྱ་དང་གཉེན་པོ་ཡང་མྱོང་རིག་སྒྱུ་མ་ཙམ་དུ་ཁས་ལེན་ཏེ། རྟེན་འབྲེལ་བཏགས་པ་ཙམ་དུ་ཁས་ལེན་པ་ལ་ནི་འཁྲུལ་པ་གཞི་ན་རྩ་བྲལ་ཡིན་ཅིང་། སྤང་གཉེན་ཡང་རྟོག་པས་བཏགས་པ་ཙམ་ལས་མེད་དོ། ། ཁོ་བོ་ལ་དབུ་མའི་རྟོགས་པ་སྐྱེ་ཚུལ་རིམ་པ་བཞི་བྱུང་སྟེ། འདི་ལྟར་དང་པོ་ཆད་སྟོང་། གཉིས་པ་སྣང་སྟོང་། གསུམ་པ་རྟེན་འབྲེལ་སྒྱུ་མར་གོ་བ། བཞི་པ་རྟེན་འབྲེལ་བཏགས་ཡོད་གཞི་མེད་དུ་གོ་བའོ། །དང་པོ་ནི། བུམ་པ་ཐོ་བས་བཅོམ་པ་ལྟར། ཀུན་རྫོབ་རྫས་སྔགས་རིགས་པས་བཤིག་པའི་སྟོང་པ་ཉིད་དེ། །འདིས་ཀྱང་རིགས་དཔྱད་ཀྱི་བདེན་འཛིན་ལྡོག་ཅིང་སྟོང་ཉིད་ལ་མོས་པའི་རྒྱུ་ཙམ་བྱེད། གཉིས་པ་ནི། སྒྱུ་མ་ལྟར་སྣང་དུས་ཉིད་ནས་རང་བཞིན་མེད་པར་རྟོགས་པ་སྟེ། འདིས་ཕྱི་གཟུང་བྱ་ལ་སྒྲོ་སྐུར་ཀྱི་རྟོག་པ་ལྡོག་ཀྱང་ནང་མྱོང་རིག་ལ་བྲོས་པའི་ཞེན་པ་མི་འདོར་བས་སེམས་ཙམ་རྣམ་རྫུན་པའི་ལྟ་བ་ལས་མ་འདས། གསུམ་པ་ནི། ནང་རིག་པ་དང་ཕྱི་སྣང་བ་གཉིས་ཀ་ཡང་རྒྱུ་རྐྱེན་ལ་རག་ལས་པས་སྒྱུ་མ་ལྟར་ཀུན་རྫོབ་ཏུ་ཡང་སྣང་བ་ཙམ་ལས་རང་བཞིན་ཅུང་ཟད་ཀྱང་མེད་པར་རྟོགས་པ་སྟེ། འདི་ལ་ཡང་མཐར་འཛིན་ཀྱི་ཞེན་པ་ཅི་ཡང་མེད་ཀྱང་རྟེན་འབྲེལ་སྒྲ་རྟོག་ལ་མ་ལྟོས་པའི་དོན་ཆོས་སྒྱུ་མ་ཙམ་དུ་འཛིན་པ་ཡོད་པས། རྣལ་འབྱོར་སྤྱོད་པའི་དབུ་མ་པ་ལས་མ་འདས། བཞི་པ་ནི། རྟེན་འབྲེལ་ཀྱི་ཆོས་རྣམས་རིགས་པས་ཚུལ་བཞིན་དུ་དཔྱད་པ་ན་རང་གི་དངོས་པོ་ཅུང་ཟད་ཀྱང་མི་རྙེད་ཅིང་། མ་དཔྱད་པ་ན་ཐ་སྙད་ཀྱི་ཡུལ་དུ་འགྱུར་བས། རྟོག་པས་བཏགས་ཤིང་མིང་གིས་ཐ་སྙད་བྱས་པ་ཙམ་གྱི་བཏགས་ཡོད་དུ་རྟོགས་པའོ། ། དེ་ལྟ་བུའི་རྟེན་འབྲེལ་རྟོགས་པ
Chinese
生起见道不依赖于见解更往上增进。应成派的见解随顺于十地以下的圣者后得位，因为他们在后得位时，将缘起的诸法完全施设为仅仅是名称、仅仅是言语安立的缘故。在佛地也舍弃此见，因为诸佛在一切时处都不显现名义的相状的缘故。因此，中观应成自续二者虽然都同样认为胜义是不可言说的，但是，将缘起执着为仅仅是幻化，与执着为仅仅是安立有、仅仅是名称，是这二者的不共之处。执着为仅仅是幻化时，承许世俗中有体验、觉受仅仅是幻化，所断和对治也承许为体验、觉受仅仅是幻化。而对于承许缘起仅仅是安立者来说，错乱在根本上就是连根拔除的，所断和对治也仅仅是分别念安立而已。我生起中观的证悟次第有四种，即：如此第一是断灭空，第二是显现空，第三是了知缘起如幻，第四是了知缘起是安立有、无有自性。第一种是，如同用锤子击碎瓶子一样，用理智摧毁世俗实执的空性。此空性也能使理智分析的实执倒退，仅仅是生起信乐空性的因。第二种是，了知如幻显现之时就无有自性，此能使对外境的增益分别念倒退，但由于不舍弃向内体验觉受逃遁的执着，因此没有超出唯识假相派的见解。第三种是，了知内识和外境二者都依赖于因缘，因此如幻，在世俗中也仅仅是显现而已，丝毫也没有自性。对此，虽然也没有任何执着边，但由于存在不依赖于缘起名言的意义法仅仅执着为幻化，因此没有超出瑜伽行中观派。第四种是，如理以理智分析缘起的诸法时，丝毫也找不到自己的实体，没有分析时，则成为世俗的对境，因此了知是分别念假立、以名称施设的仅仅是假立有。如此这般的证悟缘起
English
Generating the path of seeing does not depend on further advancement in views. The view of the Prasangikas follows the post-attainment of the noble ones below the tenth bhumi, because in their post-attainment, they completely apply dependent arising phenomena as merely names, merely designations. This view is also abandoned at the level of Buddhahood, because Buddhas do not perceive any characteristics of name and meaning at all times. Therefore, although both Madhyamaka Prasangika and Svatantrika equally assert that ultimate reality is beyond expression, the unique difference between them lies in holding dependent arising as merely illusion and holding it as merely imputation, merely a name. When holding it as merely illusion, one accepts that in conventional truth, experience and awareness are merely illusion. One also accepts that what is to be abandoned and the antidote are merely illusion in experience and awareness. However, for those who accept dependent arising as merely imputation, delusion is fundamentally uprooted, and what is to be abandoned and the antidote are merely imputed by conceptual thought. I have had four stages of arising of realization of Madhyamaka, namely: first, nihilistic emptiness; second, appearance emptiness; third, understanding dependent arising as illusion; and fourth, understanding dependent arising as imputation, without basis. The first is the emptiness that destroys conventional substantial clinging with reasoning, like smashing a vase with a hammer. This also causes the clinging to truth through rational analysis to recede and merely creates the cause for developing faith in emptiness. The second is the realization that there is no inherent existence from the very moment of illusory appearance. This causes the conceptual imputation of external objects to recede, but because it does not abandon the clinging that flees to internal experience and awareness, it does not transcend the view of the Mind-Only false aspectarians. The third is the realization that both internal awareness and external appearances depend on causes and conditions, and therefore, like illusion, they are merely appearances in conventional truth, without any inherent existence whatsoever. Although there is no clinging to extremes in this, there is a holding of the meaning of phenomena as merely illusion, independent of the words and concepts of dependent arising. Therefore, it does not transcend the Yogacara Madhyamaka. The fourth is the realization that when the phenomena of dependent arising are properly analyzed with reasoning, one cannot find even a little bit of their own entity, and when not analyzed, they become objects of convention. Therefore, it is realized as merely imputation, fabricated by conceptual thought and designated by names. Such a realization of dependent arising