Tibetan
ན་པར་ཡང་མེད་དེ། སེམས་ཀྱང་ལུས་ལ་བརྟེན་པའི་ཚུལ་གྱིས་མི་གནས། ལུས་ཀྱང་སེམས་ལ་བརྟེན་པའི་ཚུལ་གྱིས་མི་གནས། ངག་ཀྱང་སེམས་ལ་བརྟེན་པའི་ཚུལ་གྱིས་མི་གནས། སེམས་ཀྱང་ངག་ལ་བརྟེན་པའི་ཚུལ་གྱིས་མི་གནས། དེ་བཞིན་དུ་ངག་ཀྱང་ལུས་ལ་མི་གནས། ལུས་ཀྱང་ངག་ལ་མི་གནས་སོ། །དེའི་ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། གསུམ་པོ་དེ་དག་ནམ་མཁའ་ལྟར་ངོ་བོ་ཉིད་དག་ཅིང་རང་བཞིན་མི་དམིགས་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཞུས་ལན་གྱི་སྒོ་ནས་དེ་ཉིད་བསྟན་པ་ནི། དེ་ནས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་འདི་སྐད་ཅེས་གསོལ་ཏོ། །དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་རིགས་པ་ལྔ་པོ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཆོས་ཏེ་རྒྱུར་གྱུར་པ་དྲུག་པ་རྡོ་རྗེ་འཆང་ཆེན་པོ་གང་ན་གནས། གང་ནས་བྱུང་ཞེས་ཞུས་པའོ། །ལན་ནི་རྣལ་འབྱོར་པ་རང་གི་ལུས་ངག་སེམས་ལས་རྡོ་རྗེ་འཆང་ཆེན་པོ་བྱུང་ཞིང་དེ་ཉིད་ལ་གནས་སོ། །དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་སེམས་གང་ན་གནས་ཞེས་ཞུས་པའོ། །ནམ་མཁའ་སྟེ་འོད་གསལ་བ་ལ་གནས་སོ་ཞེས་པ་ལན་ནོ། །ནམ་མཁའ་སྟེ་འོད་གསལ་གང་ན་གནས་ཞེས་ཞུས་པའོ། །འོད་གསལ་ནི་གང་ན་ཡང་མི་གནས་ཤིང་། ནམ་མཁའ་ལྟར་མཐའ་གང་དུ་ཡང་བརྟག་པར་མི་ནུས་སོ་ཞེས་པ་ལན་ནོ། །སྡུད་པ་པོའི་ཚིག་གིས་གཞུང་བསྡུ་བ་ནི། དེ་ནས་མི་བསྐྱོད་པ་ལ་སོགས་པའི་སངས་རྒྱས་རྣམས་དང་། བྱམས་པ་ལ་སོགས་པའི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣམས་རང་བཞིན་མེད་ཀྱང་ཐ་སྙད་ཙམ་དུ་འབྲས་བུ་བསྐྱེད་པས། རྒྱུ་ལ་ངོ་མཚར་དུ་གྱུར། རང་བཞིན་མེད་ཀྱང་ཐ་སྙད་དུ་རྒྱུ་ལས་འབྱུང་བས་འབྲས་བུ་ལ་རྨད་དུ་གྱུར་ནས། རང་གི་སེམས་ཀྱི་ཆོས་ཉིད་དེ་སེམས་ཀྱི་རོལ་པ་ལ་གནས་ནས། རྒྱུ་དང་འབྲས་བུའི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ལ་སེམས་ཤིང་ཐེ་ཚོམ་ཆོད་པས་ཅང་མི་སྨྲ་བར་འཁོད་པར་འགྱུར་རོ། །ལེའུ་ཡི་མཚན་དོན་དུ་རྒྱུ་བ་དང་མི་རྒྱུ་བའི་བདག་ཉིད་ཅན་གྱི་སེམས་ནི་སེམས་ཅན་ཐསམ་ཅད་དོ། །དེའི་དམ་ཚིག་ནི་རྡོ་རྗེ་འཆང་ཆེན་པོའོ། །དེའི་སྙིང་པོ་ནི་འཇིག་རྟེན་དང་འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པའི་དངོས་གྲུབ་རྣམས་སོ། །དེ་ཉིད་རྒྱུན་མི་འཆད་པས་ན་རྡོ་རྗེའོ། །དེ་གང་དུ་འབྱུང་ཞིང་གསལ་བར་བྱེད་པའི་གཞུང་གི་ཚོགས་ལའང་དེ་སྐད་ཅེས་བྱ་སྟེ། ལེའུ་བཅོ་ལྔ་པའི་རྣམ་བཤད་དོ།། །། གསང་འགྲེལ་སྒྲོན་གསལ་ཡིད་ཀྱི་མུན་སེལ་ལས་ལེའུ་བཅོ་ལྔ་པའི་རྣམ་བཤད།
Chinese
也沒有處所。心也不以依賴身體的方式存在，身體也不以依賴心的方式存在，語也不以依賴心的方式存在，心也不以依賴語的方式存在。同樣地，語也不依賴身體，身體也不依賴語。那是因為什麼緣故呢？因為這三者如同虛空一般，本性清淨且自性不可得之故。以問答的方式來顯示那一點是：然後，所有如來都這樣祈請道：所有如來五種姓的一切法，也就是成為因的第六金剛持大尊在哪裡安住？從哪裡生起呢？這是所問。回答是瑜伽士自己的身語意中，金剛持大尊生起並且安住在其中。所有如來的心在哪裡安住呢？這是所問。回答是安住在虛空，也就是光明之中。虛空，也就是光明，在哪裡安住呢？這是所問。回答是光明哪裡也不安住，而且如同虛空一般，任何邊際都無法測度。以總攝者的話語來總攝本論是：然後，不動佛等諸佛，以及慈氏等諸菩薩，雖然無自性，卻僅僅在名言上產生果，因此對於因感到稀奇。雖然無自性，卻在名言上從因產生，因此對於果感到驚訝，安住在自己心的法性，也就是心的嬉戲中，思維因和果的真如，斷除懷疑，因此將會默默安住。章節的名稱意義是，能動與不能動自性的心，就是所有有情。它的誓言是金剛持大尊。它的精華是世間和出世間的成就。它本身不會斷絕，因此是金剛。它在哪裡生起並且使之清晰的論典集合也這樣稱呼，這是第十五章的釋論。
English
There is also no place. The mind does not abide in the manner of relying on the body, nor does the body abide in the manner of relying on the mind. Speech does not abide in the manner of relying on the mind, nor does the mind abide in the manner of relying on speech. Likewise, speech does not abide in the body, nor does the body abide in speech. Why is that? Because these three are like the sky, their essence is pure and their nature is imperceptible. Showing that through questions and answers: Then, all the Tathagatas prayed thus: Where does the great Vajradhara, the sixth, who is the cause of all the five families of the Tathagatas, abide? From where does he arise? This is the question. The answer is that the great Vajradhara arises from and abides in the yogi's own body, speech, and mind. Where does the mind of all the Tathagatas abide? This is the question. The answer is that it abides in the sky, that is, in the clear light. Where does the sky, that is, the clear light, abide? This is the question. The answer is that the clear light does not abide anywhere, and like the sky, no limit can be discerned. Summarizing the text with the words of the compiler: Then, the Buddhas such as Akshobhya and the Bodhisattvas such as Maitreya, although without inherent existence, generate fruits merely in name, therefore they are amazed at the cause. Although without inherent existence, they arise from the cause in name, therefore they are astonished at the result. Abiding in the nature of their own mind, that is, in the play of the mind, contemplating the suchness of cause and effect, and having cut off doubt, they will become silently abiding. The meaning of the chapter title is that the mind, which is the nature of moving and non-moving, is all sentient beings. Its samaya is the great Vajradhara. Its essence is the worldly and transworldly siddhis. It is Vajra because it is never interrupted. The collection of texts in which it arises and is made clear is also called that. This is the commentary on the fifteenth chapter.