Tibetan
遍知贝玛嘎波大师教言集PK132ནཱ་རོ་ལུགས་ཀྱི་བདེ་མཆོག་བཅུ་གསུམ་གྱི་འཁོར་ལོའི་ཁྲིད་བཞུགས་སོ།། 15-86 ༄༅། །ནཱ་རོ་ལུགས་ཀྱི་བདེ་མཆོག་བཅུ་གསུམ་གྱི་འཁོར་ལོའི་ཁྲིད་བཞུགས་སོ།། ༄། །སྔོན་འགྲོ། ༄༅། །ནཱ་རོ་ལུགས་ཀྱི་བདེ་མཆོག་བཅུ་གསུམ་གྱི་འཁོར་ལོའི་ཁྲིད་བཞུགས་སོ། ། ༄༅། །ན་མོ་གུ་རུ་ཥཙ་ཙཀྲ་སཾ་ཝ་རཱ་ཡ། འདིར་བཅུ་གསུམ་གྱི་ལྷའི་འཁོར་ལོ་བསྒོམ་པར་འདོད་པ་ལ། བསྙེན་སྒྲུབ་ལས་སྦྱོར་གསུམ་ལས། བསྙེན་པ་ལ་སྔོན་འགྲོ། དངོས་གཞི། རྗེས་གསུམ། སྔོན་འགྲོ་ལ། ཐུན་མོང་དང་ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པ་གཉིས། 15-87 དང་པོ་ལ་གནས། རི་བོ་ཚང་ཚིང་སྨན་ལྗོངས་དང་། །ཆུ་བོ་ཆེན་པོའི་ངོགས་དག་དང་། །གདོད་ནས་གྲུབ་པའི་དུར་ཁྲོད་དུ། །ཞེས་སོ། །ཡོ་བྱད་ནི། གོས་དང་ཕྱག་རྒྱ་སྔགས་ལ་སོགས། །ཞེས་པས་སོ། ། སྐྱབས་སེམས་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའི་སྒོམ་བཟླས་གསུམ་གྱི་དང་པོ་ལ། གང་ལས་ལེན། ཇི་སྲིད་དུ། གང་ལས་སྐྱབས། གང་སྐྱོབ་པ། སྐྱབས་ཡུལ། སྐྱབས་སུ་འགྲོ་བ་རང་བཤད་པ་དྲུག །དང་པོ་ནི། ཕྱོགས་བཅུར་ བཞུགས་པའི་བླ་མ་དང་། སོགས། དེ་ཡང་དེ་དག་མདུན་དུ་སྤྱན་དྲངས་པ་ལྟ་བུ་མིན། དེ་ཐམས་ཅད་ལ་དམིགས་པ་ཡིན། གཉིས་པ་བྱང་ཆུབ་མ་ཐོབ་ཀྱི་བར་དུ་སྐྱབས་སུ་འགྲོ་བ། དེང་ནས་ བརྩམས་ཏེ་སོགས། གང་ལས་སྐྱབས་ན། འཁོར་བའི་སྡུག་བསྔལ་ཆེན་པོ་ལས། ཞེས་སོ། །གང་སྐྱོབ་ན། བདག་དང་འགྲོ་རྣམས་སྐྱོབ་པའི་ཕྱིར། །ཞེས་སོ། །སྐྱབས་ཡུལ་ལའང་ཕྱི་ནང་གསང་གསུམ་ལས། ཕྱི་ནི། རྐང་གཉིས་ ནས་ཕྱིར་མི་ལྡོག་ལ་སྐྱབས་སུ་མཆིའི་བར་གྱིས་བསྟན། ནང་། སངས་རྒྱས་ཀུན་གྱི་ནས། མཁའ་འགྲོའི་ཚོགས་ཀྱི་བར་གྱིས་བསྟན། འདིའི་དངོས་གྲུབ་སྟེར་བའི་ཡི་དམ་ལྷ་ཞེས་པ་ལ། དབྱིབས་ཀྱི་ལྷ། སྔགས་སམ་ ཡི་གེའི་ལྷ། ཏིང་འཛིན་དང་ཕྱག་རྒྱའི་ལྷ། ཞེས་ཕྱེ་བས་ཆོས་དཀོན་མཆོག་འདིར་འདུས། གསང་བ། སྟོང་ཉིད་སྙིང་རྗེ་སོགས་ཚིགས་རྐང་གཉིས་ཀྱིས་བསྟན་ཏེ། བཤད་རྒྱུད་རྡོ་རྗེ་མཁའ་འགྲོ་ནས། སངས་རྒྱས་ཆོས་དང་དགེ་འདུན་ལ་ནས། 15-88 ཁྱད་པར་དུ་ཡང་སློབ་དཔོན་ལ། །རྟག་ཏུ་བདག་ནི་སྐྱབས་སུ་མཆི། །ཞེས་དབང་ཆོག་ཏུ་འབྱུང་བ་ལྟར་གྱིས་བཤད། འདིའི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་བདག་ཉིད་ཆེ་ནི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ཡིན། དེ་ཀ་ཐོག་ མཐའ་མེད་པའི་སེམས་དཔའོ། འཁོར་ལོ་གསུམ་གྱི་བདག་ཉིད་ལ། ཞེས་པའི་འཁོར་ལོ་གསུམ་ཡང་ཆོས་འཁོར་རིམ་པ་གསུམ་མངོན་རྟོག་དང་བཅས་པ་སྟེ། འགྱུར་འགར། ཐེག་པ་གསུམ་གྱི་བདག་ཉིད་ཅན། །ཞེས་འབྱུང་ བས་སོ། །དྲུག་པ་སྐྱབས་སུ་འགྲོ་ཚུལ་ལ། ངོ་བོ་དང་། འགྲོ་ཁྱེར་གཉིས་ལས། དང་པོ་ནི། གཞན་དོན་དུ་རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་ཐོབ་པར་འདུན་པའམ་འདོད་པ་སྟེ། བསྙེན་པར་རྫོགས་པའི་དུས་ན། བསྙེན་ པར་རྫོགས་འདོད་སྔོན་དུ
Chinese
遍知贝玛嘎波大师教言集PK132那若六法的胜乐金刚十三尊坛城引导法。 15-86 那若六法的胜乐金刚十三尊坛城引导法。 顶礼 गुरु हे वज्रसत्त्व （藏文，梵文天城体，梵文罗马拟音：Guru he vajrasattva， 汉语字面意思：上师金刚萨埵）。 在此，想要修持十三尊胜乐金刚坛城，在息灾、增益、怀爱、诛灭四种事业中，首先是息灾，息灾又分前行、正行、后行三个阶段。前行又分共同前行和不共前行两种。 15-87 首先是处所：‘山林茂盛药草地，大河岸边清净处，本自成就之尸陀林。’ 所需物品：‘衣物手印及咒语等。’ 皈依、发心、金刚萨埵修法三者的第一步，从何处皈依？到何时皈依？从何处解脱？救护谁？皈依境？如何皈依？共六个方面。 首先，向十方安住的上师等皈依，并非将他们迎请到面前，而是对他们全体进行观想。第二，直到获得菩提之前都皈依。从现在开始等等。从何处解脱呢？从轮回的巨大痛苦中解脱。救护谁呢？为了救护我和一切众生。皈依境又分外、内、密三种，外皈依是指从‘二足尊’到‘永不退转’，内皈依是指从‘一切佛’到‘空行众’。此处赐予成就的本尊神，分为形相之神、咒语或文字之神、禅定和手印之神，因此法宝也包含于此。密皈依是指空性和慈悲等，用两句偈颂来表示，从《续部金刚空行》中，‘皈依佛法僧’到‘特别是上师’。 15-88 ‘我恒时皈依’，如灌顶仪轨中所说。此处的菩提萨埵自性大，指的是菩提心，那是无始无终的菩提萨埵。三轮之自性，指的是三转法轮，包含显现和证悟。如经文所说：‘三乘之自性。’ 第六，皈依的方式，分为本体和皈依之行持两种。首先，本体是为了利益他人而希求或渴望获得圆满正等觉果位。在圆满受戒之时，首先要生起想要圆满受戒之心。
English
The teachings of the Omniscient Pema Karpo, PK132, Instructions on the Mandala of the Thirteen Deities of Chakrasamvara according to the Naropa Tradition. 15-86 Instructions on the Mandala of the Thirteen Deities of Chakrasamvara according to the Naropa Tradition. Namo Guru he vajrasattva (藏文，梵文天城体，梵文罗马拟音：Guru he vajrasattva， 汉语字面意思：Homage to the Guru Vajrasattva). Here, for those who wish to meditate on the mandala of the thirteen deities of Chakrasamvara, among the three activities of recitation, accomplishment, and action, the recitation is divided into three parts: preliminary, main practice, and concluding practice. The preliminary practice is divided into two: common and uncommon. 15-87 First, the place: 'A mountain covered with lush medicinal herbs, the banks of a great river, and a charnel ground that is naturally accomplished.' The necessary items: 'Clothes, mudras, mantras, and so on.' The first of the three practices of refuge, bodhicitta, and Vajrasattva meditation: From whom do we take refuge? Until when? From what do we seek refuge? Whom do we protect? The object of refuge? How do we take refuge? Six aspects. First, taking refuge in the gurus residing in the ten directions, etc. It is not like inviting them to be present, but rather focusing on all of them. Second, taking refuge until attaining enlightenment. Starting from today, etc. From what do we seek refuge? From the great suffering of samsara. Whom do we protect? For the sake of protecting myself and all beings. The object of refuge is also divided into outer, inner, and secret. The outer refuge is indicated from 'two-legged' to 'never turning back'. The inner refuge is indicated from 'all Buddhas' to 'assembly of dakinis'. Here, the yidam deity who grants siddhis is divided into the deity of form, the deity of mantra or letters, and the deity of samadhi and mudra, thus including the Dharma Jewel here. The secret refuge is indicated by two verses such as emptiness and compassion, from the Vajra Dakini Tantra, from 'taking refuge in the Buddha, Dharma, and Sangha' to 15-88 'Especially in the guru, I always take refuge,' as it appears in the empowerment ritual. Here, the great self of Bodhisattva is the mind of enlightenment, which is the Bodhisattva without beginning or end. The self-nature of the three wheels refers to the three turnings of the Dharma wheel, including manifestation and realization. As the text says: 'The self-nature of the three vehicles.' Sixth, the way of taking refuge is divided into the essence and the practice of taking refuge. First, the essence is the desire or aspiration to attain perfect and complete enlightenment for the benefit of others. At the time of fully receiving vows, one must first generate the desire to fully receive vows. --------------------------------------------------------------------------------
Tibetan
་སོང་བ་དེ་ཀ་སྐྱབས་སུ་སོང་བ་ཡིན་པར་བསྒྲུབས་པས་ཤེས། དེ་ལ་ངེས་པར་འབྱུང་བའི་བསམ་པ་ཟེར། སྨོན་པའི་སེམས་བསྐྱེད་དང་འདི་ལ་ཁྱད་པར་མེད་དམ་སྙམ་ན་ ཡོད་དེ། སྨོན་པ་ལ་ཐོབ་པར་བྱའོ་སྙམ་དམ་བཅའ་བས་ཟིན་པ་ཞིག་ངེས་པར་དགོས། དེས་ཕྱི་མ་དེ་སེམས་བསྐྱེད་དུ་འགྲོ་བ་དང་། དེ་ཡང་ཡིད་ཀྱི་རྣམ་ཤེས་ཀྱི་ངོ་བོར་འགྱུར་བའི་ཁྱད་ པར་ཐོན་པ་ཡིན། གཉིས་པ་སྐྱབས་སུ་འགྲོ་ཁྱེར་ལ། ཚིག་ངག་ཏུ་འདོན་པ་ལ། སྐྱབས་སུ་འགྲོ་བ་རྩོམ་བྱེད་དུ་བྱེད་པ་ཟེར། དེ་ཡང་ཡིན་ལ། དོན་སྐྱབས་དེ་དག་གི་འབངས་སུ་ཞུགས་ནས། 15-89 དེ་ལས་གཞན་པའི་སྐྱབས་མི་འཚོལ་བའོ། ། དེའི་འབངས་སུ་ཞུགས་ཕྱིན། དེ་མི་དགྱེས་པ་སྤོང་དགོས་པས་སྡིག་པ་སྤོང་། དེའི་སྤོང་བ་དེ་ཀ་སོར་སྡོམ་ཡིན་པས། དེས་སྐྱབས་སུ་སོང་བ་ཁོ་ན་ལ་ སོ་སོ་ཐར་པའི་སྡོམ་པ་ཡོད་པའི་ཤེས་བྱེད་ཀྱང་ཐོན། དེ་འདིའི་བདག་གིས་སོགས་ཚིགས་བཅད་གཅིག་གིས་བསྟན། འབངས་སུ་ཞུགས་ནས་དེ་མཉེས་པར་བྱེད་དགོས་པས་སྐྱབས་འགྲོའི་བསླབ་བྱ་ལ་སློབ་པ་སྟེ། སྐྱབས་སོ་སོའི་བསླབ་བྱ་དང་། ཐུན་མོང་གི་བསླབ་བྱ་དགེ་བའི་བཤེས་གཉེན་བསྟེན། དམ་པའི་ཆོས་ཉན། དམ་པའི་ཆོས་དང་རྗེས་སུ་མཐུན་པའི་ཆོས་སྒྲུབ་པ་ལ་བསླབ་པ་སྟེ། འདི་ལས་སྐྱབས་འགྲོ་ལ་ ཆོས་ཀུན་འདུ་བའི་གནད་ཀྱང་ཐོན། དེ་དག་ཀྱང་དཀོན་མཆོག་གསུམ་ལ་སྐྱབས་སུ་སོང་བ་ཁོ་ནར་འདུ་མོད་ཀྱང་། སྐྱབས་ལ་རྣམ་པར་དབྱེ་ནས་སོ་སོར་བསྐྱབས་པས་ཡོན་ཏན་ལྷག་འགྱུར་དུ་ཐོབ་པ་ ཡིན། དེ་དག་འདི་ནས། དེང་ནས་ཁྱེད་ཀྱི་སོགས་ཀྱིས་བསྟན། གཉིས་པ་སེམས་བསྐྱེད་ནི། ཇི་ལྟར་དུས་གསུམ་ཞེས་པའི་ཚིགས་བཅད་ཀྱིས་སྨོན་པ་བྱང་ཆུབ་ཏུ་སེམས་བསྐྱེད་པ་སྟེ། དེ་ཡང་འབྲས་བུ་ལ་ དམ་བཅའ་བ། སྡོམ་པ་ཡི་ནི་སོགས་ཀྱིས་འཇུག་པའི་སེམས་བསྐྱེད་པ་སྟེ། དེ་ཡང་སེམས་བསྐྱེད་པ་སྔ་མ་དེ་བྱང་སེམས་ཀྱི་བསླབ་པའི་གྲོགས་ཀྱིས་ཟིན་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་བསྐྱེད་པ་སྟེ། དོན་རྒྱུ་ལ་དམ་བཅའ་བ་ཡིན། 15-90 དེ་ལྟ་བུའི་སེམས་བསྐྱེད་པ་གཉིས་ཀྱི་དངོས་དང་ཆེད་དུ་བྱ་བའི་དམིགས་པ་གཉིས་ཀ་ཀུན་རྫོབ་ལ་དམིགས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཀུན་རྫོབ་སེམས་བསྐྱེད་དོ། །བླ་ན་མེད་པའི་ཞེས་ཚིགས་བཅད་ཕྱེད་ཀྱིས་ འཁོར་གསུམ་དག་པའི་དོན་དམ་པའི་སེམས་བསྐྱེད་པ་བསྟན། འདིའི་དམིགས་རྣམ་གཉིས་ཀ་སྟོང་པ་ཉིད་ཡིན་པས་དོན་དམ་སེམས་བསྐྱེད་དོ། །སེམས་ཅན་ཞེས་སོགས་རྐང་པ་ཕྱེད་ཀྱིས་སེམས་བསྐྱེད་གཉིས་ཀ་སྡོམ་པ་ ཡིན་པར་བསྟན་ཅིང་། སླར་མ་བསྒྲལ་བ་སོགས་ཚིག་བཅད་ཀྱིས་དེ་ལྟ་བུའི་སེམས་བསྐྱེད་གཉིས་ཀ་ཁྱད་པར་བཞི་ལྡན་གྱི་བྱམས་པ་ཆེན་པོར་བསྒྲུབས་སོ། །གསུམ་པ་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའི་སྒོམ་བཟླས་ནི། དེ་ ལྟར་རང་གི་སྤྱི་བོར་པཾ་ལས་ཞེས་པ་ནས། དག་པར
Chinese
通过证明皈依本身就是皈依，我们了解了这一点。这被称为出离心。有人可能会想，发愿菩提心和这之间没有区别吗？ 有的。发愿需要立下‘我一定要得到’的誓言。因此，后者变成了菩提心，并且出现了转变为意念意识本质的差异。 第二，关于如何皈依，口头念诵被称为开始皈依的行为。这也是，实际上是成为那些皈依境的仆从， 15-89 并且不寻求其他皈依。一旦成为其仆从，就必须放弃其不悦的行为，因此要戒除罪恶。这种戒除本身就是别解脱戒，因此，仅皈依就能产生拥有别解脱戒的认知。 这由‘以此之主’等一节经文所示。成为仆从后，必须使其高兴，因此要学习皈依的学处， 即各自的皈依学处和共同的学处：依止善知识，听闻正法，修行与正法相符的法。由此，也产生了皈依包含一切佛法要点的关键。 虽然这些都包含在皈依三宝中，但通过区分皈依境并分别皈依，可以获得更大的功德。这些从‘从今以后，你们的’等句中可以看出。 第二，关于发菩提心，‘如是于三世’这节经文是发愿菩提心，即对结果立下誓言。‘戒律之’等是进入菩提心的行为，即为了使之前的发心被菩萨的学处之友所掌握而发心，实际上是对因立下誓言。 15-90 由于这两种发心的真实和特意指向的目标都指向世俗，因此是世俗菩提心。‘无上’这半节经文显示了通过三轮清净的胜义菩提心。这两种目标的相都是空性，因此是胜义菩提心。‘众生’等半句经文表明两种菩提心都是戒律。 ‘再次未度者’等经文证明了这两种菩提心都具备四种殊胜的大慈悲。第三，关于金刚萨埵的修持和念诵，从‘如是于自身顶上，从邦字’开始，直到清净为止。
English
This is understood by proving that taking refuge itself is taking refuge. This is called the thought of renunciation. One might wonder, is there no difference between the aspiration of Bodhicitta and this? There is. Aspiration necessarily requires a vow to 'I must attain it.' Thus, the latter becomes Bodhicitta, and the difference of transforming into the essence of mental consciousness arises. Second, regarding how to take refuge, verbally reciting is called the act of initiating refuge. This is also true, actually becoming a servant of those objects of refuge, 15-89 and not seeking other refuges. Once one becomes their servant, one must abandon what displeases them, therefore abandoning sins. This abandonment itself is the Pratimoksha vow, thus, taking refuge alone produces the knowledge of possessing the Pratimoksha vow. This is shown by one verse such as 'By the master of this.' Having become a servant, one must please them, therefore learning the precepts of taking refuge, namely the respective precepts of each refuge and the common precepts: relying on a virtuous friend, listening to the Dharma, practicing the Dharma in accordance with the Dharma. From this, the key that taking refuge encompasses all Dharmas also arises. Although these are all included in taking refuge in the Three Jewels, by distinguishing the objects of refuge and taking refuge separately, one obtains greater merit. These are shown from 'From now on, your' etc. Second, regarding generating Bodhicitta, the verse 'As in the three times' is generating aspirational Bodhicitta, namely vowing to the result. 'The vow of' etc. is the act of entering Bodhicitta, namely generating it in order for the previous aspiration to be grasped by the friend of the Bodhisattva's discipline, actually vowing to the cause. 15-90 Since both the actual and intentional objects of these two types of Bodhicitta point to the conventional, it is conventional Bodhicitta. The half verse 'Supreme' shows the ultimate Bodhicitta through the purity of the three spheres. Both aspects of this object are emptiness, therefore it is ultimate Bodhicitta. The half verse 'Sentient beings' etc. shows that both Bodhicittas are vows. The verses 'Again, those not liberated' etc. prove that both such Bodhicittas possess the four distinctions of great love. Third, regarding the practice and recitation of Vajrasattva, from 'Thus, on one's own crown, from Pam' until purification. --------------------------------------------------------------------------------