Tibetan
遍知贝玛嘎波大师教言集PK111ངོ་སྤྲོད་ཀེའུ་ཚང་མའི་འགྲེལ་པ་ཐེག་པ་ཆེན་པོའི་དོན་རབ་ཏུ་གསལ་བ་ཞེས་བྱ་བ། 12-494 ༄༅། །ངོ་སྤྲོད་ཀེའུ་ཚང་མའི་འགྲེལ་པ་ཐེག་པ་ཆེན་པོའི་དོན་རབ་ཏུ་གསལ་བ་ཞེས་བྱ་བ། ༄། །ལུས་རྣམ་པར་དག་པ་རྡོ་རྗེའི་ཚིག་བསྟན་པ། ༄༅། །ངོ་སྤྲོད་ཀེའུ་ཚང་མའི་འགྲེལ་པ་ཐེག་པ་ཆེན་པོའི་དོན་རབ་ཏུ་གསལ་བ་ཞེས་བྱ་བ་བཞུགས་སོ། ། ༄༅། །ངོ་སྤྲོད་ཞལ་གདམས་ཀེའུ་ཚང་མ་ཞེས་བྱ་བའི་འགྲེལ་པ་ཐེག་པ་ཆེན་པོའི་དོན་རབ་ཏུ་གསལ་བ། 12-495 རིགས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཁྱབ་བདག་དཔལ་ལྡན་བླ་མ་དམ་པ་དང་རྡོ་རྗེ་རྣལ་འབྱོར་མ་དབྱེར་མེད་པ་ལ་དང་བས་ཕྱག་བགྱིའོ། །གང་ཞིག་སྒྲིབ་པ་མ་ལུས་སྤངས་ཤིང་མཁའ་ལྟར་རོ་མཉམ་རྟོགས་དཀའ་ བ། །ཡོད་དང་མེད་པ་ཀུན་ལས་རྣམ་གྲོལ་མཁའ་ཁྱབ་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པ་ཉིད། །གཅིག་དང་དུ་མིན་ཕུན་ཚོགས་ཕན་བདེའི་འབྱུང་གནས་མཁའ་ཡི་རྡོ་རྗེ་ཅན། །སངས་རྒྱས་རྣམས་ཀྱི་ཆོས་ཀྱི་སྐུ་དེ་རྣམ་ པ་ཀུན་ཏུ་རྒྱལ་གྱུར་ཅིག །རྒྱལ་བའི་དབང་པོ་གང་གི་གསུང་རབ་རིན་ཆེན་འབྱུང་བའི་གནས་དེ་ཉིད། །རྒྱལ་སྲས་ལྷ་མིན་རྗེ་བོས་མཁྱེན་རབ་ལྷུན་པོ་དེ་ཡིས་བསྲུབས་པ་ལས། །རྒྱལ་མཆོག་གོ་འཕང་ མྱུར་དུ་ཐོབ་བྱེད་གདམས་པའི་བདུད་རྩི་རྙེད་པ་འདི། །རྒྱལ་རྣམས་དགྱེས་ཕྱིར་བདག་གིས་འདིར་ནི་འགྲོ་ལ་རིས་མེད་སྦྱིན་པར་བྱ། ། དེ་ཡང་འདིར་རྒྱལ་བའི་བདག་པོ་རྣམས་རང་རང་གི་སྐལ་བ་དང་ རྗེས་སུ་མཐུན་པར་བསྟན་པའི་སྡེ་སྣོད་རིན་པོ་ཆེ་མཐའ་དག་གི་བརྗོད་བྱ་ཉེ་བར་བསྡུས་ནས་རྡོ་རྗེའི་ཚིག་ཏུ་བཤད་པ་རྣམ་པར་འགྲེལ་པ་ལ། དགོས་འབྲེལ་གྱི་རྣམ་གཞག་གོ་བླ་མས་མི་ སྤྲོ་ལ། རྗོད་བྱེད་ཀྱི་དོན་བཤད་པ་ལ་ལུས་རྣམ་པར་དག་པ་རྡོ་རྗེའི་ཚིག་བསྟན། ཡན་ལག་རྒྱས་བཤད་ཀྱིས་དེ་རྣམ་པར་ཕྱེ་སྟེ་སྟོན་པའོ། །དང་པོ་ནི། བུ་འཁྲུལ་པའི་རྩ་བ་ཆོད་ལ་སྐྱེ་མེད་ཀྱི་ངང་ལ་གཞོག ། 12-496 སྣང་ཐོག་ཏུ་རོ་སྙོམས་ལ་འགག་མེད་ལ་རྩལ་སྦྱོངས། ཆགས་སྡང་གི་དབང་དུ་མ་བཏང་བར་གཉིས་མེད་ཀྱི་བཙན་ས་གཟུང་། གཟུང་འཛིན་གྱི་བློ་དང་ཕྲོལ་ལ་ཡེངས་མེད་ཀྱི་དྲན་པ་བསྟེན། བུ་དེ་ ལྟར་བྱས་ན་མང་དང་ནམ་དུ་ཡང་འབྲལ་བ་མེད་དོ། །ཞེས་པའོ།། །། ༄། །ལུང་རིགས་ལ་བརྟེན་ནས་སྒྲོ་འདོགས་ཕྱི་ནས་གཅོད་པའི་གདམས་ངག་མདོའི་ལུགས། གཉིས་པ་ལུང་རིགས་ལ་བརྟེན་ནས་སྒྲོ་འདོགས་ཕྱི་ནས་གཅོད་པའི་གདམས་ངག་མདོའི་ལུགས། བླ་མའི་མིན་དག་ལ་བརྟེན་ནས་སྒྲོ་འདོགས་ ནང་ནས་གཅོད་པ་སྔགས་ཀྱི་ལུགས་སོ། །དང་པོ་ལ། གང་སྤང་བར་བྱ་བའི་ཡུལ་བཤད། དེ་སྤོང་བྱེད་ཀྱི་གཉེན་པོ་བཤད་པའོ། ། ༈ གང་སྤང་བར་བྱ་བའི་ཡུལ་བཤད་པ། དང་པོ་ནི། འཁྲུལ་པའི་རྩ་བ་ཞེས་པ་སྟེ། གནས་ཚུལ་ཡང་དག་ པའི་དོན་ལས་ཕྱིན་ཅི་ལོག་ཏུ་གྱུར་པ་འཁྲུལ་པ་དང་།
Chinese
《遍知贝玛嘎波大师教言集》PK111“开示一切要义之释——大乘义究竟显明” 《开示一切要义之释——大乘义究竟显明》 身极清净金刚句教言 《开示一切要义之释——大乘义究竟显明》 《开示诀窍一切要义》之释——大乘义究竟显明 于一切种姓之遍主，具德上师莲师与金刚瑜伽母无别尊前，以虔诚之心敬礼！ 何者已断除一切障蔽，如虚空般证悟平等性，难以测度； 从有与无等一切中解脱，遍布虚空，俱生本性。 非一非多，圆满具足，乃利乐之源泉，虚空金刚持。 祈愿诸佛之法身，于一切时处皆得胜！ 胜者之主，其珍贵之语教，乃珍宝之源泉。 诸佛子、天人、人王，以其广大智慧，如须弥山般。 从中搅动，获得能迅速证得胜者果位的甘露妙诀。 我今为令诸佛欢喜，将此无分别地布施于众生。 于此，诸胜者之主，皆依各自根器与意乐，宣说了无量珍贵之教法，此处将所有教义精要汇集，以金刚语宣说，并加以详细解释。然此不作通常的论典首尾之四义（事业，关联等）的阐述，仅解释所诠释之义，即“身极清净金刚句教言”。以分支广释，从而明示其义。首先： 子！断除错乱之根源，安住于无生之境。 于显现中修持平等性，于无碍中勤修精进。莫受贪嗔之摆布，占据二取不生的稳固之地。舍弃能取所取之念，依止不散乱之正念。子！如是行持，则恒常不离自性光明。以上是第一部分的内容。 依经论理证，从外斩断增益之诀窍——经部之法。 第二，依经论理证，从外斩断增益之诀窍，乃经部之法。依靠不如法的上师，从内斩断增益，乃密咒之法。首先，讲述所应断除之境，以及断除彼之对治。 所应断除之境： 首先，‘错乱之根源’，即指与真实状态完全相悖的错乱。
English
The Collection of Teachings by Omniscient Pema Garpo, PK111: 'A Commentary on the Quintessential Instructions: Clearly Illuminating the Meaning of the Great Vehicle' A Commentary on the Quintessential Instructions: Clearly Illuminating the Meaning of the Great Vehicle The Vajra Words Teaching on the Utterly Pure Body A Commentary on the Quintessential Instructions: Clearly Illuminating the Meaning of the Great Vehicle The Commentary on the Quintessential Oral Instructions: Clearly Illuminating the Meaning of the Great Vehicle To the glorious and holy Lama and Vajrayogini, inseparable, the master of all families, I prostrate with devotion! Whoever has abandoned all obscurations and realized the equality like space, which is difficult to comprehend; Liberated from all existence and non-existence, the co-emergent nature pervading space. Not one, not many, perfectly endowed, the source of benefit and happiness, the Vajra Holder of space. May the Dharmakaya of the Buddhas be victorious in every way! The lord of victors, whose precious teachings are the source of jewels. The princes, gods, and kings, with their wisdom like Mount Meru, churned from it. Having found the nectar of instructions that quickly attains the state of the supreme victor. For the pleasure of the victorious ones, I will impartially bestow this upon beings here. Here, the lords of the victorious ones have taught the precious collections of teachings, each according to their own capacity and inclination. Having gathered the subjects to be expressed, and explained them in vajra words, this is a detailed explanation. However, the structure of the necessity and connection is not elaborated, but the meaning of the expression is explained as 'The Vajra Words Teaching on the Utterly Pure Body'. The detailed explanation of the branches shows and distinguishes it. First: Son! Cut off the root of delusion and rest in the state of unborn. Practice equality in the appearance, train in unobstructedness, do not give in to attachment and aversion, and seize the stronghold of non-duality. Abandon the mind of grasping and clinging, and rely on unwavering mindfulness. Son! If you do so, you will never be separated from the natural radiance. That is the first part. The method of the Sutra tradition is to cut off the additions from the outside based on reasoning and scriptures. Secondly, the method of the Sutra tradition is to cut off the additions from the outside based on reasoning and scriptures. Relying on an impure Lama, cutting off the additions from within is the method of mantra. First, explain the object to be abandoned, and then explain the antidote to abandon it. The object to be abandoned: First, 'the root of delusion' means delusion that has turned away from the true state of affairs. --------------------------------------------------------------------------------
Tibetan
རྩ་བ་ཞེས་པ། གནས་ལུགས་མ་རྟོགས་པས་མ་རིག་པ་སྟེ་ཆོས་ཐམས་ཅད་རང་བཞིན་གྱིས་རྣམ་པར་དག་པར་མ་ཤེས་པར་མངོན་རྟགས་ སུ་ཞེན་པ་རློམ་པར་སེམས་པའོ། །དེ་ལྟར་ཡང་མགོན་པོ་ཀླུ་སྒྲུབ་ཀྱིས། རྒྱུ་དང་རྐྱེན་ལས་སྐྱེས་དངོས་རྣམས། ཡང་དག་པར་ནི་རྟོགས་པ་གང་། དེ་ལ་སྟོན་པས་མ་རིག་གསུངས། ཞེས་གསུངས་སོ། །དེ་ ལ་ཉོན་མོངས་པ་དང་ཤེས་བྱའི་སྒྲིབ་པའོ། །དང་པོ་ལ་ཡང་། འཁོར་བ་སྐྱེད་བྱེད་ཀྱི་ཉོན་སྒྲིབ་དང་། འཁོར་བར་འཆིང་བྱེད་ཀྱི་ཉོན་སྒྲིབ་ལས། དང་པོ་མ་རིག་པ་ཙམ་དང་། ཕྱི་མ་ཆགས་སྡང་གཉིས་སོ། ། 12-497 ཤེས་སྒྲིབ་ལའང་བག་ལ་ཉལ་དང་མངོན་གྱུར་གྱི་ཤེས་སྒྲིབ་བོ། །སྔ་མ་རྟོག་མེད་ཀྱི་ཤེས་པ་ཧད་པོ་ལུང་མ་བསྟན་དང་། རྗེས་མ་དེ་མ་ཡིན་ལ་དེ་འཛིན་གྱི་ཤེས་པ་ལ་འཆད་དོ། ། རྩ་བའི་དབྱེ་གཞི་གཉིས་ལ། གསུང་རབ་འགའ་ཞིག་ཏུ་རྒྱུ་འབྲས་ལ་རྨོངས་པའི་མ་རིག་པ་དང་། དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ལ་རྨོངས་པའི་མ་རིག་པ་ཞེས་དང་། ལ་ལར་ཉོན་མོངས་པ་ཅན་གྱི་མུན་ པ་དང་། ཉོན་མོངས་པ་ཅན་མ་ཡིན་པའི་མུན་པ་ཞེས་དང་། སྤང་བྱ་ལ་མཐོང་སྤང་དང་སྒོམ་སྤང་དུ་འཆད་པ་ཡང་ཡོད་དོ། །མདོར་ན་མ་རིག་པ་དེས་བདག་འཛིན་སྐྱེས། དེ་ལས་བདག་གཞན་ གཉིས་འཛིན་པ་སྐྱེས། དེ་ལས་སྤང་བྱའི་ཆོས་མཐའ་དག་སྐྱེས་པའི་ཕྱིར་རྩ་བཞེས་བརྗོད་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟར་ཡང་རིག་པའི་དབང་ཕྱུག་དཔལ་ལྡན་ཆོས་ཀྱི་གྲགས་པས། བདག་ཡོད་ན་ནི་གཞན་དུ་ཤེས། བདག་གཞན་ཆ་ལ་འཛིན་དང་སྡང་། །ཞེས་དང་། ཡང་། དེ་མ་རིག་དེ་དེ་ལ་ཆགས། དེ་ལས་ཞེ་སྡང་ལ་སོགས་འབྱུང་། དེ་ཉིད་ཀྱིས་ནི་ཉེས་རྣམས་ཀྱི། རྒྱུ་ནི་གཏི་མུག་ཡིན་པར་གསུངས། །ཞེས་གསུངས་ པས་སོ།། །། ༈ དེ་སྤོང་བྱེད་ཀྱི་གཉེན་པོ་ལ། བདག་མེད་རྟོགས་པའི་ཤེས་རབ་ཀྱིས་སྟོང་ཉིད་བྱེ་བྲག་ཏུ་བཤད་པ་ཟབ་མོ་ལྟ་བའི་ཕྱོགས། གཉིས་པ་ལ། བདག་མེད་རྟོགས་པའི་ཤེས་རབ་ཀྱིས་སྟོང་ཉིད་བྱེ་བྲག་ཏུ་བཤད་པ་ཟབ་མོ་ལྟ་བའི་ཕྱོགས་དང་། སྡུག་བསྔལ་བྱང་སེམས་སུ་བློ་སྦྱོང་བས་སྙིང་རྗེ་བྱེ་བྲག་ཏུ་བཤད་པ་རྒྱ་ཆེན་སྤྱོད་པའི་ཕྱོགས་སོ། ། 12-498 དང་པོ་ནི། ཆོད་ལ་སྐྱེ་མེད་ཀྱི་ངང་ལ། ཞེས་པ་མ་རིག་པ་དང་བདག་འཛིན་དང་སྐྱེ་བའི་དངོས་པོ་ལ་སོགས་པ་སྤང་བྱ་ཐམས་ཅད་གཏན་ཚིགས་ཀྱིས་དགག་བྱར་བྱས་ནས་བདག་མེད་པ་ དང་། བདེན་པར་མ་གྲུབ་པ་དང་། སྐྱེ་བ་མེད་པ་དང་། ངོ་བོ་མེད་པ་དང་། མཚན་ཉིད་མེད་པ། རང་བཞིན་མེད་པ། སྤྲོས་པ་ཐམས་ཅད་དང་བྲལ་བའི་བདག་ཉིད་ཅན་དུ་གཏན་ལ་འབེབས་པར་ བྱེད་པ་སྟེ་བདག་ཉིད་ཆེན་པོའི་ཚད་མའི་བསྟན་བཅོས་རྣམ་འགྲེལ་དུ། འདི་ཡུལ་སུན་དབྱུང་མེད་པར་ནི། དེ་སྤོང་བར་ནི་ནུས་མ་ཡིན། ཞེས་གསུངས་པས་བདག་འཛིན་སྐྱེ་བའི་ཡུལ་སུན་འབྱིན་གྱི་རིགས་ པས་ཚར་བཅད་པས། གཟུང་བ་མེད
Chinese
根本（rtsa ba）是指：由于没有领悟实相，所以产生了无明（ma rig pa），即不了解一切法自性清净，而执着于显现的征相，并自以为是。正如怙主龙树（Klu sgrub，Nagarjuna）所说：‘从因和缘所生的事物，如果能正确地认识到，导师称之为无明。’这里指的是烦恼障（nyon mongs pa）和所知障（shes bya'i sgrib pa）。 在烦恼障中，又分为产生轮回的烦恼障和束缚于轮回的烦恼障。前者仅仅是无明，后者是贪（chags）和嗔（sdang）两种。 所知障也分为习气（bag la nyal）和现行（mngon gyur）的所知障。前者是指无分别的、茫然的、不可言说的智慧；后者是指对非彼执为彼的智慧。 在根本的两种分类中，有些经论中说的是对因果愚昧的无明和对真如愚昧的无明；有些经论中说的是有染污的黑暗和无染污的黑暗；还有的经论中将所断分为见道所断和修道所断。 总之，因为无明产生了我执（bdag 'dzin），从我执产生了我他二执，从我他二执产生了一切应断之法，所以被称为根本。正如理自在（rig pa'i dbang phyug）吉祥法称（dpal ldan chos kyi grags pas，Dharmakirti）所说：‘如果有了我，就会知道有他，对我他之分会产生执着和嗔恨。’又说：‘此无明对彼执着，由此产生嗔恨等，因此，一切过患的因是愚痴。’ 对治它的对治法是：以证悟无我的智慧，详细阐述空性（stong nyid）的甚深见解。 第二，对治它的对治法是：以证悟无我的智慧，详细阐述空性的甚深见解；以及通过修习痛苦为菩提心（byang sems），详细阐述大悲（snying rje）的广大行。 第一种是：‘断除于无生之性中’，意思是说，将无明、我执和生之事物等一切应断之法，用理证加以破斥，从而确定其为无我、非真实存在、无生、无体性、无相、无自性、远离一切戏论之自性。正如大士的量论典籍《释量论》（rnam 'grel）中所说：‘如果不对其境进行驳斥，就无法断除它。’因此，用驳斥我执生起之境的理智来加以制伏，从而使所取不存在。
English
The root (rtsa ba) refers to: Due to not realizing the true nature, ignorance (ma rig pa) arises, which means not understanding that all dharmas are naturally pure, clinging to the apparent signs, and presuming oneself to be knowledgeable. As the protector Nagarjuna (Klu sgrub) said: 'Whatever correctly understands the things born from causes and conditions, the teacher calls it ignorance.' This refers to the afflictive obscurations (nyon mongs pa) and the cognitive obscurations (shes bya'i sgrib pa). Among the afflictive obscurations, there are the afflictive obscurations that generate samsara and the afflictive obscurations that bind one to samsara. The former is merely ignorance, and the latter are attachment (chags) and aversion (sdang). Cognitive obscurations are also divided into habitual (bag la nyal) and manifest (mngon gyur) cognitive obscurations. The former refers to non-conceptual, bewildered, and inexpressible wisdom; the latter refers to the wisdom that clings to what is not that as that. In the two divisions of the root, some scriptures speak of ignorance that is ignorant of cause and effect and ignorance that is ignorant of suchness; some scriptures speak of darkness with defilements and darkness without defilements; and some scriptures divide what is to be abandoned into what is abandoned by seeing and what is abandoned by meditation. In short, because ignorance gives rise to self-grasping (bdag 'dzin), from self-grasping arises the grasping of self and other, and from the grasping of self and other arises all that should be abandoned, therefore it is called the root. As the Lord of Knowledge (rig pa'i dbang phyug) Glorious Dharmakirti (dpal ldan chos kyi grags pas) said: 'If there is a self, then one knows there is an other, and one will have attachment and aversion to the division of self and other.' And also: 'This ignorance clings to that, from which arise hatred and so on. Therefore, the cause of all faults is said to be delusion.' The antidote to it is: with the wisdom that realizes selflessness, to explain in detail the profound view of emptiness (stong nyid). Secondly, the antidote to it is: with the wisdom that realizes selflessness, to explain in detail the profound view of emptiness; and through training the mind in suffering as bodhicitta (byang sems), to explain in detail the vast conduct of compassion (snying rje). The first is: 'Cutting through in the nature of unborn,' which means that all that should be abandoned, such as ignorance, self-grasping, and the objects of birth, are refuted by reasoning, thereby establishing them as selflessness, non-existent in truth, unborn, without essence, without characteristics, without inherent existence, and of the nature of being free from all elaboration. As the great master's treatise on valid cognition, the Commentary on Valid Cognition (rnam 'grel), says: 'Without refuting its object, it is not possible to abandon it.' Therefore, by subduing with the reasoning that refutes the object of the arising of self-grasping, the apprehended does not exist. --------------------------------------------------------------------------------