Tibetan
遍知贝玛嘎波大师教言集PK49ཆོས་མངོན་པ་རྣམ་པར་འབྱེད་པ་ཞེས་བྱ་བའི་བསྟན་བཅོས་བཞུགས་སོ།། 8-708 ༄༅། །ཆོས་མངོན་པ་རྣམ་པར་འབྱེད་པ་ཞེས་བྱ་བའི་བསྟན་བཅོས་བཞུགས་སོ།། ༄། །ཆོས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་མཚན་ཉིད་བསྟན་པའི་རབ་ཏུ་བྱེད་པ་དང་པོ། ༄༅། །ཆོས་མངོན་པ་རྣམ་པར་འབྱེད་པ་ཞེས་བྱ་བའི་བསྟན་བཅོས་བཞུགས་སོ། ། ༄༅། །རྒྱ་གར་སྐད་དུ། ཨ་བྷི་དྷརྨ་བི་བྷརྻ་ཀཱ་རི་ཀཱ། བོད་སྐད་དུ། ཆོས་མངོན་པ་རྣམ་པར་འབྱེད་པའི་ཚིག་ལེའུར་བྱས་པ། འཇམ་དཔལ་གཞོན་ནུར་གྱུར་པ་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། །སྒྲུབ་བྱེད་གོམས་ལས་མི་གནས་མྱང་འདས་དབྱིངས། །ཉིད་ཞུགས་ལམ་གསུམ་དེ་ལ་ཕྱག་བྱས་ནས། །ཀུན་ལས་བཏུས་པ་འདིར་ ཆུད་འདིས་དེ་ནི། །རྣམ་པར་འབྱེད་པས་མན་ངག་ཉིད་དུ་བཤད། ། མངོན་དུའི་ཕྱིར་དང་ཡང་ཡང་ཕྱིར། །ཟིལ་གནོན་རྟོགས་ཕྱིར་མངོན་པའི་ཆོས། །དོན་དང་བརྡ་ཡིས་རབ་ཕྱེ་བ། །མཚན་ཉིད་རྣམ་པར་ངེས་པས་ བསྟན། །དུ་དང་ཅི་ཕྱིར་ཉེར་ལེན་དང་། །མཚན་ཉིད་དེ་ཡི་རྣམ་གཞག་དང་། །གོ་རིམ་དོན་དང་དཔེ་དབྱེ་དང་། །བསྡུས་དང་མཚུངས་ལྡན་ལྡན་པ་དང་། །བདེན་དང་ཆོས་ཐོབ་འབེལ་གཏམ་མོ། །ཕུང་ཁམས་སྐྱེ་མཆེད་དུ་ཞེ་ན། ། 8-709 ཕུང་པོ་ལྔ་དང་ཁམས་བཅོ་བརྒྱད། །སྐྱེ་མཆེད་བཅུ་གཉིས་ལེགས་པར་གསུངས། །ཉེ་བར་ལེན་པའི་ཕུང་ཁམས་སྐྱེ། །ལྡན་པའི་ཆོས་ཀྱིས་གདགས་པར་མཛད། །ཉེར་ལེན་འདུན་དང་འདོད་ཆགས་ཏེ། །མ་འོངས་ད་ལྟའི་ཕུང་ པོ་ནི། །མངོན་པར་འགྲུབ་དང་ཡོངས་མི་གཏོང་། །བདག་གི་གཞི་ལྔ་བརྗོད་ཕྱིར་དང་། །ལུས་དང་ཡོངས་སུ་གཟུང་གཉིས་ཀྱིས། །འདས་དང་ད་ལྟའི་ཉེར་སྤྱོད་དྲུག །འཛིན་ཕྱིར་གཉིས་ཉིད་མ་འོངས་པའི། །རྣམ་ཤེས་དྲུག་ གི་སྐྱེ་སྒོའི་ཕྱིར། །ཕུང་པོ་བཏགས་ཡོད་ཕྱིར་ངོ་བོ། །བརྗོད་པས་དམིགས་ཀྱིས་དབྱེ་མི་ནུས། །འོན་ཀྱང་དེ་རྟེན་གྱི་བརྗོད་པས། །དེའི་ཡང་རྟོགས་པར་འགྱུར་ཕྱིར་རོ། །རེག་ཡུལ་དཔྱད་གཟུགས་རུང་མྱོང་བ། །འདུས་ ཏེ་ཤེས་བྱེད་དམིགས་ལ་སེམས། །མངོན་པར་འདུ་བྱེད་དོན་ངོ་ཙམ། །དམ་པར་ཤེས་བྱེད་གཟུགས་སོགས་མཚོན། །བྱུང་བའི་ཉེར་སྤྱོད་འཛིན་པ་ཁམས། །གནས་དང་ཡུལ་དང་རང་མཚན་སྒོས། །དབང་ཡུལ་རྣམ་ཤེས་ཁམས་ཐམས་ ཅད། །མ་བྱུང་རྣམ་ཤེས་སྐྱེ་བའི་སྒོ། །སྐྱེ་མཆེད་དབྱེ་རྣམས་གནས་དམིགས་པས། །གཟུགས་ཀྱི་རྣམ་གཞག་འབྱུང་ཆེན་བཞི། །དེ་རྒྱུར་བྱས་གཟུགས་བཅུ་གཅིག་གོ །རྣམ་ཤེས་རྟེན་གཟུགས་དང་བ་དབང་། །དབང་པོའི་སྤྱོད་ཡུལ་ དོན་ཞེས་བྱ། །གཟུགས་འདིར་ཁ་དོག་ཉེར་གཅིག་བཞི། །སྒྲ་ནི་བཅུ་གཅིག་དྲི་དྲུག་རོ། །བཅུ་གཉིས་རེག་བྱའི་ཕྱོགས་གཅིག་ལ། །ཉེར་གཉིས་ཆོས་སྐྱེའི་གཟུགས་ལྔ་དེའི། །ཡང་དག་བླངས་པ་རིག་བྱེད་མིན། །རྣམ་རིག་བྱེད་དང་ཏིང་འཛིན་བྱུང་། ། 8-710 བཏགས་ཡོད་བསྟན་མེད་ཐོགས་མེད
Chinese
遍知贝玛嘎波大师教言集PK49《法句分别论》 8-708 《法句分别论》 第一品：显示一切法之体性 《法句分别论》 梵语：阿毗达磨毗婆羻迦哩迦 (梵文天城体：अभिधर्मविभङ्गकारिका，梵文罗马拟音：Abhidharma-vibhaṅga-kārikā，字面意思：论法分别) 藏语：《法句分别论》 顶礼文殊童子！ 于成就之行，不住涅槃之界， 入于三道者，我顶礼彼。 此乃总摄一切之论， 以分别之方式，阐述口诀。 为证悟、为再三、 为胜伏、为觉悟，是为论法。 以义与词，善加分别， 以体性之决定，而作阐释。 何为‘有’，何为‘因’，何为‘近取’， 何为体性，何为彼之安立， 何为次第，何为义，何为譬喻， 何为摄略，何为相应，何为具足， 何为谛实，何为法得，何为辩说。 蕴、界、处为何？ 8-709 五蕴、十八界， 十二处，皆已善说。 近取之蕴、界、处， 以具足之法而安立。 近取乃欲与贪， 未来、现在之蕴， 现前成就且不舍弃。 为说五种我之所依， 以身与完全执取二者， 过去与现在之六种受用。 为执取，二者即是未来之， 六识之生门。 蕴乃假有，故无自性。 以言说不能作意区分。 然以彼所依之言说， 为了能证悟彼，故作此说。 所触、所思、色、可行、所受， 聚集而知，于境而生心。 现前造作，仅是义之自性。 殊胜了知，即是色等之相。 生起之受用，即是执取之界。 处、境、自性为门。 根、境、识，一切诸界， 未生之识，即是生之门。 处之差别，以处所为缘。 色之安立，乃四大种。 以彼为因，有十一种色。 识之所依，乃根、和合、根。 根之行境，名为‘义’。 此处色有二十一种。 声有十一种，香有六种，味有 十二种，触之一方有 二十二种，法处之色有五种。 彼之真实生起，非为表色。 乃表色与等持所生。 8-710 假有、不显、无碍。