Tibetan
པ་ཡོད་དེ་སྡུག་ཀུན་ཡོད་པས་སོ་ཞེ་ན་མ་ཁྱབ་སྟེ། བདེན་བཞིའི་འཇུག་ལྡོག་དམིགས་པ་ཡི། །རྐྱེན་ལས་དེ་དོན་མཐོང་ན་ཡང་། །དེའི་རྐྱེན་ལ་མ་རག་ཅིང་། །བདེན་དེའང་ཁོ་ལས་འདའ་བ་མེད། ༈ །གྲུབ་མཐའ་འོག་མས་མི་གནོད་ཚུལ། འོག་མའི་བློ་གྲོས་ན་འཕར་བས། །མ་ཆོད་སྤྲོས་པ་འདིས་བཅད་ཅིང་། །དེ་དེའི་ཡོན་ཏན་ཡོངས་རྫོགས་ན། །དེར་བརྟེན་འདིར་རྒོལ་བཞད་གད་གནས། ༈ །ཕྱོགས་སྔའི་སྒྲུབ་བྱེད་དགག་པ། གང་དུ་སངས་རྒྱས་མིན་པའི་ཆོས། །སྒྲུབ་བྱེད་སེམས་ ཅན་འཁྲུལ་བའི་བློ། །ཁོ་ན་ཉིད་ལས་ཚད་མ་མེད། །དེ་སེལ་གཉེན་པོ་ལམ་བདེན་ནི། །ཐེག་པའི་རིམ་པ་དགུ་རུ་བཞག །སྒྲུབ་བྱེད། ཡིན་པར་ཆོས་ཉིད་རིགས་པ་ནི། །གང་གིས་གཞོམ་དུ་མེད་པ་དང་། །འབྲས་དངོས་བྱ་བ་བྱེད་རིགས་དང་། །རྒྱུ་སེམས་ལ། དག་དང་མ་དག་ཅེས་འཛིན་པ། །སེམས་ཀྱི་འབྲས་བུར་རང་རིག་གཞན། །དེ་གཉིས་མགོ་མཉམ་ལྟོས་བས་གཉིས་ཀ་ཡོད་དེ་ཤེ་ན། །ཡང་དག་པའི་དབང་ལྟར་ན་བདེན་པ་གཉིས་སུ་མེད། །འཁྲུལ་དེ་བཟློག་པའི་དོན་དམ་ཡིན། ༈ །ཡེ་ཤེས་སྣང་བ་རྒྱན་གྱི་མདོ་ལས་ཤོ་ལོ་ཀ རྟག་ཏུ་སྐྱེ་མེད་ཆོས་ནི་དེ་བཞིན་གཤེགས། །གཏན་ཚིགས། འཁོར་བ་སོགས། ཆོས་རྣམས་ཐམས་ཅད་བདེ་བར་གཤེགས་དང་འདྲ། །སྟེ་སྐྱེ་བ་མེད་པའོ། །མངོན་སུམ་གྱིས་མི་གནོད་ཚུལ། བྱིས་པའི་བློ་ཅན་མཚན་མར་འཛིན་པ་དག །འཇིག་རྟེན་དག་ན་མེད་པའི་ཆོས་ལ་སྤྱོད། ༈ །དཔེས་སྒྲུབ་པ། ཇི་ལྟར་སྤུ་མང་ཚོགས་པའི་ཐག་པ་ཞིག །སྦྲུལ་དང་ཐག་པ་དམ་བཅར་གྱུར་དེ་ལ། །མཐུན་པར་སྣང་བའི་ཡུལ་དེ་དེ་དང་དེར། །འགྲུབ་པའི་དམ་བཅའ་ཐུན་མོང་རིག་པའི་ཐིག །མི་འགྱུར་དཔང་པོ། དེ་དེ་གཉིས་ཀ་ཡིན་པར་ཁྱོད་འདོད་དམ། །འོན་ཏེ་དངོས་པོའི་ཚུལ་མཚུངས་དེར་དམ་བཅའ། །སྔར་ལྟར་ན་ཐུན་མོང་གི་རྩོད་པའི་ གཞི་དེ་ཇི་ལྟར་རྙེད། །ཡང་ན་ད་རུང་སྦྲུལ་འཛིན་བདེན་ནམ་ཅི། །ཇི་ལྟར་པྲེ་ཏའི་གྲོང་ན་མཐུན་སྣང་བའི། །ཆུ་ལ་རྣག་ཏུ་མཐོང་ལ་འགའ་ཞིག་གིས། །མི་རྣམས་ཆུར་མཐོང་ཆུར་བསྔོས་ཐོབ་པ་ཡི། །རྟགས་ཀྱིས་ཆུར་ཡང་མི་འགལ་བར་གྲུབ་པས་སླར་རྣག་འཛིན་བཟློག་པ་ལྟར། །འཁྲུལ་བའི་བསླད་པའི་མ་དག་སྣང་བ་ཡང་། །མ་འཁྲུལ་བློ་ཡི་དབང་བྱས་གྲུབ་མཐའ་འདིར། །སྐུ་གསུང་ཐུགས་ཀྱི་རྡོ་རྗེར་དམ་བཅས་པ། །འཁྲུལ་བའི་མངོན་སུམ་བློ་ཡིས་ཇི་ལྟར་བརྫི། །འོན་ཀྱང་སྣང་ཚུལ་ཐ་དད་པ། །མེད་པར་སྨྲ་བ་མ་ཡིན་གྱི། །གང་ཞིག་འཁྲུལ་བ་སེལ་གྱུར་པའི། །འཁྲུལ་མེད་དེ་དག་གྲུབ་མཐར་ཟུངས། །འཁྲུ
Chinese
如果说因为有乐而有诸苦，那是不周遍的。即使从四谛的进入和返回所缘的因缘中见到那个意义，也没有得到那个因缘，那个谛也不会超出它。༈。下部宗派不损害的方式。因为下部的智慧增长，所以用这个不确定的戏论来截断，如果那个的功德全部圆满，那么依靠那个，在这里会有反驳和嘲笑。༈。驳斥前者的论证。在哪里，不是佛的法，论证是众生迷惑的意识，唯独从它那里没有量。消除它的对治是道谛，安立为九乘次第。论证。如果是法性道理，什么都不能摧毁，以及果实、事物的作用道理，以及因的心，执着为清净和不清净，心的果实是自证，其他。如果说那两个是平等的，互相依赖，所以两个都有，那么，按照正确的力量，没有两个真谛。遣除迷惑的是胜义谛。༈。《智慧显现庄严经》中的偈颂：常时无生法，如来。（藏文：དེ་བཞིན་གཤེགས།，梵文天城体：तथागत，梵文罗马拟音：tathāgata，汉语字面意思：如来）理由。轮回等。一切诸法都和善逝相同。（藏文：བདེ་བར་གཤེགས།，梵文天城体：सुगत，梵文罗马拟音：sugata，汉语字面意思：善逝）即没有生。现量不损害的方式。具有孩童心识的人执着于相，行于世间没有的法。༈。用比喻来论证。如同众多毛发聚集的绳索，蛇和绳索成为誓言，在那里，相似显现的境，在那里和那里，成就的誓言是共同认识的滴。不变的证人。你认为那是那两个吗？或者在事物相同的状态中立誓言。如果像以前一样，那么共同争论的基础怎么找到？或者现在仍然认为蛇是真的吗？如同饿鬼的城市中，相似显现的，水被一些人看到脓，人们看到水，供奉水而得到的，以标志也成立为不违背水，从而遣除再次执着脓一样。迷惑的染污的不清净显现也是，被不迷惑的智慧所控制，在这个宗派中，立誓身为语意的金刚，迷惑的现量智慧怎么能摧毁？然而，不是说显现的方式是不同的，而是不说的，凡是遣除迷惑的，那些不迷惑的都属于宗派。
English
If it is said that because there is happiness, there are all sufferings, that is not pervasive. Even if that meaning is seen from the causes and conditions of the entry and return of the Four Noble Truths, that cause is not obtained, and that Truth will not go beyond it. ༈. How the lower tenets do not harm. Because the wisdom of the lower ones increases, this uncertain proliferation is cut off, and if the qualities of that are completely fulfilled, then relying on that, there will be refutation and ridicule here. ༈. Refuting the proponent's proof. Where, not the Dharma of the Buddha, the proof is the mind of sentient beings deluded, only from it there is no valid cognition. The antidote to eliminate it is the Truth of the Path, established as the nine vehicles in order. Proof. If it is the reason of Dharma-nature, nothing can destroy it, and the reason for the action of fruit and things, and the mind of the cause, clinging to purity and impurity, the fruit of the mind is self-awareness, other. If it is said that the two are equal, mutually dependent, so both exist, then, according to the power of correctness, there are not two truths. The ultimate truth is to reverse delusion. ༈. Verse from the Sutra of Wisdom Manifestation Ornament: Always unborn Dharma, Thus Gone One. (Tibetan: དེ་བཞིན་གཤེགས།, Sanskrit Devanagari: तथागत, Sanskrit Romanization: tathāgata, Chinese literal meaning: Thus Gone One) Reason. Samsara etc. All Dharmas are the same as the Sugata. (Tibetan: བདེ་བར་གཤེགས།, Sanskrit Devanagari: सुगत, Sanskrit Romanization: sugata, Chinese literal meaning: Well Gone One) That is, there is no birth. How the direct perception does not harm. Those with childish minds cling to signs, practicing Dharmas that do not exist in the world. ༈. Proving with an example. Just as a rope made of many hairs gathered, the snake and the rope become a vow, there, the similar appearing object, there and there, the vow of accomplishment is a drop of common knowledge. Unchanging witness. Do you think that is both of those? Or take a vow in the same state of things. If it is like before, then how to find the basis of common dispute? Or do you still think the snake is real? Just as in the city of pretas, the similar appearing, water is seen as pus by some, people see water, offered water and obtained, by the sign it is also established as not contradicting water, thus reversing the clinging to pus again. The impure appearance of deluded defilement is also, controlled by the wisdom of non-delusion, in this tenet, vowing the body, speech, and mind as vajra, how can the deluded direct perception wisdom destroy it? However, it is not said that the ways of appearance are different, but it is not said, whoever eliminates delusion, those non-deluded ones belong to the tenet.
Tibetan
ལ་བཅས་གྲུབ་མཐར་མི་བཟུང་བ་སྤྱིའི་ལུགས་ལ། གལ་ཏེ། སངས་མ་རྒྱས་དང་རྒྱས་ན་ཡང་། །ལ་བཟླ་བ། ངོ་བོ་ཉིད་ལས་མ་འདས་བས། །ངོ་བོ་ཉིད་དེ་སངས་རྒྱས་ན། །དེ་ལས་ལྷག་པར་གྱུར་སུ་ཞིག །ངོ་བོ་ལས་འདས་ཡོད་དམ་ཅི། །ཡེ་རྫོགས་ཀློང་ལས་འདའ་མི་སྲིད། །མ་དག་པ་ཡིས་དག་པ་ལ། །མ་ཁྱབ་དག་པས་མ་དག་པ། །ངོ་བོ་ཉིད་དུ་བྱིན་རློབ་པས། །དག་པ་ལས་ལོག་པས། མ་དག་རང་མཚན་གང་དུ་གྲུབ། །དག་དང་མ་དག་གཉིས་འཛིན་བློ། །ལྟོས་ཏེ་ཐ་སྙད་ཀུན་དུ་བཏགས། །དེ་ཡུལ་རྟོག་བྱེད་བཅས་ པ་ནི། །རང་བཞིན་དག་པ་ལས་མི་འདའ། །གང་དུ་སྟོང་པར་སྒྲུབ་པ་དེ། །ཆོས་ཉིད་ལས་ནི་འདའ་མི་སྲིད། །གང་དུ་མི་སྟོང་ཅི་བསྒྲུབས་ཀྱང་། །ཆོས་ཅན་ཉིད་ལས་འདའ་མི་སྲིད། །ཆོས་ཅན་ཆོས་ཉིད་ཅེས་པ་ཡང་། །དངོས་དོན་བདེན་པ་དབྱེར་མེད་རང་བྱུང་ཡེ་ཤེས། རིག་པས་ཡུལ་ཡིན་དབྱིངས་ཀྱི་འཕྲུལ། །དབྱིངས་དེ་སུས་ཀྱང་མི་དམིགས་པས། །ཐམས་ཅད་མངོན་རྫོགས་རྒྱལ་པོ་ཆེ། །མི་དམིགས་ཚུལ་གྱིས་དམིགས་པ་མེད་པར་དབྱིངས་དེ་བསྒོམ་ན། །དབྱིངས་དེ་དམིགས་བྱ་མིན་པར་དམིགས། །བསམ་མིན་ཡོད་པར་གང་གིས་ཤེས། །དམིགས་ན་ད་དེའི་མཚན་མར་འཆིང་། །བྱིས་བློས་ཡུལ་མིན་རང་གསལ་བ། །དམིགས་ན་འང་དམིགས་པ་མིན་གྱུར་ཅིང་། །མ་དམིགས་དམིགས་པ་ཉིད་གྱུར་བས། །ཀུན་ཤོང་དངོས་པོ་གང་དང་མི་འགལ་བ། །རང་བྱུང་ཡེ་ཤེས་གཟའ་གཏད་ཀྱི་གནས་མེད་པར་རང་སྣང་། །བདེན་པ་དབྱེར་མེད་ལས་འདས་པའི་ཆོས་རྒྱལ་བས་ཀྱང་། །མ་གཟིགས་གཟིགས་པར་མི་འགྱུར་ན། །ཆོས་ཐམས་ཅད་སྣང་འདྲ་སྟོང་འདྲ་མཉམ་ཉིད་ཀློང་། །དག་དང་མ་དག་སྣང་ངོ་ཅོག །ཀུན་རྫོབ་ཉིད་དུ་མཉམ་པས་ན། །ཆོས་ཉིད་ཐོབ་མེད་དུ་ནའང་། །དེ་ཡང་ངོ་བོ་ ལས་གཞན་ནམ། །དེ་ལས་གོལ་ས་མདོར་བསྟན་ནི་ཡོད་པ་དགག་གཞིར་བྱས་ནས་སུ། །མེད་པ་དོན་དམ་ཉིད་སྒྲུབ་དང་། །ཆོས་ལས་དོན་དམ་གཞན་འདོད་པ། །ངེས་དོན་འདི་ལས་ཤིན་ཏུ་གོལ། །དེ་བཞིན་ཉིད་ནི་ཅི་འདྲ་འདི་ཁས་ལེན་བྲལ་ཚུལ་གཅིག་ཏུ་ཞི་བར་ཞེན་པ་ནི། །ཉི་ཚེ་བ་ཡི་ལྟ་བ་ལ། །ཡོད་པས་དེ་སྤྲོས་ཡོངས་ཆོད་པས། །འདི་ཞེས་ཁས་ལེན་མེད་པ་སྟོང་པ་ཡིན། །དངོས་ཆོས་གང་ཡང་མ་སྤངས་ཀྱང་། །དངོས་པོ་གང་གིས་མི་འཆིངས་བའི། །རྒྱ་ཆད་ཕྱོགས་ལྷུང་བྲལ་བ་ཡིས། །ཇི་ལྟར་བརྗོད་ཀྱང་གཏིང་མི་དཔོག །གཞན་གོལ་དགག་པ་དངོས་དང་དངོས་མེད་རབ་ཞི་བའི། །མཁའ་འདྲ་དེ་ལ་ཕུག་གཏུག་ན། །དེ་འདྲ་མིན་པའི་ཆོས་མེད་ལ། །འཁོར་འདས་མེད་དམ་ཐོས་པ་ཁོ་ནར་ཅི་ལས་བྱུང་།
Chinese
总的来说，不执著于任何宗派的共同原则是：如果，没有成佛和已经成佛，反复强调，没有超出其自性。如果自性成佛，还有谁能超越它？还有什么能超出其自性吗？不可能超出原始圆满的法界。不净不能遍及清净，清净也不能遍及不净。通过加持成为自性，从清净中退转，不净的自相又在哪里成立？执著于清净与不净的二元心识，都是依赖而安立的假名。因此，所有作为对境和能取的心识，都不会超出其自性清净。无论在哪里成立空性，都不可能超出法性。无论在哪里成立非空，也都不会超出有法。所谓有法和法性，实际上是无别的真谛，自生智慧。智慧是境，是法界的幻化。由于法界是谁也无法指认的，所以一切都是大圆满的现证王。如果以不执著的方式来修持不执著的法界，那么法界就成为非对境的对境。谁能知道那不可思议的存在？如果执著，就会被它的相所束缚。孩童的心识并非对境，而是自明的。如果执著，也就不再是执著，不执著本身就是执著。因此，与一切相容的事物，自生智慧，没有可执著的处所而自显。即使是超越无别真谛的法王，也无法看到未见之物。一切法都是显现相似、空性相似的平等性法界。清净与不净的一切显现，在世俗谛中都是平等的。即使无法获得法性，那也与自性不同吗？简而言之，指出偏离之处在于，以有为破斥的对象，成立无为究竟的真谛，或者认为胜义谛与法不同，这都与此究竟的意义大相径庭。同样，如果执著于以不承认任何事物的方式来达到寂止，这是一种片面的观点。因为有已经完全断除了戏论，所以不承认任何事物就是空性。虽然没有舍弃任何事物，但也没有被任何事物所束缚。以超越局限和偏颇的方式，无论如何表达，都无法测度其深度。驳斥其他偏离之处在于，如果深入探究实有和非实有完全寂灭的虚空，那么就不存在与此不同的法。轮回与涅槃不存在，或者仅仅是听闻而已，这又是从何而来呢？
English
In general, the common principle of not adhering to any sect is: If, whether not having attained Buddhahood or having attained it, repeatedly emphasizing, it does not go beyond its own nature. If that own nature attains Buddhahood, who could be superior to it? Is there anything that goes beyond its own nature? It is impossible to go beyond the original complete expanse. The impure cannot pervade the pure, nor can the pure pervade the impure. By blessing it into its own nature, by turning away from the pure, where is the self-character of the impure established? The mind that grasps at purity and impurity as two, is all nominally designated in dependence. Therefore, all that is the object and the subject of thought, does not go beyond its own pure nature. Wherever emptiness is established, it is impossible to go beyond the nature of phenomena. Wherever non-emptiness is established, it will not go beyond the possessor of phenomena. What is called the possessor of phenomena and the nature of phenomena, in reality, is the undifferentiated truth, self-arisen wisdom. Wisdom is the object, the magical display of the expanse. Since that expanse cannot be pointed out by anyone, everything is the great, perfectly complete king. If one meditates on that expanse without fixation, in a way that does not fixate, then that expanse is fixated as non-object of fixation. How does one know that which is beyond thought exists? If one fixates, then one is bound by its sign. The mind of a child is not an object, but self-luminous. If one fixates, it is no longer fixation, and non-fixation itself becomes fixation. Therefore, the all-encompassing thing is not contradictory to anything. Self-arisen wisdom, without a place to fixate, self-appears. Even the Dharma King who transcends the undifferentiated truth, cannot see what has not been seen. All dharmas are the expanse of equality, like appearance, like emptiness. All appearances, pure and impure, are equal in relative truth. Even if the nature of phenomena cannot be attained, is that different from the essence? In short, pointing out the places of deviation is that, by making existence the object of negation, one establishes non-existence as the ultimate truth, or one thinks that the ultimate truth is different from the Dharma, this is very far from this definitive meaning. Similarly, if one clings to pacification in a way that denies any affirmation of suchness, this is a one-sided view. Because existence has completely cut off elaboration, denying any affirmation of "this" is emptiness. Although one has not abandoned any phenomena, one is not bound by any thing. By being free from limitation and partiality, no matter how one expresses it, one cannot fathom its depth. Refuting other deviations is that, if one delves into the sky-like space where existence and non-existence are completely pacified, then there is no Dharma that is different from that. Samsara and Nirvana do not exist, or it is only hearing, from where does this come?