Tibetan
ང་དག་མིན་པར་ཕྱེས་ནས་བདེན་གཉིས་འཇོག་ཚུལ་ཡིན་པས། གཞུང་འདིར་ཡང་། ཐ་སྙད་བདེན་གཉིས་ཚུལ་གྱིས་ རབ་དབྱེ་ན། །ཞེས་གསུངས་པ་ལྟར་རྟོགས་པར་བྱ་སྟེ། དོན་དམ་དཔྱོད་བྱེད་ཀྱི་ཚད་མས། མྱང་འདས་དཔྱད་བཟོད་དམ་བདེན་གྲུབ་ཏུ་བསྒྲུབ་པ་མིན་པར་ཤན་ཕྱེད་པ་གལ་ཆེའོ། །དེ་ཡང་གཉིས་སྣང་དང་བཅས་པའི་སྤྱོད་ཡུལ་དུ་མི་བརྟན་གཡོ་བའི་ངང་ཚུལ་ཅན་གྱི་ཀུན་རྫོབ་འདི་ལྟར་སྣང་བ་སྣ་ཚོགས་པ་འདི་ཡང་། སྒྱུ་མ་ཆུ་ཟླ་སྤྲུལ་པ་གཟུགས་བརྙན་བཞིན་དུ་བརྟགས་ན་རང་བཞིན་དུ་གྲུབ་པ་རྡུལ་ཙམ་མེད་ལ། མེད་ཀྱང་སྣང་ནི་སྣང་བ་གང་ཡིན་པ་འདི་དག་དོན་དམ་དཔྱོད་བྱེད་ཀྱི་རིགས་པས་ཤིན་ཏུ་བརྟགས་ན་རགས་པའི་གཞི་དང་ཕྲ་བའི་རྩ་བར་གྱུར་པའི་དངོས་པོ་རྡུལ་ཕྲ་རབ་ཙམ་ཡང་གྲུབ་པ་མེད་པས་ན། ནམ་མཁའ་དང་འདྲ་བར་སྟོང་ཞིང་། ཆོས་རང་རང་གི་མཚན་ཉིད་ཀྱིས་གྲུབ་པ་རྣམ་པར་ཆད་པས་བརྟག་པར་མི་བཟོད་ཀྱང་། མ་བརྟགས་མ་དཔྱོད་པར་བག་ཡངས་སམ་ཉམས་དགའ་བ་ཙམ་གྱི་སྤྱོད་ཡུལ་དུ་ནི་རྣམ་པ་སྣ་ཚོགས་པའི་རང་བཞིན་དུ་སྣང་བ་ནི་དཔེར་ན་མེད་བཞིན་སྣང་བ་སྒྱུ་མའི་རྟ་གླང་ལ་སོགས་པ་བཞིན་ནོ། །མེད་བཞིན་དུ་ཡང་སྣང་བའི་རྒྱུ་ཅི་ཞིག་ཡིན་ཅེ་ན། ཐོག་མེད་ནས་གོམས་པའི་བག་ཆགས་གང་ཞིག་འཁྲུལ་པའི་རང་བཞིན་ཅན་གྱི་རྟེན་ཅིང་འབྲེལ་བ་ལས་བྱུང་བ་ཡིན་ཏེ། དཔེ་ཅི་ལྟར་ན་དྷ་དུ་ར་ཟོས་པ་ཡི་གང་ཟག་གི་མིག་ལམ་དུ་གླང་པོ་ལ་སོགས་པར་སྣང་བ་བཞིན་ནོ། །དེ་ལྟར་འཁྲུལ་པའི་སྣང་བ་འདི་དག་རང་བཞིན་གྱིས་ཆོས་བདག་གིས་སྟོང་ཞིང་གང་ཟག་གི་བདག་མེད་པ་དེ་ཉིད། སྣང་བ་དེ་ཡི་ཡིན་ལུགས་སམ་གནས་ལུགས་ཡིན་པའི་ཕྱིར་སྟོང་པའི་ཆ་དེ་ལ་དོན་དམ་ཞེས་བྱ་ཞིང་དེའི་སྣང་ཆ་ལ་ཀུན་རྫོབ་ཅེས་སུ་བཞག་པ་ཡིན་སྟེ། དེ་ལྟར་ སྣང་བའི་དུས་ཉིད་ནས་ཀྱང་སྐྱེ་བ་དང་གནས་པ་སོགས་སུ་གྲུབ་པ་མེད་པས་ན། ཆོས་དེ་དང་དེའི་རང་བཞིན་ནམ་གནས་ལུགས་ནི་སྣང་སྟོང་འདུ་འབྲལ་མེད་པར་གནས་པ་དེ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་བདེན་པ་དབྱེར་མེད་པའི་བདག་ཉིད་དོ། །གཉིས་པ་ལམ་འཁོར་འདས་དབྱེར་མེད་ནི། འཁོར་བ་དེ་ཡི་རང་བཞིན་གདོད་ནས་སྐྱེ་བ་མེད་པའི་བདག་ཉིད་རྣམ་པར་དག་པ་སྟོང་པའི་ཆ་དབྱིངས་ཀྱི་དོན་དམ་དང་། མཁྱེན་ཆ་འོད་གསལ་བའི་དོན་དམ་ཞེས་ཡེ་ཤེས་དང་འབྲས་བུའི་དོན་དམ་བསྟན་པའོ། །དེ་ཡང་རིག་པ་རང་བྱུང་གི་ཡེ་ཤེས་ཉིད་ལ་ལྡོག་ཆས་དབྱེ་བ་ལྔ་དང་། དེ་ལ་བརྟེན་ནས་སྐུ་ལྔ་འབྱུང་བས་ན་འབྲས་བུ་དང་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་དོན་དམ་ནི་འོད་གསལ་བ་ཉི
Chinese
因为这是区分不清净，安立二谛的方式。所以，此论中也应如“以世俗二谛之理善加区分”所说的那样去理解。重要的是，以胜义谛的衡量标准，并非是要论证涅槃是否经得起推敲或真实成立，而是要区分开来。也就是说，在包含二取显现的对境中，这种不稳固、变动的状态的世俗，显现出各种各样的现象，如果像幻术、水月、化身、影像一样去观察，则丝毫没有自性成立的微尘。虽然没有，但显现却是显现，这些显现如果用胜义谛的理智去深入观察，则构成粗大基础和微细根本的物质，连极微尘也无法成立。因此，如同虚空一般空虚。由于各个法都断绝了以各自的自性成立，所以经不起推敲。但是，如果不去观察、不去分析，仅仅是在轻松或愉悦的状态下作为对境，则会显现出各种各样的自性，例如，如同无而显现的幻术马、牛等一样。那么，无而显现的原因是什么呢？是因为从无始以来串习的习气，从具有错乱自性的缘起中产生。例如，就像服用了曼陀罗花的人的眼中显现出大象等一样。如此，这些错乱的显现，其自性空性，无人我，那本身就是显现的实相或存在方式，因此，空性的部分被称为胜义，而显现的部分则被安立为世俗。如此， 从显现之时起，就没有成立生和住等，因此，那个法的自性或存在方式，就是显空无二地存在，因此是无别真谛的自性。第二，道、轮回、涅槃无别：轮回的自性，本来就是无生的自性，清净的空性部分是法界的胜义，而了知部分光明的是胜义，这是在宣说智慧和果的胜义。也就是说，自生智慧本身有五种反体的区分，依靠它而产生五身，所以果和智慧的胜义就是光明。
English
Because this is the way to distinguish what is impure and establish the two truths. Therefore, in this treatise as well, it should be understood as it is said, "Distinguish well by the reasoning of the two conventional truths." It is important to distinguish that the standard of the ultimate truth is not to argue whether Nirvana can withstand scrutiny or is truly established. That is, in the object of perception that includes dualistic appearances, this unstable and changing state of the conventional, which manifests various phenomena, if observed like illusion, water moon, emanation, and image, there is not even a mote of self-established nature. Although it does not exist, the appearance is still an appearance. If these appearances are deeply examined with the intellect of the ultimate truth, then the matter that constitutes the coarse basis and the subtle root, even the smallest particle, cannot be established. Therefore, it is empty like the sky. Since each dharma is cut off from being established by its own nature, it cannot withstand scrutiny. However, if one does not observe or analyze, but merely takes it as an object of perception in a relaxed or pleasant state, then various natures will appear, for example, like the illusory horses and cows that appear without existence. So, what is the cause of appearing without existence? It is because of the habitual tendencies that have been cultivated since beginningless time, which arise from dependent origination with a confused nature. For example, it is like the appearance of elephants and so on in the eyes of a person who has taken Datura. Thus, these confused appearances, whose nature is emptiness and without self, that itself is the reality or way of being of the appearance. Therefore, the part of emptiness is called the ultimate, and the part of appearance is established as the conventional. Thus, From the very moment of appearance, there is no establishment of arising and abiding, etc. Therefore, the nature or way of being of that dharma is that it exists inseparably from appearance and emptiness, and therefore it is the nature of inseparable truth. Second, the path, samsara, and nirvana are inseparable: the nature of samsara, which is originally the nature of non-arising, the pure part of emptiness is the ultimate truth of the Dharmadhatu, and the knowing part, the luminosity, is the ultimate truth, which is explaining the ultimate truth of wisdom and result. That is, the self-arisen wisdom itself has five distinctions of counter-aspects, and the five kayas arise in dependence on it, so the ultimate truth of result and wisdom is luminosity.
Tibetan
ད་ལ་འདུས་པ་བཞིན་ནོ། །དེ་ལྟར་ན་སྟོང་པ་དབྱིངས་དང་གསལ་བ་ཡེ་ཤེས་གཉིས་པོ་གཉིས་སུ་མེད་ཅིར་གཉིས་སུ་བྱར་མེད་པས་ན། སྣང་ཚུལ་འཁོར་བ་ལྟར་སྣང་བ་ཉིད་གནས་ཚུལ་ལ་རང་བཞིན་གྱིས་མྱ་ངན་ལས་འདས་པར་གནས་པ་སྟེ་གཤིས་ལ་འཁོར་འདས་གཉིས་སུ་མེད་ཅིང་བདེན་པ་གཉིས་སུ་དབྱེར་མེད་དོ། །དབྱིངས་དོན་དམ་དང་འོད་གསལ་བའི་དོན་དམ་དབྱེར་མེད་དུ་ཆུག་ཀྱང་དྲི་མར་ལྡན་པའི་འཁོར་བ་ཉིད་དྲི་མ་མེད་པའི་མྱང་འདས་སུ་ཅི་ལྟར་རུང་སྙམ་ན། འདི་ལྟར་མ་དག་པའི་བློ་ཅན་རྣམས་ཀྱི་ངོར་སྡུག་ཀུན་གྱིས་བསྡུས་པ་དྲི་མར་ལྡན་པ་འཁོར་བའི་ཆོས་སུ་སྣང་ན་ཡང་། སྣང་བ་ལྟར་འཁོར་བ་ཉིད་གྲུབ་ན་མྱང་འདས་སུ་མི་རུང་ཡང་། འཁོར་བ་ཉིད་རིགས་པས་བརྟགས་ན་མ་གྲུབ་པས་ན་དྲི་མར་ལྡན་པ་འཁོར་བའི་རང་བཞིན་ཅུང་ཟད་ཀྱང་མེད་དེ་གདོད་ནས་དག་པ་དབྱིངས་ཀྱི་དོན་དམ་པ་དང་། གཞི་ཐ་དད་པ་དང་རྣམ་པ་སོ་སོར་དབྱེ་བའི་ཆོས་ཡང་དག་པའི་དོན་ལ་མ་གྲུབ་པས་དོན་དམ་པར་འཁོར་འདས་དབྱེར་མེད་དེ་སྲིད་ཞི་མཉམ་པ་ཉིད་དུ་བསྟན་པ་ཡིན་ནོ། །འདི་ལས་གཞན་ དུ་གནས་ལུགས་ཡང་དག་པའི་དོན་དུ་ན། འཁོར་འདས་ཐ་དད་དུ་རྟོག་པ་ནི་ལོག་པའི་བློ་ཡིན་ཏེ། དངོས་པོའི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཀྱི་དོན་ལ་རབ་ཏུ་རྨོངས་ཤིང་ངེས་དོན་གྱི་མདོ་སྡེའི་དགོངས་པ་ཟབ་མོ་ཁོང་དུ་མ་ཆུད་པ་ཞེས་བྱའོ། །དེ་ལྟར་མ་རྟོགས་བཞིན་དུ་ཐ་སྙད་འཁྲུལ་བའི་སྣང་ཚུལ་ཙམ་དུའང་འཁོར་འདས་དབྱེར་མེད་ཅེས་ཁ་འབྱམས་ཚིག་གི་ལྟ་བས་དགེ་སྡིག་སྐྱོན་ཡོན་འདྲ་བར་འཛིན་པ་ནི་མི་རུང་སྟེ། འཁྲུལ་པ་ཅན་གྱི་ངོར་ནི་ཇི་ལྟར་སྣང་བ་བཞིན་ཏུ་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུ་བསླུ་མེད་དུ་ཡོད་པའི་ཕྱིར་ན།དགེ་སྡིག་གི་བླང་དོར་ཕྲ་མོ་ཡང་མ་ནོར་བར་ཤེས་པ་གཅེས་སོ། །གསུམ་པ་ཐོབ་བྱ་གཞི་འབྲས་དབྱེར་མེད་ནི། དུས་གསུམ་ཀུན་ཏུ་ཡང་ཆོས་ཉིད་རང་གི་ངང་ཚུལ་ལས་འགྱུར་བ་མེད་པ་གང་ཞིག་འཕགས་པ་རྣམས་ཀྱི་གཟིགས་ངོར་བདེན་པར་གྱུར་པ།དོན་དམ་བདེན་པའི་རང་བཞིན་ནི། རང་བཞིན་གྱི་འོད་གསལ་བ་བདེ་བར་གཤེགས་པའི་སྙིང་པོ་རྒྱུ་རྐྱེན་ལ་མ་ལྟོས་པར་ཡེ་ནས་གནས་པའམ་ལྷུན་གྱིས་གྲུབ་པ་སྟེ། དེའི་ཁྱད་པར་ནི་ཇི་ལྟ་བུ་ཞེ་ན། ངོ་བོ་སྟོང་ཞིང་རང་བཞིན་གསལ་བ། དེ་ཡང་མི་ཤེས་པ་ལས་ལོག་པའི་རིག་པ་ཡེ་ཤེས་གང་ཞིག་གསལ་སྟོང་དབྱེར་མེད་ཡུལ་དང་བྲལ་བའི་ཚུལ་གྱིས་རང་གསལ་བའི་རང་བཞིན་ཅན་སྟེ་གསལ་སྟོང་རིག་པ་དེ་གསུམ་དབྱེར་མེད་པའི་ཆོས་ཉིད་དོ། །འདི་ཉིད་ལམ་རྐྱེན་ལ་མ་ལྟོས་པར་
Chinese
如同現在的聚集一樣。這樣的話，空性法界和光明智慧這兩者，既然是不可分割的，也是不可分割為二的，那麼，顯現為輪迴的現象，其本性卻是自然涅槃的狀態，也就是說，本性上輪迴和涅槃是無二的，真諦也是不可分割的。雖然可以容許法界勝義和光明勝義無二，但如果認為具有垢染的輪迴怎麼能成為無垢染的涅槃呢？就像這樣，在不清淨心識者面前，痛苦所集合的具有垢染的輪迴顯現為法，但如果如所顯現般輪迴成立，就不能成為涅槃，然而，如果以理智分析輪迴，則不能成立，因此，具有垢染的輪迴本性絲毫也不存在，因為本來就是清淨的法界勝義諦，並且基於不同和形態各異而區分的法，在真實意義上是不能成立的，所以在勝義諦上輪迴和涅槃是無二的，這就是顯示輪迴和寂靜是平等性的。除了這個之外，在正確的實相意義上，認為輪迴和涅槃是不同的，這是一種錯誤的觀念，是對事物本性的意義極度愚昧，並且沒有理解了義經的甚深密意。雖然如此不理解，但在名言迷惑的現象上，也說輪迴和涅槃無二，以誇誇其談的言辭觀點，認為善惡、好壞是相同的，這是不可以的，因為在迷惑者面前，如同所顯現的那樣，因果是不可欺騙地存在的，所以，對於善惡的取捨，即使是細微之處也要毫無錯誤地了解，這是非常重要的。三、所獲得的基礎和結果無二：無論何時，法性都不會改變其自身狀態，對於那些聖者來說，這已經變成了真實。勝義諦的本性是，自性光明，是如來藏，不依賴因緣，本來就存在或自然成就。那麼，它的特點是什麼呢？本質是空性的，自性是光明的。也就是說，不了解真理而產生的智慧，那種明空無別、遠離對象的方式，具有自明的本性，即明空智慧這三者是無二的法性。這個本身不依賴道路的因緣
English
Just like the present gathering. In this way, since emptiness, the realm of reality, and luminosity, the wisdom, these two are indivisible and cannot be divided into two, then, the phenomena that appear as samsara, their nature is naturally in the state of nirvana, that is to say, in essence, samsara and nirvana are non-dual, and the ultimate truth is also indivisible. Although it can be allowed that the ultimate realm of reality and the ultimate luminosity are non-dual, if one thinks how can the impure samsara become the stainless nirvana? Like this, in the presence of impure minds, the impure samsara, which is the collection of suffering, appears as dharma, but if samsara is established as it appears, it cannot become nirvana. However, if samsara is analyzed by reason, it cannot be established. Therefore, the impure nature of samsara does not exist at all, because it is originally the pure ultimate truth of the realm of reality, and the dharma that is distinguished based on different bases and different forms cannot be established in the true sense, so in the ultimate truth, samsara and nirvana are non-dual, which shows that samsara and peace are equal. Apart from this, in the correct meaning of reality, thinking that samsara and nirvana are different is a wrong view, which is extremely ignorant of the meaning of the nature of things, and has not understood the profound meaning of the definitive sutras. Although one does not understand in this way, in the phenomenon of verbal confusion, it is also said that samsara and nirvana are non-dual, and with the view of exaggerated words, it is considered that good and evil, good and bad are the same, which is not allowed, because in the presence of the deluded, as it appears, cause and effect exist in an infallible way, so, for the acceptance and rejection of good and evil, even the subtle points should be understood without error, which is very important. Three, the basis and result to be obtained are non-dual: at any time, the nature of dharma will not change its own state, and for those noble ones, this has become true. The nature of the ultimate truth is, self-luminous, is the essence of the Tathagata, does not depend on causes and conditions, originally exists or is naturally accomplished. So, what are its characteristics? The essence is emptiness, and the nature is luminosity. That is to say, the wisdom that arises from not understanding the truth, that kind of indivisible clarity and emptiness, the way of being away from objects, has the nature of self-illumination, that is, the three, clarity, emptiness, and wisdom, are the indivisible nature of dharma. This itself does not depend on the causes and conditions of the path