Tibetan
བཞག་པ་ཡོངས་གྲགས་ལྟར་དང་། གནས་སྣང་མཐུན་མི་མཐུན་ལ་བཞག་པ་བཤད་མ་ཐག་པ་ལྟར་གཉིས་པོ་འདི་མདོ་དང་བསྟན་བཅོས་ཆེན་པོ་རྣམས་ལས་གདོད་ནས་བསྟན་གྱི། གཞན་སྟོང་སྨྲ་བས་གསར་དུ་རྣམ་བཞག་བྱས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། ཆོས་དང་ཆོས་ཉིད་རྣམ་འབྱེད་ལས་གསུངས་པ་དང་། རྒྱུད་བླ་མར་ཡང་། རྣམ་དབྱེར་བཅས་པའི་མཚན་ཉིད་ཅན། །གློ་བུར་དག་གི་ཁམས་སྟོང་གི། རྣམ་དབྱེར་མེད་པའི་མཚན་ཉིད་ཅན། །བླ་མེད་ཆོས་ཀྱིས་སྟོང་མ་ཡིན། །ཞེས་དང་། དེའི་འགྲེལ་བར། དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་སྙིང་པོ་ནི། རྣམ་པར་དབྱེ་བ་ཡོད་པ། བྲལ་ཤེས་པ།ཉོན་མོངས་པའི་སྦུབས་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་སྟོང་པ་ཡིན་ལ། རྣམ་པར་དབྱེ་བ་མེད་པ། བྲལ་མི་ཤེས་པ་བསམ་གྱིས་མི་ཁྱབ་པའི་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཆོས་གངྒཱའི་ཀླུང་གི་བྱེད་མ་ལས་འདས་པ་ནི་མི་སྟོང་ངོ་། །ཞེས་གསུངས་པ་དང་། ཤིང་རྟ་ཆེན་པོ་འཕགས་པ་ཀླུ་སྒྲུབ་ཀྱིས། ཇི་ལྟར་མེ་ཡིས་དག་པའི་གོས། །སྣ་ཚོགས་དྲི་མས་དྲི་མ་ཅན། །ཇི་ལྟར་མེ་ཡི་ནང་བཅུག་ན། །དྲི་མ་ཚིག་འགྱུར་གོས་མིན་ལྟར། །དེ་བཞིན་འོད་གསལ་བ་ཡི་སེམས། །འདོད་ཆགས་ལ་སོགས་དྲི་མ་ཅན། །ཡེ་ ཤེས་མེ་ཡིས་དྲི་མ་བསྲེགས། །དེ་ཉིད་འོད་གསལ་མ་ཡིན་ནོ། །སྟོང་པ་ཉིད་ནི་སྟོན་པའི་མདོ། །རྒྱལ་བས་ཇི་སྙེད་གསུངས་པ་གང་། །དེ་དག་ཀུན་གྱིས་ཉོན་མོངས་ལྡོག །ཁམས་དེ་ཉམས་པར་བྱེད་མ་ཡིན། །ཞེས་དང་། ཆོས་ཀྱི་རྒྱལ་པོ་རིགས་ལྡན་འཇམ་དཔལ་གྲགས་པས། ཕུང་པོ་རྣམ་དཔྱད་སྟོང་པ་ཉིད། །ཆུ་ཤིང་བཞིན་དུ་སྙིང་པོ་མེད། །རྣམ་པ་ཀུན་གྱི་མཆོག་ལྡན་པའི། །སྟོང་ཉིད་དེ་དང་འདྲ་མ་ཡིན། །ཞེས་གསུངས། དེ་ལྟ་ན་དོན་དམ་རང་ངོས་ནས་མི་སྟོང་ཞེས་ཟེར་བ་འདི་རྣམ་པ་ཀུན་ཏུ་བདེན་གཉིས་ཕྱི་མའི་འཇོག་ཚུལ་ལྟར་བྱས་ཏེ། བདེན་པ་གཉིས་པོ་གཅིག་བཀག་པའི་ཐ་དད་དུ་ཁས་ལེན་པ་ལ་གོ་དགོས་ཀྱི། སྣང་སྟོང་གི་བདེན་གཉིས་ངོ་བོ་གཅིག་ལ་ལྡོག་པ་ཐ་དད་ཀྱི་འཇོག་ཚུལ་ལྟར་གོ་བ་དེ་གཏན་མིན་ནོ། །དེ་ལྟ་ན་གནས་སྣང་མི་མཐུན་པ་འཁྲུལ་བའི་སྣང་བ་རྣམས་ནི། འཁྲུལ་ངོར་སྣང་དུ་ཟིན་ཀྱང་། དོན་ལ་དེ་ལྟར་མ་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་ཀུན་རྫོབ་ཅེས་བྱ་ལ། ཅིག་ཤོས་ནི་མ་འཁྲུལ་བའི་གཟིགས་ངོར་སྣང་བ་ལྟར་གྲུབ་པ་ལ་ཚད་མས་གནོད་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་དོན་དམ་དུ་ཡོད་པ་དང་བདེན་པར་གྲུབ་པ་ཞེས་བྱའོ། །འདི་སྟོང་པ་ལས་ཐ་དད་དུ་གྱུར་པའི་སྣང་བ་བདེན་གྲུབ་ཡིན་མི་དགོས་ཏེ། དང་པོ་ནས་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་སྣང་སྟོང་ཟུང་འཇུག་རྣམ་ཀུན་མཆོག་ལྡན་གྱི་སྟོང་ཉིད་དུ་གྲུབ་ཟིན་ནས། དེ་ལྟ་བུ་གནས་ལུགས་དོན་དམ་བདེན་པར་ཁས་བླངས་ཟིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་དེ་འདྲའི་དོན་དམ་དེ་རང་ངོས་ནས་མི་སྟོང་སྟེ། ཐ་སྙད་དུ་དཔེར་བྱ་ན་ཐག་ཁྲ་ལྟ་བུ་དོན་དམ་བདེན་པ། སྦྲུལ་ ལྟ་བུ་ཀུན་རྫོབ་བདེན་པར་བཞག་དགོས་ཏེ། གཅིག་ཐ་སྙད་དུ་གྲུབ་པ་དང་། གཅིག་མ་གྲུབ་པའི་ཁྱད་ཕྱེད་དགོས་ཀྱི་གཉིས་ཀ་འཁྲུལ་བ་དང་། གཉིས་ཀ་བདེན་པ་ཡིན་མི་སྲིད་པ་བཞིན་ནོ། །དེས་ན་དོན་དམ་རང་གི་ངོ་བོས་མི་སྟོང་སྟེ་དོན་དམ་མ་འཁྲུལ་བའི་ཡུལ་ཡུལ་ཅན་གཉིས་ཀ་ཡོད་པའི་ཕྱིར་དང་། ཡོད་པ་དེ་ལ་དེ་ལྟར་མ་ཡིན་པའི་ཚད་མས་གནོད་པ་མི་སྲིད་པ་དང་། སྟོང་ཉིད་བསྒྲུབ་པའི་རིགས་པ་སྔོན་དུ་བཏང་བས་གྲུབ་དོན་ཡིན་པ་དང་། ཐ་སྙད་བདེན་པ་དཔྱོད་པའི་ཚང་མ་ཡང་དག་པས་གྲུབ་པ་ལ། ལྷ་དང་བཅས་པའི་འཇིག་རྟེན་སུས་ཀྱང་ཆོས་བཞིན་རྒོལ་མི་ནུས་སོ། །དེ་ལྟར་ན་དོན་དམ་རང་ངོས་ནས་བདེན་པ་དང་མི་བསླུ་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། དེ་ལྟར་ཡིན་པའི་ཆོས་ཀྱིས་ནམ་ཡང་མི་སྟོང་སྟེ། སྟོང་ན་མི་བདེན་པ་དང་འཁྲུལ་བར་འཇོག་པའི་ཚད་མ་ཡོད་དགོས་ན་དེ་མི་སྲིད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་སྲིད་ན་ཞི་བ་མྱ་ངན་འདས་པ་ནི་ཡིད་བརྟན་གྱི་གནས་མ་ཡིན་པར་འགྱུར་དགོས་ན་དེ་ལྟ་བུ་ཁས་ལེན་པ་ནི་བདུད་དང་མུ་སྟེགས་པ་ཚད་མ་དང་མི་ལྡན་པའི་སྨྲ་བ་ཅན་རྣམས་ལས་བསྟན་པ་འདི་ལ་གུས་པ་དག་གིས་སྨྲ་བ་མ་ཡིན་ནོ། །གནས་ལུགས་དོན་དམ་དེ་ལྟར་ཡེ་ནས་ཡིན་ཀྱང་། དེ་ལྟར་མ་རྟོགས་པའི་འཁྲུལ་སྣང་གང་ཞིག་མི་བདེན་པ་དང་འཁྲུལ་བ་ཉིད་དུ་བསྒྲུབ་པའི་ཚད་མ་ཡོད་པ་ཅན་ནི་སྐབས་འདིར་ཀུན་རྫོབ་ཅེས་བྱ་སྟེ་སྒྲིབ་པའི་དོན་ཅན་གྱི་མིང་གི་དོན་དང་མཐུན་པའོ། །དེས་ན་དོན་དམ་ཀུན་རྫོབ་དེས་སྟོང་སྟེ། ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་མིང་ཅན་འཁྲུལ་སྣང་གིས་བསྡུས་པའི་ཡུལ་དང་ཡུལ་ཅན་དེ་དག་རང་གི་ངོ་བོས་སྟོང་སྟེ། དཔེར་ན་ཐག་པ་ལ་སྦྲུལ་གྱིས་སྟོང་པ་ བཞིན་ནོ། །དེ་ལྟར་ཤིན་ཏུ་ཡང་ཁས་བླངས་དགོས་ཏེ། གཞན་སྟོང་དགག་པ་སྐད་བྱེད་པའི་གྲུབ་མཐའ་གཞན་མའི་ལུགས་ལྟར་ན། བདེན་མེད་ནི་དོན་དམ་དཔྱོད་པས་བསྒྲུབ་བྱ་ཡིན་གྱི་དགག་བྱར་ཁས་ལེན་མི་རུང་བ་ལྟར།སྤྲོས་བྲལ་ནི་མཐར་ཐུག་དཔྱོད་པའི་རིགས་པས་བསྒྲུབ་བྱ་ཡིན་གྱི་དགག་བྱ་མ་ཡིན་པའི། བདེན་མེད་དང་སྤྲོས་པ་མེད་པའི་ཁས་ལེན་མེད་ན་རང་ལུགས་ཀྱི་གྲུབ་མཐའ་འདི་ཡིན་ཞེས་ཅུང་ཟད་ཀྱང་སྒྲུབ་ཏུ་མེད་པར་འགྱུར་བ་ལྟར། དོན་དམ་པ་ཡང་ཀུན་རྫོབ་དང་འདྲ་བར་རང་སྟོང་ཡིན་ན་དོན་དམ་མ་འཁྲུ
Chinese
如众所周知的那样，以及如前所述的安立处和显现相符与不相符的安立，这两者从一开始就在经部和伟大的论典中开示了。并非他空宗论者新造的安立，如《法与法性分别》中所说，以及《宝性论》中也说：“具分别之相，是空性，为客尘所空。无分别之相，非空性，不空无上法。”及其注释中说：“如来藏是具有分别的，可分离的，空一切烦恼障。无分别的，不可分离的，不可思议的如来法，超越恒河沙数是不空的。”又如大车论师圣龙树菩萨说：“如火净之衣，为种种垢所染，如投入于火，垢焚衣不变。如是光明心，为贪等垢所染，智慧火焚垢，彼性光明不变。空性是宣说之经，诸佛所说之所有，彼等皆能遣烦恼，然彼界不令衰损。”以及法王持种（国王）妙吉祥称说：“蕴聚分析为空性，如水树般无有实义，与具一切殊胜之空性，彼二并不相同。”如是，所谓胜义自性不空，这完全是按照二谛后后的安立方式，理解为二谛是互相遮破的异体。而按照显空二谛本体一而反体异的安立方式来理解，那是绝对不行的。这样，安立处和显现不相符的错乱显现，在错乱的显现中虽然显现，但实际上并不成立，所以称为世俗。另一种是不错乱的所见中，如所显现般成立，而且不被量所妨害，所以称为胜义存在和真实成立。这并非是与空性相异的显现必须是真实成立的，因为从一开始，法界就是显空双运、具一切殊胜的空性。
English
As is commonly known, and as just explained regarding the establishment of the basis and the agreement and disagreement of appearances, both of these have been taught from the beginning in the Sutras and great treatises. It is not a newly created establishment by the proponents of Other-Emptiness, as stated in the "Distinguishing Dharma and Dharmata," and also in the "Uttaratantra": "The characteristic of having distinctions is emptiness, being empty of adventitious defilements. The characteristic of having no distinctions is not emptiness, not empty of the unsurpassed Dharma." And in its commentary: "The Tathagatagarbha is that which has distinctions, is separable, and is empty of all obscurations of affliction. That which has no distinctions, is inseparable, the inconceivable Buddha-Dharma, surpassing the sands of the Ganges, is not empty." Furthermore, the great chariot master, the noble Nagarjuna, said: "Like a fire that purifies cloth, stained with various stains, when put into the fire, the stains are burned but the cloth does not change. Likewise, the mind of clear light, stained with desire and other stains, the fire of wisdom burns the stains, but its nature, clear light, does not change. Emptiness is the Sutra that teaches, whatever the Victorious Ones have said, all of those turn away afflictions, but that realm does not cause decay." And the Dharma King, the holder of the lineage, Manjushrikirti, said: "The aggregates analyzed are emptiness, like a water tree without essence, that emptiness is not the same as the emptiness that possesses all supreme aspects." Thus, the statement that ultimate reality is not empty in its own nature is entirely based on the later establishment of the two truths, understanding that the two truths are mutually exclusive entities that negate each other. It is absolutely not to be understood according to the establishment of the two truths of appearance and emptiness as being one essence with different aspects. In this way, the discordant appearances of the basis and appearance, the deluded appearances, although they appear in the context of delusion, are not established as such in reality, therefore they are called conventional. The other, which is established as it appears in the context of non-deluded vision, and is not harmed by valid cognition, is called ultimately existent and truly established. This does not mean that an appearance that is different from emptiness must be truly established, because from the beginning, the Dharmadhatu is the union of appearance and emptiness, the emptiness possessing all supreme aspects.
Chinese
已经成立了。因为已经承认了这样的实相是胜义谛的缘故。因此，这样的胜义谛从自身方面来说不是空性的，在名言中，比如像花绳一样的是胜义谛，像蛇一样的是世俗谛，必须这样安立。必须区分一个在名言中成立，一个不成立的差别，如果两个都是错乱的，或者两个都是真实的，那是不可能的。因此，胜义谛从自己的体性上不是空性的，因为胜义谛不欺骗的境和有境二者都存在。存在的那样，不可能有与此不符的量妨害，并且因为将成立空性的理证放在前面而成为成立之义，而且所有观察名言谛的都是以正确的量成立的，具有天神的世间谁也不能如法反驳。这样一来，胜义谛从自身方面是真实的和不欺骗的缘故。具有这样性质的法永远不会是空性的，如果是空性的，就必须有安立为不真实和错乱的量，但那是不可能的。如果存在，那么寂灭涅槃就必须成为不可信赖之处，如果那样承认，就不是对教法具有恭敬心的人所说，而是魔和外道等不具备正量者的言论。实相本来就是如此，但是，对于没有如是证悟的错乱显现，有能成立为不真实和错乱的量者，此时就称为世俗，与具有遮蔽之义的名称的含义相符。因此，胜义谛是空性的，名为世俗的被错乱显现所摄持的境和有境，那些从自己的体性上是空性的，比如绳子为空蛇一样。必须非常肯定地承认这一点。就像按照声称破斥他空的其它宗派的观点，无实有不是胜义谛观察所要破斥的，而是所要成立的一样，离戏是最终观察的理证所要成立的，而不是所要破斥的。如果没有无实有和离戏的承认，就无法稍微成立这是自己的宗派一样。如果胜义谛也和世俗一样是自空的话，胜义谛不欺
English
It has already been established. Because it has already been admitted that such reality is the ultimate truth. Therefore, such ultimate truth is not empty from its own side. In terms of convention, for example, something like a variegated rope is the ultimate truth, and something like a snake is the conventional truth, and this must be established. It is necessary to distinguish the difference between one that is established in name and one that is not established. It is impossible for both to be mistaken or both to be true. Therefore, the ultimate truth is not empty in its own nature, because both the object and the subject of the ultimate truth that are not deceptive exist. It is impossible for a valid cognition that is not in accordance with this to harm that which exists, and because the reasoning that establishes emptiness is put first, it becomes the meaning of establishment, and all those who examine the conventional truth are established by correct valid cognition, and no one in the world with gods can refute it according to the Dharma. Thus, since the ultimate truth is true and not deceptive from its own side, a dharma with such a nature will never be empty. If it were empty, there would have to be a valid cognition that establishes it as untrue and mistaken, but that is impossible. If it exists, then peaceful nirvana must become an unreliable place. If such is admitted, it is not spoken by those who have respect for this teaching, but by those who are demons and heretics who do not possess valid cognition. Although the ultimate reality is thus from the beginning, whatever mistaken appearance that has not been realized as such, which has a valid cognition that establishes it as untrue and mistaken, is called conventional here, which corresponds to the meaning of the name which has the meaning of obscuration. Therefore, the ultimate truth is empty. The objects and subjects that are included in the mistaken appearance called conventional are empty from their own nature, just as a rope is empty of a snake. This must be admitted very definitely. Just as, according to the views of other schools that claim to refute other-emptiness, the absence of truth is not what is to be refuted by the ultimate truth examination, but what is to be established, so too, freedom from elaboration is what is to be established by the reasoning of the ultimate examination, and not what is to be refuted. Just as without the admission of the absence of truth and freedom from elaboration, it is impossible to establish even slightly that this is one's own system, if the ultimate truth is also self-empty like the conventional, the ultimate truth does not deceive.