Tibetan
་དངོས་སུ་བཤད་པས་སོ་ཟེར་ཡང་རྒྱུ་ཡིན་ན་ཀུན་འབྱུང་ཡིན་པས་སྡུག་བདེན་ཁོ་ནའི་རྣམ་པ་མིན་པས་མི་འཐད་པ་སོགས་ཀྱི་ཕྱིར་དང་། ཁ་ཅིག་ནི་ཚོར་བ་སྡུག་བསྔལ་ཏེ་ཟས་སོགས་སྤྱད་དྲགས་པ་བཞིན་ཟེར་ཡང་གནོད་པ་དང་མི་འདོད་པས་སྡུག་བསྔལ་ཡིན་ན། ཕན་པ་དང་འདོད་པས་ བདེ་བ་དང་། སྡུག་བསྔལ་ཆུང་བས་བདེ་བློར་སྐྱེད་ན་བདེ་ཆུང་ལས་སྡུག་བློར་སྐྱེ་བས་ཕན་ཚུན་མཚུངས་པ་དང་། གང་ཚོར་སྡུག་བསྔལ་དུ་གསུངས་པའང་འདུ་བྱེད་འགྱུར་བ་དང་མི་རྟག་པ་ལ་དགོངས་པ་དང་། མདོ་ལས་བདེ་བའི་ཚོར་བ་ནི་སྐྱེ་ནའང་བདེ་སོགས་ཀྱི་ལུང་དང་འགལ་བ་དང་། བདེ་བའི་ཚོར་བ་མངོན་སུམ་གྱིས་གྲུབ་པས་བདེ་སྡུག་དེ་གཉིས་དངོས་འགལ་ཡིན་པས་གནོད་དོ། །མདོ་སྡེ་པ་སོགས་སྲེད་པ་ཁོ་ན་ཀུན་འབྱུང་ཡིན་གྱི། སྡུག་བསྔལ་ཀུན་འབྱུང་དུ་མི་འདོད་ལ། དགྲ་བཅོམ་པའི་ཕུང་པོ་ཐ་མ་ནི་སྡུག་བསྔལ་ཡིན་ཡང་ཀུན་འབྱུང་མིན་པར་འདོད་དེ། ཀུན་བཏུས་ལས། དགྲ་བཅོམ་ཐ་མའི་མིག་ནས་ཡིད་བར་ནི། མིག་ནས་ཡིད་བར་ཡིན་གྱི་དེ་དག་གི་ཁམས་ནི་མིན་ནོ་ཞེས་སོ། །གསུམ་པ་ཞར་ལ་གཞན་བདེན་པ་གཉིས་ནི། ཆོས་གང་ལ་གཉེན་པོས་བཅོམ་པ་དང་། བློ་ཡིས་གཞན་ཡིན་པ་བསལ་ན་ཆོས་དེ་འཛིན་གྱི་བློ་མི་འཇུག་པ་བུམ་པ་དང་ཆུ་བཞིན་དུ་ཀུན་རྫོབ་བཏགས་པ་ཙམ་དུ་ཡོད་པ་ནི། ཀུན་རྫོབ་བདེན་པ་དེ་དོན་དམ་པར་ཡོད་པ་ནི་གོང་དུ་ཀུན་རྫོབ་ཡོད་ཚུལ་བཤད་པ་ལས་གཞན་ནི་དོན་དམ་བདེན་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ཡང་ཆུ་ལ་ས་སོགས་བསལ་ན་ཆུའི་བློ་མི་འཇུག་པ་ཀུན་རྫོབ་ཡིན་ཟེར་ཀྱང་དཔྱད། དཔེ་གཉིས་བཀོད་པ་ནི། འཇོམས་པས་འཇིག་པ་དང་། བློས་འཇིག་པ་གཉིས་སམ། དབྱིབས་ཀྱི་ཀུན་རྫོབ་དང་། ཚོགས་པའི་ཀུན་རྫོབ་གཉིས་སམ། ཀུན་རྫོབ་གཞན་ལ་བརྟེན་པ་དང་། རྫས་གཞན་ལ་བརྟེན་པའི་ཀུན་རྫོབ་གཉིས་ཡོད་པའི་ཕྱིར་ཞེས་ཊཱིཀ྄་བྱེད་དག་འཆད་དོ། །དེས་ན་རྒྱུན་དང་རགས་པ་ནི་ཀུན་རྫོབ་བོ། །རྡུལ་ དང་སྐད་ཅིག་མ་ནི་དོན་དམ་མོ། །ཐེག་པ་གོང་མ་དག་གིས་ཕྱོགས་ཆས་བསལ་ན་དཔྱད་མི་བཟོད་པའི་རང་འཛིན་གྱི་བློ་འདོར་བས་དེ་ཡང་ཀུན་རྫོབ་བོ་ཞེས་སོ། །གཉིས་པ་བདེན་པ་མངོན་རྟོགས་ཀྱི་གོ་རིམ་ལ། བསླབ་གསུམ་སྤྱིའི་གོ་རིམ་དང་། བསྒོམ་པ་བྱེ་བྲག་ཏུ་བཤད་པ་གཉིས། དང་པོ་ལ་དངོས་དང་། ཐོས་སོགས་ཀྱི་ཡུལ་ངོས་བཟུང་བ་གཉིས། དང་པོ། རྣམ་པར་མི་གཡེང་བའི་རྒྱུ་སོ་ཐར་རིས་བདུན་གྱི་ཚུལ་ཁྲིམས་གང་རུང་ལ་གནས་ནས་མི་རྨོངས་པའི་རྒྱུ་བདེན་མཐོང་དང་མཐུན་པའི་ཐོས་པ་ལ་བརྩོན་པ་
Chinese
虽然有人说这是直接说的，但如果是因，那就是集，因为不是仅仅苦谛的相状，所以不合理等等。有些人说感受是痛苦，就像食物等用得太多一样，但如果因为损害和不悦意是痛苦，那么因为利益和悦意是快乐。如果因为小痛苦而产生快乐的想法，那么从小快乐中产生痛苦的想法，所以彼此相等。凡是所说的感受是痛苦，也是指行是变化和无常的。经中说快乐的感受即使产生也与快乐等的教证相违背。因为快乐的感受是现量成立的，所以乐苦二者是相违的，因此有损害。经部宗等认为只有贪爱是集，不认为痛苦是集。阿罗汉的最后蕴虽然是痛苦，但不认为是集。在《摄类学》中说：阿罗汉最后的眼到意之间，是眼到意之间，但不是它们的界。第三，顺便说一下其他的二谛：对于任何法，如果被对治所摧毁，并且用智慧排除了他者，那么对于这个法，执着的智慧不生起，就像瓶子和水一样，仅仅是世俗假立存在，这就是世俗谛。那个在胜义中存在的就是胜义谛，这与上面所说的世俗存在的方式不同。也有人说，如果从水中排除土等，水的智慧不生起，那就是世俗，但也需要观察。举出两个例子是：被摧毁所摧毁和被智慧所摧毁两种吗？或者形状的世俗和集合的世俗两种吗？或者有依赖于其他的世俗和依赖于其他物质的世俗两种，因此注释者们这样解释。因此，常和粗大是世俗。微尘和刹那是胜义。更高的乘派如果排除了偏袒，因为舍弃了无法忍受的自执的智慧，所以这也是世俗。第二，证悟真谛的次第，有三学共同的次第和分别宣说修两种。第一，有正行和听闻等的对境确定两种。第一，安住于不散乱的因，别解脱七众的任何一种戒律，从而精勤于不愚昧的因，与见真相一致的听闻。
English
Although some say that this is directly stated, if it is a cause, then it is an origin, because it is not merely the aspect of the truth of suffering, so it is unreasonable, etc. Some say that feeling is suffering, just like using too much food, etc., but if suffering is due to harm and unpleasantness, then happiness is due to benefit and pleasantness. If a happy thought arises from small suffering, then a painful thought arises from small happiness, so they are equal to each other. Whatever is said to be felt as suffering also refers to the changing and impermanent nature of formations. The sutra says that even if a feeling of happiness arises, it contradicts the scriptures of happiness, etc. Because the feeling of happiness is established by direct perception, the two, happiness and suffering, are contradictory, so there is harm. The Sautrāntikas, etc., believe that only craving is the origin, and do not believe that suffering is the origin. Although the final aggregates of an Arhat are suffering, they are not considered to be the origin. In the Compendium it says: From the eye to the mind of the last Arhat, it is from the eye to the mind, but it is not their realm. Third, incidentally, the other two truths: For any dharma, if it is destroyed by an antidote, and if otherness is eliminated by wisdom, then for that dharma, the wisdom of clinging does not arise, just like a pot and water, which exist only as conventional designations, this is the conventional truth. That which exists in the ultimate is the ultimate truth, which is different from the way in which the conventional exists as described above. Some also say that if earth, etc., is excluded from water, the wisdom of water does not arise, then that is conventional, but it also needs to be observed. The two examples given are: Is it the two types of destruction by destruction and destruction by wisdom? Or are there two types of conventionality of shape and conventionality of aggregation? Or there are two types of conventionality that depend on others and conventionality that depend on other substances, so the commentators explain it this way. Therefore, permanence and grossness are conventional. Particles and moments are ultimate. If the higher vehicles eliminate partiality, because they abandon the wisdom of self-grasping that cannot be tolerated by examination, then this is also conventional. Second, the order of realizing the truth has two parts: the common order of the three trainings and the separate explanation of meditation. First, there are two types: the actual and the determination of the objects of hearing, etc. First, abiding in any of the seven classes of vows of individual liberation, which is the cause of non-distraction, and thus striving for hearing that is in accordance with seeing the truth, which is the cause of non-delusion.
Tibetan
དང་། གཏན་ལ་འབེབས་པའི་རྒྱུ་དེའི་དོན་ཕྱིན་ཅི་མ་ལོག་པར་བསམ་པ་དང་ལྡན་པས། འབྲལ་བའི་རྒྱུ་དོན་དེ་བསྒོམ་པ་ཏིང་ངེ་འཛིན་ལ་ནི་རབ་ཏུ་སྦྱོར་བར་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ། །གཉིས་པ། ཐོས་པ་དང་སོགས་པས་བསམ་པ་དང་སྒོམ་པ་ལས་བྱུང་བའི་བློ་ཤེས་རབ་རྣམས་ནི་ཐོས་བྱུང་ནི་ཡི་གེ་དང་མིང་ལ་དམིགས་པས་དེའི་ཡུལ་ཅན་དང་། བསམ་པ་ནི་རེས་འགའ་ཡི་གེས་དོན་འདྲེན་ལ། རེས་འགའ་དོན་གྱིས་ཡི་གེ་འདྲེན་པས་གཉིས་ཀ་དང་། སྒོམ་པ་ཡི་གེ་ལ་མི་ལྟོས་པར་དོན་ལ་འཇུག་པས་དོན་ཁོ་ནའི་ཡུལ་ཅན་ཡིན་ཏེ། དཔེར་ན་རྐྱལ་མ་ལོབས་པ་དང་། ཅུང་ཟད་ལོབས་པ་དང་ལེགས་པར་ལོབས་པ་རྣམས་ནི་ཤིང་ལེབ་ལ་སོགས་པའི་འཇུ་བྱ་ལ་ལྟོས་པ་དང་། རེས་ལྟོས་རེས་མི་ལྟོས་པ་དང་། ཡེ་མི་ལྟོས་པ་བཞིན་ནོ་ཞེས་འདོད། དེ་ལྟ་ན། བསམ་བྱུང་གཉིས་ཀར་འགྱུར་བས་མི་འཐད་པས། བདག་རྐྱེན་ཡིད་ཆེས་པའི་ལུང་དང་། རིགས་པས་དཔྱད་པ་དང་། ཏིང་འཛིན་ལ་མཉམ་པར་བཞག་པ་ལས་དོན་རྟོགས་པ་ནི་རིམ་པ་ལྟར་ཤེས་རབ་གསུམ་ཡིན་ ནོ། །ཞེས་འཆད་དོ། །གཉིས་པ་བསྒོམ་པ་བྱེ་བྲག་ཏུ་བཤད་པ་ལ། གང་ལ་སྐྱེ་བའི་རྟེན་དང་། ཅི་ལྟར་བསྒོམ་པའི་ཚུལ་དངོས་གཉིས། དང་པོ་ལ་དངོས་དང་། དེའི་མི་མཐུན་ཕྱོགས་དང་མཐུན་ཕྱོགས་ངོས་བཟུང་བ་གཉིས། དང་པོ། བསྲིང་གཉིས་ལྡན་ཞེས་པས་བསྟན་ཏེ། ལམ་སྒོམ་པ་པོ་ནི་བསྲིང་བ་གཉིས་དང་ལྡན་པ་ཞིག་དགོས་ཏེ། གཅིག་པུར་གནས་པས་ལུས་འདུ་འཛི་ལས་བསྲིང་བ་དང་། སེམས་རྣམ་རྟོག་ལས་བསྲིང་སྟེ་མི་དགེ་དང་ཉོན་མོངས་ཅན་གྱི་རྣམ་རྟོག་ཞི་བར་བྱས་པས་སོ། །གཉིས་པ་ལ། མི་མཐུན་ཕྱོགས་བཤད་པ་དང་། མཐུན་ཕྱོགས་བཤད་པ་གཉིས། དང་པོ་ལ་བསྟན་བཤད་གཉིས། དང་པོ། གཉིས་པོ་དེ་ཡང་ཆོག་མི་ཤེས་པ་དང་འདོད་ཆེན་ཅན་ལ་འབྱུང་བ་མ་ཡིན་ནོ། །གཉིས་པ། དེ་ལ་ཆོས་གོས་སོགས་གྱ་ནོམ་པ་རྙེད་པ་ལ་ཡང་ཡང་སྲེད་པ་ནི། ཆོག་མི་ཤེས་པ་ཡིན་ལ། དེ་དག་མ་རྙེད་པ་ལ་འདོད་ཅིང་བསམ་པ་ནི་འདོད་ཆེན་ཅན་ཡིན་ནོ་ཟེར་ཡང་ཆོས་གོས་སོགས་ཡང་ཡང་རྙེད་ལ་སྲེད་པ་དེ་ཡང་མ་རྙེད་པ་ལ་སྲེད་པ་ཡིན་པས། དེ་ཡང་ཕྱི་མར་ཐལ་བས་ན་ངན་ཉུང་རྙེད་པས་ཡིད་མི་བདེ་བ་ཆོག་མི་ཤེས་པ་དང་། བཟང་མང་མ་རྙེད་པ་ལ་འདོད་པ་ནི་འདོད་ཆེན་ཅན་ནོ་ཞེས་སོ། །ཡང་སྔོན་མ་རྙེད་པ་ལ་འདོད་པ་འདོད་ཆེན་དང་། རྙེད་ནའང་དེ་བས་བཟང་མང་འདོད་པ་ཆོག་མི་ཤེས་པའོ། །གཉིས་པ་ལ་ངོ་བོ་ངོས་བཟུང་བ་དང་། དེ་དག་གི་ཁྱད་པར་བཤད་པ་གཉིས། དང་པོ། དེ་ལས་བཟློག་པ་འདོད་ཆུང་དང་ཆོག་ཤེ
Chinese
并且，由于具备对于决定的原因的意义毫不颠倒地思考，因此修习断绝的原因的意义，是对三摩地极好地结合。第二，从听闻等产生的思考和修习的智慧，听闻生起的是缘于文字和名称，因此是具有该对境的；思考是时而文字引导意义，时而意义引导文字，因此是二者；修习是不依赖文字而进入意义，因此是仅仅具有意义的对境。例如，不习水性、稍微习水性和完全习水性的人，是依赖木板等可抓之物，时而依赖时而不依赖，以及完全不依赖一样。如此认为。如果是这样，思考生起的会变成二者，因此不合理。因此，自方条件是相信的教证，以及以理智进行观察，以及从安住于三摩地中证悟意义，是次第的三个智慧。 如此宣说。第二，详细解说修习，有在何处生起的基础，以及如何修习的方式两种。第一种有正文，以及确定其不相顺品和相顺品两种。第一。以“具备二远离”来指示，修习道者必须是具备二种远离者，即独自居住而远离身体的喧嚣，以及心灵远离分别念，从而使不善和烦恼的分别念寂灭。第二种有，宣说不相顺品和宣说相顺品两种。第一种有指示和解释两种。第一。这二者也不是发生在不知足和贪欲大者身上。第二。对于获得丰厚的法衣等，一再贪恋，是不知足；对于没有获得那些，希求和思念，是贪欲大者。虽然如此说，但是对于法衣等一再获得而贪恋，也是对于没有获得而贪恋，因此那也属于后者，因此对于获得少量不好的东西而心不悦是不知足，对于没有获得好的多的东西而希求是贪欲大者。或者，先前没有获得而希求是贪欲大，即使获得了也希求比那更好更多的是不知足。第二种有确定本体和解说那些的差别两种。第一。与此相反的是少欲和知足。
English
And, because of possessing the thought of the meaning of the cause of determination without any inversion, therefore, cultivating the meaning of the cause of severance is what connects excellently to samadhi. Second, the wisdom that arises from hearing and so forth, thinking and meditating, the wisdom that arises from hearing is focused on letters and names, so it has that as its object; thinking is sometimes letters lead to meaning, and sometimes meaning leads to letters, so it is both; meditation does not rely on letters but enters into meaning, so it is only the object of meaning. For example, those who are not accustomed to swimming, those who are slightly accustomed, and those who are well accustomed are dependent on something to hold on to, such as a wooden board, sometimes dependent and sometimes not, and completely independent, it is thought. If so, thinking will become both, so it is not reasonable. Therefore, the self-condition is the trusted scripture, and the investigation with reason, and the realization of meaning from being placed in samadhi are the three wisdoms in order. So it is explained. Second, explaining meditation in detail, there are two: the basis on which it arises, and the actual way of how to meditate. The first has the actual, and the identification of its dissimilar and similar aspects. First. It is indicated by "possessing two separations", the meditator of the path must be one who possesses two separations, that is, dwelling alone and separating from the busyness of the body, and the mind separating from conceptual thoughts, thereby pacifying the non-virtuous and afflicted conceptual thoughts. The second has two: explaining the dissimilar aspect and explaining the similar aspect. The first has two: indication and explanation. First. These two do not occur in those who are not content and those who are greedy. Second. To be greedy again and again for obtaining abundant Dharma robes and so on is not being content; to desire and think about not obtaining those is being very greedy. Although it is said that way, to be greedy for obtaining Dharma robes and so on again and again is also to be greedy for not obtaining, so that also belongs to the latter, so being unhappy with obtaining a small amount of bad things is not being content, and desiring not obtaining good and many things is being very greedy. Or, desiring what was not obtained before is great desire, and even if obtained, desiring better and more than that is not being content. The second has two: identifying the essence and explaining the differences of those. First. The opposite of that is having few desires and being content.