Tibetan
་ངོ་བོ་བརྗོད་དུ་མེད་པ་མིང་དང་བྲལ་བར་རྟོགས་པ་ནི་དྲོད་སྣང་བ་ཐོབ་པའི་ཡེ་ཤེས་ཞེས་བྱའོ། །བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་དེ་ཡིས་མིང་གིས་བརྗོད་པའམ་དེ་དང་དེར་རྟོག་པ་ཙམ་དུ་དོན་རྣམས་ལྷག་པར་རིག་ནས་སེམས་ལས་དོན་རྣམས་སྣང་བ་མཐོང་བ་ནི་རྩེ་མོ་སྣང་བ་མཆེད་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ཞེས་བྱའོ། །གཟུང་བའི་ཆ་དེར་སྣང་བའི་ཆོས་རྣམས་ནི་སེམས་ཉིད་དེར་སྣང་བ་རྨི་ལམ་གྱི་ཡུལ་ལྟར་སེམས་ལས་གཞན་པའི་ཕྱི་དོན་མེད་པར་ཤེས་ནས་སེམས་ཙམ་གྱི་རང་བཞིན་ལ་ནི་བློ་ཡང་དག་པར་གནས་པ་ནི་བཟོད་པ་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཀྱི་ཕྱོགས་གཅིག་ལ་ཞུགས་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ཞེས་བྱ་སྟེ། དེ་ཁོ་ན་ཉིད་གཟུང་འཛིན་དང་བྲལ་བའི་ཕྱོགས་གཅིག་གཟུང་བ་རང་བཞིན་མེད་པར་རྟོགས་པས་སོ། །དེ་ནས་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་གཟུང་འཛིན་གཉིས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་དང་བྲལ་བ་མངོན་སུམ་ཉིད་དུ་རྟོགས་པ་མཐོང་བའི་ལམ་ཐོབ་པར་འགྱུར་ཏེ། ཇི་ལྟར་ན་བཟོད་པའི་སྐབས་སུ་སེམས་ལས་གཞན་པའི་གཟུང་བའམ་ཕྱི་དོན་མེད་པར་ནི་བློས་རིག་ནས་དེ་ནས་གཟུང་བ་མེད་ན་དེ་ལ་འཛིན་པའི་སེམས་ཀྱང་མེད་དེ་གཟུང་བ་དང་འཛིན་པ་ནི་ཕན་ཚུན་ལྟོས་པས་ན་གཟུང་བ་མེད་ན་འཛིན་པའང་མེད་པ་ཉིད་དུ་རྟོགས་པ་ནི་ཆོས་མཆོག་དེ་མ་ཐག་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ནོ། །དེའི་རྗེས་ཐོགས་དེ་ཉིད་དུ་བློ་དང་ལྡན་པས་གཟུང་འཛིན་གཉིས་པོ་རང་བཞིན་མེད་པར་རིག་ནས་རྣམ་པར་མི་རྟོག་པའི་ཡེ་ཤེས་མངོན་དུ་གྱུར་ཏེ་གཟུང་བ་དང་འཛིན་པའི་ གཉིས་ཆོས་ཀྱི་མཚན་མ་དེ་དང་མི་ལྡན་པའི་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ལ་མངོན་སུམ་དུ་སོ་སོ་རང་རིག་པས་གནས་ཏེ་མཐོང་བས་སྤང་བར་བྱ་བའི་ཉོན་མོངས་དང་ཤེས་བྱའི་སྒྲིབ་པ་སྤངས་སོ། །དེ་ནས་སྒོམ་པའི་ལམ་ལ་ནི། བློ་དང་ལྡན་པས་རྣམ་པར་མི་རྟོག་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་སྟོབས་ས་གཉིས་པ་ནས་བཅུ་པའི་བར་དུ་རྟག་ཏུ་ཕྱི་དང་ནང་གི་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཀུན་ལའམ་ཀུན་ནས་ཀུན་ཏུ་མཉམ་པར་སོང་བ་སྟེ་གཟུང་བ་དང་འཛིན་པའི་དངོས་པོར་མི་རྟོག་པར་གཉིས་སུ་མེད་པར་མཉམ་པར་སོང་བ་ཡིས། བྱང་སེམས་དེ་ཡི་རྒྱུད་དམ་ཀུན་གཞི་རྣམ་ཤེས་གཞན་དབང་གི་མཚན་ཉིད་ཅན་དེ་ལ་བརྟེན་པའི་ཉོན་མོངས་པའི་སྒྲིབ་པ་དང་། ཤེས་བྱའི་སྒྲིབ་པ་གཟུང་འཛིན་གྱི་བག་ཆགས་ཀྱི་ཉེས་པའི་ཚོགས་གང་ཞིག་ཐོག་མ་མེད་པའི་དུས་ནས་བསགས་ཤིང་ཤེས་པ་དང་སྤང་བར་བྱ་དཀའ་བ་ནགས་ཚང་ཚིང་གི་ཁྲོད་སྟུག་པོ་ལྟ་བུ་དག་དཔེར་ན་དུག་གི་སྨན་ཆེན་པོ་ཐིགས་པ་འགའ་ཙམ་དུག་གི་བུམ་པར་བླུགས་ན་དུག་ཐམས་ཅད་སྨན་དུ་འགྱུར་བ་དང་། དྲི་བསྣམས་པ་དང་ཁར་མྱང་བ་ཙམ་གྱིས་དུག་ཐམས་ཅད་སེལ་བར་བྱེད་པ་ཡིན་པས། ཇི་ལྟར་དུག་སྨན་ཆེན་པོས་དུག་སེལ་བ་བཞིན་དུ་རྣམ་པར་མི་རྟོག་པའི་ཡེ་ཤེས་སྒོམ་ལམ་གྱིས་སྤང་བྱའི་སྒྲིབ་པ་ཕྲ་མོ་དུག་དང་འདྲ་བ་རྣམས་རྩད་ནས་སེལ་བར་བྱེད་ཅིང་། སངས་རྒྱས་ཀྱི་སའི་མི་རྟོག་ཡེ་ཤེས་ཆེན་པོ་མངོན་དུ་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ། །སྒོ་གསུམ་གྱི་ཉེས་སྤྱོད་མཐའ་དག་གཏན་དུ་བསྡམ་ཐུབ་པ་སངས་རྒྱས་རྣམས་ཀྱིས་གསུངས་པའི་དམ་པའི་ཆོས་ མདོ་སྡེ་སོགས་ཡན་ལག་བཅུ་གཉིས་དང་ལྡན་པ་ནི་ཐོག་མཐའ་བར་གསུམ་དུ་དགེ་བའི་ཕྱིར་ལེགས་པར་རྣམ་པར་བཞག་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་བསྟན་བྱའི་དོན་གྱི་རྩ་བ་མཐར་ཐུག་པ་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ལ་བློ་གྲོས་སམ་ཤེས་རབ་བཞག་པ་ནི། མདོ་སྡེ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་དོན་དེ་གཅིག་ལ་བསྡུས་ནས་དམིགས་པར་བྱེད་པས་རྩ་བའི་སེམས་ཞེས་ཀྱང་བྱའོ། །དེས་དེ་ལྟར་མཉམ་བཞག་ཏུ་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ལ་སེམས་པའི་དྲན་པའི་རྒྱུད་གོང་ནས་ཁྱད་པར་དུ་འགྲོ་ཞིང་རྗེས་ཐོབ་ཏུ་རང་གི་སེམས་ཀྱི་རྟོག་པ་ཙམ་ལས་གཞན་པའི་ཆོས་མེད་པར་སེམས་ཙམ་དུ་རིག་ཅིང་སེམས་དེ་ཡང་རང་བཞིན་མེད་པར་རིག་པའི་བརྟན་པ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་དེ་དག་རིང་པོར་མི་ཐོགས་པར་མྱུར་དུ་སྟོབས་དང་མི་འཇིགས་པ་སོགས་འབྲས་ཆོས་ཀྱི་ཡོན་ཏན་རྒྱ་མཚོའི་ཕ་རོལ་དུ་འགྲོ་ཞིང་སངས་རྒྱས་པར་འགྱུར་རོ་ཞེས་པས་མི་སློབ་པ་བསྟན་པའོ། །འདིར་དཔེ་ཕལ་ཆེར་དུ་དྲན་རྒྱུ་ཞེས་པ་དཔེ་མ་དག་པ་སྟེ། བློ་བརྟན་འགྲེལ་ཆེན་དང་། ཐེག་བསྡུས་སྐབས་འདི་ལུང་དྲངས་པར་ཡང་དྲན་རྒྱུད་ཅེས་ཡོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཐེག་པ་ཆེན་པོ་མདོ་སྡེའི་རྒྱན་ལས་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཀྱི་ལེའུ་སྟེ་བདུན་པ་རྣམ་པར་བཤད་པའོ།། །། བདུན་པ་རྟོགས་བྱ་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ལ་བསམ་པའི་ལེའུ།
Chinese
了悟本体不可言说、远离名相，这被称为获得暖相的智慧。彼菩萨以名言述说或仅于此彼作念，而能殊胜了知诸法，由心见诸法显现，这被称为顶位显现增长之等持。于所取分，彼等显现之法乃是心性之显现，如梦境般了知无有离心之外境，于唯心之自性中，以正知安住，这被称为安忍，是趣入彼真如之一分之等持，以了知彼真如远离能取所取之一分，所取无自性故。其后，现量了悟法界远离能取所取二者之体性，则将获得见道，如何于安忍之时，以智慧了知无有离心之外所取或外境，其后若无所取，则亦无有执持彼之心，以能取与所取乃是互相观待故，若无所取，则亦了知无有能取，此乃是法最胜之近分等持。彼之后，具慧者了知能取所取二者无自性，则现证无分别之智慧，以能取与所取之二法相，不住于彼法界，以自证智现量安住，则以见道断除所应断之烦恼障与所知障。其后于修道中，具慧者以无分别智之力，于二地至十地之间，恒常于一切内外诸法，一切或一切中之一切皆平等行，即不作念能取与所取之事物，以无二平等行故。彼菩萨之相续或阿赖耶识，依于他起之体性者，依于彼之烦恼障与所知障，能取所取之习气之过患聚，无论为何，自无始时来积集，且难以了知与断除，如稠密森林之丛聚般，譬如若将少许剧毒之药滴入毒瓶中，则一切毒皆转为药，如是。
English
Realizing that the essence is inexpressible and free from names is called the wisdom of obtaining the warm sign. That Bodhisattva, by speaking in names or merely contemplating this and that, can supremely know all phenomena, and seeing the appearance of phenomena from the mind, this is called the Samadhi of the peak appearance increasing. In the aspect of the grasped, those phenomena that appear are the appearance of the mind itself, knowing that there is no external object apart from the mind like a dream, and abiding with correct knowledge in the nature of mind-only, this is called forbearance, which is the Samadhi of entering into one aspect of that Suchness, because of realizing that one aspect of that Suchness is free from grasping and being grasped, and the grasped is without self-nature. Thereafter, directly realizing that the Dharmadhatu is free from the characteristics of both grasping and being grasped, one will attain the path of seeing. How is it that during forbearance, one knows with wisdom that there is no grasped or external object apart from the mind, and then if there is no grasped, then there is no mind that grasps it, because the grasped and the grasper are mutually dependent, so if there is no grasped, then one also realizes that there is no grasper, this is the immediately preceding Samadhi of the supreme Dharma. Immediately after that, the wise one, knowing that both the grasper and the grasped are without self-nature, then non-conceptual wisdom is manifested, and the two characteristics of the grasper and the grasped do not abide in that Dharmadhatu, abiding directly with self-cognizant wisdom, then the afflictive obscurations and the cognitive obscurations to be abandoned by seeing are abandoned. Thereafter, in the path of meditation, the wise one, with the power of non-conceptual wisdom, constantly goes equally in all or all in all external and internal phenomena from the second to the tenth Bhumi, that is, without contemplating the objects of the grasper and the grasped, going equally without duality. The continuum or Alaya-vijnana of that Bodhisattva, which depends on the nature of other-dependence, depending on the afflictive obscurations and cognitive obscurations of that, whatever collection of faults of the habitual tendencies of grasping and being grasped has been accumulated since beginningless time, and is difficult to know and abandon, like a dense thicket of forests, for example, if a few drops of a great poison medicine are poured into a poison bottle, then all the poison will be transformed into medicine, like that.
Chinese
仅仅是拿起并尝一口，就能消除所有的毒。如同强大的毒药能解毒一样，无分别的智慧禅修之道，能从根源上消除如同毒药般微细的所断之障，并能现前佛地的无分别大智慧。诸佛所说的能永远约束身语意三门一切恶行的神圣之法，具有十二支分，如经部等，为了始中末三善而善妙安立的一切所诠释之义的究竟根本，即于法界安立智慧或般若。将所有经部的意义归纳为一个而作为所缘，因此也称为根本心。因此，如是于等持中思维法界，忆念之流更胜以往，后得时，了知除了自心的分别之外没有其他的法，唯是心而已，并且了知心也是无自性的，具有此等稳固之菩提心的菩萨们，不久便能迅速到达力量和无畏等果法功德之海的彼岸，并成佛。这是对无学位的教导。这里大多数的范本中“忆念之物”是不正确的范本，因为《智稳释》和大乘集论引用此处时，也说是“忆念之流”。《大乘经庄严论》中，真如品，即第七品之解释完毕。 第七品，思维所证之真如品。
English
Just by picking it up and tasting it, all poisons are eliminated. Just as a powerful antidote eliminates poison, the path of meditation on non-conceptual wisdom completely eliminates the subtle obscurations to be abandoned, which are like poison, from their roots, and manifests the great non-conceptual wisdom of the Buddha's realm. The sacred Dharma spoken by the Buddhas, which can permanently restrain all misdeeds of the three doors, and which possesses twelve branches such as the Sutras, etc., is the ultimate root of the meaning of all that is well-established for the sake of the three virtues of beginning, middle, and end, namely, placing intelligence or wisdom in the realm of Dharma. Because the meaning of all the Sutras is gathered into one and made the object of focus, it is also called the root mind. Thus, as the stream of mindfulness that thinks of the realm of Dharma in meditative equipoise becomes more and more distinguished, and in the subsequent attainment, one realizes that there are no other phenomena other than the thoughts of one's own mind, but only mind, and also realizes that the mind is without self-nature. Those Bodhisattvas who have such stability of Bodhicitta will soon reach the other shore of the ocean of qualities of the resultant Dharma, such as strength and fearlessness, and become Buddhas. This is the teaching of the state of no more learning. Here, in most of the copies, "object of mindfulness" is an incorrect copy, because the commentary of Blo brtan and the Mahāyānasaṃgraha also say "stream of mindfulness" when quoting this passage. The explanation of the seventh chapter, the chapter on Suchness, from the Ornament of the Great Vehicle Sutras, is completed. Seventh Chapter: The Chapter on Thinking About the Truth to be Realized.