Tibetan
ད་པ་དང་གཉིས་ཡིན་དང་གཉིས་མིན་གྱི་མཐའ་བཞི་དང་བྲལ་བ་ནི་སྤྲོས་པ་ཐམས་ཅད་བྲལ་བ་སྟེ། ཆོས་དང་ཆོས་ཉིད་དབྱེར་མེད་པའི་བདེན་གཉིས་དབྱེར་མེད་སོ་སོ་རང་གིས་རིག་པར་བྱ་བ་ཞེས་འདོད་དོ། །དེ་འདྲའི་ཆོས་ཉིད་སྤྲོས་པ་དང་བྲལ་བ་དེ་ནི་སྐྱེ་འཇིག་བྲི་གང་བྲལ་བར་རྟག་ཏུ་མཉམ་པ་ཡིན་པས་དག་ པ་དང་མ་དག་པ་སོགས་གཉིས་ཆོས་ཀྱི་མཚན་མ་རྡུལ་ཙམ་མེད་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ཡང་སེམས་ཙམ་པའི་ལུགས་འདིས་ཆོས་ཐམས་ཅད་སེམས་ཀྱི་སྣང་བ་ཙམ་ལས་གཞན་དུ་མེད་པར་སྨྲ་ཞིང་། སྣང་གཞི་གཞན་དབང་གི་རྣམ་ཤེས་གསལ་རིག་ཙམ་རྫས་སུ་ཡོད་པར་འདོད་པ་ཡིན་ལ་འདོད་ཚུལ་དེའི་ཞེ་འདོད་མཐར་དེད་ན་ཤེས་པ་དེ་ཐ་སྙད་ཐམས་ཅད་སྣང་བའི་རྒྱུ་ཡིན་པའི་རྫས་ཡོད་ཙམ་དུ་འདོད་པ་ལས་དོན་དམ་བདེན་གྲུབ་ཀྱི་རྫས་ཡོད་དུ་མི་འདོད་ན་དབུ་མའི་ལུགས་དང་འགལ་བ་གང་ཡང་མེད་ལ། དོན་དམ་པར་བདེན་གྲུབ་ཏུ་འདོད་ན་དབུ་མའི་ལུགས་དང་འགལ་བ་ཡིན་པས་ཁྱད་འདི་ཙམ་ཞིག་གིས་དབུ་མ་དང་འགལ་མི་འགལ་དཔྱད་བྱ་སྣང་མོད། བྱམས་ཆོས་སྐོར་དང་ཤིང་རྟ་ཆེན་པོ་ཐོགས་མེད་ཀྱི་གཞུང་རྣམས་དགོངས་པ་གཅིག་པར་གང་ཟག་གང་གིས་མོས་སྤྱོད་ཀྱི་སར་དང་པོར་ཆོས་ཐམས་ཅད་སེམས་ཙམ་དུ་རིག་ནས། དེ་ནས་སེམས་ལ་གཟུང་བ་མེད་པར་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་དང་དེ་ནས་གཟུང་བ་མེད་ཕྱིར་འཛིན་པའང་མེད་པར་སྦྱོར་ལམ་ཆོས་མཆོག་གི་དུས་སུ་རྟོགས་པའི་རྗེས་ཐོགས་སུ་གཟུང་འཛིན་གཉིས་དང་བྲལ་བའི་ཆོས་ཉིད་ཀྱི་བདེན་པ་མངོན་སུམ་རྟོགས་པའི་ས་དང་པོ་ཐོབ་པར་གསུངས་པ་དང་། སེམས་ཙམ་ཡིན་ཚུལ་ཀྱང་གནས་དོན་ལུས་སུ་སྣང་བའི་གཟུང་འཛིན་གཉིས་སྣང་གི་རྒྱུ་ཀུན་གཞིའི་རྣམ་ཤེས་ཐ་སྙད་དུ་རྫས་སུ་ཡོད་པར་བཞེད་ཀྱང་དེ་གཉིས་སུ་མ་གྲུབ་བཞིན་སྣ་ཚོགས་སུ་སྣང་བ་ཡིན་པས་སྒྱུ་མ་ལ་སོགས་པ་དང་འདྲ་བར་ གསུངས་པའི་ཕྱིར་ན་ལུགས་འདིས་གཉིས་སྟོང་གི་ཤེས་པ་དེ་ལ་བདེན་གྲུབ་ཀྱི་དངོས་པོ་དང་མཚན་མ་མེད་པར་ཤིན་ཏུ་རྟོགས་རིགས་པའི་ཕྱིར་དབུ་སེམས་ཀྱི་ཤིང་རྟ་ཆེན་པོ་དག་མཐར་ཐུག་གི་དགོངས་པ་མཐུན་པར་བཟུང་བར་བྱའོ། །འོ་ན་དབུ་མའི་སློབ་དཔོན་རྣམས་ཀྱིས་སེམས་ཙམ་པའི་གྲུབ་མཐའ་ལ་དགག་པ་ཅིའི་ཕྱིར་མཛད་ཅེ་ན། དེ་ནི་སེམས་ཙམ་གྱི་གྲུབ་མཐའ་སྨྲ་བ་མངོན་པའི་ང་རྒྱལ་ཅན་དག་སེམས་ཙམ་གྱི་སྐབས་སུ་ཕྱི་དོན་མེད་ཀྱི་སེམས་རྫས་སུ་ཡོད་ཅེས་པ། ཐག་པ་སྦྲུལ་གྱིས་སྟོང་ཡང་ཐག་པས་མི་སྟོང་པ་ལྟར། ཐ་སྙད་ཀྱི་དབང་དུ་བྱས་ཏེ་ཁས་ལེན་ཚུལ་ཡིན་པར་མ་གོ་ནས། གཉིས་སྟོང་གི་རྣམ་ཤེས་ལ་དོན་དམ་པར་བདེན་གྲུབ་ཏུ་ཞེན་པའི་གྲུབ་མཐའ་སུན་དབྱུང་བ་ཡིན་གྱི། སངས་རྒྱས་ཀྱིས་བསྟན་པའི་སེམས་ཙམ་གྱི་ལམ་ཚུལ་བཞིན་མངོན་པར་རྟོགས་པའི་འཕགས་པ་ཐོགས་མེད་ཀྱི་དགོངས་པ་བཀག་པ་མིན་པར་སྨྲའོ། །དེ་ལྟར་སྨྲས་པ་ལ་མི་རིགས་པ་མེད་དེ། གངས་ཅན་པའི་མཁས་པ་རྣམས་ཀྱིས་ཉན་ཐོས་བདེན་མཐོང་རྣམས་ཀྱང་བདག་མེད་གཉིས་ཀ་རྟོགས་པ་དབུ་མ་པ་དང་ཁྱད་མེད་པར་བཞེད་པ་ཡོད་ན། ཤིང་རྟ་ཆེན་པོ་ཐོགས་མེད་ཀྱིས་དབུ་མའི་དགོངས་དོན་རྟོགས་པ་སྨྲོས་ཅི་དགོས་ཏེ་འཕགས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །སྤྱིར་དབུ་མ་པས་རྟེན་ཅིང་འབྲེལ་འབྱུང་གི་ཆོས་རྣམས་སྐྱེ་བ་མེད་པར་གཏན་ལ་ཕབ་པས་ཆོག་གི་སེམས་ཙམ་གྱི་གྲུབ་མཐའ་ཁས་མ་བླངས་ཐབས་མེད་པ་མ་ཡིན་ཡང་། རྟེན་འབྲེལ་ལ་ཡང་ངོ་བོ་ཉིད་རྣམ་པར་འབྱེད་པའི་རྟེན་འབྲེལ་དང་། སྡུག་པ་དང་མི་སྡུག་པ་རྣམ་པར་འབྱེད་པའི་རྟེན་འབྲེལ་གཉིས་ལས། དང་པོ་ཀུན་གཞི་ལས་སྣང་བ་ཐམས་ཅད་མཆེད་ཚུལ་བཤད་པ་ཡིན་པས་ཕྲ་བ་ནང་གི་རྟེན་འབྲེལ་འདི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཕྲ་ཞིང་ཟབ་མོའི་དོན་ལ་མཁས་པས་རྟོགས་བྱ་ཡིན་པས། སྡུག་པ་དང་མི་སྡུག་པ་རྣམ་པར་འབྱེད་པ་རགས་པ་ཕྱིའི་རྟེན་འབྲེལ་བཅུ་གཉིས་བསྟན་པ་ལས་ཟབ་པར་འཕགས་པ་ཐོགས་མེད་ཀྱིས་ཐེག་བསྡུས་སོགས་སུ་གསུངས། དེ་དང་མཚུངས་པར་ངེས་དོན་གྱི་མདོ་སྡེ་རྣམས་དང་ཟབ་མོའི་སྔགས་རྒྱུད་རྣམས་ལས་ཀྱང་སེམས་ལས་མ་གཏོགས་པའི་ཆོས་མེད་པ་དང་། འཁོར་འདས་གཉིས་ཀའི་རྩ་བ་སེམས་ལ་ཐུག་པར་གསུངས་ཏེ། སེམས་ཀྱི་དབང་གིས་འཁོར་བ་དང་མྱ་ངན་ལས་འདས་པའི་ཆོས་འབྱུང་གི་སེམས་མེད་ན་དེ་དག་མེད་པར་འགྱུར་ཚུལ་ནི། སེམས་ཀྱི་དབང་གིས་ཉོན་མོངས་པས་ལས་འདུ་བྱས་ནས་ཀུན་ཉོན་འཁོར་བའི་ཕྱོགས་འགྲུབ་པ་དང་། སེམས་ཀྱིས་བདག་མེད་རྟོགས་པའི་ཤེས་རབ་དང་སྙིང་རྗེ་བསྐྱེད་ནས་ཐེག་པ་ཆེན་པོའི་ལམ་བསྒྲུབས་པས་ཚོགས་བརྒྱད་ཀུན་གཞི་དང་བཅས་པ་གནས་གྱུར་པའི་ཡེ་ཤེས་ལྔའི་རང་བཞིན་ཅན་གྱི་སངས་རྒྱས་སུ་འགྲུབ་པ་དང་། ཉན་རང་རྣམས་ཀྱིས་ཀྱང་གང་ཟག་གི་བདག་མེད་རྟོགས་པའི་སེམས་ཀྱིས་སྲིད་པ་ཉེ་བར་ལེན་པའི་མྱང་འདས་བསྒྲུབ་པ་ཡིན་པས་ཀུན་བྱང་གི་རྩ་བ་སེམས་ལ་རག་ལས་པ་ནི་ནང་པ་སངས་རྒྱས་པ་སུས་ཀྱང་ཁས་ལེན་དགོས་པར་མ་ཟད། སེམས་དེ་རང་བཞིན་མེད་པར་གཏན་ལ་ཕབ་ན་ཚེགས་ཆུང་ངུས་ཐེག་པ་ཆེན་པོའི་ལམ་མངོན་པར་རྟོགས་པར་འགྱུར་ཞེས་ལམ་གྱི་གནད་ཆེན་པོ་ཡིན་པར་རྣམ་སྣང་མངོན་བྱང་ལས་གསུངས་པ་ དང་། རྒྱ་གར་གྱི་ཡུལ་དུ་མཁས་པ་ཆེན་པོར་ཡོངས་སུ་གྲགས་པའི་སློབ་དཔོན་བྷ་བྱིས་དབུ་མ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་གནད་བསྡུས་པ་དབུ་མ་རིན་པོ་ཆེའི་སྒྲོན་མེའི་བསྟན་བཅོས་ལས། རྣལ་འབྱོར་སྤྱོད་པའི་དབུ་མ་ལ་ཕྲ་བ་ནང་གི་དབུ་མ་དང་། ཕྱི་དོན་འདོད་པའི་དབུ་མ་ལ་རགས་པ་ཕྱིའི་དབུ་མ་ཞེས་བཤད་ཅིང་། ཉམས་ལེན་གྱི་དུས་སུ་རྣལ་འབྱོར་སྤྱོད་པའི་དབུ་མ་ཉིད་ཟབ་པས་དཔལ་ལྡན་ཟླ་བ་གྲགས་པས་ཀྱང་ཉམས་ལེན་འདི་ལྟར་དུ་མཛད་པ་ཡིན་ཞེས་གསལ་བར་གསུངས། དེས་ན་གཉིས་སྟོང་གི་ཤེས་པ་རང་གསལ་ཞེས་པ་སེམས་ཙམ་པས་ཁས་ལེན་རྒྱུ་འདི་གཟུང་འཛིན་ཅན་གྱི་རྣམ་ཤེས་ཀྱི་མཐར་ཐུག་པ་དེའི་གཟུང་འཛིན་འདི་ཡིན་བརྗོད་དུ་མེད་པ་ཙམ་གྱི་རྣམ་ཤེས་ཞིག་རང་གི་ངོ་བོ་མི་སྟོང་པའི་བདེན་གྲུབ་ཏུ་ཡོད་པ་ལ་གོ་ན་དགག་བྱ་ཡིན་ལ། ཤེས་པ་དེ་ཉིད་གདོད་ནས་སྐྱེ་བ་མེད་པའི་རང་བཞིན་རང་རིག་པས་མངོན་སུམ་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་གཟུང་འཛིན་མེད་པའི་ཡེ་ཤེས་རང་གསལ་ལ་གོ་ན་བསྒྲུབ་བྱ་ཡིན་ལ། དེ་ལྟ་བུ་དབུ་མ་དང་སྔགས་གཉིས་ཀས་ཁས་ལེན་དགོས་ཀྱི། སོ་སོ་རང་རིག་པའི་ཡེ་ཤེས་སམ་འོད་གསལ་བའི་སེམས་དེ་མེད་ན་སློབ་ལམ་དུ་ཆོས་ཉིད་ཀྱི་བདེན་པ་རྟོགས་པའི་བློ་ཡོད་པར་མི་རིགས་ལ་མི་སློབ་པའི་ལྷག་མེད་མྱང་འདས་ཀྱི་དུས་ན་སངས་རྒྱས་ལ་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པའི་ཡེ་ཤེས་མེད་ན་ཐེག་དམན་མྱང་འདས་མར་མེ་ཤི་བ་ལྟ་བུ་དང་ཁྱད་མེད་པས་སངས་རྒྱས་ཀྱི་སྐུ་དང་ཡེ་ཤེས་དང་ཕྲིན་ལས་མི་ཟད་པ་ཇི་ལྟར་འདོད། དེའི་ཕྱིར་དབུ་སེམས་ཀྱི་ཤིང་རྟ་ཆེན་པོ་དག་ཟབ་པ་དང་རྒྱ་ཆེ་བའི་ཆོས་ཀྱི་ལམ་སྲོལ་འབྱེད་ཚུལ་གྱི་རྣམ་གཞག་ཐ་དད་ལྟ་བུར་སྣང་ཡང་ མཐར་ཐུག་གི་དགོངས་པ་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ཀློང་དུ་གཅིག་ཏུ་མཐུན་པར་འཇུག་པའི་གནད་ཤེས་ན་ཤིན་ཏུ་ལེགས་པར་མཐོང་ངོ་། །མདོར་ན་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་གནས་ལུགས་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ནི་སྣང་སྟོང་རིས་ཆད་ཀྱི་ཕྱོགས་གང་རུང་མ་ཡིན་པར་ཟུང་འཇུག་སོ་སོ་རང་གིས་རིག་པར་བྱ་བ་ཡིན་ཅིང་དེ་གཞི་ལམ་འབྲས་བུའི་གནས་སྐབས་ཀུན་ཏུ་འགྱུར་བ་མེད་པར་རྟོགས་ན་མཐར་འཛིན་གྱི་ལྟ་བ་ངན་པའི་གཡང་ས་ལས་གྲོལ་བ་ཡིན་ནོ། །གཉིས་པ་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་གཏན་ལ་དབབ་པ་ནི་བདག་མེད་རིགས་པས་བསྒྲུབ་པ་ཡིན་པས། དང་པོར་གང་ཟག་གི་བདག་མེད་བསྒྲུབ་པ་ནི། གང་ཟག་གི་བདག་ཞེས་པ་མ་བརྟགས་མ་དཔྱད་པར་ཕྱིན་ཅི་ལོག་ཏུ་བཟུང་བ་ཙམ་ལས་དོན་དུ་གྲུབ་པ་མེད་དེ། བདག་ལྟ་དང་། ཕུང་པོ་དང་། དེ་ལས་གཞན་པ་གང་ཡང་བདག་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཏེ། འཇིག་ཚོགས་ལ་ལྟ་བའ
Chinese
远离是一和非一的四边，就是远离一切戏论。认为法与法性无别，二谛无别，各自以自己的智慧去证悟。这样的法性，远离戏论，因为远离生灭、减增，所以恒常平等，因此没有清净与不清净等二法的相状，一丝一毫也没有。而且，唯识宗的这个宗派说，一切法都只是心的显现，除此之外没有其他的。他们认为显现的基础——他起识的光明觉性，仅仅是实有。如果追究这种观点的最终意图，他们认为这个觉性只是作为一切名言显现之因的实有，而不是胜义谛中真实成立的实有。如果不这样认为，那么与中观宗就没有什么矛盾。如果认为在胜义谛中是真实成立的，那么就与中观宗相违背。似乎应该以这一点差别来衡量是否与中观相违背。任何有情，首先在信奉和修持慈氏五论和无著的广大行派的论典时，首先认识到一切法唯是心。然后体验到心无所缘，进而因为无所缘而无有能取。在加行道顶位时，在证悟之后，现量证悟远离能取所取的法性之真谛，从而获得初地。并且，关于唯识的道理，他们也认为，作为显现处、事物、身体的能取所取二相之因的阿赖耶识，在名言中是实有的，但即使没有成立为二，也会显现为多种多样，因此如同幻术等。因此，这个宗派非常容易理解到，二空的智慧没有真实成立的自性和相状。因此，应该认为中观和唯识这两大车轨的最终意图是一致的。那么，中观的论师们为什么要对唯识宗的宗义进行破斥呢？这是因为，那些宣说唯识宗义，并且具有傲慢心的人，在唯识的场合中说，没有外境，心是实有的，就像绳子空于蛇，但不空于绳子一样。他们没有理解这只是在名言的范畴内进行承认的方式，
English
Being apart from the four extremes of being one and not being one is being apart from all elaborations. It is believed that dharma and dharmata are inseparable, the two truths are inseparable, and each should be realized by one's own wisdom. Such dharmata, being apart from elaborations, is always equal because it is apart from arising, ceasing, decreasing, and increasing. Therefore, there is not even a trace of the characteristics of the two dharmas such as purity and impurity. Moreover, this school of the Mind-Only asserts that all dharmas are merely appearances of the mind, and there is nothing else besides that. They believe that the basis of appearance, the clear and knowing nature of the other-dependent consciousness, is merely substantially existent. If we pursue the ultimate intention of this view, they believe that this knowing is merely substantially existent as the cause of the appearance of all terms, but not as substantially existent in the ultimate truth. If they do not believe this, then there is no contradiction with the Madhyamaka school. If they believe that it is truly established in the ultimate truth, then it contradicts the Madhyamaka school. It seems that one should measure whether it contradicts the Madhyamaka based on this difference. Any sentient being, first, when believing in and practicing the treatises of the Five Treatises of Maitreya and the Extensive Conduct School of Asanga, first recognizes that all dharmas are only mind. Then, they experience that the mind has no object of focus, and then, because there is no object of focus, there is no grasper. At the time of the peak of the path of application, after realization, they directly realize the truth of dharmata that is apart from the grasper and the grasped, thereby attaining the first ground. Moreover, regarding the reason for being Mind-Only, they also believe that the alaya-vijnana, which is the cause of the appearance of the grasper and the grasped that appear as the place, things, and body, is substantially existent in name, but even if it is not established as two, it will appear in various ways, therefore it is like illusion and so on. Therefore, it is very easy for this school to understand that the wisdom of the two emptinesses does not have truly established self-nature and characteristics. Therefore, it should be considered that the ultimate intentions of the two great chariots of Madhyamaka and Mind-Only are consistent. So, why did the Madhyamaka masters refute the tenets of the Mind-Only school? This is because those who proclaim the tenets of Mind-Only and have arrogant minds say in the context of Mind-Only that there is no external object and the mind is substantially existent, just as a rope is empty of a snake but not empty of a rope. They did not understand that this is just a way of acknowledging within the scope of terms,
Chinese
是驳斥了认为阿赖耶识在胜义谛中真实存在的宗派。 说是并没有遮止佛陀所教导的唯识宗的如实证悟之道的圣者无著的意趣。 这样说没有不合理之处，因为，如果雪域的智者们认为声闻乘的见谛者也证悟了二种无我，与中观派没有差别，那么，更何况大车轨无著证悟了中观的意趣呢？因为他是圣者啊。 一般来说，中观派仅仅通过确立诸法是缘起性空就足够了，并非必须承认唯识宗的宗义。 然而，缘起也分为辨别自性的缘起和辨别悦意和不悦意的缘起两种。 第一种是讲述一切显现从阿赖耶识中产生的道理，因此，这种微细的内在缘起是菩萨通过精通微细而深奥的意义所要证悟的。 辨别悦意和不悦意的粗大的外在十二缘起，圣者无著在《摄大乘论》等中说它比前者更深奥。 同样，在了义的经部和甚深的密咒续部中也说，除了心之外没有法，轮回和涅槃的根本都在于心。 如果没有心，就不会有轮回和涅槃的法，这是因为，心的作用是，通过烦恼造作恶业，从而成就了杂染轮回的一方；通过生起证悟人无我的智慧和慈悲，修持大乘道，从而使八识连同阿赖耶识一起转变为具有五种智慧自性的佛陀；声闻和独觉也通过证悟人无我的心来修持趣入寂灭的涅槃。 因此，一切善恶的根本在于心，这是所有佛教徒都必须承认的。 而且，如果确立了心是无自性的，就能以较小的勤奋现证大乘道，这是道之要点，如《现观庄严论》中所说。 以及印度的
English
It refutes the tenet that the ālaya-vijñāna is truly established in the ultimate truth. It is said that it does not prevent the intention of the noble Asanga, who realized the Cittamatra path taught by the Buddha as it is. There is nothing unreasonable in saying so, because if the wise men of the snowy land believe that even the Śrāvaka who have seen the truth realize both selflessnesses and are no different from the Madhyamikas, then what need is there to mention that the great chariot Asanga realized the intention of the Madhyamaka? Because he is a noble being. In general, it is sufficient for the Madhyamikas to establish that all phenomena are dependently originated and empty of inherent existence, and it is not necessary to accept the tenets of Cittamatra. However, dependent origination is also divided into two types: dependent origination that distinguishes self-nature and dependent origination that distinguishes between pleasant and unpleasant. The first is to explain how all appearances arise from the ālaya-vijñāna, so this subtle inner dependent origination is to be realized by the Bodhisattva who is skilled in the subtle and profound meaning. The noble Asanga said in the *Mahāyānasaṃgraha* and other texts that the gross outer twelve dependent origination, which distinguishes between pleasant and unpleasant, is more profound than the former. Similarly, in the definitive sūtras and the profound tantras, it is also said that there is no dharma other than mind, and that the root of both saṃsāra and nirvāṇa lies in the mind. If there is no mind, there will be no dharmas of saṃsāra and nirvāṇa, because the function of the mind is that, through afflictions, it creates karma, thereby accomplishing the side of contaminated saṃsāra; through generating wisdom and compassion that realize the selflessness of persons, it cultivates the Mahāyāna path, thereby transforming the eight consciousnesses, including the ālaya-vijñāna, into the Buddha with the nature of the five wisdoms; the Śrāvakas and Pratyekabuddhas also cultivate the nirvāṇa of entering into quiescence through the mind that realizes the selflessness of persons. Therefore, the root of all good and evil depends on the mind, which all Buddhists must acknowledge. Moreover, if it is established that the mind is without inherent existence, one can realize the Mahāyāna path with little effort, which is the key point of the path, as stated in the *Abhisamayālaṃkāra*. And the Indian