Tibetan
་ལྟར་གྲོང་ཁྱེར་དང༔ ཡུལ་ལྗོངས་དང༔ རི་བྲག་དང༔ གླིང་དང་གླིང་ཕྲན་སོགས་ཐམས་ཅད་དུ་ཧཱུྃ་དེ་སོང་ནས་འགའ་ཞིག་ཏུ་ ཅུང་ཟད་འདུག་པར་བསམ་ལ་ཧཱུྃ་རིང་པོ་བརྗོད༔ སྐབས་འགར་ཧཱུྃ་དེ་མདའ་འཕང་པ་ལྟར་མྱུར་པོར་འགྲོ་བར་བསམ་ལ་ཧཱུྃ་ཐུང་ངུ་བརྗོད༔ རེས་འགའ་ཚུར་བསྡུས་ལ་རང་གི་ཉེ་འཁོར་རམ་སྔས་མགོའམ་སྙིང་གར་ལྷན་ནེ་བཞག་གོ༔ དེས་ལུས་ངག་ཡིད་གསུམ་ལམ་དུ་ཚུད་པའི་དགོས་པ་ཡོད་དོ༔ དེ་ལྟར་ཧཱུྃ་བརྗོད་དུས་རླུང་རིག་གཅིག་ཏུ་དྲིལ༔ ཕྱི་ནང་གང་དུ་གཏད་པའི་ས་དེར་བཞག་པས་ཐ་མལ་གྱི་རྣམ་རྟོག་ཤུགས་ཀྱིས་ལྡོག་པར་འགྱུར་རོ༔ གསུམ་པ་སེམས་ཀྱི་སྔོན་འགྲོ་ནི༔ ཐལ་འགྱུར་ལས༔ སེམས་ནི་དང་པོར་བྱུང་ས་དང༔ བར་དུ་གནས་དང་མཐའ་མར་འགྲོ༔ དེ་ལྟར་གསུམ་ལ་བརྟག་དཔྱད་ན༔ སེམས་སྦྱངས་སེམས་ཀྱི་གནས་ལུགས་ཤེས༔ ཞེས་གསུངས་སོ༔ འཁོར་བར་འཁྱམས་ཏེ་སྡུག་བསྔལ་མྱོང་བ་དང་༔ བུདྡྷ་ཐོབ་ནས་བདེ་བ་མྱོང་བ་ཡང་རང་གི་སེམས་འདི་ཡིན་པར་འདུག༔ འདིའི་གནས་ལུགས་ཡང་དག་ཅིག་མ་རྟོགས་ན་ད་དུང་འཁོར་བ་མཐའ་མེད་དུ་འཁྱམས་དགོས་པ་འདུག༔ ད་ལྟ་ཅི་ནས་ཀྱང་གནས་ཚུལ་རྟོགས་པ་ཞིག་བྱ་སྙམ་དུ་བསམ་ལ༔ དེའི་ངང་ལས་ཐོལ་སྐྱེས་ཀྱི་རྣམ་རྟོག་གང་ཤར་ཡང་དེ་མ་ཐག་ཏུ་དྲན་པས་བཟུང་ལ་དེ་ཉིད་ཀྱི་རང་བཞིན་ནམ་ངོ་བོ་ལ་ལྟ་སྟེ༔ དང་པོར་གང་ནས་བྱུང་ཕྱི་རོལ་གྱི་རི་རབ་རྩི་ཤིང་ནགས་ཚལ་སོགས་འབྱུང་བ་བཞིའི་ཡུལ་ཁམས་དང་གྲོང་ཁྱེར་ཕ་མའི་རྐྱེན་ལ་སོགས་པ་གང་ལས་བྱུང༔ ནང་རང་གི་ལུས་ཀྱི་མགོ་མཇུག་ཕྱི་ནང་བར་གསུམ་གང་ལས་བྱུང་བརྡར་ཤ་བཅད༔ གཞན་ཡང་སྣང་བ་དང་སྟོང་པ་སོགས་ལའང་བལྟའོ༔ བར་དུ་གནས་པ་ཡང་ཕྱི་ནང་སྔར་བཞིན་གང་ལ་གནས་པ་སོགས་རྩད་བཅད༔ རང་གི་སྙིང་ལྟ་བུ་ལ་གནས་ན་ཡང་དེའི་རྩེ་མོ་དང་རྩ་བ་དང་ཤ་དང་ཚིལ་དང་ཁྲག་དང་པགས་ཤུན་གང་ལ་གནས་རྩད་བཅད༔ མཐར་འགྲོ་བའི་ཡུལ་ཡང་གང་དུ་སོང་ལེགས་པར་བརྟག༔ དེས་རྩད་ཆོད་ན་གཅོད་མཁན་ཅི་འདྲ་ཞིག་འདུག་བལྟ༔ མ་ཆོད་ན་ཡང་དེའི་ངོ་བོ་ལ་བལྟའོ༔ ཁོ་རང་གི་ངོ་བོ་དང་ངོས་བཟུང་དང་དབྱིབས་དང་ཁ་དོག་སོགས་ཀྱང་རྩད་བཅད་ལ་ཕྱིན་ཅི་མ་ལོག་པའི་ངེས་པ་རྙེད་པར་བྱ་སྟེ༔ དང་པོར་བྱུང་ས༔ བར་དུ་གནས་ས༔ མཐའ་མར་འགྲོ་ས༔ ངོ་བོ་ངོས་བཟུང་དབྱིབས་དང་ཁ་དོག་ལ་བལྟའོ༔ གལ་ ཏེ་སྟོང་པ་ཅང་མེད་དུ་འདུག་གམ་ཅི་འདྲ་ཞིག་འདུག༔ དེ་ལ་གཡོ་ཟོལ་མེད་པའི་ངེས་ཤེས་འདྲོངས་ན་ངོ་སྤྲད་པར་བྱ་སྟེ༔ རང་གི་སེམས་ཉིད་ནི་དང་པོ་རྒྱུ་རྐྱེན་གྱིས་མ
Chinese
如同城市和乡村，以及山岩和岛屿、小岛等所有地方，让（吽）字前往，并在某些地方稍作停留，想着并念诵长音的（吽）字；有时想着（吽）字如箭矢般快速飞行，并念诵短音的（吽）字；有时收回，将其安放在自己周围，或枕边，或心中。这样做的必要在于使身语意三门进入正道。如是念诵（吽）字时，将气与明觉合二为一，无论投向何处，都安住于该处，平凡的分别念便会自然而然地消退。第三，心的前行是：在《现观庄严论》中说：心最初从何处生起，中间如何安住，最终又往何处去。如是观察这三者，便能调伏自心，了知心的实相。如是说。在轮回中漂泊，感受痛苦，以及获得佛陀果位，感受安乐，似乎都是自己的这颗心。如果不正确地认识它的实相，那么还将无止境地在轮回中漂泊。现在无论如何也要生起了知实相的想法，并在这种状态中，无论生起何种突发的分别念，都要立即以正念抓住它，并观察其自性或本体：最初从何处产生？外部的山王、草木、森林等四大种的境域，以及城市、父母的因缘等从何处产生？内部自己身体的头尾、内外中间从何处产生，要加以辨别。此外，也要观察显现和空性等。中间安住也是，外部内部如前一样，在何处安住等要追根究底。如果安住在自己的心脏等处，也要追究它安住在心脏的顶端、根部、肌肉、脂肪、血液、皮肤的哪一部分。最终前往的处所也要好好观察去了哪里。如果这样追查到底，就要观察追查者是什么样的。如果追查不到，也要观察它的本体。也要追查它自身的本体、识别、形状和颜色等，并获得毫不颠倒的定解：最初从何处生，中间如何安住，最终往何处去，观察本体、识别、形状和颜色。如果它是空无所有的，或者是什么样的？对此生起毫无虚假的定解，就要进行介绍：自己的心性最初不是由因缘所生。
English
Like cities and villages, and mountains, rocks, islands, and islets, let the syllable HŪṂ go to all places, and in some places, think of it staying for a while and recite the long HŪṂ. Sometimes, think of the HŪṂ going as fast as an arrow and recite the short HŪṂ. Sometimes, gather it back and place it near you, or on your pillow, or in your heart. The necessity of this is to bring the three doors of body, speech, and mind onto the path. Thus, when reciting HŪṂ, combine wind and awareness into one. By placing it wherever you direct it, ordinary conceptual thoughts will naturally subside. The third preliminary of the mind is: In the Ornament of Clear Realization, it says: Where does the mind first arise from? Where does it abide in the middle? And where does it go in the end? If you examine these three, you will tame the mind and know the nature of the mind. Thus it is said. Wandering in samsara and experiencing suffering, and attaining Buddhahood and experiencing happiness, seem to be all about this mind of ours. If we do not correctly understand its true nature, then we will still have to wander endlessly in samsara. Now, no matter what, we must generate the thought of realizing the true state, and in that state, whatever sudden conceptual thoughts arise, immediately seize them with mindfulness and look at their nature or essence: Where did it first come from? Externally, from where did Mount Meru, plants, forests, etc., the realms of the four elements, and the conditions of cities and parents, etc., arise? Internally, from where did the beginning, end, inner, outer, and middle of one's own body arise? Discriminate. In addition, look at appearance and emptiness, etc. Where it abides in the middle, also, externally and internally as before, investigate where it abides, etc. Even if it abides in one's heart, investigate which part of the heart it abides in, the tip, root, flesh, fat, blood, or skin. Also, carefully observe where it ultimately goes. If you investigate to the end, look at what kind of investigator is there. If you cannot investigate, then look at its essence. Also investigate its own essence, recognition, shape, and color, etc., and try to gain an unwavering certainty that is not inverted: Where did it first arise from? Where does it abide in the middle? Where does it ultimately go? Look at the essence, recognition, shape, and color. If it is empty and nothing, or what is it like? If you gain a certain understanding without deception about this, then you should introduce it: Your own mind is not initially produced by causes and conditions.
Tibetan
་བསྐྱེད་པས་འདི་ནས་བྱུང་ཞེས་སྨྲ་བའི་ཡུལ་མེད་ལ༔ དེ་ལྟར་བཙལ་ཡང་མ་རྙེད་པ་མ་ཡིན་ཏེ༔ ཡེ་ནས་རྩ་བྲལ་ངོ་བོ་སྟོང་པ་ཡིན་པས་བྱུང་བའི་ཡུལ་སྨྲར་མེད་པའོ༔ བར་དུ་གནས་པའི་ས་མེད་དེ་འདིར་འདུག་གི་གནས་ས་དང་རྟེན་ཡུལ་མེད་པས་ངོ་བོ་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱི་རང་བཞིན་ནོ༔ གལ་ཏེ་གནས་སའི་ཡུལ་ཡོད་ན་གཟུགས་དང་དབྱིབས་དང་ཁ་དོག་ཀྱང་ཡོད་དགོས་ལ༔ དཔེར་ན་ནམ་མཁའི་རང་བཞིན་གང་དུའང་མི་གནས་པ་ལྟ་བུའོ༔ མཐའ་མར་འདིར་སོང་དང་འདིར་མ་སོང་གི་ཡུལ་དང་རྗེས་གང་ཡང་མེད་དེ༔ རང་བཞིན་སྟོང་པ་ཉིད་ལ་ཕྱི་མའི་མཐའ་དང་བྲལ་བའོ༔ དཔེར་ན་ནམ་མཁའི་སྤྲིན་དྭངས་པ་ལྟ་བུའམ་ཆུ་བོ་རླབས་ཞི་བ་ལྟ་བུའོ༔ དེ་ལྟར་རྟོགས་པས་འཁྲུལ་པའི་མཚང་ཞིག༔ སེམས་ཀྱི་གནས་ལུགས་རྟོགས༔ རིག་པའི་ངོ་བོ་ཤེས༔ ཡིན་ལུགས་ཕུ་ཐག་གྲོལ༔ ཡིད་ཆེས་ནང་ནས་རྙེད་པ་ཡིན་ནོ༔ དེ་ཡང་སེམས་ཀྱི་ངོ་བོ་ལ་ཅེར་གྱིས་བལྟས་པས་ལྟ་མཁན་དང་བལྟ་བྱ་ལྟ་བྱེད་སོགས་སོ་སོར་མེད་དོ༔ ལྟ་མཁན་དང་འཚོལ་བ་པོ་ཡང་སེམས༔ བལྟ་བྱ་དང་བལྟ་རྒྱུ་ཡང་སེམས༔ དེ་བས་ན་ངོ་བོ་གཅིག་ལ་སོ་སོར་ཕྱེ་ཡང་སོ་སོར་མེད་དེ་གཅིག་པ་ཉིད་དོ༔ དེ་ལྟར་རང་ལ་ཡིད་ཆེས་མ་རྙེད་ཀྱི་བར་དུ་བརྟག་དཔྱད་བྱ་སྟེ༔ ཐེ་ཚོམ་མེད་པའི་ངེས་ཤེས་དང་སྒྲོ་འདོགས་ཆོད་པར་བྱའོ༔ དེ་ཡང་སེམས་ཀྱི་བྱུང་གནས་འགྲོ་གསུམ་ངོ་བོ་ངོས་གཟུང་དབྱིབས་ཁ་དོག་སོགས་གང་དུ་ཡང་མ་གྲུབ་པའི་སྟོང་པ་ཉིད་དུ་རྟོགས་པ་ནི་བུདྡྷ་དྷརྨ་ཀཱ་ཡ་ཞལ་མཐོང་བའོ༔ གནས་ལུགས་ཀྱི་ཕུ་ཐག་ཆོད་པའོ༔ ཡིན་ལུགས་ཀྱི་མཚང་རིག་པའོ༔ འོ་ན་སྟོང་པ་ཅི་མེད་ཅང་མེད་གཅིག་ཡིན་ནམ་སྙམ་ན༔ དེ་ལྟར་མ་ཡིན་ཏེ་སྟོང་བདོ་བའི་ཚེ་ཡང་གསལ་ཡེ་རེ་རྗེན་ནེ་ཧྲིག་གི་གསལ་བ་ཞིག་འདུག་པ་ལ་དེ་ནི་སངས་རྒྱས་ལོངས་སྤྱོད་རྫོགས་པའི་སྐུའི་ཞལ་མཇལ་བའོ༔ སེམས་ཀྱི་ངོ་བོ་མཐོང་བའོ༔ ཡིན་ལུགས་ཀྱི་གནད་རིག་པའོ༔ གནས་ལུགས་ཀྱི་རང་ངོ་ཤེས་པའོ༔ དེ་ལྟར་གསལ་བཞིན་དུ་སྟོང༔ སྟོང་པའི་ངོ་བོ་གསལ་བ༔ རང་བཞིན་དབྱེར་མེད་པ༔ དེའི་ ངང་ལས་ཚོགས་དྲུག་གི་སྣང་བ་སྣ་ཚོགས་སུ་འཆར་ཞིང་ཤར་བའི་དུས་ན་ཡང་ངོ་བོ་ཉིད་ལས་ཅུང་ཟད་ཀྱང་གཡོ་བ་མེད་པར་རྟོགས་པ་ནི་བུདྡྷ་སྤྲུལ་པའི་སྐུའི་ཞལ་མཇལ་བའོ༔ འཁྲུལ་པའི་རང་བཞིན་ཤེས་པའི་ཟུང་འཇུག་ཆེན་པོའི་དགོངས་པ་མངོན་དུ་གྱུར་པའོ༔ དེའི་དང་པོ་ནི་ངོ་བོ་ཞེས་བྱའོ༔ གཉིས་པ་ནི་རང་བཞིན་ཞེས་བྱའོ༔ གསུམ་པ་ནི་ཐུགས་རྗེ་ཞེས་བྱའོ༔ སེམས་ནི་འཁྲུལ་རྟོག་ཡིན
Chinese
由於生起而說從此處來的地方是沒有的，像那樣尋找也沒有找到不是沒有，因為本來就無根，體性是空性的緣故，所以沒有可說的生起之處。中間沒有安住的地方，因為住在此處沒有住處和所依之處，所以是體性空性的自性。如果有的話，安住的地方就應該有形狀、樣式和顏色，例如虛空的自性不住於任何地方一樣。最終沒有去往此處和沒有去往此處的地方和蹤跡，因為自性空性遠離了後面的邊際。例如虛空的雲彩消散，或者河流的波浪平息一樣。如此了悟就能消除迷惑的弱點，了悟心的本性，了解覺性的體性，徹知實相，從內心中獲得信心。也就是說，如果直視心的體性，就沒有能看者、所看和看的方式等等的區別。能看者和尋找者也是心，所看和所看的對象也是心，因此，即使將一個體性分開，也沒有區別，就是一個。像這樣，在沒有對自己生起信心的期間，應當進行觀察，從而獲得毫無懷疑的定解，並斷除增益。也就是說，了悟心的生處、住處、去處三者，體性、相狀、形狀、顏色等任何事物都不成立的空性，就是面見（藏文：བུདྡྷ་དྷརྨ་ཀཱ་ཡ་，梵文天城體：बुद्धधर्मकाय，梵文羅馬擬音：Buddhadharmakāya，漢語字面意思：佛法身）了，徹知本性，認識實相的弱點。那麼，會認為空性是一無所有嗎？不是那樣，在空朗朗的時候，也有一種明晃晃、赤裸裸、亮晶晶的明性存在，那就是面見了佛陀圓滿報身，見到了心的體性，認識了實相的要點，認識了本性的自性。像那樣，在明性的同時也是空性的，空性的體性是明性的，自性是無二的，在 那樣的狀態中，六識的顯現以多種方式顯現，並且在顯現的時候，也了悟到從體性中沒有稍微動搖，那就是面見了（藏文：བུདྡྷ་སྤྲུལ་པའི་སྐུའི་，梵文天城體：बुद्धनिर्माणकाय，梵文羅馬擬音：Buddhanirmāṇakāya，漢語字面意思：佛化身）了，是了知迷惑的自性，現前證悟大雙運的密意。其中的第一個稱為體性，第二個稱為自性，第三個稱為大悲。心是迷惑和分別。
English
There is no place to say that it comes from here because of arising. It is not that it is not found even when searched for in that way, because it is originally rootless, and its essence is emptiness, so there is no place to speak of arising. There is no place to abide in the middle, because there is no place to stay and no place to rely on here, so it is the nature of the essence of emptiness. If there were a place to stay, there would have to be form, shape, and color. For example, the nature of the sky does not abide anywhere. In the end, there is no place or trace of going here or not going here, because the nature of emptiness is free from the later limits. For example, the clouds in the sky dissipate, or the waves of the river subside. Understanding in this way can eliminate the flaws of delusion, understand the nature of the mind, know the essence of awareness, thoroughly understand reality, and gain confidence from within. That is, if you stare at the essence of the mind, there is no distinction between the seer, the seen, and the way of seeing. The seer and the seeker are also the mind, and the seen and the object of seeing are also the mind. Therefore, even if one essence is separated, there is no distinction, it is one. Like this, until you have gained confidence in yourself, you should investigate, so as to gain unwavering conviction and cut off imputations. That is, realizing that the place of origin, dwelling, and going of the mind, the essence, characteristics, shape, color, etc., are all emptiness in which nothing is established, is to see the face of (Tibetan: བུདྡྷ་དྷརྨ་ཀཱ་ཡ་, Sanskrit Devanagari: बुद्धधर्मकाय, Sanskrit Romanization: Buddhadharmakāya, Chinese literal meaning: Buddha Dharma Body), to thoroughly understand the nature, and to recognize the flaws of reality. So, would you think that emptiness is nothing at all? It is not like that. Even when it is empty and clear, there is a clear, naked, and bright clarity, which is to see the face of the Buddha's complete enjoyment body, see the essence of the mind, recognize the key points of reality, and recognize the nature of the essence. Like that, while it is clear, it is also empty. The essence of emptiness is clarity, and the nature is inseparable. In that state, the appearances of the six aggregates appear in various ways, and even when they appear, it is realized that there is no slight movement from the essence, which is to see the face of (Tibetan: བུདྡྷ་སྤྲུལ་པའི་སྐུའི་, Sanskrit Devanagari: बुद्धनिर्माणकाय, Sanskrit Romanization: Buddhanirmāṇakāya, Chinese literal meaning: Buddha Transformation Body), is to know the nature of delusion, and to manifest the meaning of the great union. The first of these is called essence, the second is called nature, and the third is called great compassion. The mind is delusion and discrimination.