Tibetan
་ཏེ། མདོར་ན་ཁུ་རྡུལ་རླུང་སེམས་བཞི་དག་པས་རྡོ་རྗེ་བཞི་དང་། མི་ཕྱེད་པའི་བདག་ཉིད་རྡོ་རྗེ་འཆང་ཆུང་ངུའི་གནས་ཐོབ་ནས་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་ཞེས་ཐ་སྙད་འདོགས་ཏེ། དེ་ལྟར་ཡང་། ཡན་ལག་བཅུ་གཉིས་འགགས་པ་ཡིས། །དུས་སྦྱོར་རྣམས་ནི་མི་འབབ་ཕྱིར། །ས་རྣམས་བཅུ་གཉིས་ཞེས་བྱ་བ། །གནས་ལ་སོགས་པ་དོན་དམ་པའོ། །ཞེས་དང་། མཆོག་ཏུ་མི་འགྱུར་སྐད་ཅིག་ནི། །སྟོང་ཕྲག་ཉི་ཤུ་རྩ་གཅིག་དང་། །དྲུག་བརྒྱ་ཡོངས་རྫོགས་རྒྱལ་པོ་ཆེ། །རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔར་རང་ཉིད་འགྱུར། །ཞེས་གསུངས་པ་ལྟར་རོ། །ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་རང་བཞིན་དེ་ལྟར་ཡིན་ཡང་། ལས་དང་པོ་པས་སྒོམ་ཙམ་དུ་ཉམས་སུ་ལེན་ན། ལུས་གནད་གཞན་སོར་བསམ་ལྟར་ལས། ལྟ་སྟངས་མིག་སྣ་རྩེར་ཕབ། ངག་རླུང་རྡོར་བཟླས་དང་། བར་རླུང་འཛིན་པ་མ་ནིང་གི་རླུང་སྦྱོར་ཙམ་ལས་གཞན་མི་བྱ། སེམས་གནད་སོར་སྡུད་དུ་མཐོང་བའི་ཡུལ་འོད་གསལ་སྣང་སྟོང་། སྲོག་རྩོལ་དུས་ཤར་བའི་ཤེས་པ་གསལ་སྟོང་། རྗེས་དྲན་གྱི་དུས་ཉམས་སུ་མྱོང་བའི་བདེ་སྟོང་ཟུང་འཇུག་ལ་མཉམ་རྗེས་མེད་པར་རྣམ་པར་མི་རྟོག་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ལས་མི་གཡོ་བར་རྩེ་གཅིག་ཏུ་བསྒོམས་པ་སྟེ། བསྒོམ་པ་དམིགས་བཅས་སྟོང་གཟུགས་དང་། །དམིགས་མེད་བདེ་བ་རོ་མཉམ་པ། །སེམས་ནི་མི་གཡོ་བརྟན་པར་གནས། །དངོས་པོ་ཐམས་ཅད་བདེ་བར་འཆར། །ཞེས་སྙན་རྒྱུད་ལས་གསུངས་སོ། །གསུམ་པ་རྗེས་ཀྱི་རིམ་པ་ནི། ཉམས་མྱོང་རིམ་པར་སྐྱེས་པའི་རྟགས་ཚད་ཇི་ལྟར་ཉམས་སུ་མྱོང་བའི་དོན་ངོ་སྤྲོད་ཅིང་། གེགས་སེལ་བོགས་འདོན་དང་བཅས་པའི་གདམས་ངག་མཐའ་རྒྱས་སུ་གདབ་པར་བྱ་བའོ། །དེ་ལྟར་ཟབ་ལམ་རྡོ་རྗེའི་རྣལ་འབྱོར་ཡན་ལག་དྲུག་གི་མན་ངག་སྙིང་པོར་དྲིལ་ནས་ཉམས་སུ་ལེན་པའི་འཁྲིད་དམིགས་སྐྱུད་བྱང་དུ་བཀོད་པ་འདི་ཡང་། འོ་དེ་གུང་རྒྱལ་གྱི་ལྷ་གཞོལ་བསམ་གཏན་དང་རྗེས་སུ་འབྲེལ་བའི་དབེན་རིར་ཟབ་མོའི་དོན་ལ་ཐུགས་གཞོལ་བའི་དགེ་སློང་དགེ་བའི་བཤེས་གཉེན་སྤོང་བ་པ་ཡོན་ཏན་ དར་རྒྱས་དང་། དེའི་ཉེ་བར་གནས་པ་བསྟན་འཛིན་འཕྲིན་ལས་ཟུང་གི་སྙེལ་ཐོར། སྨྱོས་ཀྱི་དགེ་སློང་རྒན་པོ་དྷརྨ་ཤྲཱིས་སྤེལ་བ་སྟེ། ཚུལ་འདིས་ཀྱང་བསྟན་པ་དང་སེམས་ཅན་ལ་ཕན་པ་བླ་ན་མེད་པའི་རྒྱུར་གྱུར་ཅིག། །།
Chinese
总而言之，由于精滴、风、心四者清净，故获得四金刚，并获得不可分割之自性，小金刚持之地位，因此被赋予金刚萨埵之名。如是说： “十二支节断绝故，时分诸分不复降，是故名为十二地，处所等乃胜义谛。” 又说： “无上不变刹那顷，二万一千六百数，圆满具足大国王，自身即转金刚萨。” 如是宣说。虽然三摩地的自性是这样，但初学者如果只是在禅修中修持，身体要像以前一样思考，目光要放在鼻尖，口中念诵金刚诵，中间的风要保持中性风的结合，不要做其他的事情。心中要将所见之境收摄为光明空性，生命力运转时，觉性要显现为空性，回忆过去时，要体验乐空双运，不落入有无的边际，毫不动摇地专注于无分别的三摩地中。如是修持： “修持观想有相空色，无相安乐味平等，心不摇动安住稳，万物皆显为安乐。” 这是从口耳传承中听到的。第三是后续次第：要介绍如何体验逐渐生起的体验和证量，并给予消除障碍、增进功德等全面的教导。如此，将甚深道金刚瑜伽六支的口诀浓缩为心要，并写成修持引导的修持次第，也是与哦德贡嘉的拉卓禅修相关联的寂静山中，全心投入甚深意义的比丘善知识雍丹达吉，以及他的近侍丹增成列二人的请求。由疯狂的老比丘达玛师利所著。愿此也能成为对佛法和众生带来无上利益之因！
English
In short, due to the purification of the four: essence-drops, wind, and mind, one attains the four vajras and, having obtained the state of the indivisible essence, the small Vajradhara, one is given the name Vajrasattva. Thus it is said: "Because the twelve branches are severed, the divisions of time do not descend. Therefore, it is called the twelve grounds, places, etc., are the ultimate truth." And it is said: "In an instant of supreme immutability, twenty-one thousand six hundred, A complete great king, oneself transforms into Vajrasattva." As it is said. Although the nature of samadhi is such, if a beginner only practices it in meditation, the body should be thought of as before, the gaze should be fixed on the tip of the nose, the speech should be the vajra recitation of wind, and the intermediate wind should be held in a neutral wind combination, doing nothing else. In the mind, the seen objects should be gathered into clear light and emptiness, when the life force moves, awareness should appear as emptiness, and when recalling the past, one should experience the union of bliss and emptiness, without falling into the extremes of existence or non-existence, and meditate single-pointedly without wavering from non-conceptual samadhi. Thus, practice: "Meditating with focus on empty forms, without focus, bliss is of equal taste, the mind does not waver, it remains stable, all things appear as bliss." This is what is said in the oral tradition. The third is the subsequent order: to introduce how to experience the gradually arising experiences and signs, and to give comprehensive teachings on removing obstacles and increasing merit. Thus, this instruction manual, which condenses the essential points of the profound path of Vajra Yoga's six branches and arranges them as a practice guide, was written at the request of the monk and virtuous friend Yonten Dargye, who is associated with the meditation of O-de Gungyal's Lhachol and is devoted to the profound meaning in a secluded mountain, and his attendants Tenzin Trinle. Written by the mad old monk Dharma Shri. May this also become a cause for the supreme benefit of the Dharma and sentient beings!