Tibetan
ལེའུ་དང་པོ་སྡོམ་གསུམ་སྤྱིའི་བཤད་གཞི། དེས་ན་འདིར་གང་བཤད་པར་བྱ་བའི་ཆོས་ནི། སྡོམ་པ་གསུམ་རྣམ་པར་ངེས་པའི་བསྟན་བཅོས་འདིའོ། །དེ་ཇི་ལྟར་འཆད་པའི་ཚུལ་ལ་གསུམ་སྟེ། བསྟན་བཅོས་ཀྱི་མཚན་དང་། མཚན་དེ་ལྡན་གྱི་བསྟན་བཅོས་དངོས། བསྟན་བཅོས་ཇི་ལྟར་བརྩམས་པའི་མཛད་བྱང་ངོ་། །དང་པོ་ནི། རང་བཞིན་རྫོགས་པ་ཆེན་པོའི་ལམ་གྱི་ཆ་ལག་སྡོམ་པ་གསུམ་རྣམ་པར་ངེས་པ་ཞེས་བྱ་བའི་བསྟན་བཅོས། ཞེས་གླེགས་བམ་གྱི་ཞལ་བྱང་དུ་སྨོས་ཏེ། རང་བཞིན་རྫོགས་པ་ཆེན་པོ་ནི། སེམས་ཉིད་ཡེ་ནས་སངས་རྒྱས་པའི་རང་བཞིན་དུ་བསྟན་པ་སྟེ། དེ་གཏན་ལ་འབེབས་པའི་ལམ་ཚང་ལ་མ་ནོར་བ་ནི་གསང་ཆེན་བླ་ན་མེད་པ་ཨ་ཏི་ཡོ་གའི་ཐེག་པ་ཡིན་ཞིང་། དེར་མ་ཟད་འདིའི་ལམ་སྟེགས་སུ་གྱུར་པའི་ཨ་ནུ་སོགས་མདོ་སྔགས་ཀྱི་ཐེག་པ་ཇི་སྙེད་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱང་། དངོས་བརྒྱུད་གང་རུང་གི་སྒོ་ནས་དེ་ཉིད་རྟོགས་བྱེད་དུ་འགྲོ་བའི་ཕྱིར། རྒྱལ་བའི་བསྟན་པ་མཐའ་དག་རྫོགས་པ་ཆེན་པོའི་ལམ་གྱི་ཆ་རྐྱེན་ཡིན་པའི་གནད་ཀྱིས། དེ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཉམས་སུ་བླང་བྱའི་རྩ་བའམ་སྙིང་པོ་སྡོམ་པ་གསུམ་གྱི་ཉམས་ལེན་ཡང་དེར་འགྱུར་ཞིང་། སྡོམ་པ་གསུམ་ནི་རྡོ་རྗེ་རྩེ་མོ་ལས། སོ་སོ་ཐར་དང་བྱང་ཆུབ་སེམས། །རིག་འཛིན་སྔགས་ཀྱི་སྡོམ་པའོ། །ཞེས་པ་ལྟར་ཡིན་ལ། དེ་གསུམ་གྱི་དོན་སྒྲོ་སྐུར་དང་བྲལ་བར་གཏན་ལ་ཕབ་པས་ན་རྣམ་པར་ངེས་པའོ། །བསྟན་བཅོས་ནི། འདིར་རྩོམ་པ་པོ་རྣམ་གཡེང་མེད་པའི་ཡིད་ཅན་གྱིས་ཐར་པ་ཐོབ་པའི་ཐབས་སུ་བཀའི་དོན་བཤད་པའི་ངག་ཡིན་པས་ན་དེ་སྐད་ཅེས་བྱའོ། ། གཉིས་པ་ལ་གསུམ་སྟེ། བཤད་པ་ལ་འཇུག་པའི་ཡན་ལག །བཤད་པ་རང་གི་ངོ་བོ། བཤད་པ་རྫོགས་པའི་བྱ་བའོ། །དང་པོ་ལ་གཉིས་ཏེ། མཆོད་པར་བརྗོད་པ་དང་། བརྩམ་པར་དམ་བཅའ་བའོ། །དང་པོ་ལའང་གཉིས་ལས། ཐོག་མར་སྡོམ་པ་གསུམ་གྱི་བཀའ་དྲིན་སྩོལ་བའི་བླ་མ་ལ་ཕྱག་མཛད་པ་ནི། ན་མོ་གུ་ར་ཝེ། ཞེས་པ་བསྒྱུར་ན། བླ་མ་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། །ཞེས་པ་སྟེ། གུ་རུའི་སྒྲ་ལྕི་བ་ལ་འཇུག་པས་ཡོན་ཏན་གྱི་ཁུར་གྱིས་ལྕི་བའི་ཕྱིར་བླ་མའོ། །གང་དག་བླ་མ་ཞེས་གསང་སྔགས་པ་ལ་གྲགས་ཀྱི། སོ་བྱང་ལས་དེ་འདྲའི་ཐ་སྙད་བཤད་པ་མེད་དོ་སྙམ་ན། མ་ཡིན་ཏེ། དགེ་ཚུལ་གྱི་ཀཱ་རི་ཀཱ་ལྔ་བཅུ་པ་ལས། བླ་མ་གནས་པའི་སྒོ་གླེགས་ལ། །ལག་པས་དལ་གྱིས་བརྡུང་བར་བྱ། །ཞེས་དང་། སྡོམ་པ་ཉི་ཤུ་པར། བླ་མ་སྡོམ་ལ་གནས་ཤིང་མཁས། །ནུས་དང་ལྡན་ལས་བླང་བར་བྱ། །ཞེས་བཤད་པའི་ཕྱིར་རོ། ། གཉིས་པ་སྐུ་ཚེ་འདིར་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཐུགས་སུ་ཆུད་པ་ནི་སྔོན་རབས་དུ་མར་སློབ་དཔོན་ཆེན་པོ་པདྨས་རྗེས་སུ་བཟུང་ནས་ཐུགས་རྒྱུད་བྱིན་གྱིས་བརླབས་པའི་མཐུ་ལས་བྱུང་བར་མཁྱེན་ཅིང་། བླ་ན་མེད་པའི་བྱང་ཆུབ་ཏུ་ལུང་སྟོན་པ་པོའང་ཡིན་པའི་ཕྱིར། དེ་ལ་ཕྱག་མཛད་པ་ནི། དཔལ་ལྡན་ཚོགས་གཉིས་ཆུ་གཏེར་བསྲུབས་པ་ལས། །མཁྱེན་བརྩེའི་འོད་དཀར་ངེས་གསང་གྲུ་ཆར་འབེབས། །གངས་ཅན་མཁས་གྲུབ་ཡོངས་ཀྱི་གཙུག་རྒྱན་མཆོག །མཚོ་སྐྱེས་རྡོ་རྗེ་འགྲོ་བའི་བླ་མར་འདུད། །ཅེས་པ་སྟེ། བསོད་ནམས་དང་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ཚོགས་གཉིས་རྫོགས་པའི་དཔལ་དང་ལྡན་པ་དེ་ལས་ཤེས་བྱ་ཐམས་ཅད་ལ་ཆགས་ཐོགས་མེད་པའི་མཁྱེན་རབ་དང་། དམིགས་པ་མེད་པའི་བརྩེ་བ་ཐུགས་རྗེ་ཆེན་པོ་རྩོལ་མེད་དུ་འབྱུང་ཞིང་། དེས་གདུལ་བྱ་རྣམས་ངེས་དོན་གསང་བ་བླ་ན་མེད་པའི་ལམ་དང་འབྲས་བུར་བཀྲི་ནུས་པའི་ཕྲིན་ལས་མ་འགགས་པར་འཆར་བའི་ཕྱིར། དེ་དག་གི་དཔེ་སྔོན་རྒྱ་མཚོ་བསྲུབས་པ་ལས་ཟླ་བ་འཐོན་པའི་རིག་བྱེད་ཀྱི་གཏམ་དང་། ཟླ་འོད་བསིལ་བའི་རང་བཞིན་གྱིས་ཚ་གདུང་སེལ་བའི་བྱེད་ལས་དང་ལྡན་པས་གྲུ་ཆར་གྱི་ངོ་བོར་སྦྱར་ཏེ་གཟུགས་ཅན་གྱི་རྒྱན་དུ་མཛད་ཅིང་། སློབ་དཔོན་ཉིད་ཀྱི་ཁྱད་པར་གྱི་གདུལ་ཞིང་ཡིན་པའི་དབང་དུ་མཛད་ནས་གངས་ཅན་ཞེས་དམིགས་ཀྱིས་བཀར་ནའང་། དོན་ལ་དེ་བཞིན་བཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་གསུང་རྡོ་རྗེ་རྣམ་པ་སློབ་དཔོན་གྱི་ཚུལ་བཟུང་བ། འཛམ་གླིང་ན་ཆེ་བའི་རིག་སྔགས་འཆང་ཆེན་པོ། རྒྱལ་བའི་བསྟན་པ་ལ་སྟོན་པ་གཉིས་པ་ལྟ་བུ་ཡིན་པས་ན། སའི་སྟེང་གི་མཁས་གྲུབ་ཡོངས་ཀྱི་གཙུག་རྒྱན་མཆོག་ཏུ་བསྟེན་པར་འོས་ཤིང་། གདུལ་བྱ་རྣམས་རང་སྐལ་བཞིན་ཕན་བདེ་ལ་འགོད་པར་མཛད་པས་འགྲོ་བའི་བླ་མ་སྟེ། དེ་ལྟ་བུའི་ཡོན་ཏན་དང་ལྡན་པའི་སློབ་དཔོན་མཚོ་སྐྱེས་རྡོ་རྗེའི་ཞབས་ལ་རྩོམ་པ་པོ་མངོན་པར་དང་བས་འདུད་དོ་ཞེས་སྒོ་གསུམ་མཆོག་ཏུ་གུས་པས་ཕྱག་མཛད་པ་ནི་ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་ཕྱག་དང་། ཡུལ་དང་ཡུལ་ཅན་གཉིས་མེད་དུ་རྟོགས་པ་ནི་དོན་དམ་ལྟ་བ་མཇལ་བའི་ཕྱག་གོ །དགོས་པ་ནི་ཚོགས་རྫོགས་པས་བར་གཅོད་ཞི་ནས་བརྩམས་པ་མཐར་ཕྱིན་པ་དང་། འདི་ལ་ཐོས་བསམ་བྱེད་པ་རྣམས་ཀྱང་ཡུལ་དང་བསྟན་བཅོས་མཆོག་ཏུ་རིག་ནས་གུས་པས་འཇུག་པའི་དགོས་པ་ཡོད་དེ། རྒྱ་ཆེར་རོལ་བ་ལས། བསོད་ནམས་ལྡན་པའི་མི་ཡི་བསམ་པ་རྣམས་ཀྱང་འགྲུབ། །ཅེས་དང་། ཀླུ་སྒྲུབ་ཀྱིས། བསྟན་བཅོས་བྱེད་པོས་སྟོན་པ་ལ། །མཆོད་པར་བརྗོད་པ་འབྲས་མེད་མིན། །སྟོན
Chinese
第一章 三律仪总说之基础。 因此，此处所要讲述的法，即是《三律仪分别决定论》这部论著。讲解它的方式有三种：论著的名称、与名称相应的论著正文、以及论著的作者题记。首先是：名为《自性大圆满道之支分三律仪分别决定》的论著。这是书页上的标题所说的。自性大圆满，是指心性本初即是佛的自性之教示。而确定此自性的完整无谬之道，即是无上大密阿底瑜伽之法。不仅如此，作为此道之阶梯的阿努等显密诸法，也都是通过直接或间接的方式，成为证悟此自性的助缘。因此，所有佛陀的教法，都是大圆满道的助缘。关键在于，所有这些教法所要修持的根本或核心，也变成了三律仪的修持。三律仪如《金刚顶经》所说：“别解脱与菩提心，持明咒之律仪。”这三者的意义，在没有增损的情况下加以确定，因此称为“分别决定”。论著是指，此处作者以无散乱之心，为了有情众生获得解脱的方法，而宣说的佛语之义，因此称之为论著。 第二部分分为三点：进入讲解的预备、讲解的正文、以及讲解完成后的行为。第一部分分为两点：供养赞颂和立誓造论。第一部分又分为两点，首先是向施予三律仪恩德的上师顶礼：那摩 咕汝 瓦耶。（藏文：ན་མོ་གུ་ར་ཝེ།，梵文天城体：नमो गुरुवे，梵文罗马拟音：namo guruve，汉语字面意思：顶礼上师）。翻译过来就是：顶礼上师。咕汝（藏文：གུ་རུ།）这个词有沉重之意，因为上师以功德之重担而沉重，所以称为上师。有些人认为，上师这个称谓只在密宗中流行，在别解脱和菩萨戒中没有这样的说法。其实不然，《比丘学处五十颂》中说：“上师所住之门扉，应以手掌轻缓敲。”以及《二十律仪》中说：“上师住律且精通，从具能力者受持。”因此可知并非如此。 第二
English
Chapter One: The General Basis for Explaining the Three Vows. Therefore, the Dharma to be explained here is this treatise, "A Definitive Explanation of the Three Vows." There are three ways to explain it: the title of the treatise, the actual treatise that corresponds to the title, and the author's colophon on how the treatise was composed. First, the treatise is entitled "A Definitive Explanation of the Three Vows, a Component of the Path of the Great Perfection of Naturalness." This is stated on the title page of the book. The Great Perfection of Naturalness refers to the teaching that the nature of mind is primordially enlightened as the nature of a Buddha. The complete and unerring path for establishing this is the vehicle of the Great Secret, the Unexcelled Ati Yoga. Moreover, all the Sutra and Tantra vehicles, such as Anu, which serve as the steps of this path, through either direct or indirect means, become the cause for realizing that very nature. Therefore, all the teachings of the Victorious Ones are the conditions for the path of the Great Perfection. The key is that the root or essence of what is to be practiced in all these teachings also becomes the practice of the Three Vows. The Three Vows are as stated in the Vajra Peak Sutra: "The Pratimoksha, the Bodhicitta, and the vows of the Vidyadhara Mantra." The meaning of these three is determined without exaggeration or denigration, hence the term "Definitive Explanation." A treatise is so called because here, the author, with an undistracted mind, explains the meaning of the Buddha's words as a means for sentient beings to attain liberation. The second part has three points: the preliminaries for engaging in the explanation, the actual nature of the explanation itself, and the activities that complete the explanation. The first part has two points: offering praise and vowing to compose the treatise. The first part also has two points, first is prostrating to the Guru who bestows the kindness of the Three Vows: Namo Guruve. (Tibetan: ན་མོ་གུ་ར་ཝེ།, Sanskrit Devanagari: नमो गुरुवे, Sanskrit Romanization: namo guruve, Literal Chinese meaning: Homage to the Guru). Translated, it means: Homage to the Guru. The word Guru implies heaviness, because the Guru is heavy with the burden of qualities, hence the term Guru. Some may think that the term Guru is only popular in Secret Mantra, and that there is no such term mentioned in Pratimoksha and Bodhisattva vows. This is not the case, as the Fifty Verses on the Discipline of a Monk states: "The door of the place where the Guru resides, should be knocked gently with the hand." And the Twenty Vows states: "The Guru abides in the vows and is skilled, one should receive from one who is capable." Therefore, it is not so. Second
Chinese
因此，他了知今生通达一切佛法，是因往昔多生中，莲花生大师摄受并加持心续的力量所致。并且也是对无上菩提的授记人。因此，对其顶礼赞颂如下： 具德二资粮海翻搅中， 智悲白光降下谛密雨， 雪域贤哲众生之顶严， 莲生金刚我敬礼膜拜。 这是说，圆满具足福德和智慧二资粮之功德，由此，对于一切所知法，生起无有任何阻碍的智慧，以及无有任何执着的慈爱大悲心，毫不费力地自然生起。因此，能将所化众生引导到究竟密乘无上道和果位的利生事业，无有止息地显现。这些譬如过去搅动大海而出现月亮的古印度神话，月光具有清凉的自性，具有消除热恼的作用，因此比作雨的本体，作为比喻的庄严。虽然以莲花生大师自己的特殊调伏地域而特别指出了雪域，但实际上，他是所有如来佛的语金刚，化现为导师的形象。是世间最伟大的持明者，如同佛陀教法的第二导师。因此，理应被尊奉为世间所有智者和成就者的至高顶饰。由于他使所化众生各自安住于相应的利益和安乐之中，所以是众生的导师。因此，作者以极大的喜悦，向具有如此功德的莲花生大师的莲足顶礼。以身语意三门最极恭敬地顶礼，这是世俗谛的顶礼。证悟能境和所境二者无二无别，这是胜义谛见解的顶礼。 这样做的必要是，圆满资粮，平息障碍，从而使著述得以圆满完成。并且，对此进行听闻和思考的人们，也会因为认识到这是殊胜的对境和论典，而以恭敬心进入。如《广大游舞经》中所说： 具福之人的所有心愿，皆能成就。 龙树菩萨也说： 著论者对导师， 赞颂供养非无果。
English
Therefore, he knew that his complete understanding of all the Dharma in this life was due to the power of the great master Padmasambhava's blessings on his mind-stream through many past lives. And he was also a prophesier of unsurpassed enlightenment. Therefore, he paid homage to him as follows: From the churning of the ocean of the two glorious accumulations, The white light of wisdom and compassion pours down the secret rain of certainty, Supreme crown ornament of all the scholars and siddhas of the snowy land, I prostrate to the lotus-born Vajra, the guru of beings. This means that from the glory of perfecting the two accumulations of merit and wisdom, unobstructed wisdom arises for all knowable things, and selfless love, great compassion, arises effortlessly. Therefore, the activity of leading sentient beings to the ultimate secret, unsurpassed path and fruition manifests unceasingly. These are likened to the ancient Indian tale of the moon emerging from the churning of the ocean, and the moonlight has a cool nature and the function of dispelling heat, so it is compared to the essence of rain, as an ornament of metaphor. Although the snowy land is specifically mentioned as the special field of taming of the master himself, in reality, he is the speech vajra of all the Tathagatas, taking the form of a teacher. He is the greatest vidyadhara in the world, like the second teacher of the Buddha's teachings. Therefore, he should be revered as the supreme crown ornament of all the scholars and siddhas on earth. Because he places sentient beings in their respective benefits and happiness, he is the guru of beings. Therefore, the author bows with great joy to the feet of the master Lotus-born Vajra, who possesses such qualities. Paying homage with the three doors of body, speech, and mind in the utmost respect is the conventional homage. Realizing that the object and the subject are inseparable is the homage of seeing the ultimate view. The necessity of doing so is that by perfecting the accumulations, obstacles are pacified, so that the composition can be completed. And those who listen and contemplate on this will also enter with reverence, recognizing that this is a supreme object and treatise. As it is said in the Extensive Play Sutra: The thoughts of people with merit will all be accomplished. Nagarjuna also said: The praise and offering of the author of the treatise to the teacher is not without fruit.