Tibetan
སྡེབ་སྦྱོར་རིན་ཆེན་འབྱུང་གནས་ཀྱི་འགྲེལ་པ་དོན་གསལ་མེ་ལོང་། ལོ་ཆེན་དྷརྨ་ཤྲཱི། བསྟན་བཅོས་ལ་འཇུག་པའི་ཡན་ལག་མཆོད་པར་བརྗོད་པ། ཙྪནྡརཏྣཱཀརསྱབྲྀཏྟྱརྠབྱཀྟཱདརྴནཱམབིཧརཏིསྨ། །སྡེབ་སྦྱོར་རིན་ཆེན་འབྱུང་གནས་ཀྱི་འགྲེལ་པ་དོན་གསལ་མེ་ལོང་ཞེས་བྱ་བ་བཞུགས་སོ། །ལོ་ཆེན་དྷརྨ་ཤྲཱི། སྡེབ་སྦྱོར་རིན་ཆེན་འབྱུང་གནས་ཀྱི་འགྲེལ་པ་དོན་གསལ་མེ་ལོང་ཞེས་བྱ་བ་བཞུགས་སོ། །སྡེབ་སྦྱོར་རིན་ཆེན་བྱུང་གནས་ཀྱི་འགྲེལ་པ་དོན་གསལ་མེ་ལོང་ཞེས་བྱ་བ། བླ་མ་དང་འཇམ་དཔལ་དབྱངས་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། །སོ་སོ་ཡང་དག་རིག་པ་བཞི་བརྙེས་ནས། །མི་འཇིགས་རྣམ་བཞིས་འཁོར་གྱི་ཁྱམས་ནང་དུ། །སེང་གེའི་སྒྲ་ཡིས་ཐེག་ཆེན་ཆོས་ཀྱི་དབྱངས། །སྒྲོག་མཛད་གཏེར་ཆེན་ཆོས་རྗེ་སྤྱི་བོས་མཆོད། །དམར་སེར་ཅན་སོགས་ཕྱོགས་འདིའི་གཞུང་ཀུན་ལས། །ཕུལ་བྱུང་ཡོན་ཏན་བརྒྱད་ཀྱིས་རབ་འཕགས་པ། །མཛད་པོ་རིན་ཆེན་འབྱུང་གནས་ཞི་བ་ཞེས། །རྩོད་དུས་ཀུན་མཁྱེན་གཉིས་པར་གྲགས་དེ་རྒྱལ། །ཐ་སྙད་གཙུག་ལག་ཉི་མའི་གདེངས་ཀ་ཅན། །ལྗོངས་འདིར་འདྲེན་མཛད་ཤོང་དཔང་ཡབ་སྲས་དང་། །སྙིགས་མའི་མཐར་ཡང་ལེགས་བཤད་རྫོགས་ལྡན་སྤྲིན། །རྣམ་པར་འགྱེད་མཁས་ཆོས་སྐྱོང་བཟང་པོར་འདུད། །བདག་བློ་ཆེས་ཕྲའ་ིབུ་གར་ལེགས་བཤད་ཀྱི། །འོད་སྣང་སྤྲོ་མཛད་བསྟན་པའི་ཉི་མ་དང་། །གུང་ཐང་པ་དང་རྒྱ་སྟོན་སྟག་ལུང་པ། །དྲིན་ཅན་ལོ་ཆེན་རྣམ་བཞི་དགྱེས་གྱུར་ཅིག །གང་ཞིག་མཐོང་བ་ཙམ་གྱིས་བདེ་བླག་ཏུ། །རྟོགས་པར་འགྱུར་འདི་བརྩམས་པའི་དགོས་པ་སྟེ། །དེ་ཕྱིར་ རིན་ཆེན་འབྱུང་གནས་གཞུང་གི་དོན། །རབ་གསལ་མེ་ལོང་འདི་འདྲ་རྙེད་པར་དཀའ། །འདིར་ཡུལ་དམ་པ་རྣམས་ལ་བསྔགས་པར་བྱ་བ་དང་། མཁས་པ་རྣམས་བསྟན་བཅོས་རྩོམ་པ་ལ་འཇུག་པ་ན། བརྗོད་བྱའི་དོན་ཇི་སྙེད་པ་ཚིགས་སུ་བཅད་པའི་ངག་ཏུ་སྦྱོར་འདོད་པ་རྣམས་ལ་ཕན་གདགས་པའི་སླད་དུ་གཞུང་འདི་དགྲོལ་བར་བྱའོ། །འདི་ལ་གསུམ། ཀླད་ཀྱི་དོན། གཞུང་གི་དོན། མཇུག་གི་དོན་ནོ། །དང་པོ་ལ། མཚན་བསྒྱུར་བ། མཚན་བཤད་པ། འགྱུར་ཕྱག་དང་གསུམ། དང་པོ་ནི། རྒྱ་གར་ན་སྐད་རིགས་རྣམ་པ་བཞི་ཡོད་པ་ལས་སཾ་སྐྲྀ་ཏའི་སྐད་དུ། འདིའི་མིང་ལ། ཙྪནྡ་རཏྣཱ་ཀ་ར་ནཱ་མ། དེ་བོད་སྐད་དུ་བསྒྱུར་ན། སྡེབ་སྦྱོར་རིན་ཆེན་འབྱུང་གནས་ཞེས་བྱ་བ་ཞེས་སོ། །གཉིས་པ་ནི། རིག་པའི་གནས་ལས་སྡེབ་སྦྱོར་ནི་སྒྲ་རིག་པའི་ཡན་ལག་གམ། བཟོ་རིག་པའི་ཕྱོགས་སུ་གཏོགས་སོ་ཞེས་བཞེད། ཡང་རྒྱ
Chinese
诗学宝生论释·义明镜。大译师达磨室利。 入论支分之供养赞颂。
English
Commentary on the Treatise on Poetics, 'The Jewel Mine,' entitled 'Mirror Clarifying the Meaning.' The Great Translator Dharmashri. A branch for entering the treatise: Praise through offerings.
Tibetan
་གར་ན་པཎྜི་ཏ་རྣམས་ལ་རིག་པའི་གནས་བཅུ་ཕྲག་ཅེས་གྲགས་པ་ལས་ཆུང་བ་ལྔའི་ཡ་གྱལ། སྡེབ་སྦྱོར་ཤེས་ན་ཚིགས་བཅད་ལ་མི་རྨོངས་ཞེས་ཀྱང་གྲགས་ཏེ། དེའི་ཕྱིར་སྡེབ་སྦྱོར་ནི་བརྗོད་བྱའི་མིང་དང་། རིན་ཆེན་འབྱུང་གནས་ནི་འདྲ་དཔེའམ་མཛད་པ་པོའི་མཚན་ལས་བཏགས་པའོ། །གསུམ་པ་ནི། ༀ་ཞེས་པ་བཀྲ་ཤིས་པའི་ཡི་གེས་མགོ་དྲངས་པ་སྟེ། བརྩམས་པ་མཐར་ཕྱིན་པའི་དོན་དུ་ཤིས་པ་བརྗོད་པའོ། །དེ་ལྟར་ཡང་རྡོ་རྗེ་རྩེ་མོ་ལས། ༀ་ནི་ཅི་ཞིག་ཡིན་པར་བཤད། །མཆོག་དང་ནོར་སྟེར་དཔལ་དང་གཡང་། །སྐལ་བཟང་རྣམ་པ་དང་ལྡན་ཞིང་། །དམ་བཅའ་བ་དང་བཀྲ་ཤིས་དོན། །ཞེས་སོ། །ངག་གི་དབང་ཕྱུག་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། །ཞེས་པ་ནི་འཇམ་དཔལ་ལ་ལོ་ཙཱ་བས་འགྱུར་བྱེད་པའི་སྔ་ལོགས་སུ་ཕྱག་བྱས་པའོ། །གཉིས་པ་གཞུང་གི་དོན་ལ། བསྟན་བཅོས་ལ་འཇུག་པའི་ཡན་ལག་མཆོད་པར་བརྗོད་པ། འཇུག་བྱ་བསྟན་བཅོས་ཀྱི་དོན་བཤད་པ། དེ་ཐོབ་དགེ་བ་བསྔོ་བ་དང་གསུམ། དང་པོ་ནི། རྒྱལ་བ་ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་ཐུབ་པ་ནི་ཉི་མ་དང་ཆོས་མཚུངས་ཏེ། སྣང་བ་མཆོག་གི་བདག་ཉིད་ཅན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དཔེར་ན། ཉི་མས་ཕྱི་རོལ་གྱི་མཚན་ མོའི་མུན་སྟུག་བསལ་ནུས་པ་ལྟར། ནང་སེམས་ཀྱི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་སྒྲིབ་བྱེད་མཚན་མོའི་མུན་པ་ནི་གཏི་མུག་ཡིན་ལ། དེས་ལྡོངས་ཤིང་དམིགས་བུའི་བཤེས་གཉེན་དང་བྲལ་བ་རྣམས་ཀྱི་བློ་གྲོས་ཀྱི་མིག་ལེགས་པར་ཕྱེ་ནས་ཡང་དག་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་སྣང་བ་རྒྱས་པར་མཛད་པའི་ཕྱིར་ནང་གི་ཉིན་བྱེད་དོ། །དེ་ལ་བསྟན་བཅོས་བརྩམ་པའི་ཐོག་མར་སློབ་དཔོན་གྱིས་ཕྱག་འཚལ་བར་མཛད་དོ། །དེ་ལྟར་ཕྱག་མཛད་ནས་ཅིའི་ཕྱིར་བསྟན་བཅོས་རྩོམ་ཞེ་ན། ནང་པ་སངས་རྒྱས་པ་དང་། ཕྱི་རོལ་མུ་སྟེགས་པས་བྱས་པའི་སྙན་ངག་རྣམས་ལ་ཚིག་གི་སྦྱོར་ཚུལ་ཁྱད་པར་ཡོད་པ་ཉིད་བདེ་བླག་ཏུ་རྟོགས་པའི་ཕྱིར་ཏེ། རང་འགྲེལ་ལས། རང་གི་སྙན་ངག་དང་གཞན་གྱི་སྙན་ངག་རྣམས་ལ་ཇི་ལྟར་བྱ་བ་བྱེ་བྲག་ཏུ་རྟོགས་པར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་བསྟན་བཅོས་རྩོམ་མོ། །ཞེས་སོ། །བརྩམ་དགོས་པའི་རྒྱུ་མཚན་ཡང་། དེ་ལས་དེ་ལ་དམར་སེར་གྱིས་སྡེབ་སྦྱོར་གྱི་རྩ་བའི་མདོ་དང་། དེའི་དཔེར་བརྗོད་ནི་རྒྱལ་བའི་ལྷས་མཛད་དོ། །དེ་དག་གིས་མཛད་དུ་ཟིན་ཀྱང་། དེ་ཡོན་ཏན་བརྒྱད་རྣམས་ཀྱིས་ཤིན་ཏུ་དབེན་པར་གྱུར་ཏེ། ཞེས་དང་། འདི་ལ་ཡོན་ཏན་བརྒྱད་པོ་རྣམས་ཀྱང་ཡོད་ཅིང་། སླར་དཔེར་བརྗོད་ཀྱང་མདོ་ཡིས་སོ། །དེའི་ཕྱིར་འདི་དེ་བས་ཀྱང་མཆོག་ཏུ་གྱུར་པ་ཡི
Chinese
在印度，班智达们所称的“十明”中，属于五小明之一。也有说法称，如果懂得韵律，就不会对诗歌感到困惑。因此，“韵律”是所表达事物的名称，而“珍宝之源”则是根据比喻或作者的名字命名的。第三，以吉祥的字母“ༀ”（藏文，梵文天城体：ॐ，梵文罗马拟音：oṃ，汉语字面意思：嗡）开头，是为了表示著作圆满完成而说的吉祥语。正如《金刚顶经》所说：“ༀ（藏文，梵文天城体：ॐ，梵文罗马拟音：oṃ，汉语字面意思：嗡）是什么？是殊胜、赐予财富、光辉和吉祥，具备幸运的各种形态，是誓言和吉祥之义。”向语自在（妙音天）顶礼！这是译师在翻译之前向文殊菩萨顶礼。第二，关于正文的内容，分为进入论典的支分——供养赞颂，所入论典的意义解释，以及获得后回向善根三部分。第一部分是：战胜者、圆满正等觉的佛陀释迦牟尼与太阳相似，因为是殊胜光明的自性。例如，就像太阳能够驱散外在夜晚的黑暗一样，遮蔽内心真如的夜晚的黑暗就是愚痴。对于那些被愚痴蒙蔽、远离明眼善知识的人们，佛陀能很好地开启他们智慧的眼睛，并使正确的智慧之光得以增长，因此是内在的太阳。因此，在开始撰写论典时，论师首先进行顶礼。这样顶礼之后，为什么要撰写论典呢？这是为了能够轻易地理解内道佛教徒和外道徒所作诗歌在词语运用上的差异。如自释中所说：“为了能够区分自己和他人的诗歌，所以撰写论典。”撰写的理由是，先前有达玛色哈用红黄色写成的韵律根本颂，以及嘉瓦拉（胜天）所作的例子。虽然他们已经完成了著作，但却非常缺乏八功德，等等。而这部论典既具备八功德，又用根本颂来举例说明。因此，这部论典比那部更加殊胜。
English
In India, among the "ten sciences" known to scholars, it belongs to one of the five minor sciences. It is also said that if one knows prosody, one will not be confused by verses. Therefore, "prosody" is the name of the subject matter, and "Source of Jewels" is named after a metaphor or the author's name. Third, it begins with the auspicious letter "ༀ" (Tibetan, Devanagari: ॐ, Romanized Sanskrit: oṃ, literal Chinese meaning: Om), which is an auspicious expression to signify the complete accomplishment of the work. As it is said in the Vajra Peak Sutra: "What is ༀ (Tibetan, Devanagari: ॐ, Romanized Sanskrit: oṃ, literal Chinese meaning: Om)? It is supreme, bestowing wealth, splendor, and auspiciousness, possessing various forms of good fortune, and is the meaning of vow and auspiciousness." Homage to the Lord of Speech (Saraswati)! This is the translator paying homage to Manjushri before translating. Second, regarding the content of the text, it is divided into three parts: the branch of entering the treatise—offering praise, the explanation of the meaning of the treatise to be entered, and the dedication of merit after obtaining it. The first part is: The Victorious One, the perfectly complete Buddha Shakyamuni, is like the sun, because it is the nature of supreme light. For example, just as the sun can dispel the darkness of the external night, the darkness of the night that obscures the true nature of the inner mind is ignorance. For those who are blinded by ignorance and separated from the virtuous friends with clear eyes, the Buddha can well open the eyes of their wisdom and cause the light of correct wisdom to increase, therefore he is the inner sun. Therefore, at the beginning of writing the treatise, the master first pays homage. After paying homage in this way, why write the treatise? This is to be able to easily understand the differences in the use of words in the poems made by inner Buddhists and outer heretics. As it is said in the auto-commentary: "In order to be able to distinguish one's own poems from those of others, the treatise is written." The reason for writing is that previously there was the root verse of prosody written in reddish-yellow by Dharmashekha, and the examples made by Gyalwa Lha (Jina). Although they have completed their works, they are very lacking in the eight qualities, and so on. And this treatise has all eight qualities, and also uses the root verse to illustrate. Therefore, this treatise is even more superior than that one.
Tibetan
ན་ནོ། །ཞེས་དམར་སེར་གྱིས་བྱས་པའི་མདོ་སོགས་སུན་ཕྱུང་ནས། དེ་དག་ལས་ཡོན་ཏན་བརྒྱད་ཀྱིས་ཁྱད་པར་དུ་འཕགས་པའི་བསྟན་བཅོས་མཛད་པར་བཞེད་དེ་བརྩམ་པར་དམ་བཅའ་བ་དགོས་པ་དང་བཅས་པ་གསུངས་སོ། །དེ་ལ་ཡོན་ཏན་བརྒྱད་གང་ཞེ་ན། འགྲེལ་པར། མདོར་བསྡུས་ཚིགས་བཅད་གསལ་བ་དང་། མདོ་ཡིས་དཔེར་བརྗོད་བགྱིས་པ་དང་། །མ་འདྲེས་པྲསྟཱ་ར་གཞུང་། ཚིག་དོན་གཉིས་ཀརིམ་པས་འདོན་པ་དང་། །དེ་གའི། མཐར་སྡོད་ངལ་གསོ་དང་མིང་སོགས། ཚོགས་ཉིད་ཡོན་ཏན་ཡིན། སྤྱི་བྱེ་བྲག་གིམ་ནོར་བ། ངག་ཏུ། སླ་བ། བྲྀཏྟ་ཛཱ་ཏི་གཉིས་ཀ་ལ། ཛཱ་ཏི་ལ་ཡི་གེ་བཞིར། ཅེས་འཇོག་པ། ཞེས་སོ། །དེ་ལྟར་ན་གོང་དུ་མདོས་དཔེར་བརྗོད་བྱས་པ་ཡོན་ཏན་བརྒྱད་དུ་མ་བགྲངས་པས། དེར་ཡོན་ཏན་བརྒྱད་པོ་མ་ཚང་བའི་སྐྱོན་ཡོད་དོ་ཞེ་ན། མེད་དེ། སྔར་ངོ་མཚར་བའི་སྦྱོར་བ་དྲུག་བསྣན་ནས་བརྒྱད་དུ་བགྲངས་བར་མངོན་པའི་ཕྱིར་ཏེ། དམར་སེར་ ཅན་སུན་དབྱུང་བ་ན། ངོ་མཚར་བའི་སྦྱོར་བ་བསྟན་པའང་མ་མཛད་པ་དང་ཞེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། ། འཇུག་བྱ་བསྟན་བཅོས་ཀྱི་དོན་བཤད་པ། སྡེབ་སྦྱོར་བྱ་བའི་གཞི་ཚིགས་བཅད། གཉིས་པ་འཇུག་བྱ་བསྟན་བཅོས་ཀྱི་དོན་བཤད་པ་ལ། སྡེབ་སྦྱོར་བྱ་བའི་གཞི་ཚིགས་བཅད་དང་། དེ་ལ་བྱ་བའི་སྡེབ་སྦྱོར་དངོས་སོ། །དང་པོ་ལ། ལུང་ལས་གསུངས་པ་དང་། སྙན་ངག་མཁན་ལ་གྲགས་པའོ། །དང་པོ་ནི། ཚིགས་བཅད་རྐང་པ་བཞི་པ་ཁོ་ནར་མ་ངེས་ཏེ། མངོན་པ་ཀུན་ལས་བཏུས་ལས། ཚིགས་སུ་བཅད་པ་ནི། རྐང་པ་གཅིག་པ་དང་། གཉིས་པ་དང་། གསུམ་པ་དང་། བཞི་པ་དང་། ལྔ་པ་དང་། དྲུག་པ་རྣམས་སུ་ཡོད་དོ། །ཞེས་པས་རྐང་པ་གཅིག་ནས་དྲུག་པའི་བར་དུ་གསུངས་ལ། རྐང་པ་བདུན་པ་ནི་མེད་ཅིང་། བརྒྱད་པ་ནས་ཚིགས་བཅད་གཉིས་སུ་བགྲང་བར་བཤད་དོ། །གཉིས་པ་ནི། ཚིགས་སུ་བཅད་པའི་མཚན་ཉིད། རྐང་པ་བཞིར་བཅད་ཅིང་རྐང་པ་བཞིར་ཚོགས་པའི་ངག་ཅན་ནོ། །ཚིགས་བཅད་དང་། ཤོ་ལོ་ཀ་དང་། རྐང་ལྡན་རྣམས་ནི་དོན་གཅིག་མིང་གི་རྣམ་གྲངས་སོ། །དེས་ན་སྙན་ངག་པའི་ལུགས་ལ་ཚིགས་བཅད་ལ་རྐང་བཞིས་ཁྱབ་པའི་ཕྱིར། རྒྱུན་ཆགས་དང་རབ་བསགས་སོགས་ཀྱང་ཚིགས་བཅད་རྐང་པ་རིང་པོ་ཉིད་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟར་ཡང་འཇམ་དཔལ་རྩ་རྒྱུད་ལས། ཚིགས་བཅད་རྒྱུན་ཆགས་ཆ་དག་ནི། །ཚིགས་བཅད་ཚིགས་སུ་བཅད་པ་ཡིན། །ཞེས་སོ། །གང་དག་རྒྱུན་ཆགས་བཅད་པ་དང་མ་བཅད་པ་གཉིས་སུ་བཞེད་པ་ནི་མི་རིགས་ཏེ། མ་བཅད་པ་དེ་ལྷུག་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། དེའང་སྙན་ངག་མེ་ལོང་ལས། རྐང་པ་མེད
Chinese
如是驳斥了以“红黄”等所著的经部等，认为应造论著，此论著以八功德胜过彼等，并发誓造论，并说明了必须如此的原因。那么，这八功德是什么呢？在注释中说：简明扼要偈颂明，经部譬喻善引用，不杂普拉萨拉体，词义俱佳勤阐明。又说：结尾停顿得安息，名称等同具功德，总别义理皆丰饶，言辞流畅易理解，韵律（梵文：Vṛtta）和 जाति（梵文，Jāti）二者中，जाति（梵文，Jāti）以四字安立。如是。如果像上面那样，经部所作的譬喻没有被算作八功德，那么，那里有八功德不全的过失吗？没有，因为先前加入了六种奇妙的组合后，明显地被算作了八种，因为（经部）在驳斥红黄派时，也未曾展示奇妙的组合，如是说。 讲述应入论著之义 造作诗歌之基础——偈颂 第二，讲述应入论著之义，分为：造作诗歌之基础——偈颂，以及依此而作的实际诗歌造作。第一部分分为：经论中所说，以及诗学名家所称。第一，偈颂不一定只有四句，如《俱舍论》中说：偈颂有：一句、二句、三句、四句、五句、六句等。如是说了从一句到六句，没有七句，从八句开始则算作两个偈颂。第二，偈颂的定义是：分为四句，且由四句组成的语言。偈颂、颂（梵文：śloka）、具足句等，意义相同，只是名称不同。因此，在诗学家的观点中，偈颂必须由四句组成，所以，连续和累积等也都是长句的偈颂。如是，《文殊根本续》中也说：连续不断的偈颂，就是偈颂。有些人认为连续分为已分割和未分割两种，这是不合理的，因为未分割的就是散文。正如《诗镜》中所说：没有句子的
English
Thus, having refuted the Sutras made by "Red Yellow" and others, it is considered that a treatise should be composed, which surpasses them with eight qualities, and a vow is made to compose it, along with the necessity of stating the reasons. So, what are these eight qualities? In the commentary, it says: "Brief and concise, the verses are clear, the Sutras' metaphors are well cited, the Prastara style is unmixed, the words and meanings are both excellent and diligently explained." It also says: "The final pause brings rest, names and the like possess qualities, general and specific meanings are abundant, the language is fluent and easy to understand, in both Vritta (Sanskrit) and Jati (Sanskrit), Jati (Sanskrit) is established with four letters." Thus. If, as mentioned above, the metaphors made by the Sutras are not counted as eight qualities, then is there a fault of not having all eight qualities there? No, because it is evident that previously, after adding six wonderful combinations, they were counted as eight, because (the Sutras) when refuting the Red Yellow School, also did not demonstrate wonderful combinations, as it is said. Explaining the meaning of the treatise to be entered The basis for composing poetry - verses Secondly, explaining the meaning of the treatise to be entered, it is divided into: the basis for composing poetry - verses, and the actual composition of poetry based on it. The first part is divided into: what is said in the scriptures, and what is known to the masters of poetics. First, a verse is not necessarily only four lines, as it is said in the Abhidharmasamuccaya: "A verse has: one line, two lines, three lines, four lines, five lines, six lines, etc." Thus, it is said from one line to six lines, there are no seven lines, and from eight lines onwards, it is counted as two verses. Second, the definition of a verse is: language that is divided into four lines and composed of four lines. Verse, śloka (Sanskrit), and complete sentence, etc., have the same meaning, only different names. Therefore, in the view of poets, a verse must be composed of four lines, so continuous and cumulative, etc., are also verses of long lines. Thus, it is also said in the Manjushri Root Tantra: "The continuous verses are verses." Some people think that continuity is divided into two types, divided and undivided, which is unreasonable, because the undivided is prose. As it is said in the Kavyadarsha: "Without lines"