Tibetan
修心教言集LJ23བློ་སྦྱོང་ཐུན་བརྒྱད་མ། 1-219 ༄༅། །བློ་སྦྱོང་ཐུན་བརྒྱད་མ། ༄། །དང་པོ་ཟས་ལ་བརྟེན་པའི་བློ་སྦྱོང་བཞུགས་སོ།། ༄༅། །བློ་སྦྱོང་ཐུན་བརྒྱད་མ་ལགས་སོ།། ཐེག་ཆེན་དགེ་བའི་བཤེས་གཉེན་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། །སྤྱིར་ཇོ་བོ་ལ་སྔགས་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་གསན་པའི་བླ་མ་བདུན་ཅུ་རྩ་གཉིས་ཡོད། ཁྱད་པར་གྱིས་ ཀྱང་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་སྟོན་པའི་བླ་མ་གསུམ་ཡོད། བྱམས་པའི་རྣལ་འབྱོར་པ། དྷརྨ་རཀྵི་ཏ། གསེར་གླིང་པ་གསུམ་ཡིན་གསུངས། དེ་རྣམས་ཀྱི་ནང་ནས་ཀྱང་བླ་མ་གསེར་གླིང་པ་ལ་གསུང་བའི་གུས་ པའི་རྒྱུ་མཚན་བླ་མ་གཞན་ལ་གདུང་ཁང་མེད་དེ། གསེར་གླིང་པ་ལ་གདུང་ཁང་དངུལ་གདུགས་ཅན་ཡོད། བླ་མ་གཞན་ལ་ཟླ་མཆོད་མེད་དེ། གསེར་གླིང་པ་ལ་ཟླ་མཆོད་ཡོད། བླ་མ་གཞན་གྱི་ མཚན་ཐོས་ཙམ་གྱིས་ཐལ་མོ་ཐུགས་ཀར་སྦྱོར་ཏེ། མཉམ་མེད་གསེར་གླིང་པའི་མཚན་ཐོས་ཙམ་ན་ཐལ་མོ་སྤྱི་བོར་སྦྱོར། བླ་མ་གཞན་དྲན་ཡང་སྤྱན་ཆབ་མི་འོང་སྟེ། བླ་མ་གསེར་གླིང་པ་དྲན་ ཙམ་ནས་སྤྱན་ཆབ་ཡོང་སྐད། ཨ་ཏི་ཤ་ལ་བླ་མ་མང་དུ་ཡོད་པ་ལ་གསེར་གླིང་པ་ལ་དེ་ཙམ་གུས་པའི་རྒྱུ་མཚན་ཅི་ལགས་ཞུས་པས། ཇོ་བོའི་ཞལ་ནས། བདག་གཞན་བརྗེ་བའི་བྱང་ ཆུབ་ཀྱི་སེམས་འདི་བླ་མ་གསེར་གླིང་པ་མིན་པ་ལ་མ་བྱུང་བ་ཡིན་གསུངས། བླ་མ་གསེར་གླིང་པ་དེས་བརྒྱུད་པའི་དབང་དུ་བྱས་ན། ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས། རྗེ་བཙུན་བྱམས་པ། 1-220 ཐོགས་མེད། དབྱིག་གཉེན། འཕགས་པ་རྣམ་གྲོལ་སྡེ། བཙུན་པ་གྲོལ་སྡེ། དེས་མཆོག་གི་སྡེ། དེས་འདུལ་བའི་སྡེ། དེས་མཁན་པོ་ཡང་དག་རྣམ་པར་སྣང་མཛད། དེས་སེང་གེ་བཟང་པོ། དེས་རིན་ཆེན་མདོ། དེས་ བླ་མ་གསེར་གླིང་པ། དེས་དཔལ་ལྡན་ཨ་ཏི་ཤ། དེས་དགེ་བཤེས་སྟོན་པ། དེས་སྐུ་མཆེད་གསུམ་ལ། ཁྱད་པར་དུ་སྤྱན་མངའ་བ་ལ་གནང་། དེས་གླང་ཐང་པ་དང་། ཤ་ཕོ་སྒང་པ་གཉིས་ལ། གླང་ཐང་པས་ཞང་ཞུང་དང་ལུ་གུར་གཉིས་ལ། དེ་གཉིས་ཀྱིས་ཕྱིས་ཇོ་བོ་ལ། དེས་ལུང་ནང་པ་མཁན་པོ་རིན་པོ་ཆེ། དེས་སློབ་དཔོན་བྲག་སྟོན་ཤེས་རབ་རིན་ཆེན་བསྟན་པའི་བདག་པོ་སློབ་ དཔོན་གཞོན་ནུ་བསམ་གཏན། དེས་བུདྡྷཱ་རཏྣ་ལ། དེས་ཀཱིརྟི་ཤཱི་ལ་ལ། དེས་རྒྱལ་བའི་མཚན་ཅན། དེས་པུཎྱ་རཏྣ་ལ། དེས་གཞོན་ནུ་རྒྱལ་མཆོག །དེ་ཡན་ཆད་བླ་མ་བརྒྱུད་པའི་རིམ་པ་ཡིན་ཏེ། དེ་ རྣམས་ཆོས་འདི་ལ་བརྟེན་ནས་གྲུབ་པ་ཐོབ། རྟོགས་པ་ཁྱད་པར་ཅན་འཁྲུངས་པ་ཡིན་གསུངས། ཐེག་པ་ཆེན་པོའི་བློ་སྦྱོང་ཞེས་བྱ་བ་སྤྱིར་དུ་ཡང་བཀའ་སྡེ་སྣོད་ཀྱི་ཆོས་ཐམས་ཅད་ནས་གསུངས། ཁྱད་ པར་གྱིས་ཀྱང་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་སྤྱོད་པ་ལ་འཇུག་པའི་བསམ་གཏན་ལེའུ་ནས། བདག་ཉིད་སྐྱོན་བཅས་གཞན་ལ་ཡང་། །ཡོན་ཏན་རྒྱ་མཚོར་ཤེས་བྱས་ནས། །བདག་འཛིན་ཡོངས་སུ་དོར་བ་དང་། །གཞན་བླང་བ་ཡང
Chinese
修心教言集LJ23《修心八颂》 1-219 《修心八颂》 初、依于食物之修心 《修心八颂》 顶礼大乘善知识！一般来说，阿底峡尊者听闻密咒和般若的喇嘛有七十二位。特别地，有三位喇嘛宣讲菩提心：慈氏瑜伽士、达玛rakshita（梵文，Dharmarakṣita，护法）和金洲大师。据说，阿底峡尊者对金洲大师的尊敬有其原因：其他的喇嘛没有灵塔，而金洲大师有带银伞的灵塔；其他的喇嘛没有月供，而金洲大师有月供；听到其他喇嘛的名号时，仅仅是将双手合于胸前，而听到无与伦比的金洲大师的名号时，则将双手合于头顶；忆念其他的喇嘛时，不会流泪，而仅仅是忆念金洲大师时，就会流泪。有人问阿底峡尊者，您有如此众多的喇嘛，为何对金洲大师如此尊敬？阿底峡尊者回答说：‘生起自他交换的菩提心，不是来自于金洲大师以外的其他人。’如果追溯金洲大师的传承，则是：圆满正等觉佛陀、弥勒怙主、无著、世亲、圣解脱军、比丘解脱军、彼胜军、彼调伏军、堪布真实显扬、狮子贤、宝经、金洲大师、圣阿底峡、格西仲敦巴，特别是传给了具眼者，之后传给了朗塘巴和夏波岗巴二人，朗塘巴又传给了香雄和鲁古尔二人，这二人后来传给了觉沃（指阿底峡尊者），觉沃传给了隆塘巴堪布仁波切，之后传给了导师扎东西绕仁钦教法之主、导师云努桑丹，之后传给了布达ra那（藏文，बुद्धरत्न，梵文，Buddharatna，宝生佛），之后传给了格日底夏拉（藏文，कीर्तिशील，梵文，Kīrtiśīla，名称光荣），之后传给了具胜名者，之后传给了布尼亚ra那（藏文，पुण्यरत्न，梵文，Puṇyaratna，功德宝），之后传给了云努嘉莫。以上是喇嘛传承的次第，据说他们都是依靠此法而获得成就，生起殊胜证悟。 总的来说，大乘修心法门在所有的经律论三藏中都有所宣说，特别是《入菩萨行论》的禅定品中说：‘自己具有过患，而将他人视为功德之海，如此彻底断除我执，并且接受他人。
English
Mind Training Collection LJ23: The Eight Verses on Mind Training 1-219 The Eight Verses on Mind Training First, Mind Training Based on Food The Eight Verses on Mind Training Homage to the Great Vehicle's virtuous spiritual friends! In general, Lord Atisha had seventy-two lamas from whom he heard tantras and prajnaparamita. In particular, there were three lamas who taught the mind of enlightenment: the Yogi of Maitreya, Dharmarakshita, and Serlingpa. It is said that Atisha's respect for Serlingpa had its reasons: other lamas did not have stupas, while Serlingpa had a stupa with a silver umbrella; other lamas did not have monthly offerings, while Serlingpa had monthly offerings; upon hearing the names of other lamas, one would merely bring their palms together at their chest, while upon hearing the name of the incomparable Serlingpa, one would bring their palms together at the crown of their head; when remembering other lamas, tears would not flow, while merely remembering Serlingpa, tears would flow. Someone asked Atisha, 'You have so many lamas, why do you respect Serlingpa so much?' Atisha replied, 'The mind of enlightenment that exchanges self and others did not arise from anyone other than Serlingpa.' If we trace the lineage of Serlingpa, it is: the Perfectly Complete Buddha, Lord Maitreya, Asanga, Vasubandhu, Arya Vimuktisena, Bhikshu Vimuktisena, He Superior Sena, He Vinaya Sena, Abbot Samyagdarshi, Simhabhadra, Ratnamati, Serlingpa, Lord Atisha, Geshe Dromtonpa, especially to the three brothers, particularly to the one with eyes, then to Langtangpa and Shapogangpa, Langtangpa then to Zhangzhung and Lugur, these two later to Jowo (Atisha), Jowo to Lungtangpa Khenpo Rinpoche, then to Abbot Drakton Sherab Rinchen, Lord of the Doctrine, Abbot Zhonnu Samten, then to Buddharatna, then to Kirtishila, then to He with the Name of Victory, then to Punyaratna, then to Zhonnu Gyalchok. Up to here is the order of the lineage of lamas, it is said that they all attained accomplishment through relying on this Dharma, and special realizations arose. In general, the mind training of the Great Vehicle is taught in all the Tripitaka, especially in the chapter on meditation in the Bodhisattvacharyavatara: 'Recognizing that I am full of faults and others are like an ocean of good qualities, I will completely abandon self-grasping and accept others.' -------------------------------------------------------------------------------- ་བསྒོམ་པར་བྱ། ། 1-221
Tibetan
ཞེས་གསུངས། དེ་ལ་སོགས་པའི་ཚིགས་སུ་བཅད་པ་དེ་རྣམས་ཀྱི་དོན་གོ་ཧྲིལ་གྱིས་གྲིལ་བ་ལ་སྤྱིར་འཁོར་བར་འཁྱམས་པར་བྱེད་པའི་རྒྱུ་ཉོན་མོངས་པ་བརྒྱད་ཁྲི་བཞི་སྟོང་། དེ་ཚུར་བསྡུ་ན་དྲུག ། རྩ་བའི་ཉོན་མོངས་པའམ་ཉི་ཤུ་ཉེ་བའི་ཉོན་མོངས་པ། དེའི་རྩ་བ་བདག་ཏུ་འཛིན་པ་འདི་ཡིན་ཏེ། རང་བཞིན་གྱིས་གྲུབ་པ་མེད་པ་གཅིག་ལ། ང་བདག་ཏུ་བཟུང་ནས་འདིའི་ཁ་འཛིན་ཤགས་ འདེབས་བྱས་པས། ཚེ་འདི་ལ་དགེ་རྒྱུའི་ལས་མི་དགེ་བར་སོང་ནས་མི་དགེ་རྒྱུའི་ལས་སྡུག་བསྔལ་དུ་སོང་ནས་རང་ས་རང་གིས་ཁ་འཛིན་ཤགས་འདེབས་བྱས་པས་ལན། ད་འོག་མན་ཆད་དུ་ཡང་ བདག་ཏུ་འཛིན་པ་འདི་མ་སྤངས་ན་འཁོར་བར་དེ་ཁོ་ན་བཞིན་དུ་འཁྱམས་ནས་འདས་མ་འོངས་ད་ལྟར་དུས་གསུམ་དུ་སྡུག་ཏུ་འཇུག་མཁན་རང་གཅེས་པར་འཛིན་པའི་འགོང་པོ་ང་བདག་བྱ་བ་ འདི་ཡིན་མིན་ལ་ཐེ་ཚོམ་མི་ཟ། འདིའི་ཁ་འཛིན་ཤགས་འདེབས་བྱས་པས་ལན། མཐོང་བ་ཐོས་པ་ཡིད་ལ་འགྱུས་པ་རྣམས་ལག་ལེན་ལ་མ་བཏབ་པ་གཅིག་ཀྱང་མེད་དེ། འཁོར་བ་ལ་སྔར་འདྲིས་ གང་ཡང་རིང་དུ་མ་སོང་བས་ད་ཡོད་གང་ལེགས་ཐོང་། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ལ་ཐོང་སྙམ་དུ་བྱས་ནས་རང་གཞན་དུ་ལོངས་སྐུར་ལ་ཐོང་། ལྷོད་དེ་གློད་ལ་ཐོང་། བཤིག་གིས་བཤིག་ལ་ཐོང་། སེམས་ཅན་སྤྱིར་མི་འོས་པ་མིན། 1-222 ཕ་མ་དྲིན་ཅན་ཤ་སྟག་ཡིན་པས་སེམས་ཅན་གྱི་རྒྱུའི་དུས་ཀྱི་སྡིག་པ། འབྲས་བུའི་དུས་ཀྱི་སྡུག་བསྔལ་ཀོ་བ་སྐྱི་གྲིས་བཞར་བ་བཞིན་དུ་བླངས་ནས་རང་གི་ལུས་པོ་འདིའི་སྟེང་དུ་ཧྲིལ་ ཧྲིལ་སྨིན་པར་བསམ། རང་གི་བདེ་བ་དང་དགེ་བ་སེམས་ཅན་ལ་སྨིན་པར་བསམ། དེ་གཉིས་ཕར་ལོག་ཚུར་ལོག་ཏུ་བསྒོམ། སངས་རྒྱས་དང་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣམས་ཀྱི་དགེ་བའི་རྩ་བ་ལ་ཡང་ བློས་བླངས་ནས་སེམས་ཅན་ལ་སྨིན་པར་བསྒོམ། ཐེག་པ་ཆེན་པོའི་བློ་སྦྱོང་ཞེས་བྱ་བའི་གོ་དོན་དེ་ལྟ་བུ་གཅིག་ཡིན་གསུངས། མཁན་པོ་བའི་གསུངས་ནས་བློ་སྦྱོངས་ཞེས་བྱ་བ་བདག་ཁྱད་དུ་བསད་ ནས་སེམས་ཅན་ལ་གུས། བདག་ཁྱད་དུ་བསད་པ་བྱ་བ་འཁོར་བ་ཐོག་མ་མེད་པ་ནས་སྡུག་ཏུ་འཇུག་མཁན་རང་གཅེས་པར་འཛིན་པའི་འགོང་པོ་འདི་ཡིན་པས་གཞི་འདི་བརླག་ན་ཡང་རླགས་གཞུག་ གསུངས། དོན་དུ་མ་ལ་འཇུག་གསུངས། སེམས་ཅན་ལ་གུས་པར་བསྒོམ་པ་ནི་གཞན་ཁམས་གསུམ་འཁོར་བའི་སེམས་ཅན་འདི་རྣམས་སྤྱིར་མི་སྤང་བ་ཡིན། ཕ་མ་དྲིན་ཅན་ཤ་སྟག་ཡིན་པས་སེམས་ཅན་ལ་ གུས་པར་བསྒོམ། ལུས་ངག་ཡིད་གསུམ་གྱི་ཞོ་ཤ་མི་བསྲི་བར་ཕན་འདོགས་གསུང་ངོ་།། །། ༄༅། །ཟས་ལ་བརྟེན་པའི་བློ་སྦྱོང་བཞུགས་སོ།། ཡང་དགེ་བཤེས་སྟོན་པའི་གདམས་ངག་ལག་ལེན་དུ་བྱེད་ན། སྦྱིན་བདག་གིས་བསོད་ནམས་ཀྱི་ཚོགས་རྫོགས་པའམ། 1-223 གཞན་གྱི་དད་ཟས་འཇུ་བར་བྱ་བའི་ཆེད་དུ་ཟས་ལ་བརྟེན་པའི་
Chinese
应修习（自他交换）。' 如是说。总而言之，这些偈颂的意义在于，流转轮回的根本原因是八万四千烦恼。如果将这些烦恼归纳起来，就是六种。 根本烦恼或二十种近烦恼，其根源在于我执。因为本来没有自性成立的事物，却执着为‘我’，并因此而争执不休。 今生所做的善业，因为我执而变成恶业；所做的恶业，因为我执而遭受痛苦。这都是因为自己与自己争执不休所致。如果从今以后还不舍弃我执，就会像这样继续在轮回中流转，过去、现在、未来三时都将遭受痛苦。所以，不要怀疑，这个珍爱自我的魔鬼就是‘我’。一切都是因为与我执争执不休所致。对于所见、所闻、所思，没有一件不付诸行动。因为对于轮回，早已习以为常，没有什么可以长久留恋的，所以要舍弃现在拥有的一切美好事物。要想着布施给菩萨，布施给自他二利，要放松、放开、舍弃，要摧毁、摧毁、舍弃。对一切众生都不应舍弃。 因为一切众生都是慈爱的父母，所以要承担众生在因位时的罪业，以及在果位时的痛苦，就像用刀刮去皮革上的污垢一样，然后观想这些罪业和痛苦都成熟在自己的身上。观想自己的安乐和善业都成熟在众生的身上。这样反复地修习。也要以欢喜心接受诸佛菩萨的善根，并观想这些善根都成熟在众生的身上。据说，这就是大乘修心法的意义之一。堪布说，所谓的修心，就是要贬低自己，尊重众生。贬低自己，是因为从无始以来，让我们遭受痛苦的就是这个珍爱自我的魔鬼，所以要摧毁这个根本。要深入理解其意义。修习尊重众生，就是不要舍弃三界轮回中的一切众生。因为一切众生都是慈爱的父母，所以要修习尊重众生。要毫不吝惜身语意的付出，利益众生。 以下是关于以食物为助缘的修心法。如果想实践格西敦巴的教言，为了让施主圆满福德资粮，或为了消化他人的信施食物，就要依靠食物来进行修心。
English
Should practice (exchanging self and others).' Thus it is said. In general, the meaning of these verses is that the root cause of wandering in samsara is the eighty-four thousand afflictions. If these afflictions are summarized, there are six. The root affliction or the twenty near afflictions, the root of which is self-grasping. Because there is nothing that inherently exists, but we grasp it as 'I', and therefore argue endlessly. The virtuous deeds done in this life turn into evil deeds because of self-grasping; the evil deeds done cause suffering because of self-grasping. This is all because of arguing with oneself. If self-grasping is not abandoned from now on, one will continue to wander in samsara like this, and suffer in the three times of past, present, and future. Therefore, do not doubt that this self-cherishing demon is 'I'. Everything is because of arguing with self-grasping. There is nothing that is seen, heard, or thought that is not put into action. Because one is already accustomed to samsara, there is nothing to be attached to for long, so one must abandon all the good things one possesses now. One should think of giving to Bodhisattvas, giving for the benefit of oneself and others, relaxing, letting go, abandoning, destroying, destroying, abandoning. One should not abandon all sentient beings. Because all sentient beings are loving parents, one should bear the sins of sentient beings in the causal stage, and the suffering in the resultant stage, just like scraping dirt off leather with a knife, and then visualize these sins and suffering maturing on oneself. Visualize one's own happiness and virtuous deeds maturing on sentient beings. Practice this repeatedly. One should also joyfully accept the roots of virtue of the Buddhas and Bodhisattvas, and visualize these roots of virtue maturing on sentient beings. It is said that this is one of the meanings of the Mahayana mind training. Khenpo said that the so-called mind training is to belittle oneself and respect sentient beings. Belittling oneself is because the demon that cherishes the self is what has caused us to suffer from beginningless time, so one must destroy this root. One must deeply understand its meaning. Practicing respecting sentient beings is not abandoning all sentient beings in the three realms of samsara. Because all sentient beings are loving parents, one should practice respecting sentient beings. One should not spare the efforts of body, speech, and mind, and benefit sentient beings. The following is about mind training that relies on food as an aid. If one wants to practice the teachings of Geshe Tonpa, in order to allow the patron to complete the accumulation of merit, or in order to digest the food offered by others, one must rely on food to practice mind training. --------------------------------------------------------------------------------