Tibetan
ཛིན་རྟོག་ལ། རྫས་འཛིན་རྟོག་པ་ དང་། བརྟགས་འཛིན་རྟོག་པ་གཉིས། །དང་པོ་ནི། ཐེག་ཆེན་གྱི་མཐོང་སྤང་ཉོན་སྒྲིབ་དང་རང་ཡུལ་གང་ཟག་དང་ཆོས་གང་རུང་རྫས་ཡོད་ལ་དམིགས་ནས་འཛིན་པ་པོ་བདེན་པར་ཞེན་པའི་ཐེག་ཆེན་གྱི་ མཐོང་སྤངས་རྟོགས་པ་དང་དོན་གཅིག གཉིས་པ་ནི། རང་ཡུལ་གང་ཟག་དང་ཆོས་གང་རུང་བརྟགས་ཡོད་ལ་དམིགས་ནས་འཛིན་པ་པོ་བརྟགས་པ་ཙམ་དུ་མངོན་པར་ཞེན་པའི་ཐེག་ཆེན་གྱི་མཐོང་སྤང་རྟོགས་ པ་དོན་གཅིག ཐེག་ཆེན་སྒོམ་ལམ་གྱི་སྤང་བྱ་ཤེས་སྒྲིབ་གཙོ་ཆེར་སྤངས་བ་ཡིན་ཏེ་སློབ་དཔོན་སེང་གེ་བཟང་པོས། མཐོང་བས་སྤང་བྱའི་ཉོན་མོངས་རྣམས། །ཐམས་ཅད་ཡང་དག་ཟད་བྱས་ནས། །ཤེས་བྱའི་ སྒྲིབ་པ་སྤོང་བའི་ཕྱིར། །བསྒོམ་པ་ལ་ནི་རབ་ཏུ་སྦྱོར། །ཞེས་གསུང་པ་ལྟར་རོ།། །།
Chinese
仁达瓦问道：‘实执分别和假立执分别有何区别？’ 回答：‘第一种是：以大乘道的见道所断的烦恼障，以及其各自的对境——补特伽罗（梵文：Pudgala，补特伽罗，又称‘人’或‘有情’）和法中的任何一种实有为对境，而执著于实有的执著，与大乘道的见道所断的证悟相同。 第二种是：以其各自的对境——补特伽罗和法中的任何一种假立有为对境，而执著于仅仅是假立的显现的执著，与大乘道的见道所断的证悟相同。 大乘修道所断主要是所知障，正如狮子贤论师所说：‘通过见道完全灭尽所有应断的烦恼后，为了断除所知障，应精进修习。’
English
Rendawa asked: 'What are the differences between the conceptualization of grasping at the real and the conceptualization of grasping at the imputed?' Answer: 'The first is: the afflictive obscurations to be abandoned by the path of seeing in the Mahayana, and the grasping that apprehends any of its respective objects—Pudgala (梵文：Pudgala，补特伽罗，Person or sentient being) and phenomena—as truly existent, is the same as the realization to be abandoned by the path of seeing in the Mahayana. The second is: the grasping that apprehends any of its respective objects—Pudgala and phenomena—as imputedly existent, and clings to the mere appearance of imputation, is the same as the realization to be abandoned by the path of seeing in the Mahayana. What is primarily abandoned by the path of meditation in the Mahayana is the cognitive obscuration, as the master Simhabhadra said: 'Having completely exhausted all the afflictions to be abandoned by seeing, in order to abandon the cognitive obscurations, one should diligently apply oneself to meditation.' --------------------------------------------------------------------------------