Tibetan
་ལ་མིག་དང་སེམས་མི་གཏོད་པར་ནམ་མཁའ་རྟོག་མེད་དུ་བཞག་པ་ཁོ་ན་ཆེད་དུ་དགོས། བསམ་གཏན་ནི། ལུས་གནད་ངག་གནད་སྔ་མ་དང་འདྲ། སེམས་གནད་སྟོང་གཟུགས་ཀྱི་སྣང་བ་གང་གསལ་གཅིག་ལ་སེམས་བཟོ་མེད་གསལ་རིག་དང་ལྟ་སྟངས་བཅས་ཆེ་རེ་གཏད། ལྟ་མཁན་མཐོང་མཁན་གྱི་རིག་པ་རང་ངོ་ཤེས་ཙམ་ལ་དགག་སྒྲུབ་མེད་པར་བཞག་པས་ཤེས་པ་ནང་དུ་མ་ལུས། སྣང་བ་ཕྱི་རུ་མ་ལུས། བརྗོད་མེད་སྤྲོས་བྲལ་ལ་ངོ་ཤེས་ཀྱི་དྲན་པ་རྒྱུན་ཆགས་པ་ནི་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཡན་ལག །སྟོང་གཟུགས་རང་སེམས་ཀྱི་སྣང་ཆར་མྱོང་བ་རྟོག་པའི་ཡན་ལག །དེའང་ཡུལ་ཡུལ་ཅན་སོགས་སྤྲོས་མཚན་ཐམས་ཅད་ལས་འདས་པར་ཤེས་པ་སྤྱོད་པའི་ཡན་ལག་ལུས་སེམས་ལ་སྔར་མེད་བདེ་བས་ཁྱབ་པ་བདེ་བའི་ཡན་ལག །ཏིང་ངེ་འཛིན་ཉིད་བདེ་བར་ཤར་བ་གཡོ་མེད་བདེ་བ་ཤིན་ཏུ་སྦྱོང་བའི་ཡན་ལག་སྟེ། ཡན་ལག་ལྔ་ཆར་ཡར་ལྡན་ཏུ་རྫོགས་ པ་ན་བསམ་གཏན་གྱི་རྣལ་འབྱོར་རྫོགས་པ་ཡིན་ཞིང་། ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པའི་རྟགས་ཀྱང་། འོད་འཕྲོ་བ། ཕྲ་བ། འཚེར་བ། འདར་བ། གཞིག་དཀའ་བ་སྟེ་ཆོས་ལྔ་ལྡན་གྱི་ཐིག་ལེའི་དབུས་སུ་སངས་རྒྱས་ཀྱི་གཟུགས་བརྙན་དུ་མ་ཅན་གྱིས་མཚན་པའི་གཟུགས་སྒྲ་དྲི་རོ་རེག་བྱ་རྡོ་རྗེའི་སྣང་བརྙན་སྣ་ཚོགས་པ་འཆར་བས། ཀུན་རྫོབ་ལས་སྣང་སྒྱུ་མ་ལྟ་བུར་རང་ཤུགས་སུ་རྟོགས་པའོ། །འདི་སྐབས་ཐོག་མར་སྟོང་གཟུགས་གཏད་པ་དེར་མི་བརྟན་ཡལ་ཡོལ་བྱེད་ན་དེའི་རྗེས་སུ་མི་འབྲང་བར་ལྟ་སྟངས་རིག་པ་ཐོག་མར་གང་དུ་གཏད་པ་དེ་ཀར་གཟིར་བས་རིམ་གྱིས་སེམས་གཏོད་པ་དེར་སྟོང་གཟུགས་འདུས་ཤིང་བརྟན་པ་ཐོབ་པ་འོང་བས་འདི་གལ་ཤིན་ཏུ་ཆེ། ཤེས་རབ་ཀྱི་ཡན་ལག་སྐྱེས་ནས་ཐོག་མར་རྡེའུ་ནག་པོ་ལྟ་བུ་མིག་ལམ་དུ་མི་གཟན་པའི་དངོས་པོ་ཆུང་ངུའི་ལས་སྣང་དང་བསྲེས་ལ་གོམས་ནས་ལས་སྣང་རྒྱ་ཇེ་ཆེར་བསྲེས་པས་མཐར་སྣང་བ་ཐམས་ཅད་སྟོང་གཟུགས་སུ་འཆར་བར་འགྱུར་བའི་སྒྲ་སོགས་ལའང་དེ་བཞིན་དུ་བསྲེའོ། །སྟོང་གཟུགས་ལ་བརྟན་པ་མ་ཐོབ་ན་མཉམ་བཞག་ཏུ་སོར་སྡུད་ཁོ་ན་ལ་གཟིར། རྗེས་ཐོབ་ཏུ་ལས་སྣང་གང་རུང་ལ་ཆེ་རེ་ལྟ་བའི་མཐོང་བྱ་མཐོང་བྱེད་དབྱེར་མེད་པའི་རང་བཞིན་གསལ་ལ་ངོས་བཟུང་མེད་པ་དེ་རང་ངོ་ཤེས་ཙམ་བྱས་ཏེ་བསྐྱང་བར་བྱའོ། །འདི་སྐབས་རྣམས་སུ་ཡེ་ཤེས་ཕེབས་པའི་ལུས་ཉམས་ ངག་ཉམས་སེམས་ཉམས་བྱུང་ཚེ་སྨྱོ་བ་དང་རླུང་ནད་སོགས་སུ་བཟུང་ནས་བཅོས་བྱས་ན་གེགས་ཤིན་ཏུ་ཆེ་བས་ཉམས་བྱུང་རྒྱལ་དུ་བསྐྱངས་ན་ལེགས་པའི་ཡོན་ཏན་ཡར་ངོའི་ཟླ་བ་ལྟར་འཕེལ་ལ། སྤྱིར་ཐུན
Chinese
不要将眼睛和心专注于任何事物，只需要将天空置于无念状态。禅定是，身体要点和语言要点与之前相同。心的要点是，对于任何清晰显现的空性之相，都要以无造作的明觉和观看方式专注。仅仅认识到观看者和见者的觉性，不作肯定或否定地安住，这样，知识不会停留在内部，显现也不会停留在外部。在不可言说、离戏论的状态中，持续不断地忆念自性，这是智慧的支分。在空性之相中体验自心的显现，这是分别念的支分。并且，了知一切对境、有境等戏论之相皆已超越，这是行为的支分。身心充满前所未有的喜乐，这是喜乐的支分。禅定本身显现为喜乐，无动摇的喜乐是极度串习的支分。当五支全部圆满具备时，禅定的瑜伽就圆满了。其共同的征相是：发光、微细、闪耀、颤动、不可摧毁，即具足五法的明点中央，显现由诸多佛像所标识的色、声、香、味、触，以及金刚的各种影像，从而自然而然地了悟到世俗的显现犹如幻象。此时，如果最初专注的空性之相不稳定而摇摆不定，就不要追随它，而是要坚持最初专注的观看方式和觉性，逐渐地，空性之相就会融入并稳定下来，这一点至关重要。在生起智慧的支分后，首先要将如黑石般微小而不引人注目的事物与业相混合并习惯，然后逐渐扩大业相的混合范围，最终，一切显现都会转化为空性之相，声音等也是如此。如果未能获得空性的稳定性，就只专注于在等持中收摄。在后得位中，对于任何业相，都要以广阔的视野来观察，清晰地认识到能见与所见无二的自性，并保持这种状态。在这些时候，如果出现智慧降临的身验、语验、心验，如果将其视为疯狂或风病等并加以治疗，就会产生极大的障碍，如果任其自然发展，就能像上弦月一样增长功德。总的来说。
English
Do not fixate your eyes and mind on anything; simply let the sky remain in a state of non-thought. As for meditation, the key points of body and speech are the same as before. The key point of mind is to focus intently, with un fabricated clarity and awareness, on whichever clear appearance of emptiness arises. By merely recognizing the awareness that is the seer and the seen, and remaining without affirmation or negation, knowledge does not remain within, and appearances do not remain without. In the state of inexpressibility and freedom from elaboration, the continuous remembrance of self-recognition is a branch of wisdom. Experiencing the appearances of one's own mind as emptiness is a branch of conceptualization. Furthermore, knowing that all elaborations and characteristics, such as objects and subjects, are transcended is a branch of conduct. Being pervaded by unprecedented bliss in body and mind is a branch of bliss. The very arising of samadhi as bliss, unwavering bliss, is a branch of intense cultivation. When all five branches are fully complete, the yoga of meditation is perfected. The uncommon signs are also: radiating light, being subtle, shimmering, trembling, and being indestructible—that is, in the center of the bindu endowed with the five qualities, various images of the Buddha, along with manifold vajra-like reflections of form, sound, smell, taste, and touch, will appear, and thus the appearances of conventional reality will be spontaneously realized as being like illusions. At this time, if the emptiness that is initially focused upon is unstable and wavering, do not follow it; instead, persist with the way of seeing and the awareness that was initially focused upon. Gradually, the emptiness will coalesce and become stable in that which the mind is focused upon, so this is extremely important. Once the branch of wisdom has arisen, first mix it with the activities of small, inconspicuous objects, such as a black pebble, and become accustomed to it. Then, gradually mix it with increasingly larger activities, until eventually all appearances transform into emptiness. Do the same with sounds and so on. If stability in emptiness has not been attained, then focus solely on gathering inward in equipoise. In the post-meditation state, observe any activity with a broad perspective, clearly recognizing the nature of the inseparability of the seer and the seen, which is clear and without conceptualization, and maintain that state. During these times, if experiences of the body, speech, or mind arise as signs of the arrival of wisdom, it would be a great obstacle to regard them as madness or wind disorders and treat them accordingly. It is better to let the experiences run their course, as the qualities will increase like the waxing moon. In general.