Tibetan
ས་མེད་ཡིད་ཀྱི་བྱུང་ཚོར་བཟང་ངན་རྣམས་མ་རྟོགས་པས་འཆིང་བྱེད་དུ་གྱུར་ཅིང༌། དེའི་དབང་གིས་འཆི་བདག་དང༌། ཉོན་མོངས་པ་དང༌། ཕུང་པོའི་བདུད་དུ་གྱུར་ཅིང༌། ལམ་གྱི་ཡོན་ཏན་ཕྲ་བ་ལ་རགས་པས་དགའ་བྲོད་དུ་འཛིན་པ་ནི་ལྷའི་བུའི་བདུད་དེ། འདི་རྣམས་ཐམས་ཅད་ཡང་དག་པ་མ་ཡིན་པའི་རྟོག་པ་ལས་བྱུང་བར་ཤེས་ནས་དེའི་གཉེན་པོར། རྣམ་པར་རྟོག་པ་སྤྲོས་པ་མེད་པ། དོན་དམ་པ་ལ་ལྷ་དང་འདྲེའི་གནོད་བྱ་གནོད་བྱེད། བདག་དང་གཞན་དང་འཁོར་བ་དང་མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་གར་ཡང་གྲུབ་པ་མེད་ཅིང༌། ཀུན་རྫོབ་ཏུ་ཡང་མི་རྟོག་པ། རང་བཞིན་མེད་བཞིན་དུ་སྣང་བ། དཔེར་ན་རྨི་ལམ་ལྟ་བུའོ། །ཞེས་ཤེས་པར་བྱས་ནས། མི་རྟོག་མི་དཔྱོད་མི་སྤྲོ་མི་བསྡུ་བར་བསྒོམ་པར་བྱའོ། །འདི་ལ་གནས་ན་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ དགོངས་པ་ཡིན་པར་མདོ་རྒྱུད་ཐམས་ཅད་ནས་གསུངས་སོ། །དེ་ནི་སྒོམ་དྲན་པ་མེད་ཅིང་ཡིད་ལ་བྱར་མེད་པའི་གདམས་ངག་གོ །གཉིས་པ་ལུས་སེམས་བྲལ་བའི་མན་ངག་ནི་གཉིས་ལས། བྱིན་རླབས་ནམ་མཁའ་སྒོ་འབྱེད་ནི་གཞན་དུ་ཤེས་སོ། །རྒྱུན་དུ་བསྒོམ་པ་ནི། ལུས་གནད་ཅི་བདེའམ་ལངས་པ་ལ་སོགས་པ་བྱ་སྟེ། རང་གི་རྐང་མཐིལ་དུ་རླུང་སེམས་ཀྱི་ངོ་བོ་ཐིག་ལེ་དཀར་པོ་སྣང་ལ་རང་བཞིན་མེད་པ་ཆུ་ནང་གི་ཟླ་བ་ལྟ་བུ་བྱ་སྒོང་ཙམ་གཅིག་བསྒོམ་སྟེ། དེ་རིམ་གྱིས་སྤྱི་བོ་ནས་རྒྱངས་ཀྱིས་ཐོན་ནམ་མཁའ་ལ་བསྲེ་ཞིང་ཕཊ་ཅེས་བརྗོད་ནས། རྣམ་པར་རྟོག་པ་གང་ཡང་ཡིད་ལ་མི་བྱེད་པའི་ངང་དུ་སྤྱོད་ལམ་རྣམ་བཞི་ཅི་བྱེད་ཀྱང༌། རྣམ་པར་མི་རྟོག་པ་དེ་ལས་མ་གཡོས་པར་བྱའོ། །དེ་ནི་ལུས་སེམས་ཕྲལ་བའི་གདམས་ངག་གོ །ད་ནི་གསུམ་པ་ཉམས་ལེན་ཕུང་པོ་གཟན་དུ་བསྐྱུར་བ། རྣམ་རྟོག་སྤྲོས་པའི་སྤྱོད་པ་གཉིས་ལས། རྩ་བ་དང་ཡན་ལག་གོ །དང་པོ་ནི་ལས་དང་པོ་པ་རྣམས་ཉམས་སུ་ལོན་པའི་ཚེ། ཡ་ང་བ་དང༌། བག་ཚ་བ་དང༌། ལྷ་འདྲེའི་རྟོག་པ་ལ་སོགས་པ་བྱུང་བའམ། ལུས་ལ་ཞེན་ཅིང་ཆགས་པ་བྱུང་ན་སྤྱི་གཟན་དུ་བསྐྱུར་བ་སྟེ། དེའང་རང་གི་ལུས་འདི་དཀར་ལ་ཟླུམ་པ། བློས་ཅི་ཙམ་ལྕོགས་པ་བསྒོམ་སྟེ། མདུན་དུ་བདག་ལ་གནོད་པར་བྱེད་པའི་མི་མ་ཡིན་པས་གཙོར་བྱས་པའི་སྡེ་བརྒྱད་ལན་ཆགས་ལ་སོགས་པ་ཐམས་ཅད་གསལ་བར་བསྒོམས་ཏེ་འདུན་པ་བྱ་བ་ནི། བདག་གིས་འཁོར་བ་ཐོག་མ་མེད་པ་ནས་མ་རིག་པའི་དབང་གིས་ལུས་གྲངས་མེད་པ་བླངས་ཀྱང༌། དོན་མེད་ཁོ་ནར་གྱུར་ལ། ད་རེས་ཀྱང་ལུས་འདི་སྤྱི་བོའི་གཙུག་ནས་རྐང་མཐིལ་གྱི་བར་དུ། མི་གཙང་བའི་རྫས་སུམ་ཅུ་སོ་ག
Chinese
不了解无处安放之心的好坏感受，便会成为束缚。受其影响，则会成为死主、烦恼和蕴魔。将道之细微功德执为粗大而沾沾自喜，乃天子魔。知晓这一切皆由非真实的分别念而生，故修其对治：无有分别戏论，于胜义谛中，天与魔的能害所害，自他、轮回、涅槃，任何也无成立。于世俗中亦不分别，虽无自性却显现，譬如梦境。如是知晓后，当修不思、不察、不散、不摄。安住于此，即是佛之密意，一切经续皆如是说。此乃无有忆念、无有作意的窍诀。第二，身心分离之口诀有二，加持虚空开门已于他处知晓。恒常修习者，身之要点在于舒适或站立等。于自身足底观想风心之本体，白色明点，显现而无自性，如水中之月，如鸟卵般大小。此后，逐渐从头顶放射而出，融入虚空，念诵“ཕཊ་”（藏文，梵文天城体：फट，梵文罗马拟音：phaṭ，汉语字面意思：啪）。无论行住坐卧，皆不于意念中作任何分别，安住于不分别之中。此乃身心分离之口诀。现在是第三，将修法之蕴抛作食物，分别戏论之行 दो，即根本与支分。初学者于修持时，若生恐惧、羞怯、或生起对神鬼之分别念等，或对身体产生执着与贪恋，则应将自身抛作食物。观想自身洁白圆润，尽己所能。于前方，清晰观想以危害自己的非人为首之八部众、债主等一切众生，并生起如下意念：我自无始轮回以来，因无明之故，已取无数之身，然皆毫无意义。今生亦复如是，此身自头顶至足底，充满三十六种不净之物
English
Not understanding the good and bad feelings that arise from the unplaced mind becomes a binding. Under its influence, one becomes the Lord of Death, afflictions, and the demon of the aggregates. Taking delight in the subtle qualities of the path as being coarse is the demon of the sons of gods. Knowing that all of these arise from unreal thoughts, one should practice their antidote: the absence of conceptual elaboration. In the ultimate truth, there is no established entity of gods and demons as harming and being harmed, self and other, samsara and nirvana. Even in the relative truth, there is no conceptualization; it appears without inherent existence, like a dream. Having understood this, one should meditate without thinking, without examining, without scattering, and without gathering. Abiding in this is the intention of the Buddhas, as stated in all the sutras and tantras. This is the instruction of having no mindfulness and no mental activity. Secondly, the instruction of separating body and mind has two parts. The blessing of opening the door to the sky is known elsewhere. For constant meditation, the key point of the body is to be comfortable, whether sitting or standing. At the soles of one's feet, visualize the essence of wind and mind as a white bindu, appearing but without inherent existence, like the moon in water, about the size of a bird's egg. Then, gradually radiate it from the crown of the head, merging into the sky, and say "ཕཊ་" (Tibetan, Devanagari: फट, Romanized Sanskrit: phaṭ, Literal Chinese meaning: snap). Whatever one does in the four activities (walking, standing, sitting, lying down), one should not engage in any conceptualization in the mind, remaining unmoved from that non-conceptual state. This is the instruction of separating body and mind. Now, the third is abandoning the aggregates of practice as food, the activity of conceptual elaboration, which has two aspects: the root and the branches. Firstly, when beginners experience fear, shyness, or thoughts of gods and demons, or if attachment and clinging to the body arise, one should abandon oneself as food. Visualize one's own body as white and round, as much as one can imagine. In front, clearly visualize all beings, primarily the eight classes of non-humans who harm oneself, karmic creditors, and so on, and generate the following intention: From beginningless samsara, due to ignorance, I have taken countless bodies, but they have all been meaningless. Even in this life, this body, from the crown of the head to the soles of the feet, is full of thirty-six impure substances.
Tibetan
ཉིས་ལས་གྲུབ་པ་མྱུར་དུ་འཇིག་པ་འདི་ལ། ད་རེས་སྙིང་པོ་བླང་བའི་ཕྱིར་དང༌། བདག་དང་ནམ་མཁའི་མཐའ་ དང་མཉམ་པའི་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད། སྦྱིན་པའི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར། ལུས་ཀྱི་སྦྱིན་པ་བྱའོ་སྙམ་དུ་བྱས་ནས། གདོན་དེ་རྣམས་ཀྱི་དཀྱིལ་དུ་རང་གི་མགོ་བོ་བཅད་དེ་བསྐྱུར་བར་བསམ། དེ་བཞིན་དུ་དོན་ལྔ་སྣོད་དྲུག །ཡན་ལག་དང་ཉིང་ལག་ལ་སོགས་པ་ཐམས་ཅད་བསྐྱུར་ནས་བཏང་བས། ཤ་ལ་དགའ་བ་ཤ་ཟོ། ཁྲག་ལ་དགའ་བ་ཁྲག་འཐུང༌། རུས་པ་དང༌། པགས་པ་དང༌། རྐང་དང༌། གླད་པ་དང༌། དབང་པོ། དོན་སྣོད་ལ་སོགས་པ་ལ་དགའ་བ་རྣམས་ལ་དེ་བྱིན་ནས་ཐོབ་པར་བསམས་ཏེ། དེ་ནས་སྦྱིན་པའི་ཡུལ། སྦྱིན་བྱེད་བདག །སྦྱིན་རྒྱུ་ལུས་ཐམས་ཅད་མི་དམིགས་པའི་ངང་དུ་མཉམ་པར་བཞག་གོ །འདི་ནི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣམས་ཀྱི་སྤྱོད་པ་སྟེ། སྡུད་པ་ལས། མགོ་དང་རྐང་ལག་གཏོང་ཞིང་ཞུམ་པའི་སེམས་ཀྱང་མེད། །ཆོས་རྣམས་ཐམས་ཅད་སྟོང་ཞིང་ཡ་མ་བརླར་ཤེས་ནས། །བདག་གི་ཤ་ཡང་ཡོངས་སུ་གཏོང་ལ་དགར་འགྱུར་ན། །དེ་ཚེ་ཕྱི་རོལ་དངོས་པོ་གཏོང་བ་སྨོས་ཅི་དགོས། ཞེས་སོ། །འདི་ནི་སྤྱི་གཟན་དུ་བསྐྱུར་བའོ། །བྱེ་བྲག་གཟན་དུ་བསྐྱུར་བ་ནི། ན་ཚ་ལ་སོགས་པ་གང་བྱུང་བ་དེ་དང་དེ་དམིགས་པས་བཅད་ཅིང་ལན་མང་དུ་བསྐྱུར་བའོ། །རྗེས་གནས་ལུགས་ཀྱི་སྟེང་དུ་གོང་ལྟར་བཞག་གོ །གཉིས་པ་དེའི་ཡན་ལག་ནི་བོགས་འདོན་པ་དང༌། ནད་གདོན་ལ་སོགས་པ་བར་ཆད་བསལ་བའི་ཕྱིར་གཉན་ཁྲོད་བསྐོར་ན། འཁྲུལ་གཅོད་དང་གནད་ཐེམས་བདུན་པ་ལས་འབྱུང་བ་བཞིན་ཉམས་སུ་བླང་སྟེ། དེ་ཡང་གནས་མི་མ་ཡིན་རྒྱུ་བའི་སའམ་འགྲོ་ས་དེར་འགྲོ་བའི་ཚེ། རབ་ཀྱིས་ས་སྲོས་ནས་ཚམ་ཚོམ་མེད་པར་འགྲོ། །འབྲིང་གིས་ཉིན་པར་འགྲོ་ཞིང་གར་བདེར་བསྡད། ཐ་མས་ལེགས་པར་བརྟགས་ཏེ་བསྡད་པར་བྱའོ། །སྤྱིར་རྣམ་རྟོག་གིས་ བདག་གཞན་དང༌། ལྷ་འདྲེ་དང་སྐྱོན་ཡོན་དུ་འཛིན་པ་མ་ཆོད་ན་གཉན་སར་ཕྱིན་ཡང་དགོས་པ་མེད་ལ། རྣམ་རྟོག་ཆོད་ན་གང་དུ་བསྡད་ཀྱང་འདྲ་མོད་ཀྱིས། འོན་ཀྱང་ལྷ་འདྲེ་གཏུམ་པོ་གནས་ས་དེ་རྣམས་སུ་ཕྱིན་པས། དེ་མ་བཟོད་དེ་ཁོ་ཟན་དུ་བྱས་ཀྱིས་དོགས་ནས་ཆོ་འཕྲུལ་དུ་མ་འབྱུང་སྟེ། དེ་ལ་རབ་ཀྱིས་སེམས་ཀྱི་ཆོ་འཕྲུལ་དུ་ཤེས་པས་བདེན་མེད་དུ་བཞག །འབྲིང་གིས་ལུས་སེམས་དབྲལ། ཐ་མས་གཟན་དུ་བསྐྱུར་བ་གོང་བཞིན་བྱས་ནས་ཉམས་སུ་བླངས་པས། རྐྱེན་དངོས་གྲུབ་ཏུ་འགྱུར། ཐམས་ཅད་སེམས་ཀྱི་ཆོ་འཕྲུལ་དུ་ཤེས་པས། གང་ལ་ཡང་མི་འཇིགས
Chinese
这个由二元对立所形成的、迅速崩坏的现象，现在为了获取其精华，以及为了我和与虚空无边的众生，圆满布施波罗蜜多，我决心行身体的布施。想象在那些魔鬼之中，自己砍下头颅并抛弃。同样地，五脏六腑、四肢等全部抛弃施舍。喜欢吃肉的就吃肉，喜欢喝血的就喝血。对于喜欢骨头、皮肤、腿、脑髓、感官、脏器等等的，就将这些布施给他们，并认为自己已经得到了。然后，将布施的对境、布施者自己、布施之物——身体，全部置于无所执着的境界中。这是菩萨们的行为。《摄颂》中说：舍弃头颅和手足，也没有丝毫的畏惧之心。通达诸法皆空，如幻如化。如果能欢喜地完全施舍自己的血肉，那么还用说施舍外在的财物吗？这是普遍的施舍食物。特殊的施舍食物是：对于发生的疾病等，观想并切断它，多次施舍。之后，在实相的境界中，如前一样安住。第二个分支是：为了消除障碍，如祛除邪祟、疾病等，在坟地中绕行，如《遣除错谬》和《要诀七法》中所说的那样修持。也就是，在非人游荡或前往的地方，最好在黄昏时毫无畏惧地前往；中等者在白天前往，随意安住；最下等者应仔细观察后再安住。一般来说，如果不能断除以分别念执着自我、他人、神鬼、缺点和优点，那么即使去了坟地也没有用。如果断除了分别念，那么住在哪里都一样。然而，如果去了凶猛的神鬼居住的地方，恐怕它们会无法忍受而将你当作食物，从而出现各种幻象。对此，最好是将这些视为心的幻象，安住在无实有中；中等者将身心分离；最下等者如前一样施舍食物并修持，这样逆缘也会转为成就。因为通达一切都是心的幻象，所以对任何事物都不会恐惧。
English
This phenomenon, formed by duality and quickly decaying, now, in order to obtain its essence, and for myself and all sentient beings equal to the extent of space, to perfect the paramita of generosity, I resolve to give the gift of my body. Imagine cutting off your own head and discarding it among those demons. Likewise, discard and give away all the five organs, six viscera, limbs, and so on. Those who like to eat meat, eat meat; those who like to drink blood, drink blood. To those who like bones, skin, legs, brains, senses, organs, and so on, give these to them and think that you have obtained it. Then, place the object of generosity, the giver himself, and the object of generosity—the body—all in a state of non-attachment. This is the conduct of bodhisattvas. The "Compendium" says: Giving up head, hands, and feet, there is no shrinking mind. Knowing all dharmas to be empty and like illusion, if one is happy to completely give away one's own flesh, then what need is there to mention giving away external objects? This is the general offering of food. The specific offering of food is: for whatever sickness or the like arises, visualize and cut it off, and offer it many times. Afterward, abide in the state of reality as before. The second branch of that is: in order to eliminate obstacles such as dispelling evil spirits and diseases, circumambulate in a charnel ground, practicing as it is said in "Cutting Through Delusion" and the "Seven Key Instructions." That is, when going to a place where non-humans roam or travel, it is best to go without hesitation from dusk; the intermediate goes during the day and stays wherever is comfortable; the lowest should carefully observe before staying. In general, if one cannot cut off the clinging to self, others, gods, demons, faults, and virtues with conceptual thoughts, then even going to a charnel ground is useless. If conceptual thoughts are cut off, then it is the same wherever one stays. However, if one goes to places where fierce gods and demons reside, there is a danger that they will be unable to bear it and will make you their food, thus causing various illusions to arise. To this, the best is to recognize these as illusions of the mind and abide in non-reality; the intermediate separates body and mind; the lowest offers food as before and practices, so that adverse conditions turn into accomplishment. Because all are known to be illusions of the mind, there is no fear of anything.