Tibetan
་སར་བཟུང་ཞིང་། བཞག་སར་བསྐྱང་ལ་མཐའ་གཉིས་སྤང་བར་བྱའོ། འདི་དག་གིས་སེམས་ཟིན་པར་འགྱུར་རོ། གལ་ཏེ་མ་ཟིན་ན། སྔར་བྱིན་རླབས་ཀྱི་དུས་སུ་བྱས་པའི་ཤིང་གི་རྩེ་མོར་འཇོག་པ་དང་། ཉི་ཟླའི་སྟེང་དུ་འཇུ་བ་ལ་སོགས་པ་ལ་སེམས་གཟུང་། དེས་ཀྱང་མ་ཟིན་ན་མདུན་གྱི་ནམ་མཁའ་དང་སྣ་ཡི་རྩེ་མོ་དང་། སྨིན་ཕྲག་དང་། ལྟེ་བ་ལ་སོགས་པའི་བར་དུ་སྤོས་ཤིང་སྔར་གྱི་གནད་གསུམ་གྱིས་སེམས་བཟུང་བར་བྱ་སྟེ། འདིས་ངེས་པར་སེམས་ཟིན་པར་འགྱུར་རོ། །སྤྱི་དོན་གཉིས་པ་སེམས་གདུལ་བའི་དང་པོ་སོང་སར་ཤོར་དུ་མི་གཞུག་པ་ནི། སེམས་གང་དུ་འགྲོ་ཡང་དྲན་པའི་ཐག་པས་བཏགས་ནས། དྲན་པས་མ་ཟིན་པའི་སེམས་རྐྱང་པར་ཤོར་དུ་མི་གཞུག །དྲན་པས་མ་ཟིན་ན་རྣམ་རྟོག་འཁོར་བའི་མཐར་ལྟུང་བ་ཡིན་ནོ། གལ་ལྟེ་དྲན་པས་མ་ཟིན་པ་བྱུང་ན། སེར་སར་ཤོར་བ་ཡིན་པས། གཉེན་པོ་བསྐྱེད་ལ་ཤོར་དུ་མི་གཞུག་གོ །གཉིས་པ་བཞག་སར་དལ་དུ་མི་གདུག་པ་ནི། སེམས་ག་སར་ལྟངས་ནས་ཞི་གནས་སུ་སོང་ན། ཉན་ཐོས་སུ་འགྱུར་པས་ན། སེམས་མ་ཐུལ་བ་ཡིན་པས། སྔར་སྨོས་པའི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་རྟེན་ནམ། ཀ་བའམ། བུམ་པ་ལ་སོགས་པ་གང་སེམས་ཐོན་འདུག་པ་དེ་ལས་བཏོན་ལ་གཞན་ལ་བཞག །དེ་བཞིན་དུ་སེམས་དར་གཅིག་ཀྱང་དལ་དུ་མི་གཞུག་པར་དམིགས་ པ་སྤོ་ཞིང་སེམས་ཞི་གནས་ཀྱི་དབང་དུ་མི་བཏང་བར་སེམས་འདུལ་བར་བྱའོ། གོང་འོག་ཏུ་ཐལ་དུ་མི་གཟུག་པ་ནི་སེམས་འཕྲོ་བ་དང་ཞི་གནས་གཉིས་ཀའི་དབང་དུ་མི་གཏོང་བ་སྟེ། མདོར་ན་གནས་པར་འདོད་ན་གནས་པའི་དབང་ཡང་ཡོད། འཕྲོ་བར་འདོད་ན་འཕྲོ་བའི་དབང་ཡང་ཡོད། གནས་པ་དང་འཕྲོ་བ་གཉིས་ཀའང་དྲན་པའི་ཐག་པས་ཟིན་པ་སྟེ། རང་ཇི་ལྟར་འདོད་པར་ཡོང་བ་ནི་སེམས་ཐུལ་བ་ཡིན་ནོ། སྤྱི་དོན་གསུམ་པ་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ལ་བློ་བཞག་པའི་དང་པོ་དཔེ་ལ་བསླབ་པ་གསུམ། འཁྲུལ་པའི་དུས། འཁྲུལ་པར་གོ་བའི་དུས་འཁྲུལ་པ་གཞི་མེད་དུ་ལོང་དུ་ཆུད་པའི་དུས་སོ། དང་པོ་ནི། སྒྱུ་མའི་དཔེ་བཅུ་གཉིས་ལ་བསླབ་པ་སྟེ། དང་པོ་ལུང་པ་ཐམས་ཅད་སྨིག་རྒྱུའི་ཆུ་ལ་ཆུས་ཁྱེར་བར་མཐོང་སྟེ། འདི་རྣམས་ནི་ཆུའི་རྒྱ་མཚོ་ཡིན་ནོ། སྙམ་པ་ནི་འཁྲུལ་པའི་དུས། དེ་ནས་མར་ཕྱིན་ཙམ་ན་ཆུ་མ་ཡིན་སྨིག་རྒྱུར་མཐོང་བ་སྟེ། འདི་ནི་ཆུ་མ་ཡིན་ལ་སྨིག་རྒྱུར་འདུག་གོ་སྙམ་པ་ནི་འཁྲུལ་པ་ནི་འཁྲུལ་བར་གོ་བའི་དུས། དེ་ནས་དྲུང་དུ་སླེབས་ཙམ་ན་སྨིག་རྒྱུ་ཡང་མི་དམིགས་ཏེ་འཁྲུལ་བ་གཞི་མེད་དུ་ཁོང་དུ་ཆུད་པའི་དུས་སུའོ། །དེ་བཞིན་དུ་
Chinese
应当抓住（心），应当守护已抓住的（心），应当舍弃两种边。这些能抓住心。如果不能抓住，就将心放在之前加持时所做的树顶上，或者放在抓住日月等上面。如果那样还不能抓住，就将心转移到前面的虚空、鼻尖、眉间、肚脐等处，用之前的三个要点抓住心，这样必定能抓住心。总义之二，调伏心的第一个是不让它跑到已去的地方：无论心去哪里，都要用正念的绳索系住，不要让没有正念抓住的心单独跑掉。如果正念没有抓住，就会堕入分别念轮回的尽头。如果正念没有抓住，就是跑到别处去了，要生起对治，不要让它跑掉。第二个是不让它在已住的地方迟缓：如果心散漫地跑到寂止中，就会变成声闻，所以心是没有调伏的。从之前所说的如来之像，或者柱子，或者瓶子等任何心所出的地方取出，放在别处。同样，一刹那也不要让心迟缓，要转移所缘，不要让心被寂止所控制，要调伏心。不要让它上下散乱，就是不要让心被散乱和寂止两者所控制。总之，如果想住，也有住的自主权；如果想散乱，也有散乱的自主权。安住和散乱都用正念的绳索抓住，像自己想要的那样，这就是心被调伏了。总义之三，在那如实性上安住心的第一个是学习三个比喻。迷惑之时，认识到迷惑之时，迷惑彻底融入无根之境之时。第一个是学习十二个幻化的比喻：第一个是看到所有的地方都被海市蜃楼的水淹没，认为这些是水的海洋，这是迷惑之时。然后稍微走近一点，看到不是水，而是海市蜃楼，认为这不是水，而是海市蜃楼，这是认识到迷惑之时。然后走到近处，海市蜃楼也消失了，迷惑彻底融入无根之境。
English
One should seize (the mind), one should guard the seized (mind), and one should abandon the two extremes. These will seize the mind. If it is not seized, then place the mind on the treetop made during the blessing time, or on grasping the sun and moon, etc. If that still doesn't seize it, then shift the mind to the space in front, the tip of the nose, between the eyebrows, the navel, etc., and seize the mind with the previous three key points. This will definitely seize the mind. The second general topic, the first of taming the mind, is not to let it run to where it has gone: wherever the mind goes, tie it with the rope of mindfulness, and do not let the mind that is not seized by mindfulness run away alone. If mindfulness does not seize it, it will fall to the end of the cycle of discursive thoughts. If mindfulness does not seize it, it means it has run elsewhere, so generate the antidote and do not let it run away. The second is not to let it be slow in the place where it has stayed: if the mind wanders and goes into calm abiding, it will become a Hearer, so the mind is not tamed. Take it out from wherever the mind has emerged, such as the image of the Thus-Gone One mentioned earlier, or a pillar, or a vase, etc., and place it elsewhere. Likewise, do not let the mind be slow even for a moment, but shift the object of focus, and do not let the mind be controlled by calm abiding, but tame the mind. Do not let it be scattered up and down, that is, do not let the mind be controlled by both scattering and calm abiding. In short, if you want to stay, you also have the autonomy to stay; if you want to scatter, you also have the autonomy to scatter. Both staying and scattering are seized by the rope of mindfulness, and it comes as you want it to be, which means the mind is tamed. The third general topic, the first of placing the mind on that suchness, is learning from three examples. The time of delusion, the time of recognizing delusion, the time when delusion is completely integrated into the groundless state. The first is learning from the twelve examples of illusion: the first is seeing all the places flooded by the water of mirages, thinking that these are oceans of water, this is the time of delusion. Then, as you get a little closer, you see that it is not water, but a mirage, thinking that this is not water, but a mirage, this is the time of recognizing delusion. Then, as you get closer, the mirage also disappears, and the delusion is completely integrated into the groundless state.
Tibetan
རྨི་ལམ་ན་དགྲ་དང་འཐབས་པ་དང་། གཉེན་དང་མཛའ་བ་དུ་མ་ཡོད་པ་ནི་འཁྲུལ་པའི་དུས། གནས་སྐབས་ཁ་ཅིག་ཏུ་རྨི་ལམ་གྱི་སྣང་བ་མ་འགགས་ལ། རྨི་ལམ་དུ་གོ་བ་ནི་འཁྲུལ་པར་གོ་བའི་དུས། གཉིད་སད་ཙམ་ན་སྣང་བ་ཐམས་ཅད་མེད་དེ་འཁྲུལ་པ་གཞི་མེད་དུ་ཁོང་དུ་ཆུད་པའི་དུས་སོང་། དེ་བཞིན་སྒྱུ་མ་དང་། ཆུ་ཟླ་དང་། དྲི་ཟའི་གྲོང་ཁྱེར་དང་། འཇའ་ཚོན་དང་། སྤྲིན་དང་། གློག་དང་། བག་ཆ་དང་། འཕྲོག་པའི་ཟླ་བའི་གྲོང་ཁྱེར་ལ་སོགས་པ་ལའང་སྦྱར་ཞིང་། སྒྱུ་མའི་དཔེ་རྣམས་ལ་ངེས་ཤེས་ཁྱད་པར་ཅན་བསྐྱེད་པར་བྱའོ། །དེ་ནས་དོན་ལ་སྦྱར་བར་བྱ་སྟེ། དེ་ལ་གཉིས། དྲན་སྣང་ལ་སྦྱར་བ་དང་། དམིགས་པ་ལ་བསླབ་པའོ། །དང་པོའང་ཉོན་མོངས་པ་གང་དྲག་ལྟས་ལ་ཞེ་སྡང་ལྟ་བུ་སྐྱེས་པའི་དུས་སུ་དག་ལ་སོགས་པ་བསད་པའམ་འཆིང་བའི་བློ་དྲག་པོ་ བྱུང་ན་དེ་ནི་འཁྲུལ་པའི་དུས། དེ་ནས་དར་གཅིག་ན་ཉོན་མོངས་པ་ཞི་སྟེ་འཁྲུལ་བར་གོ་བའི་དུས། དེ་ནས་དེར་མི་བདེན་པར་རྟོགས་ནས་འཁྲུལ་པ་གཞི་མེད་དུ་ཁོང་དུ་ཆུད་པའི་དུས་སོ། དེས་ན་ཞེ་སྡང་ནི་རང་གི་སེམས། སེམས་དེ་རྒྱུ་རྐྱེན་ལས་བྱུང་བས་སྒྱུ་མ། སྒྱུ་མ་བརྟགས་ན་མ་རྙེད་པ་རང་བཞིན་མེད་པ་སྟེ། ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་ཡི་གེ་མེད་པའོ། །དེ་ལ་ཡི་གེ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་རྣམ་རྟོག་ཡིན། བརྗོད་པ་ཡིན་པས། རྣམ་རྟོག་མེད་ཅིང་བརྗོད་དུ་མེད་པ། བརྗོད་པ་དང་བྲལ་བ་ལ་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་ཡི་གེ་མེད་པ་ཞེས་བྱའོ། །དེ་བཞིན་དུ་ཉོན་མོངས་པ་སོ་སོ་ལ་སྦྱར་ཞིང་བསྒོམ་པར་བྱའོ། །གཉིས་པ་དམིགས་པ་ལ་བསླབ་པ་ནི། འཆིང་བྱེད་ཀྱི་ལུས་སེམས་གཏོང་། འཛིན་པའི་ལོངས་སྤྱོད་བཏང་། རྣམ་གྲངས་གཞན་ལ་བསླབ་པའོ། །དང་པོ་ནི་མདུན་གྱི་ནམ་མཁར་བླ་མ་དང་ཡི་དམ་གྱི་ལྷ་སྤྱན་གྲངས་ལ། དགྲར་འཛིན་པ་དང་། གཉེན་ཏུ་འཛིན་པ་དང་། རང་གི་ལུས་ཀྱང་དུམ་བུར་གཏུབས་ལ་དབུལ་ཏེ། དེ་རྣམས་ཀྱང་སེམས། སེམས་སྒྱུ་མ། སྒྱུ་མ་རང་བཞིན་མེད་པ་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་ཡི་གེ་མེད་པ་ལ་བློ་སྦྱར་རོ། །དེ་བཞིན་དུ་ལོངས་སྤྱོད་ཐམས་ཅད་ཀྱང་གཏང་ལ་ཡང་ཡི་གེ་མེད་པ་ལ་བློ་སྦྱར་རོ། །གསུམ་པ་རྣམ་གྲངས་གཞན་ལ་བསླབ་པ་ནི། འོག་དམྱལ་བའི་ཞིང་ཁམས་སུ་ཕྱིན་ལ་བཙོ་བསྲེག་གི་སྡུག་བསྔལ་ཉམས་སུ་མྱོང་བར་བྱ། ཡང་དེ་ལས་ཐར་བར་བྱས་ལ། དེ་སེམས། སེམས་སྒྱུ་མ། སྒྱུ་མ་རང་བཞིན་མེད་པ། དེའང་ཡི་གེ་མེད་པ་ལ་བློ་སྦྱར་བར་བྱའོ། །ཡང་འོག་གི་སངས་རྒྱས་འབུམ་གཟིགས་དང་། སྟེང་གི་སངས་རྒྱས་རྣམས་པར་སྣང་མཛ
Chinese
梦中与敌人战斗，与亲友相聚，是迷惑之时。有时梦境的显现不会停止，梦中的理解是迷惑的理解之时。一旦醒来，一切显现都消失了，那是彻底领悟迷惑毫无根基之时。同样，也应应用于幻术、水月、乾闼婆城、彩虹、云、闪电、化妆、海市蜃楼等。应对幻术的例子生起特殊的定解。然后，应将此应用于实际，这有二：应用于忆念显现和修习所缘。第一，无论哪种烦恼强烈，比如生起嗔恨之时，产生杀害或束缚他人等的强烈念头，那是迷惑之时。然后，过一会儿，烦恼平息，那是理解为迷惑之时。然后，认识到那是不真实的，那是彻底领悟迷惑毫无根基之时。因此，嗔恨是自己的心，心由因缘而生，故是幻术。如果分析幻术，则无法找到，是无自性的。即大手印无字（藏文：ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་ཡི་གེ་མེད་པ་）。所谓“字”，是指分别念，因为是可以表达的。无分别念且不可表达，远离表达，称为大手印无字。同样，应将此应用于各种烦恼并进行修习。第二，修习所缘，即舍弃束缚之身心，舍弃执着的受用，修习其他种类。第一，在面前的虚空中，迎请上师和本尊，将他们视为敌人和亲友，甚至将自己的身体也切成碎片来供养。那些也都是心，心是幻术，幻术是无自性的，应将心专注于大手印无字上。同样，也应舍弃一切受用，并将心专注于无字上。第三，修习其他种类，即前往下方的地狱界，体验煎熬的痛苦。然后，从中解脱出来。那是心，心是幻术，幻术是无自性的，也应将心专注于无字上。还有下方的十万佛和上方的遍照佛
English
Fighting with enemies in a dream, and having many relatives and friends, is the time of delusion. Sometimes the appearance of the dream does not cease, and understanding in the dream is the time of understanding as delusion. As soon as one wakes up, all appearances disappear, and that is the time of thoroughly understanding that delusion has no basis. Likewise, it should also be applied to illusion, water moon, city of gandharvas, rainbow, cloud, lightning, makeup, and mirage, etc. One should generate a special conviction in the examples of illusion. Then, it should be applied to the meaning, and there are two aspects to that: applying it to recollection and training in the object of focus. First, whichever affliction is strong, such as when anger arises, if a strong thought of killing or binding others arises, that is the time of delusion. Then, after a while, the affliction subsides, and that is the time of understanding it as delusion. Then, realizing that it is not true, that is the time of thoroughly understanding that delusion has no basis. Therefore, anger is one's own mind. Since that mind arises from causes and conditions, it is illusion. If illusion is analyzed, it cannot be found, it is without self-nature. That is the Great Seal without Letters (Tibetan: ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་ཡི་གེ་མེད་པ་). What is called "letter" is conceptual thought, because it can be expressed. That which is without conceptual thought and cannot be expressed, being free from expression, is called the Great Seal without Letters. Likewise, one should apply this to each affliction and practice meditation. Second, training in the object of focus is to abandon the body and mind that bind, abandon the possessions that are clung to, and train in other categories. First, in the sky in front, invite the lama and the yidam deity, regard them as enemies and friends, and even cut one's own body into pieces and offer it. Those are also mind, mind is illusion, illusion is without self-nature, apply the mind to the Great Seal without Letters. Likewise, one should also abandon all possessions and apply the mind to the without Letters. Third, training in other categories is to go to the hell realm below and experience the suffering of boiling and roasting. Then, be liberated from it. That is mind, mind is illusion, illusion is without self-nature, and one should also apply the mind to the without Letters. Also, the one hundred thousand Buddhas below and the Buddha Vairochana above.