Chinese
忍受苦行和降伏怨敌的艰难是颠倒的忍耐。不希求罪业减少和功德圆满以及心念转变，却把今生的圆满看作功德并希求获得，是颠倒的希求。努力于闻思修三学却不品尝佛法的滋味，反而品尝外在内在欲望的滋味并加以成办，以前认为调伏欲望和降伏怨敌是已经做完的事，现在却品尝其滋味，是颠倒的品尝。对于安住于痛苦和痛苦之因的众生不修慈悲心，反而去调伏那些难以调伏的人，对于修行者所拥有的财富的痛苦却修慈悲心，是颠倒的慈悲。不致力于使自己口下的人修持佛法，反而致力于积攒财物、养育亲属和谋求今生的显赫，是颠倒的精进。对于从佛到有情众生所做的一切善事以及由此产生的安乐不随喜，反而对于怨敌的不幸和无法忍受的事情感到高兴和随喜，是颠倒的随喜。 对于这六种颠倒与不颠倒，应当取舍。不要这样做，意思是说，一会儿修习调伏心，一会儿念诵，然后对这两者一会儿放弃一会儿执着一会儿安住，应当舍弃。还有，一会儿增长今生的享乐和罪业以及烦恼，一会儿为了来世而修法，一会儿安住于此，应当舍弃，不要一会儿安住一会儿不安住，而应当一心一意地修法，特别是修习调伏心。这其中的精要就是调伏心。像砍断小树根一样去修习，意思是说，像砍断小树根一样，在修习调伏心的时候，不要有所保留，而应当一心一意地转变心念，不要犹豫不决，而应当下定决心去修习。不要想先修习调伏心看看有没有效果，如果没效果就念诵一下，像这样有所保留的心态应当舍弃。因为这是没有舍弃贪图安乐的目标，所以甚至连疾病和魔障也无法消除。通过观察和分析二者获得解脱，意思是说，观察自己相续中哪种烦恼最为严重，然后特别依靠对治它的方法，努力断除它。 然后，对于产生烦恼的境
English
Enduring the hardships of taming and subduing enemies is reversed patience. Not desiring the decrease of sins and the completion of accumulations, nor the transformation of mind, but regarding the perfections of this life as virtues and desiring to obtain them, is reversed desire. Striving in the three trainings of hearing, thinking, and meditating, but not tasting the flavor of Dharma, instead tasting the flavors of outer and inner desires and accomplishing them; previously thinking that taming desires and subduing enemies was done, but now tasting their flavors, is reversed tasting. Not cultivating compassion for those who dwell in suffering and the causes of suffering, but instead taming those who are difficult to tame; cultivating compassion for the suffering of the wealth possessed by practitioners, is reversed compassion. Not striving to make those under one's care practice Dharma, but instead striving to accumulate wealth, care for relatives, and seek fame in this life, is reversed diligence. Not rejoicing in the virtues performed by beings from the Buddha to sentient beings and the happiness that results from them, but instead rejoicing and being happy when misfortune befalls enemies and unbearable things happen, is reversed rejoicing. These six reversed and unreversed states should be adopted and abandoned. Do not do this, meaning, sometimes cultivate mind training, sometimes recite mantras, and then sometimes abandon, sometimes cling to, and sometimes dwell on these two; this should be abandoned. Also, sometimes increasing the pleasures, sins, and afflictions of this life, and sometimes practicing Dharma for the sake of the next life, sometimes dwelling on this; this should be abandoned. Do not sometimes dwell and sometimes not dwell, but practice Dharma with one-pointed determination, especially cultivate mind training. The essence of this is mind training. Train with decisiveness, meaning, like cutting off small roots, when training the mind, do not hold back, but transform the mind with one-pointed determination, without hesitation, and train with firm resolve. Abandon the attitude of thinking, "First I'll train my mind and see if it works, and if it doesn't, I'll recite a mantra." Because this is not abandoning the goal of desiring happiness, even diseases and obstacles cannot be eliminated. Liberation is attained through the two, investigation and analysis, meaning, investigate which affliction is most dominant in one's own mindstream, and then especially rely on its antidote and strive to eliminate it. Then, regarding the objects that give rise to afflictions,
Tibetan
ལ་བརྟེན། ཚུལ་བཞིན་མ་ཡིན་པ་ཡིད་ལ་བྱས་ཀྱིན་ཇི་ལྟར་སྐྱེ་བརྟག །ཡང་གཉེན་པོས་བསྟེན་ནས་ཉོན་མོངས་པ་ཤས་ཆུང་བའམ་དེ་ཡེ་མི་སྐྱེའམ་སྙམ་པ་ཙམ་དུ་བྱའོ། །ད་ནི་ཉོན་མོངས་པ་འདི་རྒྱུད་ལ་ཡེ་མ་གོས་པར་བྱ་སྙམ་དུ་མ་འོངས་པ་ལ་གོང་ཡང་ནས་ཡང་དུ་གོམས་པར་བྱའོ། །འདས་མ་འོངས་གཉིས་གཉེན་པོ་བསྟེན་པའི་ཚུལ་ལུགས་དེ་ལྟར་གཉིས་ཀྱིས་ཉོན་མོངས་པ་སྟོང་བ་ལ་ནན་ཏན་བྱའོ། །ཡུས་མི་སྒོམ། ཞེས་པ་ནི་ཕ་རོལ་ལ་བདག་གི་དྲིན་ཡོད་པའི་རྒྱུ་མཚན་དང་རང་ལ་དགེ་སྦྱོར་ཡོད་པ་དང༌། མཁས་པ་དང༌། བཙུན་པ་དང་མི་ཆེ་བ་དང་རིགས་བརྒྱུད་བཟང་བ་ལ་སོགས་པའི་རྒྱུ་མཚན་གང་གིས་ཕྱོགས་ནས་གཞན་ལ་ཡུས་ཀྱིས་རྔམ་པ་དང་ང་རྒྱལ་ཆེ་བར་མི་བྱའོ། །མི་ལ་རེམ་ཆེ་ལྷ་ལ་གསོལ་བཟོབ། ཅེས་ར་སྒྲེང་པས་གསུངས་སོ། །ལང་དགྲ་ཟིན་ གྱིས་རུ་བྱེད་ན་གཞན་ལ་ཟིན་དུ་གོ་བས་གཞན་དོན་བྱས་ཀྱང་རང་དོན་གྱི་འབྲིས་མི་འབྱུང་ཞིང་ངང་གིས་བྱ་རྒྱུར་གོ་ནས་འོང་བས་གཞན་ལ་ཡུས་མི་འབྱུང་བའོ། །དེ་ཙམ་ན་བློ་འབྱོངས་པའོ། །ཀོ་ལོང་མི་སྡོམ། ཞེས་པ་ནི་རང་ལ་གནོད་པ་ཡང་སྔར་སྨ་ཕབ་སྔར་སྤངས་པ་དང༌། ཚིག་ངན་གྱིས་སྦྱོས་པ་ལ་སོགས་པ་ཅི་བྱས་རང་ལ་གྱོད་ཐལ་གཞན་ལ་ངོ་བཞིན་འགྱུར་པ་དེ་འཛིན་ངན་གྱི་ལན་ལ་སོགས་པ་མི་བྱའོ། །སེམས་ཀྱིས་ཀྱང་ཀོ་ལོང་མི་སྡོམ་མོ། །ད་ལྟ་འོ་སྐོལ་གྱི་ཆོས་རྣམས་བདག་འཛིན་གྱི་གཉེན་པོར་མ་སོང་བས་བཟོད་བསྲན་གྱི་སྟོབས་ཆུང་ཀོ་ལོང་གཙང་བཙན་བས་དམ་པར་འདུག་སྟེ། དེས་ཆོས་བྱས་པའི་གོ་མི་ཆོད་པས་བདག་འཛིན་གྱི་གཉེན་པོར་འགྲོ་བར་བྱའོ། །ཡུད་ཙམ་པ་མི་བྱ། །ཞེས་པ་ནི་ངོ་མི་རྟག་པར་དང་རེ་ལ་རྣམ་འགྱུར་སྟོན་པ་སྟེ། དེ་ལྟ་བུ་སྲོགས་ལ་གཟན་པས་སྤང་ངོ༌། །འོར་ཆེ་མ་འདོད། ཅེས་པ་ནི། གཞན་གྱི་གྲོགས་བྱས་པ་དང༌། ཕན་བཏགས་ལ་ཚིག་གི་གཏོང་རག་བཏང་བ་དང༌། དེ་ཡི་རྒྱུ་མཚན་གྱིས་སྙན་པ་དང་གྲགས་པ་འདོད་པ་སྤང་ངོ༌། །མདོར་ན་གཞན་ལ་ཕན་བཏགས་པ་དང་གྲོགས་བྱས་པ་ལ་ཚིག་སྙན་པ་ཙམ་ཡང་མི་འདོད་པར་བྱའོ། །དེ་ལྟར་ཚེ་ཧྲིལ་གྱིས་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་རྣམ་པ་གཉིས་པོ་མཉམ་རྗེས་ཀྱི་སྒོ་ནས་སྦྱོངས་ལ་ལྷ་འདྲེ་མི་གསུམ་དང་འཐབ་པའི་དོན་མེད་རྩོད་པའི་གཞི་མེད་ལྷ་ཞི་ཀླུ་ཞི་ཀུན་འདོར་བ་གང་དུ་བྱས་པའི་སྒོ་ནས་དབུགས་འགྲོ་ཁར་སྐྱིད་ཀྱི་མགོ་བཙུག་ལ་སྡུག་ལ་རྒྱབ་ཀྱིས་ཕྱོགས་སྣང་བ་བདེ་བ་ནས་བདེ་བར་འགྲོ་བར་འགྱུར། ཆོས་དེ་རྣམས་ཀྱི་བྱེད་པའམ་ཕན་ཡོན་བསྟན་པ་ནི། །སྙིགས་མ་ལྔ་
Chinese
依赖于此。观察以不如理作意的方式是如何产生的。或者，通过依赖对治法，仅仅认为烦恼减少了，或者根本不产生。现在，要反复习惯于未来，想着不要让这些烦恼沾染自相续。过去和未来，以这两种依赖对治法的方式，努力清空烦恼。不要自夸。意思是，不要因为对方对自己有恩，或者自己有善行，或者因为是智者、僧人、大人物、种姓优良等等原因，就向他人自夸和傲慢。不要对人要求过多，不要对神祈求过多。这是惹琼巴所说的。如果降伏敌人，就能理解为降伏他人，即使做了利他之事，也不会产生利己的结果，自然而然地理解为应该做的事，因此不会向他人自夸。到了那种程度，就是调伏了心。不要累积怨恨。意思是，对自己有害的事，无论是以前的责骂、以前的抛弃，还是恶语相向等等，无论做了什么，自己承担罪责，不要把脸转向他人，不要做诸如执着恶见的报复之类的事。心里也不要累积怨恨。现在，我们的法没有成为我执的对治，所以忍耐的力量很小，怨恨却像堡垒一样坚固。这样修行佛法是没有意义的，所以要成为我执的对治。不要做短暂的事。意思是，不要表现出不稳定的面孔，或者根据希望而改变态度。这种行为就像吞噬生命一样，所以要舍弃。不要贪求大名声。意思是，帮助了别人，施加了恩惠，就用言语来索取回报，或者因为这些原因而想要名声和赞誉，这些都要舍弃。总之，对于帮助了别人和施加了恩惠，即使是好听的话也不要贪求。这样，一生都要通过平等和随后的方式修习两种菩提心，通过在任何地方放弃与天、魔、人三者争斗的无意义争论的基础，放弃神灵的愤怒和龙族的愤怒，在临终时开始快乐，背对痛苦，从安乐走向安乐。这些法的行为或利益的展示是：五浊。
English
Depending on this, observe how it arises by thinking in an inappropriate way. Or, by relying on the antidote, just think that the afflictions are reduced, or that they do not arise at all. Now, repeatedly habituate yourself to the future, thinking that these afflictions should not stain your mindstream at all. In the past and future, in this way of relying on the two antidotes, strive to empty the afflictions. Do not boast. This means, do not be arrogant and proud to others because they have been kind to you, or because you have good deeds, or because you are a wise person, a monk, a great person, of good lineage, etc. Do not demand too much from people, do not ask too much from gods. This was said by Rechungpa. If you subdue the enemy, you can understand it as subduing others, and even if you do things for the benefit of others, it will not produce results for your own benefit, and you will naturally understand that it is something that should be done, so you will not boast to others. To that extent, the mind is tamed. Do not accumulate resentment. This means, do not do things that are harmful to yourself, whether it is past scolding, past abandonment, or bad words, etc., no matter what you have done, take responsibility for your own faults, do not turn your face to others, do not do things like revenge for holding wrong views. Do not accumulate resentment in your heart either. Now, our Dharma has not become an antidote to self-grasping, so the power of patience is small, and resentment is as strong as a fortress. It is meaningless to practice Dharma in this way, so it should become an antidote to self-grasping. Do not do things that are temporary. This means, do not show an unstable face, or change your attitude according to your hopes. Such behavior is like devouring life, so it should be abandoned. Do not crave great fame. This means, helping others, bestowing favors, and then demanding repayment in words, or wanting fame and praise for these reasons, these should be abandoned. In short, do not crave even good words for helping others and bestowing favors. In this way, throughout your life, practice the two bodhicitta minds through equality and subsequent means, abandon the basis of meaningless disputes in fighting with the three: gods, demons, and humans, abandon the wrath of the gods and the wrath of the nagas, and at the time of death, start with happiness, turn your back on suffering, and go from bliss to bliss. The demonstration of the actions or benefits of these dharmas is: the five degenerations.