Tibetan
གི་བདེན་པར་སྨྲ་བ། མི་མཛའ་བསྡུམ་པ། ཞི་ཞིང་ངེས་པར་སྨྲ་བ། གཞན་གྱི་ཡོན་ཏན་བརྗོད་པ་དང་བཞི། ཡིད་ཀྱི་ཆོག་ཤེས་པ། གཞན་ལ་བྱམས་པ། ལས་འབྲས་ལ་ཡིད་ཆེས་བསྐྱེད་པ་དང་གསུམ་མོ། །འབྲས་བུ་ནི། དགེ་བའི་ལས་སྟོབས་ཆེ་ཆུང་གིས་གླིང་བཞིའི་མི་དང་འདོད་ལྷ་རིས་དྲུག་སྟེ། མཐར་ཐུག་མིའི་འཁོར་ལོས་བསྒྱུར་རྒྱལ་དང་། འདོད་ལྷའི་གཞན་འཕྲུལ་དབང་བྱེད་ཀྱི་བདག་པོའི་བར་བགྲོད་ཅིང་། གཟུགས་ལ་ཆགས་བྲལ་མ་ཐོབ་ཅིང་བསམ་གཏན་བཞིའི་རོ་ལ་ཆགས་པས་གཟུགས་ཁམས་ཀྱི་ལྷ་དང་། གཟུགས་མེད་པའི་སྙོམས་འཇུག་མིང་བཞི་ལ་ལྡན་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ལ་བདག་ཏུ་བཟུང་བས་གཟུགས་མེད་སྐྱེ་མཆེད་མུ་བཞིའི་ལྷར་སྐྱེ་བ་ཡིན་ནོ། །འདི་སོགས་ཐེག་པ་འོག་མའི་རང་འབྲས་རྣམས་སྐབས་འདིར་ཆེད་དུ་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་མ་ཡིན་ཀྱང་སོ་སོའི་རང་སྐལ་ཙམ་དུ་བཤད་པའོ། །གཉིས་པ་ལྷ་ལམ་ཁྱེར་ནི། ངན་སོང་སྦྱོང་བའི་ལྷ་ཀུན་རིག་རྣམ་སྣང་། ལས་སྒྲིབ་སྦྱོང་བའི་ལྷ་མི་འཁྲུགས་པ། དུས་བཟང་གསུམ་ལ་སྟོང་གི་ལྷ་མུ་གེའི་སྐལ་བ་ལས་ཐར་བྱེད་ཤཱཀྱ་ཐུབ་པ། ཉའི་ལྷ་མཚོན་གྱི་སྐལ་བ་ལས་ཐར་བྱེད་སྣང་བ་མཐའ་ཡས། ཚེས་བརྒྱད་ཀྱི་ལྷ་ནད་སྐལ་ལས་ཐར་བྱེད་སྨན་བླ་སྟེ་ལྷ་དེ་དག་སོ་སོའི་སྐུའི་རྣམ་པ་དྲན་ཅིང་ཡོན་ཏན་ལ་དད་ཅིང་མོས་པས་རྒྱལ་བའི་བཀའ་ལས་མི་འདའ་བར་བསླབ་པར་བྱའོ། །གསུམ་པ་སྙིང་པོ་ལམ་ཁྱེར་ནི། རྣམ་སྣང་གི་དུརྒ་མི་འཁྲུགས་པའི་ཀཾ་ཀ་ནི། ཐུབ་པའི་མུ་ནི། སྣང་མཐའི་པདྨ་དྷ་རི། སྨན་བླའི་བྷཻ་ཥ་ཛྱའི་གཟུངས་རྣམས་བཟླ་ཞིང་། གཟུངས་མི་ཤེས་ན་ལྷ་སོ་སོའི་མཚན་ནས་བརྗོད་པའི་སྐྱབས་འགྲོ་ལ་འབད་དོ། །དེ་ཡང་དུས་བཟང་གི་ལྷ་གསུམ་ནི་དུས་དེ་དང་དེའི་ཚེ་སྔ་དྲོ་གསོ་སྦྱོང་བླངས་ནས་སོ་སོའི་ལམ་ཁྱེར་གཉིས་ལ་བསླབ་པ་ཡིན་པས། རྒྱུན་དུ་རྣམ་སྣང་དང་མི་འཁྲུགས་པའི་ལམ་ཁྱེར་ལ་གཙོ་བོར་དྲིལ་བས་ཆོག་གོ །བཞི་པ་བསླབ་བྱ་ལམ་དུ་ཁྱེར་བ་ནི། སྤྱིར་ངོ་ཚ་ཁྲེལ་ཡོད་ཀྱིས་ཀུན་ནས་བསླངས་ཏེ་ལུས་ངག་གི་བྱ་བ་ཡ་རབས་ཀྱི་ཚུལ་དང་མཐུན་པའི་སྤྱོད་པ་གསུམ་ལ་བསླབ་དགོས་ཏེ། དམ་པའི་རྒྱན་ལས། བཀུར་བར་འོས་པ་ལེགས་ཁུར་ཞིང་། །མགོན་མེད་རྣམས་ལ་ལྷག་པར་བྱམས། །བྱས་ལ་དྲིན་ལན་མི་བརྗེད་པ། །དམ་པ་རྣམས་ཀྱི་མཛད་སྤྱོད་ཡིན། །ཞེས་གསུངས་པ་ལྟར་རོ། ཁྱད་པར་མི་ཆོས་བཅུ་དྲུག་ལ་བསླབ་སྟེ། འབྱེད་པ་ལེའུ་ཆུང་ལས། དཀོན་མཆོག་གསུམ་ལ་དད་པ་སྐྱོ་ངལ་མེད་པར་བྱེད་པ་དང་། དོན་དམ་པར་དམ་པའི་ཆོས་བཙལ་བ
Chinese
说真实语，不离间，说寂静决定语，称赞他人功德，此为四。心知足，慈爱他人，对业果生起信心，此为三。果报是：依善业力的大小，可至四大洲的人和六欲天；最终可至人间的转轮圣王和欲天的他化自在天主之间。未获得对色的离贪，且贪执四禅之味，则生于色界天。执着于与四种无色定相应的等持，则生于无色界四无色处天。这些是下乘的自果，此处虽非特意修持，但也各自宣说了各自的份。第二，将天道纳入道用：清净恶趣之神为一切明智的毗卢遮那佛。清净业障之神为不动佛。三时之善神中，救脱饥荒之神为释迦牟尼佛。救脱兵器之神为无量光佛。初八之神，救脱疾病之神为药师佛。忆念这些神各自的身相，对功德生起信心和敬仰，不违越胜者的教言而修学。第三，将心要纳入道用：毗卢遮那佛的种子字（藏文དུརྒ，梵文天城体，durga，梵文罗马拟音，durga，难胜），不动佛的种子字（藏文ཀཾ་ཀ་ནི，梵文天城体，kaṃkani，梵文罗马拟音，kamkani，金刚手），释迦牟尼佛的种子字（藏文མུ་ནི，梵文天城体，muni，梵文罗马拟音，muni，牟尼），无量光佛的莲花持明咒，药师佛的（藏文བྷཻ་ཥ་ཛྱ，梵文天城体，bhaiṣajya，梵文罗马拟音，bhaiṣajya，药）咒语等要念诵。若不识咒语，则努力于称念诸神之名的皈依。而且，三时之善神，是在彼时彼刻，早晨受持斋戒后，修学各自的两种道用。因此，平时主要修持毗卢遮那佛和不动佛的道用即可。第四，将应学之处纳入道用：总的来说，由羞耻心和惭愧心所引发，身语的行为要与贤善之规相符，必须修学三种行为。如《圣者之庄严》中所说：“应敬者善敬奉，无依怙者尤慈悯，知恩不忘报恩德，圣者如是作事业。”特别是要修学十六种人法。如《分别小品》中所说：对三宝生起不厌倦的信心，真实寻求殊胜的法。
English
Speaking truthfully, not slandering, speaking peacefully and decisively, praising the virtues of others, these are four. Being content in mind, loving others, generating faith in the law of cause and effect, these are three. The result is: depending on the magnitude of virtuous deeds, one can reach the humans of the four continents and the six desire realms; ultimately, one can traverse between the human Chakravartin and the lord of the Paranirmitavasavartin gods of the desire realm. Without attaining detachment from form and being attached to the taste of the four dhyanas, one is born as a god of the form realm. By holding onto the samadhi that possesses the four formless absorptions, one is born as a god of the four formless realms. These are the self-results of the lower vehicles, which are not specifically practiced here, but each is explained to its own extent. Second, taking the path of the gods into practice: the god who purifies the lower realms is all-knowing Vairochana. The god who purifies karmic obscurations is Akshobhya. Among the good gods of the three times, the one who liberates from the fate of famine is Shakyamuni. The god who liberates from the fate of weapons is Amitabha. The god of the eighth day, who liberates from the fate of disease, is Medicine Buddha. By remembering the respective forms of these gods, having faith and admiration for their qualities, one should practice without transgressing the words of the Victorious Ones. Third, taking the essence into the path: the dharani of Vairochana (藏文དུརྒ，梵文天城体，durga，梵文罗马拟音，durga，难胜), the dharani of Akshobhya (藏文ཀཾ་ཀ་ནི，梵文天城体，kaṃkani，梵文罗马拟音，kamkani，金刚手), the dharani of Shakyamuni (藏文མུ་ནི，梵文天城体，muni，梵文罗马拟音，muni，牟尼), the lotus-holding mantra of Amitabha, the mantra of Medicine Buddha (藏文བྷཻ་ཥ་ཛྱ，梵文天城体，bhaiṣajya，梵文罗马拟音，bhaiṣajya，药), etc., should be recited. If one does not know the mantras, then one should strive to take refuge by reciting the names of the respective gods. Moreover, the good gods of the three times are those who, at that time, in the morning, after taking the sojong vows, practice the two paths of each. Therefore, it is sufficient to mainly combine the paths of Vairochana and Akshobhya. Fourth, taking what should be learned into the path: in general, motivated by shame and embarrassment, the actions of body and speech must be in accordance with the conduct of virtuous behavior, and one must practice the three behaviors. As it is said in "The Ornament of the Holy Ones": "Properly respect those who are worthy of respect, especially cherish those who are without protectors, do not forget to repay kindness for what has been done, this is the conduct of the holy ones." In particular, one should practice the sixteen human dharmas. As it is said in "The Chapter of Distinctions": Generating unwavering faith in the Three Jewels, truly seeking the supreme Dharma.