Tibetan
ང་། མུ་ཏིག་ཕྲེང་བ་ལས། ཐབས་དང་ཤེས་རབ་སྦྱོར་བ་ལས། །ཕ་དང་མ་ཡི་རྒྱུ་ཉིད་དག །འཕེན་པའི་རླུང་གིས་བསྐྱོད་པས་ནི། །བྱང་ཆུབ་རང་རིག་བདེ་ཆེན་པོ། །འབྱུང་ལྔའི་རྒྱུ་ལས་ས་བོན་ནི། །སྟོང་ཉིད་ཡུལ་ལ་སྣང་བར་ཤར། །གཉིས་ཀྱི་བདེ་བའི་ སྙོམས་འཇུག་ནི། །ཐབས་ལས་བྱུང་བའི་ཤེས་རབ་ཉིད། །མངལ་གྱི་ལྷུམས་སུ་ཚུད་པ་ནི། །རང་རིག་གཞི་ནས་སྣང་བར་ཤར། །བདུན་ཚན་བདུན་ནི་རྟོགས་ཚད་དོ། །ཟླ་བཅུས་ས་རྣམས་བགྲོད་པ་ཉིད། །བཙས་པ་ཉིད་ནི་སྐུར་བཞེངས་ཏེ། །ལུས་བསྐྱེད་པ་ནི་གཞི་སྣང་ཡུལ། །ལུས་སུ་གནས་པ་གཞི་ཡིན་ཏེ། །རྒས་པ་དག་གིས་འཁྲུལ་པ་སངས། །ན་བ་ཉིད་ནས་རྟོགས་པའི་གདེང་། །ཤི་བས་ཆོས་ཉིད་སྟོང་པར་གྲོལ། །གཟུགས་སུ་སྣང་བའི་སེམས་ཅན་ཀུན། །འབད་མེད་ཡེ་ནས་རྫོགས་སངས་རྒྱས། །ཞེས་སོ། །དེ་ལྟར་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་སངས་རྒྱས་པའི་ཆོས་མཐུན་ཡོད་པས་སངས་རྒྱས་ཞེས་བརྗོད་དེ། ཆོས་མཐུན་སྦྱོར་མི་ཤེས་པར་གད་མཆོངས་གཡང་མཆོངས་ལ་ཐམས་ཅད་ཡེ་ནས་སངས་རྒྱས་ཡིན་རང་སྣང་ཡིན་ཟེར་བ་ནི་རྨོངས་པ་རྡོལ་ཐབས་སུ་སྨྲ་བ་སྟེ། གཉིད་ཁུང་དུ་ཁ་ཅིག་ལབ་རྡོལ་ལ་དེ་སྐད་ཟེར་བ་དང་ཁྱད་མེད་དོ། །གཞན་ཡང་ཆོས་མཐུན་དང་དག་པ་སྦྱར་བས་སེམས་ཅན་གྱི་ཁམས་དང་སྣོད་བཅུད་དུ་སྣང་བ་སངས་རྒྱས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་དུ་རྟོགས་པར་བྱ་སྟེ། གསང་སྙིང་ལས། རྡོ་རྗེ་ཕུང་པོའི་ཡན་ལག་ནི། །རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་ལྔ་རུ་གྲགས། །སྐྱེ་མཆེད་ཁམས་རྣམས་མང་པོ་ཀུན། །བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་བདག་ཉིད་དོ། །ས་ཆུ་སྤྱན་དང་མཱ་མ་ཀཱི། །མེ་རླུང་གོས་དཀར་སྒྲོལ་མའོ། །ནམ་མཁའ་དབྱིངས་ཀྱི་དབང་ཕྱུག་མ། །སྲིད་གསུམ་མ་ལུས་ཆོས་སོ་ཅོག ། ཐམས་ཅད་མ་ལུས་སངས་རྒྱས་ཞིང་། །སངས་རྒྱས་ཉིད་ལས་གཞན་པའི་ཆོས། །སངས་རྒྱས་ཉིད་ཀྱིས་མི་བརྙེས་སོ། །ཞེས་པ་དང་། ཐལ་འགྱུར་ལས། སྣང་བ་འཁྲུལ་པའི་རང་བཞིན་ནི། །ཡེ་ཤེས་ཡིན་པ་སྔར་མ་མཐོང་། །རྟོག་བཅས་འཁྲུལ་པ་གཞི་མེད་པས། །ཀུན་གཞི་ཆོས་སྐུ་ཆེན་པོར་རྟོགས། །འཁྲུལ་པའི་རང་རྟོག་རྒྱུན་ཆད་དོ། །དེ་ལྟར་འཁྲུལ་མེད་སྣང་བ་ནི། །ཡེ་ནས་གྲོལ་བའི་གནད་ལས་བྱུང་། །འགྲོ་བའི་ཕུང་པོ་སངས་རྒྱས་སྐུ། །ཡེ་ནས་ཡིན་པ་སུས་མ་རིག །ཅེས་པ་དང་། རིན་པོ་ཆེ་སྤུངས་པ་ལས། བདག་དང་འཛིན་པའི་ཞེན་ཡུལ་ནི། །དང་པོ་ཉིད་ནས་ཆོས་ཉིད་ལ། །འདི་ཀུན་རང་གིས་རང་སྣང་བར། །ཡེ་ནས་སྣང་བ་སྔར་མ་རིག །བདག་རྟོག་བཅིངས་པའི་ཉོན་མོངས་ལྔ། །ཡེ་ནས་རིག་པར་རང་ཤར་བས། །ལྷན་ཅིག
Chinese
我，出自《牟帝珠鬘》。从方便与智慧结合中，父与母的因缘，由推动的风所驱动，菩提自明大乐，五大之因的种子，在空性境中显现。二者的乐之等入，是从方便所生的智慧。入于母胎之中，自明从根本上显现。七个七日是证悟的程度。十个月行过诸地。出生即是身之建立，身体生起是基显之境。处于身体中是根本，衰老使错乱清醒。从生病中生起证悟的把握。死亡使法性解脱于空性。显现为形象的众生，不费力气本来就是圆满正觉。如是说。因此，一切众生皆具成佛之法性，故称之为佛。若不识法性之结合，而妄言跳崖自杀，说一切本来就是佛，是自显现，此乃愚昧之徒的妄语。如同睡梦中胡言乱语一般，毫无差别。此外，以法性与清净结合，则应了知显现为众生之界与器情世间，即是佛之坛城。如《秘密藏续》云：金刚蕴之支分，称为圆满五佛。诸多生处与界，皆是菩萨之自性。地水为眼与玛玛吉（藏文：མཱ་མ་ཀཱི།，梵文天城体：मामाकी，梵文罗马拟音：Māmakī，字面意思：玛玛吉）。火风为白衣度母。虚空为法界自在母。三有无余一切法，一切无余皆是佛土。佛陀之外的他法，非由佛陀所证得。如是说。又如《现观庄严论》云：显现错乱之自性，先前未见是为智慧。有分别之错乱无有根基，故了知为普贤大身。错乱之自念断绝。如是无错乱之显现，是从本来解脱之要点所生。有情之蕴为佛身，谁人不识本来如是？如是说。又如《宝积经》云：我与执着的迷恋境，从最初即是法性。此一切由自而显现，本来显现先前未识。我执束缚之五种烦恼，本来即是明觉自现，同时。
English
I, from the 'String of Pearls'. From the union of method and wisdom, the causes of father and mother, driven by the propelling wind, the great bliss of self-aware bodhicitta, the seed from the causes of the five elements, arises visibly in the realm of emptiness. The equal entering of the bliss of the two, is the wisdom born from method. Entering into the womb of the mother, self-awareness arises visibly from the ground. Seven sets of seven are the measure of realization. Ten months traverse the lands. Being born is the establishment of the body, the arising of the body is the ground of visible objects. Abiding in the body is the ground, aging clears away delusions. From sickness arises the confidence of realization. Death liberates the nature of reality into emptiness. All sentient beings who appear as forms, are effortlessly and primordially completely enlightened. Thus it is said. Therefore, all sentient beings possess the Dharma-nature of Buddhahood, hence they are called Buddhas. If one does not understand the union of Dharma-nature, and rashly jumps off cliffs and precipices, saying that everything is primordially Buddha, is self-appearance, this is the speech of a foolish person speaking recklessly. It is no different from someone babbling in their sleep. Furthermore, by combining Dharma-nature and purity, one should realize that what appears as the realms of sentient beings and the outer and inner worlds, is the mandala of the Buddha. As the 'Guhyagarbha Tantra' says: The limbs of the Vajra heap, are known as the five complete Buddhas. All the many sense bases and elements, are the nature of Bodhisattvas. Earth and water are eyes and Mamaki (藏文：མཱ་མ་ཀཱི།，梵文天城体：मामाकी，梵文罗马拟音：Māmakī，字面意思：Mamaki). Fire and wind are White-clad Tara. Space is the sovereign mother of the Dharmadhatu. All of the three realms, all phenomena without exception, all without exception are Buddha-fields. Dharma other than Buddhahood, is not attained by Buddhahood itself. Thus it is said. And as the 'Uttaratantra' says: The nature of illusory appearance, was not seen before as wisdom. Conceptual delusion is without basis, therefore realize it as the great Dharmakaya, Samantabhadra. The self-thought of delusion ceases. Thus, appearance without delusion, arises from the key point of primordial liberation. The aggregates of beings are the body of the Buddha, who does not recognize that it is primordially so? Thus it is said. And as the 'Heap of Jewels' says: The object of attachment to self and grasping, from the very beginning is the nature of reality. All of this appears by itself, primordial appearance was not recognized before. The five afflictions that bind self-thought, are primordially self-arisen as awareness, simultaneously.
Tibetan
་གནས་པ་ཞལ་མ་འཚོ། །ཞེས་སོ། །དེ་ལྟར་འཁོར་བ་ཡེ་སངས་རྒྱས་པ་ཡང་རིག་པའི་རང་སྣང་དུ་ཤར་བ་ལྟར། མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་ཡང་སངས་རྒྱས་ཉིད་ཀྱི་རང་སྣང་དག་པ་ཙམ་ལས་གཞན་དུ་མེད་པར་བསྟན་པ་ནི། དུས་གསུམ་རྒྱལ་བ་རང་སྣང་དག་པ་སྟེ། །སྤང་བླང་མེད་པར་ཐམས་ཅད་ཕྱམ་གཅིག་པས། །གཞན་ནས་ཐོབ་པར་བྱ་བ་རྡུལ་ཙམ་མེད། །ཆོས་ཀུན་སེམས་ཉིད་ཀློང་ཆེན་དེར་གསལ་ལ། །མཉམ་པའི་དོན་ལས་གཡོས་པ་ཅུང་ཟད་མེད། །རིག་པ་གློ་བུར་གྱི་དྲི་མ་ལས་དག་ཙམ་ལས། རྒྱུ་རྐྱེན་དང་རྩོལ་སྒྲུབ་ཀྱི་སེམས་ཉིད་ལས་གཞན་ནས་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ངོ་ བོ་བཙལ་དུ་མེད་དེ། རིག་པ་དག་པ་ལ་སངས་རྒྱས་ཞེས་བརྗོད་པ་ལས་གཞན་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །སངས་རྒྱས་ཀྱི་སྣང་བ་དེ་ཡང་རིག་པའི་སྣང་ཚུལ་ལས་གཞན་མ་ཡིན་པས། བྱང་ཆུབ་སེམས་ཀྱི་དབྱིངས་སུ་སངས་རྒྱས་པ་དེ་ཡང་གཞན་ནས་རྙེད་པའི་གནས་མེད་དེ། གསང་སྙིང་ལས། ཕྱོགས་བཅུ་དུས་བཞི་གང་ནས་ཀྱང་། །རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་རྙེད་མི་འགྱུར། །སེམས་ཉིད་རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་པས། །སངས་རྒྱས་གཞན་དུ་མ་ཚོལ་ཅིག །བཙལ་ཡང་རྒྱལ་བས་མི་རྙེད་དོ། །ཞེས་པ་དང་། ཀུན་བྱེད་ལས། སྣང་སྲིད་ཆོས་དང་སྣང་མེད་བྱང་ཆུབ་སེམས། །སེམས་ཀྱི་དེ་བཞིན་ཉིད་འབྱུང་དེ་བཞིན་ཉིད། །དེ་བཞིན་ཉིད་དུ་མ་རྟོགས་སོ་སོར་མཐོང་། །དེ་བཞིན་ཉིད་ནི་དབྱིངས་ནས་ཚོལ་བྱེད་པ། །དུས་གསུམ་རྒྱལ་བས་བཙལ་ཀྱང་མི་རྙེད་དོ། །ཞེས་པ་དང་། སྔ་རབས་འདས་པའི་སངས་རྒྱས་ཀྱང་། །རང་སེམས་མ་བཅོས་སྔར་མཐོང་རྟོགས། །ཞེས་སོ། །དེ་ལྟ་བུའི་རིག་པ་རང་ངོ་རྟོགས་ན་གོལ་སྒྲིབ་ཤུགས་ཀྱིས་ཆོད་པ་སྟེ། ཕྱི་དང་ནང་མེད་འཆར་ནུབ་རྙོག་པ་མེད། །མཐའ་ཡི་མུན་སེལ་རྩ་བ་བྱང་ཆུབ་སེམས། །གང་ཡང་མ་སྤངས་གོལ་ས་ཤུགས་ལ་ཆོད། །རིག་པའི་ངོ་བོ་སྤང་བླང་བྱ་བརྩལ་ལས་འདས་པས་གཞན་དུ་བགྲོད་པ་དང་བལྟར་མེད་པའི་ཕྱིར་གོལ་ས་དང་སྒྲིབ་པ་མེད་ལ། རིག་པའི་ངོ་བོ་རང་ལ་བཞག་ནས། དེ་ནས་ལོགས་སུ་འབད་རྩོལ་དང་ལྟ་སྒོམ་བྱས་པས་གོལ་སྒྲིབ་ཏུ་ བྱུང་བ་སྟེ། ཀུན་བྱེད་ལས། བྱུང་ཆུབ་སེམས་ཀྱི་རང་བཞིན་འདི་ཉིད་ནི། །ཆོས་ཀུན་མ་ལུས་པ་ཡི་སྙིང་པོ་སྟེ། །མ་སྐྱེས་རྣམ་པར་དག་པས་སྒྲིབ་པ་མེད། །བགྲོད་པའི་ལམ་དང་བྲལ་བས་གོལ་ས་མེད། །ཡེ་ནས་ལྷུན་གྱིས་གྲུབ་པས་བཙལ་དུ་མེད། །ཆོས་ཀུན་སྙིང་པོ་བྱང་ཆུབ་སེམས་གཅིག་ལ། །གཅིག་ལ་རྣམ་པར་བགྲངས་པས་གོལ་སྒྲིབ་བྱུང་། །བགྲོད་དུ་མེད་ལ་བགྲོད་པས་གོལ་ས་བྱུང་། །དམིགས་མེད་བལྟས་པ
Chinese
不住留恋。 如是，轮回本初成佛也如显现为觉性自相一般，涅槃也仅仅是佛陀自相清净而已，除此之外别无他物，如是开示：三时诸佛自相清净，无有取舍一切平等，无有他处可得丝毫之物，诸法皆于心性大虚空中明现，无有丝毫偏离平等之义。觉性仅仅从暂时的垢染中清净而已，除此之外，无需从因缘和勤作之心性之外寻找佛陀之体性，因为觉性清净即名为佛，除此之外别无他物。佛陀之显现也并非觉性之显现之外的他物，因此，于菩提心之界中成佛也无有从他处可得之处，如《秘密藏续》云：十方四时任何处，亦不成得圆满佛，心性本自圆满佛，莫于他处寻觅佛，纵然寻觅亦不遇。 又如《普作王续》云：显有世间法与无有菩提心，心之如是性生如是性，若未证悟如是性则见各异，于界中寻觅如是性者，三时诸佛寻亦不得。又云：往昔已逝之佛陀，亦是未加修饰先见自心而证悟。如是，若能证悟觉性自面，则过失与障碍自然消除，无有内外生灭之扰，遣除边际之黑暗，根本为菩提心，不舍任何，过失自然消除。觉性之体性超越取舍作为，因此无有他处可去和可观，故无有过失与障碍。若将觉性之体性安住于自身，之后另行精勤和观修，则会产生过失与障碍。如《普作王续》云：此菩提心之自性，乃是诸法无余之精髓，无生本净故无有障碍，远离行道故无有过失，本自任运成就故无需寻觅，诸法之精髓唯一菩提心，于一而作种种分别故生过失与障碍，于不可行之道而行故生过失，无有对境而观
English
There is no dwelling or attachment. Thus, just as samsara, which is primordially enlightened, arises as the self-display of awareness, nirvana is also shown to be nothing other than the purification of the self-display of the Buddha himself. The Buddhas of the three times are the purity of self-display. Since there is no acceptance or rejection, everything is equal. There is not even a particle to be obtained from elsewhere. All phenomena are clear in the vast expanse of mind itself. There is not the slightest deviation from the meaning of equality. Awareness is merely purified from adventitious stains. Other than that, there is no need to seek the nature of the Buddha from anything other than the mind itself of cause, condition, effort, and accomplishment. For awareness being pure is called Buddha, and there is nothing other than that. That appearance of the Buddha is also not other than the way awareness appears. Therefore, enlightenment in the realm of bodhicitta is also not a place to be found from elsewhere. As it says in the Guhyagarbha Tantra: "From any direction in the ten directions and four times, a perfect Buddha will not be found. Since mind itself is the perfect Buddha, do not seek the Buddha elsewhere. Even if you search, you will not find the Victorious One." And in the Kunjed Gyalpo Tantra: "Phenomena, existence, dharma, and non-existence, bodhicitta, the suchness of mind, arise as suchness. If suchness is not realized, they are seen separately. Those who seek suchness from the realm will not find it even if the Victorious Ones of the three times search." And: "Even the Buddhas of the past who have passed away saw and realized their own uncorrected mind from the beginning." If such awareness is realized as its own nature, mistakes and obscurations are naturally cut off. There is no inside or outside, no arising or ceasing, no confusion. The root that dispels the darkness of the extremes is bodhicitta. Without abandoning anything, mistakes are naturally cut off. Since the nature of awareness is beyond acceptance, rejection, action, and effort, there is no other place to go or look. Therefore, there are no mistakes or obscurations. If the nature of awareness is left to itself, and then effort and contemplation are made separately, mistakes and obscurations will arise. As it says in the Kunjed Gyalpo Tantra: "This nature of bodhicitta is the essence of all dharmas without exception. Since it is unborn and completely pure, there are no obscurations. Since it is free from the path of going, there are no mistakes. Since it is spontaneously accomplished from the beginning, there is no need to seek it. The essence of all dharmas is the single bodhicitta. Mistakes and obscurations arise from enumerating the one in various ways. Mistakes arise from going on the path that cannot be gone. Looking without an object