Tibetan
་བརྡ་ལ་མ་བྱང་བའི་སྒྲ་སྤྱི་གཙོ་ཆེ་བའི་ སྐབས་དང་། བརྡ་དོན་ལ་གོམས་པས་སྒྲ་དོན་འདྲེས་པའི་སྐབས་དང་། སྒྲ་སྤྱི་ཟད་ནས་དོན་ སྤྱི་ཁོ་ན་ཤར་བའི་སྐབས་དང་འདྲ་མིན་དུ་མ་ཡོད། 5-446 ༈ གསུང་རབ་ཀྱི་དོན་ལ་སྒྲ་སྤྱི་ཙམ་གྱིས་ངེས་པ་རྙེད་པའི་སེམས་སེམས་བྱུང་རྣམས་ ལས་སེམས་བྱུང་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཆར་གྱུར་པ་དེ་ཐོས་བྱུང་གི་ཤེས་རབ་རེད། དེའི་ཚིག་དོན་ལ་ ཚད་མས་ངེས་པ་རྙེད་པའི་སེམས་བྱུང་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཆ་དེ་བསམ་བྱུང་གི་ཤེས་རབ་རེད། དེ་ འདྲའི་ཚད་མས་ངེས་པ་རྙེད་པའི་ངང་དུ་ཡང་ཡང་གོམས་པར་བྱེད་པའི་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཆ་དེ་ སྒོམ་པའི་ཤེས་རབ་རེད། འདིའི་དོན་ལ་གོམས་པས་སྒྲ་སྤྱི་ནམ་ཟད་ལ་སྒོམ་གྲུབ་པ་ཡིན། དེའི་ངང་ནས་དམིགས་པའི་དོན་ལ་ཁམས་གོང་མའི་ཤེས་རིགས་སུ་སོང་བའི་སྐབས་ཀྱི་ཤེས་ རབ་ཀྱི་ཆ་ནི་སྒོམ་བྱུང་གི་ཤེས་རབ་རེད། ༈ སྤྱིར་ཕུང་པོ་ལ་ལྔར་བཞག་པའི་ནང་གི གཟུགས། ཚོར་བ། འདུ་ཤེས། རྣམ་ཤེས་ དང་བཞི་ནི་རང་རང་གི་ཕུང་པོ་ཡིན་པ་གཞིར་བཞག་པའི་སྟེང་དུ་དེ་བཞི་འདུ་བྱེད་ཡིན་པ་ ཙམ་ལས་འདུ་བྱེད་ཀྱི་ཕུང་པོ་མིན། ལྷག་མ་སེམས་བྱུང་ཞེ་དགུ་དང་། ལྡན་མིན་འདུ་བྱེད་ རྣམས་འདུ་བྱེད་དང་། འདུ་བྱེད་ཀྱི་ཕུང་པོ་གཉིས་ཀ་ཡིན། ༈ འདུས་བྱས་མི་རྟག་པ་ཚིག་ཐོས་པ་ཙམ་གྱི་གོ་བ་དེ། ཐོས་པ་རེད། འདུས་བྱས་མི་ རྟག་པ་ཚིག་ཙམ་གྱིས་ངེས་པ་རྙེད་པའི་ཞེན་རིག ཐོས་བྱུང་རེད། འདུས་བྱས་མི་རྟག་པ་ལ་ ཚད་མས་ངེས་པ་རྙེད་པའི་ཞེན་རིག་བསམ་བྱུང་རེད། འདུས་བྱས་མི་རྟག་པ་ཚད་མས་ངེས་ པ་ཙམ་དེ་ལ་ཡང་ཡང་གོམས་པར་བྱེད་པའི་ཞེན་རིག་སྒོམ་པ་རེད། འདུས་བྱས་མི་རྟག་པ་ལ་ སྒྲ་སྤྱི་ཟད་པའི་ཞེན་རིག་སྒོམ་པ་རེད། འདུས་བྱས་མི་རྟག་པ་གོམས་པའི་མཐུ་ལས་ཤེས་པ་ ཁམས་གོང་མའི་ཤེས་རིགས་སུ་གྱུར་པའི་སྐབས་དེ་སྒོམ་བྱུང་རེད། འདུས་བྱས་མི་རྟག་པ་ལ་ དོན་སྤྱི་ཟད་པའི་ཚེ་དེ་མངོན་དུ་གྱུར་པ་ཡིན་ནོ། ། ༈ དཔེར་ན་སྒྲ་མི་རྟག་པ་ལྟ་བུ་ལ་མཚོན་ན། བྱས་རྟགས་ཀྱིས་སྒྲ་མི་རྟག་པར་སྒྲུབ་ པའི་སྐབས་སུ། སྔ་ཕྱིའི་རྒོལ་གཉིས་ཀའི་རྟོག་ངོར་འཆར་ཚུལ་ནི། སྒྲ་དེ་བྱས་མི་རྟག་གཉིས་ 5-447 ལས་རྫས་སོ་སོ་དང་། བྱས་པ་དེ་སྒྲ་དང་མི་རྟག་པ་གཉིས་ལས་རྫས་སོ་སོ་དང་མི་རྟག་པ་དེ། སྒྲ་བྱས་གཉིས་ལས་རྫས་སོ་སོ་བའི་རྣམ་པར་སྣང་བའི་སྒོ་ནས་བསྒྲུབ་བྱ་སྒྲུབ་བྱེད་བསྒྲུབ་ གཞི་གསུམ་གྱི་རང་ལྡོག་དེ་འཆར་ཚུལ་གོ་དགོས། དེ་འདྲའི་རང་ལྡོག་དེ་དོན་གྱི་གནས་ཚོད་ ལ་ཚུལ་མཐུན་ཡུལ་དང་འབྱོར་ངེས་ཡིན་པའི་ཆ་ནས་དོན་མཐུན་ཡིན་ཡང་རང་རང་གི་ངོ་བོ་ ཙམ་ནི་རྫས་མེད་རྟོག་བཏགས་སུ་གྱུར་པའི་གོ་ཉམས་ཀྱི་ཆ་ཙམ་དུ་ཟད་པ་ཡིན་པས་དེ་ལ་ བསམ་ནས་རང་ལྡོག་རྟོག་བཏགས་སུ་འཇོག་པ་ཡིན། ༈ ནང་པའི
Chinese
当对词语不熟悉，主要关注声音本身时；当熟悉词义，声音和意义混淆时；以及当声音完全消失，只剩下意义时，情况各有不同。 对于通过声音本身理解经文意义的心和心所（梵文：citta-caitta，citta意为心，caitta意为心所，心理活动），其中属于心所智慧的部分是闻所生慧（通过听闻而获得的智慧）。通过量（梵文：pramana，认识事物真假、有无的工具）确定其词义的心所智慧部分是思所生慧（通过思考而获得的智慧）。像这样，通过量确定之后，反复练习的智慧部分是修所生慧（通过修行而获得的智慧）。通过对意义的熟悉，当声音完全消失时，就证得了禅定。在这种状态下，当目标对象的意义转化为更高层次的知识时，智慧的部分就是修所成慧（通过禅修而获得的智慧）。 一般来说，在五蕴（梵文：pañca-skandha，构成个体存在的五种要素，即色、受、想、行、识）中，色蕴（梵文：rupa-skandha，物质形态）、受蕴（梵文：vedana-skandha，感受）、想蕴（梵文：samjna-skandha，概念）、识蕴（梵文：vijnana-skandha，意识）这四者是各自的蕴，在此基础上，这四者仅仅是行蕴（梵文：samskara-skandha，意志和心理活动），但不是行蕴本身。其余的四十九种心所和不相应行（梵文：citta-viprayukta-samskara，既非物质也非精神的抽象概念）既是行，也是行蕴。 仅仅听到‘诸行无常’（梵文：sarve samskara anitya，一切事物都是无常的）这句话时的理解是听闻。仅仅通过‘诸行无常’这句话而获得的定解是闻所生。通过量确定‘诸行无常’的定解是思所生。反复练习通过量确定的‘诸行无常’是修。‘诸行无常’的声音消失时的定解是修。通过对‘诸行无常’的熟悉，知识转化为更高层次的知识时是修所成。当‘诸行无常’的意义完全消失时，那就是证悟。 例如，以‘声音是无常的’为例。当通过‘所作性’（梵文：krtakatva，由造作而生）的理由来证明声音是无常的时候，前后双方辩论者心中所呈现的方式是：声音、‘所作’和无常三者是各自独立的实体，‘所作’是声音和无常两者之外的独立实体，无常是声音和‘所作’两者之外的独立实体。必须理解，通过这种方式，才能呈现出所立（要证明的观点）、能立（用来证明的理由）和所依（建立论证的基础）这三者的自相。这种自相在符合事物实际情况的层面上是符合实际的，但各自的本体仅仅是无实体的假立概念，只是一种理解上的细微差别，因此，考虑到这一点，将自相安立为假立。 内道（佛教徒）的...
English
The circumstances vary when one is unfamiliar with terms and primarily focuses on the sound itself; when one is familiar with the meaning of terms and sound and meaning become mixed; and when the sound completely disappears, leaving only the meaning. Among the minds and mental factors (Sanskrit: citta-caitta, citta means mind, caitta means mental factors, psychological activities) that grasp the meaning of scriptures merely through the sound, the portion of mental factor wisdom that arises is the wisdom of hearing (wisdom gained through listening). The portion of mental factor wisdom that ascertains the meaning of those words through valid cognition (Sanskrit: pramana, a tool for determining the truth or falsehood, existence or non-existence of things) is the wisdom of thinking (wisdom gained through thinking). The portion of wisdom that repeatedly practices in such a state of ascertainment through valid cognition is the wisdom of meditation (wisdom gained through meditation). Through familiarity with the meaning, when the sound completely disappears, one attains meditative accomplishment. In that state, when the meaning of the object of focus transforms into a higher realm of knowledge, the portion of wisdom is the wisdom of meditation-born (wisdom gained through meditative realization). Generally, within the five aggregates (Sanskrit: pañca-skandha, the five elements that constitute individual existence, namely form, feeling, perception, mental formations, and consciousness), the four, form aggregate (Sanskrit: rupa-skandha, material form), feeling aggregate (Sanskrit: vedana-skandha, feeling), perception aggregate (Sanskrit: samjna-skandha, perception), and consciousness aggregate (Sanskrit: vijnana-skandha, consciousness), are each their own aggregate. Based on this, these four are merely mental formations (Sanskrit: samskara-skandha, volition and mental activities), but not the mental formations aggregate itself. The remaining forty-nine mental factors and non-associated formations (Sanskrit: citta-viprayukta-samskara, abstract concepts that are neither material nor mental) are both formations and the formations aggregate. The understanding that comes merely from hearing the words 'all conditioned things are impermanent' (Sanskrit: sarve samskara anitya, all things are impermanent) is hearing. The definite understanding gained merely through the words 'all conditioned things are impermanent' is hearing-born. The definite understanding of 'all conditioned things are impermanent' through valid cognition is thinking-born. The repeated practice of 'all conditioned things are impermanent' ascertained through valid cognition is meditation. The definite understanding when the sound of 'all conditioned things are impermanent' disappears is meditation. When, through familiarity with 'all conditioned things are impermanent', knowledge transforms into a higher realm of knowledge, that is meditation-born. When the meaning of 'all conditioned things are impermanent' completely disappears, that is realization. For example, consider 'sound is impermanent'. When proving that sound is impermanent through the reason of 'being produced' (Sanskrit: krtakatva, being created), the way it appears in the minds of both the proponent and opponent is: sound, 'being produced', and impermanence are each separate entities; 'being produced' is a separate entity from both sound and impermanence; and impermanence is a separate entity from both sound and 'being produced'. It is necessary to understand that through this way of appearing, the self-characteristics of the subject to be proven (the view to be proven), the means of proof (the reason used to prove), and the basis of proof (the foundation upon which the argument is built) are presented. This kind of self-characteristic, in terms of conforming to the actual state of affairs, is in accordance with reality, but the mere essence of each is reduced to a conceptual imputation without substance, merely a subtle difference in understanding. Therefore, considering this, the self-characteristic is established as an imputation. The inner way (Buddhists)... --------------------------------------------------------------------------------
Tibetan
་ལུགས་ཀྱི་རིགས་སྤྱི་ནི་སྣང་བཏགས་གཅིག་ཏུ་འདྲེས་ཡོད་རྒྱུའི་སྣང་བ་ དོན་གྱི་རྣམ་པར་སྣང་བའི་ཆ་དང་བཏགས་པ་ཡུལ་དེའི་ཆ་འདྲའི་དོན་སྤྱི་གཉིས་ཀ་གཅིག་ཏུ་ བསྡོམ་པའི་ཕྱོགས་དེ་ཡིན་ཞིང་། དོན་གྱི་གནས་ཚོད་ལ་སྣང་བཏགས་ཀྱི་ཆ་དེ་གཉིས་ཀྱང་ དངོས་མེད་ཙམ་དུ་ཟད་ཚོད་ལ་འདྲ་མཉམ་ལས་ཁྱད་པར་ཅི་ཡང་མེད་པ་ཡིན་ནའང་ཐ་སྙད་ སྣང་ཚུལ་ལ་ལྟོས་ན་སྣང་བ་དོན་གྱི་ཕྱོགས་ཆ་དེ་ཡུལ་ངོ་མ་ཡིན་སྣང་སྐྱེ་བ་དང་། བཏགས་པ་ དོན་སྤྱི་ནི་དེར་སྣང་རྟོག་པའི་བློ་དང་ངོ་བོ་གཅིག་ཅིང་རང་གི་ངོ་བོ་བཏགས་ཡོད་ཙམ་དུ་ཟད་ སོང་སྣང་སྐྱེ་བས་སྔ་མ་སྣང་བའི་ཆ་དོན་དངོས་དང་ངོ་བོ་གཅིག་དང་། ཕྱི་མ་དོན་སྤྱིའི་ཆ་དེ་ རྫས་མེད་བཏགས་ཙམ་དུ་འཇོག་པ་ཡིན་ནོ། ། ༈ ཀུན་བཏུས་ལྟར་ནའང་། སེམས་སེམས་བྱུང་རྣམས། གྲངས་རེ་རེ་བས་རྫས་དམིགས་ ཡུལ་དང་རྣམ་པ་འཛིན་སྟངས་མཚུངས་པ་གཅིག་དུ་བརྩི་བ། ཤེས་རྫས་ངོ་བོ་བདག་ཉིད་ གཅིག་པ། སྐྱེ་འགག་གནས་གསུམ་ཅི་རིགས་དུས་མཉམ་པ། ཁམས་གོང་འོག་གི་ཤེས་པའི་ རིགས་ཀྱི་ཁམས་དང་འང་མཚུངས་པ་རྣམས་ཡིན། འདི་དག་གི་སྐབས་སུ་མངོན་མཛོད་ཀུན་ བཏུས་གང་ལྟར་ཀྱང་གྲངས་ཀྱི་བགྲང་ཚུལ་འདྲ་མིན་གྱི་སྒོ་ཙམ་ལས་ཕུགས་དོན་གྱི་དགོངས་ གནད་ནི་མངོན་པ་གོང་འོག་ལ་ཁྱད་པར་མེད་ཅིང་སེམས་སེམས་བྱུང་གི་དོན་གནད་གཅིག་ 5-448 པའོ། ། ༈ སྤྱིར་བག་ཆགས་ཞེས་པ་ནང་སེམས་སྟེང་དུ་ཡུལ་བཟང་ངན་བར་མ་སྣ་ཚོགས་ལ་ གོམས་པ་སོང་བའི་ཆར་གྱུར་པའི་ནུས་པ་བག་ལ་ཉལ་རྣམ་ཤེས་ཀྱི་སྟེང་ན་འགོས་ཡོད་པའི་ ཆ་དེ་ཡིན་ཞིང་། དེ་ཡང་ནང་ཤེས་པ་རྣམས་ལ་གཙོ་བོར་ཆེད་དུ་གོམས་ཆ་བསོགས་མཁན་ནི་ གཙོ་སེམས་དེ་ཡིན་པའི་ཕྱོགས་ནས་སྒྲ་བཤད་དེ་འདྲ་བཞག་པ་ཡིན་ཞིང་ནུས་པ་བག་ཉལ་ རང་གི་ངོ་བོ་ནི་རང་སྐྱ་འཛིན་མི་ཐུབ་པའི་བཏགས་ཡོད་གཟུགས་ཤེས་གང་ཡང་མིན་ཡང་ རང་བགོ་གཞིའི་ཤེས་རྫས་ཙམ་ལ་བཏགས་པའི་དོན་བྱེད་ནུས་པའོ། ། ༈ རྗེ་ངག་དབང་བློ་གྲོས་གྲགས་པའི་གསུང་བསྡུས་གྲྭའི་ཟུར་མཆན་འདི་ནི། ཕྱིས་ཕྱག་དཔེའི་ཟིན་བྲིས་ཐོར་བུ་འགའ་ རྙེད་པ་ལས། དབུ་ཞབས་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པའི་གཞུང་གི་རྣམ་པར་མི་བཞུགས་ཀྱང་། མཁས་པའི་ཞལ་ལས་བྱུང་བའི་ལེགས་ བཤད་ཀྱི་ཆ་ཤས་ཙམ་ལའང་སྐལ་བཟང་རྣམས་ཀྱི་ཡིད་ལ་ངེས་པ་སྟེར་བའི་གནད་ཟབ་མོ་ཡོད་དུ་མཆི་བས་རང་དགར་དོར་བར་ ཕངས་པའི་བློས་ཕྱོགས་གཅིག་ཏུ་བཀོད་པ་ལགས། 目錄 བསྡུས་དོན་གྱི་ཟུར་མཆན།
Chinese
现象的共同范畴是指，显现与概念被混合为一的现象。显现是指事物显现的方面，概念是指事物所指代的方面，这两者被结合在一起。从究竟的层面来看，显现与概念这两个方面实际上并没有什么区别，仅仅是非实体的存在。但在名言显现的层面，显现的事物似乎是真实的，而概念则与在那里显现的分别念的自性相同，仅仅是概念的存在。因此，前者是显现的事物与实相相同，而后者则被认为是无实体的概念。 根据《俱舍论》，心和心所的每一个个体，在所缘境、行相和执持方式上都是相同的，被认为是一个。它们是具有相同体性的识，并且在生、住、灭三个阶段同时发生。它们也与上下界的识的界相同。无论《俱舍论》还是《摄类学》，在数量的计算方式上有所不同，但究竟的意趣在上下部的《俱舍论》中没有区别，心和心所的意义是相同的。 一般来说，习气是指内心对各种好坏境习以为常后，在阿赖耶识上留下的潜在能力。主要是因为心识习惯于积累习气，所以才会有这样的解释。潜在能力的自性是无法独立存在的假有，既非色法也非识法，而是依附于作为基础的识而存在的能作作用。 杰·阿旺·洛哲·扎巴（Jé Ngakwang Lodrö Drakpa）的《摄类学》注释，是从后来找到的一些零散的手稿中整理出来的。虽然它不是一部完整的著作，但由于它包含了从智者口中流出的精妙解释，能够让有缘者心中铭记，因此不忍舍弃，而将其汇集在一起。
English
The general category of phenomena is the aspect where appearance and concept are mixed into one phenomenon. Appearance refers to the aspect of how things appear, and concept refers to the aspect of the object being designated, both of which are combined into one. From the ultimate point of view, these two aspects of appearance and concept are virtually the same, merely non-substantial existences. However, from the perspective of nominal appearance, the aspect of appearance seems to be the actual object, while the concept is identical to the nature of the conceptual mind that appears there, merely an existence of designation. Therefore, the former, the aspect of appearance, is identical to the actual object, and the latter, the aspect of the general object, is regarded as merely a non-substantial designation. According to the Abhidharmakosha, each individual mind and mental factor is considered one because they are the same in terms of object, aspect, and manner of apprehension. They are cognitions with the same nature, and they occur simultaneously in the three stages of arising, abiding, and ceasing. They are also the same as the realms of consciousness in the upper and lower realms. In these cases, whether it is the Abhidharmakosha or the Collected Topics, there are differences only in the way of counting numbers, but the ultimate meaning is no different in the upper and lower Abhidharma, and the meaning of mind and mental factors is the same. Generally, habit refers to the potential ability that remains on the Alaya Consciousness after the mind becomes accustomed to various good, bad, and neutral objects. Mainly, it is the primary mind that accumulates habits, so such an explanation is given. The nature of the potential ability itself is a dependent existence that cannot be independently grasped, neither form nor consciousness, but rather a functional capacity attributed to the substance of consciousness that serves as its basis. This compilation of annotations on the Collected Topics by Jé Ngakwang Lodrö Drakpa was gathered from some scattered notes found later. Although it does not exist in the form of a complete text, it contains profound points from the mouths of scholars that can instill certainty in the minds of the fortunate. Therefore, it was deemed too precious to discard and was compiled into one place. --------------------------------------------------------------------------------