Tibetan
昂旺羅卓扎巴大師教言集JNLD56བསྡུས་དོན་གྱི་ཟུར་མཆན། 5-421 ༄༅། །བསྡུས་དོན་གྱི་ཟུར་མཆན། ༄༅། །བསྡུས་དོན་གྱི་ཟུར་མཆན། ༄༅། །བློས་ཡུལ་དུ་བྱ་རུང་མཚན་ཉིད་རེད། གང་གི་མཚན་ཉིད་ཡིན་ན། ཤེས་བྱའི་ མཚན་ཉིད་རེད། ཤེས་བྱ་མཚོན་བྱ་རེད། གང་གི་མཚོན་བྱ་ཡིན་ན་བློས་ཡུལ་དུ་བྱ་རུང་གི་ མཚོན་བྱ་རེད། བུམ་པ་མཚན་གཞི་རེད། གང་གི་མཚན་གཞི་ཡིན་ན་ཤེས་བྱའི་མཚན་གཞི་ རེད། དེ་གསུམ་མཚན་མཚོན་གཞི་གསུམ་ཞིག་ཡིན་ནི་རེད། ཤེས་བྱའི་རྫས་ཡོད་ཆོས་གསུམ་ ཚང་བ་མཚན་ཉིད་རེད། གང་གི་མཚན་ཉིད་ཡིན་ན་ཤེས་བྱའི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་མཚན་ཉིད་རེད། ཤེས་བྱའི་མཚན་ཉིད་དེ་མཚོན་བྱ་རེད། གང་གི་མཚོན་བྱ་ཡིན་ན་ཤེས་བྱའི་རྫས་ཡོད་ཆོས་ གསུམ་ཚང་བའི་མཚོན་བྱ་རེད། བློས་ཡུལ་དུ་བྱ་རུང་དེ་མཚན་གཞི་རེད། གང་གི་མཚན་གཞི་ ཡིན་ན་ཤེས་བྱའི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་མཚན་གཞི་རེད། དེ་གསུམ་མཚན་མཚོན་གཞི་གསུམ་ཞིག་ ཡིན་ནི་དེ། དེས་འགྲེས། བློས་ཡུལ་དུ་བྱ་རུང་གི་བཏགས་ཡོད་ཆོས་གསུམ་ཚང་བ་མཚན་ ཉིད་རེད། གང་གི་མཚན་ཉིད་ཡིན་ན་བློས་ཡུལ་དུ་བྱ་རུང་གི་མཚོན་བྱའི་མཚན་ཉིད་རེད། བློས་ཡུལ་དུ་བྱ་རུང་གི་མཚོན་བྱ་དེ་མཚོན་བྱ་རེད། གང་གི་མཚོན་བྱ་ཡིན་ན། བློས་ཡུལ་དུ་བྱ་ རུང་གི་བཏགས་ཡོད་ཆོས་གསུམ་ཚང་བའི་མཚོན་བྱ་རེད། ཤེས་བྱ་དེ་མཚན་གཞི་རེད། གང་ གི་མཚན་གཞི་ཡིན་ན་བློས་ཡུལ་དུ་བྱ་རུང་གི་མཚོན་བྱའི་མཚན་གཞི་རེད། དེ་གསུམ་མཚན་ མཚོན་གཞི་གསུམ་ཞིག་ཡིན་ནི་རེད། དེས་འགྲེས་སོ། ། སེམས་ཙམ་ལུགས་ཀྱི་བག་ཆགས་བསྟན་བྱུང་གི་མི་བསླུ་བ་ནི། དཔེར་ན་སྨི་ལམ་གྱི་ ཡུལ་སྣང་ལྟར་སྣོད་བཅུད་འདི་སྣང་ཐམས་ཅད་རྣམ་པར་ཤེས་པའི་སྣང་ཆ་སྣ་ཚོགས་སུ་ཤར་ 5-422 བ་ཙམ་ལས་ཕྱི་དོན་གྱི་ངོ་བོ་བདེན་པ་གང་ཡང་མེད་པ་ལ་བསམ་ན་སེམས་ཅན་རང་ག་བ་ དག་ལ་ཕུགས་ཀྱི་འཁྲུལ་རྒྱུས་མ་བསླད་པ་དཀའ་བས་ཕྱོགས་དེ་ནས་གང་སྣང་ཚོད་ལུགས་ འདིར་མི་བསླུ་བར་འཇོག་པ་ཡིན། དེ་མ་གཏོགས་པ་འཕྲལ་གྱི་འཁྲུལ་རྒྱུས་གཙོ་བོར་བསླད་ ཆ་ནས་འཁྲུལ་ཤེས་བསླུ་བར་འཇོག་པ་ཡིན་ནོ། ། ༈ རྣལ་འབྱོར་མངོན་གསུམ་གྱིས་རང་ཡུལ་བདེན་པའི་དོན་མངོན་གསུམ་མཐོང་ བའི་སྐབས་སུ་རང་གི་དམིག་ཡུལ་གྱི་སྟེང་དུ་བློ་ལྷན་གྱིས་བཞག་ན་ཅི་འདོད་དུ་གནས་ ཤིང་། དམིགས་པའི་རྣམ་པ་གཞན་གང་ལ་བཏང་ཀྱང་འགྲོར་མི་བཏུབ་པ་མེད་པར་ཅི་དགར་ བཀོལ་དུ་རུང་བའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ཁྱད་པར་བ་ནི་ཞི་གནས་དང་། དེའི་སྟེང་ནས་ཡུལ་བདེན་ པའི་དོན་ཚུལ་བཞིན་མངོན་སུམ་དུ་སོ་སོར་ལེགས་པར་འབྱེད་པའི་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཆ་ནི་ལྷག་ མཐོང་ཡིན་ཞིང་དེ་འདྲའི་ཞི་ལྷག་ཟུང་འབྲེལ་ལ་བརྟེན་ནས་བྱུང་བའི་མཁྱེན་པ་ནི་རྣལ་འབྱོར་ མངོན་སུམ་ཞེས་བྱ་བའོ། ། ༈ མདོ་སྡེ་པའི་ལུགས་ལ་རྟག་པ་ད
Chinese
昂旺·罗卓扎巴大师教言集JNLD56 略释 略释 略释 可以被心识所认知的事物，是自相（lakṣaṇa）。什么是自相？是所知（jñeya）的自相。所知是能诠（abhidhāna）。什么是能诠？是可以被心识所认知的能诠。瓶子是所依（āśraya）。什么是所依？是所知的所依。这三者是自相、能诠、所依三者。所知的实有法三相俱全，是自相。什么是自相？是所知的自相的自相。所知的自相是能诠。什么是能诠？是所知的实有法三相俱全的能诠。可以被心识所认知的是所依。什么是所依？是所知的自相的所依。这三者是自相、能诠、所依三者。这样解释。 可以被心识所认知的假有法三相俱全，是自相。什么是自相？是可以被心识所认知的能诠的自相。可以被心识所认知的能诠是能诠。什么是能诠？是可以被心识所认知的假有法三相俱全的能诠。所知是所依。什么是所依？是可以被心识所认知的能诠的所依。这三者是自相、能诠、所依三者。这样解释。 唯识宗认为，习气所显现的无欺骗性，例如梦境中的显现，所有器情世间（bhājana-loka and sattva-loka）的显现都只是由阿赖耶识（ālayavijñāna）所显现的各种现象，而没有外境的真实存在。如果考虑到这一点，那么对于那些心性散乱的众生来说，不被根本的错觉所迷惑是很困难的，因此，从这个角度来看，任何显现都可以被认为在这个体系中是不具欺骗性的。除此之外，由于暂时的错觉是主要的迷惑因素，因此错觉识（bhrāntijñāna）被认为是具有欺骗性的。 当瑜伽现量（yogipratyakṣa）亲见自境的真实义时，如果将心专注于自己的对境上，就能随心所欲地安住，无论将专注放在其他任何方面，都不会受到阻碍，可以随意运用这种特殊的等持（samādhi），这就是寂止（śamatha）。在此基础上，如实地、清晰地辨别真实义的各个方面，这就是胜观（vipaśyanā）。通过这种止观双运（śamatha-vipaśyanā-yuganaddha）而产生的智慧，被称为瑜伽现量。 经部宗（Sautrāntika）认为，常法（nityadharma）...
English
Collected Teachings of Ngawang Lodrö Drakpa JNLD56 - Marginal Notes on the Summary Marginal Notes on the Summary Marginal Notes on the Summary That which can be cognized by the mind is a characteristic (lakṣaṇa). What is a characteristic? It is the characteristic of knowable (jñeya). Knowable is the signifier (abhidhāna). What is the signifier? It is the signifier of that which can be cognized by the mind. A pot is the basis (āśraya). What is the basis? It is the basis of knowable. These three are characteristic, signifier, and basis. The complete possession of three qualities of an existent phenomenon of knowable is a characteristic. What is a characteristic? It is the characteristic of the characteristic of knowable. The characteristic of knowable is the signifier. What is the signifier? It is the signifier of the complete possession of three qualities of an existent phenomenon of knowable. That which can be cognized by the mind is the basis. What is the basis? It is the basis of the characteristic of knowable. These three are characteristic, signifier, and basis. This explains it. The complete possession of three qualities of an imputed phenomenon of that which can be cognized by the mind is a characteristic. What is a characteristic? It is the characteristic of the signifier of that which can be cognized by the mind. The signifier of that which can be cognized by the mind is the signifier. What is the signifier? It is the signifier of the complete possession of three qualities of an imputed phenomenon of that which can be cognized by the mind. Knowable is the basis. What is the basis? It is the basis of the signifier of that which can be cognized by the mind. These three are characteristic, signifier, and basis. This explains it. In the Mind-Only school, the non-deceptive nature of habitual imprints is illustrated by how all appearances of the environment and beings (bhājana-loka and sattva-loka), like dream experiences, are merely diverse manifestations of consciousness (ālayavijñāna), lacking any true external reality. Considering this, it is difficult for ordinary sentient beings to avoid being misled by fundamental delusions. Therefore, from this perspective, whatever appears is considered non-deceptive within this system. Apart from this, immediate delusions are primarily misleading, thus deceptive consciousness (bhrāntijñāna) is considered deceptive. When yogic direct perception (yogipratyakṣa) directly sees the true meaning of its own object, if the mind is placed together on its object, it remains as desired. No matter where the focus is directed, it can be used as one wishes without any obstruction. This special concentration (samādhi) is calm abiding (śamatha). Based on this, the wisdom aspect (prajñā) that clearly and distinctly differentiates the true meaning of the object is insight (vipaśyanā). The knowledge that arises from the combination of calm abiding and insight (śamatha-vipaśyanā-yuganaddha) is called yogic direct perception. According to the Sautrāntika school, permanent phenomena (nityadharma)... --------------------------------------------------------------------------------
Tibetan
ངོས་མེད་དག་གིས་མངོན་སུམ་ཚད་མའི་སྣང་ཡུལ་ གྱི་དོན་བྱེད་མི་ནུས་པར་འདོད་པའི་གནད་ཀྱིས་འཕགས་པས་བདེན་པ་མངོན་དུ་མཐོང་བའི་ ཚེ་ནའང་བདེན་བཞིའི་རྣམ་པ་བཅུ་དྲུག་ལས་ཉེར་ཕུང་མི་རྟག་སྡུག་བསྔལ་སོགས་བདེན་ བཞིའི་རྣམ་པ་དངོས་པོར་གྱུར་པ་བཅུ་བཞི་པོ་མངོན་སུམ་དུ་དངོས་སུ་མཁྱེན་པའི་ཤུགས་ལ་ དངོས་མེད་ཀྱི་རྣམ་པ་སྟོགས། བདག་མེད་གཉིས་རྟོགས་དགོས་པ་མ་གཏོགས་དེ་གཉིས་ ཀིས་མངོན་སུམ་སྣང་ཡུལ་ཀྱི་དོན་བྱེད་མི་ཐུབ་པ་ཡིན་ནི་རེད། ༈ མདོ་སྡེ་པའི་ལུགས་ལ། འཕགས་པའི་མཉམ་བཞག་གིས་བདེན་བཞིའི་རྣམ་པ་ དངོས་པོ་རྣམས་དངོས་སུ་རྟོགས་པ་དང་། དངོས་མེད་རྣམས་ཤུགས་ལ་རྟོགས་པར་འདོད་པ་ དང་། གཞན་རང་སྡེ་འོག་མ་བྱེ་སྨྲ། དབུ་སེམས་དག་གིས་ནི། རང་རང་གི་ལུགས་ཀྱི་གནས་ 5-423 ལུགས་བདེན་པའི་དོན་དང་བདག་མེད་སྟོང་ཉིད་ཀྱི་ཚུལ་རྣམས་སྒྲིབ་བྱེད་དང་བྲལ་བར་ དངོས་སུ་མངོན་དུ་གྱུར་པའི་ཚུལ་ཙམ་ལ་འདྲ་ཡང་། བདག་མེད་རགས་པ་དང་ཕྲ་བའི་ཡིན་ ལུགས་ནི་གྲུབ་མཐའ་མཐོ་དམན་གྱི་དབང་གིས་རང་རང་གི་ལུགས་ལ་འོས་པའི་ངོས་འཛིན་ ཡང་མི་འདྲ་བའི་ཁྱད་པར་བྱུང་ཞིང་དེའི་ཆ་ནས་ཀྱང་གྲུབ་པའི་མཐའ་ལ་བཟང་ངན་ཡོད་པ་ ཡིན། ༈ མདོ་སྡེ་པ་རང་རིག་འདོད་པ་དག་གིས་ནི་ཕྱི་དོན་འདོད་པའི་གནད་ཀྱིས་རང་རིག་ རང་དང་བདག་ཉིད་གཅིག་ཡིན་ན་གཞན་རིག་གི་ཤེས་པ་དངོས་ཡིན་པ་ལས་འོས་མེད་པ་ ཡིན་པས་རང་རིག་གི་བདག་ཉིད་དུ་གྱུར་པའི་ཡུལ་ཙམ་གྱིས་ཆོག་པ་དང་། སེམས་ཙམ་པའི་ ལུགས་ལ་ནི། སྤྱིར་ཕྱི་དོན་མི་འདོད་ཅིང་ཤེས་པ་དང་བདག་ཉིད་གཅིག་ཙམ་གྱི་དེ་ཤེས་པ་ དངོས་ཡིན་མིན་ཅི་རིགས་ཡོད་པས་དེའི་ལུགས་ལ། རང་རིག་རང་གི་གཟུང་ཡུལ་གྱི་ཤེས་ པ་ཞེས་དམིགས་ཀྱིས་བཀར་ནས་བརྗོད་དགོས་ལ། རང་རིག་ནི་མདོ་སེམས་གང་གི་ལུགས་ ལ་རང་རིག་གིས་རང་རིག་པའི་དུས་སུ་རིག་བྱ་རིག་བྱེད་ཐ་དད་མེད་པའི་གནད་ཀྱིས་དེ་ལ་ ཡུལ་ཡུལ་ཅན་གྱི་གཉིས་སྣང་མེད་ཚོད་ཙམ་ནི་མཉམ་མོ། ། ༈ སྒྱུ་མའི་རྟ་ཙམ་ནི། རང་རིག་འདོད་པའི་ལུགས་ལ། སྒྱུ་མ་མཁན་པོའི་རྒྱུད་ཀྱི་རྟ་ དངོས་མིན་ངེས་ཀྱི་རྟོག་པས་དྲངས་པའི་རྗེས་ཀྱི་ངེས་ཤེས་དང་། རྟ་དངོས་མིན་ངེས་ཉམས་ སུ་མྱོང་བའི་རང་རིག་གིས་དྲངས་པའི་ངེས་ཤེས་གཉིས་ཀྱིས་འཇོག་པ་དང་། རང་རིག་མི་ འདོད་པ་ལ། དེ་སྐབས་བར་སྣང་སོགས་ལ་ཚད་མར་སོང་བའི་དབང་ཤེས་དང་དེས་དྲངས་ པའི་ངེས་ཤེས་གཉིས་ལ་བརྟེན་ནས་སྒྱུ་མའི་རྟ་འཇོག་དགོས་བྱུང་བ་རེད། དེ་དག་གང་ལྟར་ ཡང་། སྒྱུ་མའི་རྟ་ཙམ་གྱི་ངོ་བོ་ནི་སྣང་བ་མི་བདེན་པ་རྫུན་པར་གྲུབ་པ་ཡིན་ཟེར་བ་མཚུངས་ པས་དེ་ལུགས་བཞིན་གྱི་འཇོག་བྱེད་ཀྱང་ཡུལ་དེ་ཉིད་རྫུན་པར་ངེས་པ་ཞིག་དགོས་ཚོད་ཀྱང་ 5-424 མཉམ་པ་ཡིན། ༈ རྟགས་ཡང་དག་
Chinese
那些不承认现量（pratyakṣa，直接感知）能认知实物的观点，其关键在于，当圣者（ārya）现见真谛时，虽然现见了四圣谛的十六种行相，但只有苦谛的无常、苦等十四种真实存在的行相是被直接认识到的，而通过这种直接认识的力量，才能推断出无实体的行相。只有证悟二无我（人无我和法无我）是必须的，因为只有这样，它们才能成为现量所认知的对象。 根据经部宗（Sautrāntika）的观点，圣者的等持（samāhita，专注）能直接证悟四圣谛的真实行相，而无实体行相则是通过间接的方式证悟的。而其他下部宗派，如毗婆沙宗（Vaibhāṣika）、经量部（Sautrāntika）、唯识宗（Cittamatra）等，虽然在各自宗义的实相真谛和无我空性的显现方式上，都达到了无障直接证悟的境界，这一点上是相似的。但在粗细无我的理解上，由于宗义高低的差异，各自宗派的认知方式也不同，因此在宗义的优劣上也有所区别。 那些主张自证（sva-saṃvedana，自知）的经部宗，由于承认外境存在，如果自证与自身是同一体性，那么认知他者的意识必然是真实的。因此，只需要作为自证体性的对境就足够了。而在唯识宗的观点中，一般不承认外境，并且自证与意识是同一体性，至于这是否意味着意识是真实的，则因情况而异。因此，在唯识宗的观点中，需要特别强调自证是自我的所缘境。无论是经部宗还是唯识宗，当自证认知自身时，由于能知与所知没有差别，因此在这种情况下，似乎没有主客二元对立的显现，这一点是相同的。 例如幻化的马，在主张自证的宗派看来，是由幻术师相续中的‘非真马’的定解所引发的后续定解，以及体验‘非真马’的自证所引发的定解来安立的。而在不承认自证的宗派看来，则需要依赖于当时对虚空等境的现量，以及由此引发的定解，才能安立幻化的马。无论如何，幻化的马的体性都是虚假的、不真实的，这一点是相同的。因此，安立幻化马的方式也需要是确定该对境是虚假的。
English
Those who deny that direct perception (pratyakṣa) can cognize real objects do so because they believe that even when an ārya directly sees the truth, only the fourteen real aspects of the four noble truths, such as impermanence and suffering of the truth of suffering, are directly cognized. The aspects of non-reality are inferred by the force of this direct cognition. Only the realization of the two selflessnesses (selflessness of person and selflessness of phenomena) is necessary, because only then can they become objects cognized by direct perception. According to the Sautrāntika school, the samāhita (concentration) of an ārya directly realizes the real aspects of the four noble truths, while the unreal aspects are realized indirectly. Other lower schools, such as the Vaibhāṣika, Sautrāntika, and Cittamatra, although similar in that the way their respective tenets of reality and the nature of selflessness and emptiness are manifested without obscuration, the understanding of gross and subtle selflessness differs due to the differences in the height of the tenets, and the way of recognition appropriate to each school also differs, and in that respect, there are good and bad aspects to the tenets. Those Sautrāntikas who assert self-awareness (sva-saṃvedana), because they assert external objects, if self-awareness and oneself are of the same nature, then the consciousness that cognizes others must be real. Therefore, it is sufficient to have only the object that has become the nature of self-awareness. In the view of the Cittamatra school, generally, external objects are not asserted, and it is only the same nature as consciousness. Whether that consciousness is real or not depends on the situation. Therefore, in that view, self-awareness must be specifically stated as the consciousness of one's own object. Whether it is the Sautrāntika or Cittamatra school, when self-awareness cognizes itself, due to the fact that there is no difference between the object of cognition and the cognizer, it seems that there is no dualistic appearance of subject and object, which is the same. For example, an illusory horse, in the view of those who assert self-awareness, is established by the subsequent ascertainment caused by the determination of 'not a real horse' in the mindstream of the magician, and the ascertainment caused by the self-awareness that experiences 'not a real horse'. For those who do not assert self-awareness, it is necessary to rely on the direct perception of space and other objects at that time, and the ascertainment caused by it, to establish the illusory horse. In any case, the nature of the illusory horse is said to be false and unreal, which is the same. Therefore, the way of establishing it also needs to be something that ascertains that the object itself is false. --------------------------------------------------------------------------------