Tibetan
པས་ན་ཀུན་གཞི་ཞེས་བྱ་སྟེ། མདོར་ན་འཁོར་བའི་ལུས་ངག་སེམས་དང་ཡུལ་དུ་སྣང་བ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རྟེན་ནམ་གཞིར་གྱུར་པས་ཀུན་གཞི་སྟེ། ཡེ་དོན་གྱི་ཀུན་གཞི་མ་རིག་པ་མཚུངས་ལྡན་ལུང་མ་བསྟན་དང༌། སྦྱོར་བ་དོན་གྱི་ཀུན་གཞི་རྣམ་ཤེས་ཚོགས་བརྒྱད་དང་མཚུངས་ལྡན་ལུང་མ་བསྟན་དང༌། བག་ཆགས་ལུས་ཀྱི་ཀུན་གཞི་གདོས་བཅས་འོད་དང༌། མིང་གཞིའི་ཕུང་པོ་གསུམ་དང་མཚུངས་ལྡན་ལུང་མ་བསྟན་དུ་གནས་པའོ། །ཆོས་ཀྱི་སྐུ་ནི་སྟོང་གསལ་ཀ་ནས་དག་པའི་རིག་པ་མཚོན་བརྗོད་ལས་འདས་པ། ངོ་བོ་དགེ་སྡིག་སྐྱོན་ཡོན་ལས་འདས་པ་ནམ་མཁའ་ལྟ་བུའོ། །དེ་ལ་ངོ་བོ་རང་རིག་ཀ་ནས་དག་པའོ། ། ངེས་ཚིག་རྣམ་པར་གྲོལ་བའི་ཡོན་ཏན་མཐར་ཐུག་གི་ཆོས་ཡིན་པས་ཆོས་ སྐུའོ། །དབྱེ་ན་ངོ་བོ་རྣམ་དག་སྟོང་པའི་ཆོས་སྐུ། རང་བཞིན་གཏིང་གསལ་འཆར་གཞིའི་ཆོས་སྐུ། ཐུགས་རྗེ་རིག་སྟོང་ཁྱབ་པའི་ཆོས་སྐུ་གསུམ་སྟེ། ངོ་བོ་རང་བཞིན་ཐུགས་རྗེ་གསུམ་མོ། །བྱེད་ལས་དབྱིངས་དང་ཡེ་ཤེས་འདུ་འབྲལ་མེད་པས་འཁོར་བ་ཆོས་ཉིད་དུ་གྲོལ་བའི་གཞི་བྱེད་དོ། །སྒྲ་འཇུག་པའི་རྒྱུ་མཚན་ནི་དྲི་མ་མེད་པ་དང༌། ལྷུན་གྱིས་གྲུབ་པ་དང༌། གོ་མི་འགགས་པར་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་སྣང་བ་དང་ཡོན་ཏན་གྱི་ཚོགས་འཆར་བའི་ཆོས་ཀྱི་འབྱུང་ཁུངས་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཆོས་སྐུ་ཞེས་སྒྲར་སྦྱར་བའོ། །མདོར་ན་རིག་པའི་གཤིས་ཤེལ་དང་ནམ་མཁའ་མེ་ལོང་ལྟ་བུ་ནི་ཆོས་སྐུ་ཞེས་བྱ་སྟེ། ངོ་བོ་སྟོང་ཡང་ཕྱང་ཆད་དུ་མ་སོང༌། རང་བཞིན་གསལ་ཡང་མཚན་མར་མ་གྲུབ། ཐུགས་རྗེ་རིག་ཀྱང་དྲན་རྟོག་ཏུ་མ་གཡོས་པའོ། །དེ་དག་ཀྱང་མུ་ཏིག་ཕྲེང་བ་ལས། ཀུན་གཞི་ཉིད་ནི་བསགས་པའི་ཕྱིར། །ཆོས་ཀྱི་སྐུ་ནི་ཟག་པ་ཟད། །སྟོང་ཞིང་གསལ་ལ་གསལ་ཞིང་ཁྱབ། །བསམ་པས་མ་སྦགས་དྲན་པས་སངས། །སྤྲོས་པ་ཉིད་དང་བྲལ་བ་སྟེ། །ནམ་མཁའ་ལྟ་བུར་ཁྱབ་ཅིང་སྟོང༌། །རང་དག་མཚོན་པ་ཀུན་དང་བྲལ། ། རྒྱུ་དང་རྐྱེན་བཅས་ཀུན་གཞི་ལ། །བག་ཆགས་གསོག་བྱེད་གཟིངས་དང་ འདྲ། །ཆོས་ཀྱི་སྐུ་ནི་བག་ཆགས་བྲལ། །ཡིད་དང་སེམས་སོགས་འདུས་པ་ལས། །ལུས་ཅན་ཀུན་གཞི་དུ་མར་སྣང༌། །ཆོས་སྐུ་ཡིད་སོགས་བྲལ་བས་ ན། །དུ་མ་གཟུགས་སྣང་ལུས་མེད་པའི། །འབྱུང་ཆེན་ལུས་ལ་ལྔ་པོ་སྣང་བས་ ན། །དངས་པའི་འོད་ལྔ་འབྱུང་བས་བསྒྲིབས། །ཕྲ་རགས་ལྔ་ནི་ཡུལ་སྣང་ བས། ཁ་དོག་ལྔ་ཡང་རྡུལ་དང་བཅས། །འབྱུང་ལྔའི་ཆོས་སྐུ་མདུད་པ་རངགྲོལ་བས། །ཆེན་པོ་ལྔ་ཡང་འོད་ལྔར་གསལ། །ཕྲ་རགས་དྲི་མ་ངང་ལོག་པས། ཁ་དོག་ལྔ་པོ་མ་འདྲེས་གསལ། །བག་རྡུལ་ནམ་མཁའ་རང་དངས་པས། །གཞི་སྣང་བའི་ཡེ་ཤེས་ལྔ་ནི་འོད་དུ་ཤར། །དམིགས་པའི་འོད་ལྔ་ཆོས་སྐུ་ཆ་ལ་ཐིམ། །ཡུལ་དང་ཤེས་པ་རང་ཡལ་བས། །འབྱུང་ལྔའི་དངས་མ་འོད་དུ་ཐིམ། །དེ་ཕྱིར་འབྱུང་བ་དངས་སྙིགས་དབྱེ། །ཞེས་གསུངས་སོ། །གཉིས་པ་སེམས་དང་ཡེ་ཤེས་དབྱེ་བ་ནི། །སེམས་དང་ཡེ་ཤེས་གཉིས་པོ་རིག་པའི་རྩལ་དུ་གཅིག་ཀྱང༌། འཁོར་འདས་སོ་སོའི་སྐྱོན་ཡོན་ལ་འཇུག་པའི་ཆ་ནས། སེམས་དང་ཡེ་ཤེས་གཉིས་སུ་དབྱེ་བ་ལས། དང་པོ་སེམས་ཀྱི་ངོ་བོ་ནི། རིག་པའི་རྩལ་གཟུང་འཛིན་དུ་ཞེན་པས། འཁོར་བའི་འཁྲུལ་སྣང་རྒྱུ་འབྲས་སྐྱེད་པར་བྱེད་པ་སྟཻ། ངོ་སྤྲོད་སྤྲས་པ་ལས། རིགས་ཀྱི་བུ་སེམས་དང་སེམས་ལས་བྱུང་བ་ཐམས་ཅད་ནི་འཁོར་བའི་ཆོས་ཡིན་ནོ། །ཞེས་སོ། །དེ་ལས་སེམས་ཀྱི་ངོ་བོ་ཁམས་གསུམ་པའི་སེམས་སེམས་བྱུང་སྒྲོ་བཏགས་ཀྱི་རྣམ་པ་ཅན་དྲི་མའི་ཆོས་ཏེ། བདེན་གཉིས་ལས་ཀྱང༌། སེམས་དང་སེམས་བྱུང་ཁམས་གསུམ་པའི། །སྒྲོ་བཏགས་རྣམ་པ་ཅན་རྟོག་ཡིན། །ཞེས་པ་དང༌། འཇུག་པ་ལས། སེམས་འགགས་པ་དེ་སྐུ་ཡི་མངོན་སུམ་མཛད། །ཅེས་དགག་བྱ་དྲི་མར་བཤད་དོ། །དབྱེ་ན་སེམས་རྣམ་པར་ཤེས་པའི་ཚོགས་བརྒྱད། སེམས་བྱུང་ལྔ་བཅུ་རྩ་གཅིག་གོ །ངེས་ཚིག་གཟུང་འཛིན་དུ་སེམས་པས་སེམས་སོ། །སྒྲ་འཇུག་པའི་རྒྱུ་མཚན་ནི། གང་ལ་སེམས། གང་གིས་སེམས། གང་སེམས་པར་བྱེད་པ་གསུམ་གྱིས་ཕྱིར་ན་སེམས་སོ། །དེའང་སེམས་ཀྱི་རྩ་བ་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་གདངས་ཏེ། རླུང་གིས་བསྐྱོད་པ་ལས་ཡུལ་རིག་པ་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་རྩལ། མི་འགྱུ་དགུ་འགྱུ་རླུང་གི་ཆ་སྟེ། རྟ་ལོང་བ་རྐང་ཅན་དང༌། མི་འཕྱེ་བོ་མིག་ཅན་བཞིན་ནོ། །འདི་དག་ལ་མན་ངག་གང་གིས་ཕྱེ་ན། རྟེན་དང༌། གནས་དང༌། ལམ་དང༌། སྒོ་དང༌། བྱེད་ལས་དང༌། འབྲས་བུ་ཐ་དད་དུ་བཞག་པ་ཉིད། ངོ་སྤྲོད་སྤྲས་པའི་རྒྱུད་ལས། གསང་བའི་བདག་པོ། སེམས་ཀྱི་རྟེན་ནི་རང་གི་ཤ་ཁྲག་གི་ལུས་བྱང་ཁོག་སྟོད་ཡིན་ནོ། །གནས་ནི་གློ་བའི་ནང་ན་གནས་སོ། །ལམ་ནི་གློ་བ་ནས་མགྲིན་པར་རྩ་གྲོ་སོག་གི་སྦུག་མ་ཙམ་གཅིག་གིས་སྦྲེལ་ནས་ཡོད་དོ། །དེ་ནས་ཡང་དབུགས་འགྱུ་བ་དེ་སེམས་ཀྱི་ལམ་ཡིན་ནོ། །སྣ་ཚོགས་པའི་འདོད་པའི་སྒོ་ཁ་དང་སྣ་བུག་གཉིས་ཏེ་གསུམ་ཡིན་ནོ། ། འདོད་པའི་ཤེས་པ་དེ་ནས་བྱུང་ངོ༌། །སེམས་རང་གི་ངོ་བོ་ནི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་དང་བཅས་པ་དབུགས་ཕྱི་ནང་དུ་རྒྱུ་བ་འདི་རང་ཡིན་ནོ། །རིགས་ཀྱི་བུ་སེམས་དང་སེམས་ལས་བྱུང་བ་ཐམས་ཅད་འཁོར་བའི་རྒྱུ་ཡིན་ནོ
Chinese
因此称为阿赖耶识。简言之，轮回的身语意以及显现为境的一切的所依或基础，即是阿赖耶识。原始意义上的阿赖耶识是无明，与其相应的无记；结合意义上的阿赖耶识是八识聚和与其相应的无记；习气身的阿赖耶识是有色光；名言的蕴三者和与其相应的无记而存在。法身是空明，从本以来清净的觉性，超越言诠，本体超越善恶功过，如同虚空。其中，本体是自明，从本以来清净。定义是彻底解脱的功德究竟之法，故为法身。分类有本体自性清净空性的法身，自性深明显现之基的法身，大悲觉性空性周遍的法身三种，即本体、自性、大悲三种。作用是由于法界和智慧无二无别，故为轮回解脱为法性的基础。词语使用的理由是由于无垢、任运成就、通达无碍，以及显现智慧之光和功德之聚的法的来源，因此称为法身。简言之，觉性的本性如水晶和虚空镜子一般，即是法身。本体空性却并非断灭，自性光明却并非相状，大悲觉性却并非念头。这些也在《牟提花鬘》中说：阿赖耶识乃是积聚之故，法身则是漏尽。空且明，明且遍，不为思所染，不为念所醒，与戏论自性分离，如虚空般周遍且空。自净，与一切表征分离。 具有因和缘的阿赖耶识，如同积聚习气的船只。法身则是脱离习气。从意和心等聚合，有情阿赖耶识显现为众多。法身脱离意等，众多形相无身。五大在身上显现时，清净的五光被五大遮蔽。粗细五者是境显现，五色也与尘埃相连。五大的法身结解脱时，五大也显现为五光。粗细垢染自然返回，五色不混
English
Therefore, it is called the ālaya-vijñāna. In short, the basis or foundation of all that appears as body, speech, mind, and objects in samsara is the ālaya-vijñāna. The original meaning of the ālaya-vijñāna is ignorance, along with its corresponding avyākṛta; the combined meaning of the ālaya-vijñāna is the eight consciousnesses and their corresponding avyākṛta; the ālaya-vijñāna of the habitual body is tangible light; the three aggregates of names and their corresponding avyākṛta exist. The dharmakāya is empty and clear, the awareness that is pure from the beginning, beyond expression, its essence beyond good, evil, faults, and virtues, like the sky. Among these, the essence is self-awareness, pure from the beginning. The definition is that it is the ultimate dharma of completely liberated qualities, therefore it is the dharmakāya. The divisions are the dharmakāya of emptiness, which is pure in essence; the dharmakāya of the ground of clear manifestation, which is self-nature; and the dharmakāya of compassion, which is awareness and emptiness pervading, these three, namely essence, self-nature, and compassion. The function is that since the dharmadhātu and wisdom are inseparable, it is the basis for the liberation of samsara into dharmatā. The reason for applying the term is that it is the source of dharma, being stainless, spontaneously accomplished, unobstructed in understanding, and manifesting the light of wisdom and the collection of qualities, therefore it is called the dharmakāya. In short, the nature of awareness is like crystal and a sky-mirror, which is called the dharmakāya. The essence is emptiness, yet it is not nihilistic; the self-nature is clarity, yet it is not formed into characteristics; the compassion is awareness, yet it does not move into thoughts. These are also stated in the Garland of Pearls: The ālaya-vijñāna is for the sake of accumulation, the dharmakāya is the exhaustion of outflows. Empty and clear, clear and pervasive, unsoiled by thought, unawakened by memory, separated from the nature of elaboration, pervasive and empty like the sky. Self-purified, separated from all symbols. The ālaya-vijñāna with causes and conditions, is like a ship accumulating habits. The dharmakāya is free from habits. From the aggregation of mind and thoughts, the sentient ālaya-vijñāna appears as many. Since the dharmakāya is free from mind, etc., many forms appear without a body. When the five great elements appear on the body, the five pure lights are obscured by the elements. The five subtle and coarse are the appearance of objects, the five colors are also connected with dust. When the knots of the five elements' dharmakāya are self-liberated, the five great elements also appear as five lights. When the subtle and coarse impurities naturally revert, the five colors do not mix.
Chinese
接下来的阐述。当原始的尘垢天空自身清澈时，基现的五种智慧便显现为光芒。所缘的五种光芒融入法身的体性中。当境和识自性消逝时，五大的精华融入光芒中。因此，要区分五大的精华和糟粕。如是说。第二，区分心和智慧：心和智慧二者，在觉性的作用上虽为一体，但在涉及轮回和涅槃各自的过患和功德方面，心和智慧被区分为二。首先，心的自性是：觉性的作用执着于能取和所取，从而产生轮回的错觉现象的因果。在《认识自性庄严》中说：种姓之子，心和心所生的一切都是轮回的法。如是说。因此，心的自性是三界的心和心所，具有虚妄分别的相状，是垢染之法。在《二谛论》中也说：心和心所是三界的，具有虚妄分别的相状，是分别念。如是说。在《入行论》中说：心止息时，即成佛之现证。如是说，将所破斥的视为垢染。若从分类上说，心是八识聚，心所是五十一种。词义解释：因心念能取和所取而称为心。语源解释的原因是：于何而心，以何而心，何为心之所念，由这三者而称为心。而且，心的根本是智慧的光芒，由风的推动而产生觉知境的智慧作用。不动的和九动的，是风的体性。如同盲马有腿，跛人有眼一样。如果要用任何口诀来区分这些，那就是所依、处所、道路、门户、作用和结果各不相同。在《认识自性庄严续》中说：秘密主啊，心的所依是自身的血肉之躯，即上身的躯干。处所是位于肺中。道路是从肺到喉咙，由像细管一样的脉络连接。然后，气息的流动就是心的道路。各种欲望的门户是鼻孔和鼻孔两个，共有三个。欲望的意识由此产生。心自身的自性就是伴随着分别念的，在内外流动的气息本身。种姓之子，心和心所生的一切都是轮回的因
English
Next is the explanation. When the original dust-like sky is clear by itself, the five wisdoms of the ground-appearance arise as light. The five lights of the object of focus dissolve into the nature of the Dharmakaya. When the object and consciousness vanish by themselves, the essence of the five elements dissolves into light. Therefore, one should distinguish between the essence and dross of the five elements. So it is said. Second, distinguishing between mind and wisdom: Although mind and wisdom are one in the function of awareness, they are distinguished as mind and wisdom in terms of engaging in the faults and virtues of samsara and nirvana respectively. First, the nature of mind is: the function of awareness clings to the apprehended and the apprehender, thus causing the cause and effect of the illusory appearances of samsara to arise. In "Adornment of Self-Recognition," it says: Son of lineage, all minds and mental events are the dharmas of samsara. So it is said. Therefore, the nature of mind is the mind and mental events of the three realms, having the aspect of imputation, and is the dharma of defilement. In the "Two Truths," it also says: Mind and mental events are of the three realms, having the aspect of imputation, they are conceptual thoughts. So it is said. In the "Entering the Middle Way," it says: When the mind ceases, it is the direct realization of the Buddha. So it is said, what is to be refuted is explained as defilement. If classified, mind is the eight aggregates of consciousness, and mental events are fifty-one. Definition: It is called mind because it thinks of the apprehended and the apprehender. The reason for the etymological explanation is: because of what it thinks, by what it thinks, and what it thinks, it is called mind. Moreover, the root of mind is the radiance of wisdom, and by the movement of wind, the function of wisdom that knows objects arises. The unmoving and the nine moving are the nature of wind. It is like a blind horse with legs and a lame man with eyes. If one were to distinguish these with any secret instruction, it is precisely that the support, place, path, door, function, and result are established as different. In the "Tantra of Adornment of Self-Recognition," it says: Secret Lord, the support of the mind is one's own body of flesh and blood, that is, the upper torso. The place is located in the lungs. The path is connected from the lungs to the throat by a vein like a thin tube. Then, the movement of breath is the path of the mind. The doors of various desires are the nostrils and the two nostrils, totaling three. The consciousness of desire arises from there. The very nature of the mind is the breath that moves in and out, accompanied by conceptual thoughts. Son of lineage, all minds and mental events are the cause of samsara.