Tibetan
།རྩེ་མོར་གྱུར་པར་འགྱུར་མེད་སྙིང་པོའི་དོན། ། ཡོད་དང་མེད་དང་སྟོང་དང་མི་སྟོང་གནས། །ཕྱོགས་བྲལ་ནམ་མཁའ་ལྟ་བུའི་དགོངས་དོན་ནི། །སུས་ཀྱང་མ་རྙོག་དཔེ་ཟླ་མེད་པ་སྟེ། །བདེན་མིན་རྫུན་མིན་རང་བཞིན་མཐའ་ལས་འདས། །བཅོས་ཤིང་བསྒྱུར་མེད་རང་བབ་རིག་པའི་གནད། །ཇི་བཞིན་སྤྲོས་དང་བྲལ་བའི་ངང་ཉིད་དོ། །རྨོངས་པ་གང་གིས་རང་གི་ཕྱོགས་ཞེན་ནས། །རྩེ་གཅིག་མི་གཡོ་གཟུགས་མེད་བསམ་གཏན་དང༌། ། རྟོག་ལ་རྟོག་མཐུད་རང་འགྲོགས་ཉིད་དང་ནི། །དུས་གསུམ་འབྲལ་མེད་ཟད་ཀའི་ཤེས་པ་ཞེས། །ནམ་མཁའ་གུང་གཅོད་འཛིན་པའི་གཟེབ་ཏུ་འཆིང༌། ། གང་ཚེ་མི་རྟོག་རྩེ་གཅིག་ཉིད་ཡིན་ན། །བསམ་གཏན་གཟུགས་མེད་ལྷ་རྣམས་ཅིས་མི་གྲོལ། །སྔ་ཕྱིས་རྣམ་རྟོག་མ་ཡེངས་ངོས་ཟིན་པ། །དེ་ཉིད་ཀུན་རྟོག་གཡོ་བས་འདུ་བྱེད་དེ། །འདོད་པའི་སེམས་ཡིན་ཐར་པའི་ལམ་འགྱུར་རམ། ། མ་ཡེངས་རབ་བཅས་འཇུག་བུའི་སེམས་དེ་ཡང༌། །རྩོལ་བཅས་བློ་ཡི་དྲི་མས་དོན་མཐོང་མེད། །དེ་ཕྱིར་ཕྱོགས་རིས་གཟེབ་ཀྱིས་ཅི་བྱར་ཡོད། །གཏི་མུག་ཅན་རྣམས་མངོན་པའི་ང་རྒྱལ་འཛིན། །གང་ཚེ་སྣང་བ་རང་གི་སེམས་ཡིན་ ན། །སྣ་ཚོགས་ཉིད་ཕྱིར་མཐོང་ཐོས་རེག་ཡོད་ཕྱིར། །སེམས་ཀྱང་དེར་འགྱུར་ཡང་ན་སེམས་བཞིན་དུ། །སྣང་བའང་བལྟར་མེད་མཐོང་ཐོས་མེད་པར་ འགྱུར། །རང་བས་སྣང་བ་སྔ་རོལ་ཡོད་པའི་ཕྱིར། །རང་ཉིད་མ་སྐྱེས་སྔོན་ནས་སེམས་དེ་ཉིད། །ཡུལ་དུས་ལ་སོགས་གཞན་ན་ཡོད་པར་འགྱུར། །རང་ཉིད་ཕྱིན་ཚེ་ཡུལ་ཀྱང་འགྲོ་བའམ། །ཡང་ན་ཡུལ་བཞིན་སེམས་ཀྱང་ལུས་པར་འགྱུར། །དེ་སོགས་ཉེས་པར་བརྗོད་ཀྱིས་ཡང་མི་ལང༌། །གཅིག་ཉིད་གྲོལ་ན་ཀུན་ཀྱང་གྲོལ་བའམ། །གཅིག་ཉིད་འཁྲུལ་བས་ཀུན་ཀྱང་འཁྲུལ་ལ་སོགས། ། མི་རིག་ནོར་པའི་རང་བཞིན་དེ་ཡོད་པས། །ལམ་ངན་དེ་འདྲ་ནམ་ཡང་མ་བརྟེན་ཅིག །འདི་ལྟར་སྣང་བ་བག་ཆགས་འཁྲུལ་པའི་གཟུགས། །སེམས་ལས་སྣང་ཡང་སེམས་སུ་མ་གྲུབ་ལ། །སེམས་ལས་གཞན་དུའང་ཅུང་ཟད་མེད་པ་སྟེ། །ཇི་ལྟར་དྷ་དུ་ར་ཡི་སྣང་བའམ། །བད་ཀན་དབང་གིས་ཉ་ལྕིབས་སྐྲ་ཤད་བཞིན། །གང་ནའང་མེད་ལ་སྣང་བར་ཤེས་པར་མཛོད། །འཁྲུལ་སྣང་འཁྲུལ་འཛིན་འཁྲུལ་པའི་སེམས་ལས་བྱུང༌། །སེམས་ནི་དངོས་མེད་ནམ་མཁའི་རང་བཞིན་དུ། །གཞི་རྩ་རྟེན་མེད་འབྱུང་བའི་ས་མེད་པར། །ཡེ་སྟོང་སྤྲོས་དང་བྲལ་བར་མཁྱེན་འཚལ་ལོ། །བཙལ་བས་ཡུལ་མེད་སྟོང་ལ་དངོས་པོ་མེད། །ཚོལ་བའི་སེམས་མེད་མ་སྐྱེས་རྣམ་པར་དག །གཟུང་འཛིན་གཉིས་མེད་བདག་མེད་ཡངས་པའི་ཀློང༌། །མཁའ་མཉམ་བསམ་བརྗོད་འདས་པའི་རང་བཞིན་དུ། །སྣ་ཚོགས་འཁོར་འདས་ཆོས་རྣམས་ཕྱམ་གདལ་བས། །ཡེ་བབས་རང་བཞིན་གཉུག་མའི་ཡེ་ཤེས་ནི། །མཁའ་འདྲ་འཕོ་འགྱུར་ཕྱོགས་རིས་མེད་པའི་དོན། །ད་ལྟའི་དུས་ནས་གནས་པར་མཁྱེན་འཚལ་ལོ། །གང་ཚེ་སྣོད་རྣམས་ནམ་མཁའ་ཐ་དད་ལྟར། །སྣང་སྲིད་འཁོར་འདས་ཡེ་སྟོང་ཅིར་སྣང་ཡང༌། །བཟང་ངན་གཉིས་མེད་རང་བཞིན་དག་པའི་ངང༌། །དེ་ཚེ་སྣོད་རྣམས་སོ་སོར་གྱེས་ན་ཡང༌། །ནམ་མཁའ་རིས་མེད་དེ་བཞིན་དབྱྀངས་སུ་གཅིག ། འཕོ་མེད་འགྱུར་མེད་སྔ་ཕྱི་བཟང་ངན་མེད། །དེ་བཞིན་ཆོས་ཀུན་རང་བཞིན་རིག་པའི་ངང༌། །སྔ་ཕྱིའི་རིས་མེད་གཞི་བྲལ་ཡངས་པ་ཆེ། །དེ་ལྟར་ཤེས་དེ་རང་བཞིན་མཁས་པ་ཡིན། །ད་ལྟའི་རང་རིག་དྲི་མས་མ་བསླད་པ། །གསལ་སྟོང་འཛིན་མེད་རྒྱ་ཡན་ཕྱོགས་བྲལ་ཉིད། །ཆོས་སྐུའི་དོན་དེ་སྐད་ཅིག་འཆར་བ་ནི། །དམ་པའི་བླ་མས་བྱིན་རླབས་མངོན་པ་ཡིན། །རྟོགས་ན་ཀུན་ཡིན་ཆོས་ཉིད་རོལ་པ་ཡིན། །ཡེ་ཡིན་བབས་ཡིན་རང་བྱུང་ཡེ་ཤེས་ཡིན། །མ་རྟོགས་མཁའ་འདྲ་སྟོང་པ་སྤྲོས་བྲལ་ཡང༌། །རྟོག་པའི་རིས་ཡིན་རང་སེམས་འཆིང་བྱེད་ཉིད། །དེ་བས་ཡིན་མིན་ཕྱོགས་འདས་ཤེས་པ་གཅེས། །མ་ལུས་རང་བཞིན་དག་པའི་སངས་རྒྱས་ནི། །རང་བྱུང་རིག་པ་བཅོས་བསླད་བྲལ་བ་སྟེ། ། ཐ་མལ་གྱིན་འདའ་བློ་ལས་འདས་པ་ཉིད། །རང་གིས་རིག་སྟེ་མཚོན་པའི་ཡུལ་ལས་འདས། །དེ་ལྟར་གནས་ལུགས་དོན་གྱི་མཆོག་རིག་ན། །མ་བསྒོམ་རང་བཞག་བསྒོམ་པའི་རྒྱལ་པོ་ཉིད། །གཏང་གཞག་སྤྲོ་བསྡུ་མེད་པ་མཁྱེན་འཚལ་ལོ། །ཇི་བཞིན་སྤྲོས་དང་བྲལ་བའི་རང་བཞིན་ཉིད། །ཡེ་བབས་བཅོས་བསླད་མེད་པའི་ངང་དེར་གློད། །གཟེབ་བྲལ་ཁོང་ཡངས་ངང་གི་བློ་བདེ་བ། །རེ་དོགས་གཉིས་སུ་མེད་པའི་ཡེ་ཤེས་འཆར། །ལུས་ངག་མ་གཅོས་སེམས་ཀྱང་གཟུང་དུ་མེད། །གང་སྣང་ཐོག་དེར་བཅོས་བསླད་བྲལ་བ་ན། །དེར་འཛིན་ཤེས་པ་མ་སྤངས་དབྱིངས་སུ་གྲོལ། །རང་བཞག་ལྟོས་བྲལ་སྒོམ་པའི་རྒྱལ་པོ་མཆོག །ཕྱམ་གདལ་རིག་པ་ནམ་མཁའ་ལྟ་བུར་འཆར། །རྒྱ་ཡན་ཕྱོགས་བྲལ་ཁོལ་བུར་མ་བཅིང་པའི། །རང་རིག་ཡེ་ཤེས་རྒྱ་བསྐྱེད་དཔངས་བསྟོད་ལ། ། གསལ་ལ་དྭངས་ཕྱིན་སྤྲོ་བསྡུ་བྲལ་བར་གློད། །ཤར་དང་མ་ཤར་རིས་མེད་ཆེན་པོར་གྲོལ། །འཆར་བ་མི་དགག་གནས་པ་མི་བསྒྲུབ་པར། །གང་ཡིན་ངང་དེར་རེ་དོགས་མེད་པར་གློད། །ཀུན་ཡིན་སྣང་སེམས་གཏད་མེད་ཆེན་པོར་གྲོལ། །རང་བྱུང་མ་བཅོས་སོ་གཉུག་གཅིག་ཏུ་འཆར། །རེ་དང་དོགས་མེད་ལས་ཟིན་ལྟ་བུའི་ངང༌། །
Chinese
至高无上乃是无变精髓义，有与无及空与非空住处是，离边虚空般的意趣乃是，谁也未曾扰乱无与伦比者。非真非假自性超离边，无改无变自性觉性之要，如是离戏之自性。愚昧者由自方之偏执，专注不动无色之禅定，于念头接续念头自伴随，以及三时无离断灭之识，束缚于截断虚空执着的匣中。何时无念专注唯一性，无色禅定之天神为何不解脱？先前之后分别念不散乱认出，彼即是分别念动摇之造作，是贪欲之心岂能成解脱道？不散乱善加安立入门之心亦是，以有勤作之智垢不见义，是故以偏袒之匣有何用？愚痴者执持增上慢。何时显现是自心，以是种种之故见闻觉知有之故，心亦成彼或如心一般，显现亦成无可见闻。以自显现先有之故，自己未生之前心即是，于处时等处他处有之。自己去时处亦去耶？或如处一般心亦留耶？如是等过失说亦不尽。一者解脱则一切解脱耶？一者迷乱则一切迷乱等，无明错谬之自性有之故，莫依如是恶道。如是显现习气错乱之相，虽从心显现然不成心，亦无少许异于心者，如是曼陀罗花之显现，或因胆病之故见毛发蝇翅，于何处亦无然知为显现。错乱显现错乱执着从错乱之心生，心乃无实虚空之自性，无有根基无有依处无有生处，了知本空离戏。寻则无处空无实物，寻觅之心无有不生极清净 ，能取所取二无我广大ི་ཀློང༌། 在等同虚空、超离思言的自性中，种种轮涅诸法皆平等开展，本具自性、本初之智慧，如虚空般无有迁变、无有偏袒之义，了知从现在起安住其中。何时诸器如虚空般各自分离，显有轮涅万有，然于无有善恶二取、自性清净之状态中，彼时诸器虽各自分离，然如无有分别之虚空般于界中为一。无有迁变、无有改变，无有先后善恶，如是诸法皆于自性觉性之状态中，无有先后分别，广大离基。如是知者，乃自性之智者。当下之自明未为垢染所染污，乃明空、无执、宽坦、离边之自性。法身之义刹那显现，乃是圣者上师之加持。若能证悟，则一切皆是法性之游舞。本初即是，本具即是，乃自生智慧。若未证悟，虽如虚空般空性、离戏，然是分别之界限，乃束缚自心之因。因此，了知超离是非之见至关重要。无余自性清净之佛陀，乃自生觉性，无有造作染污，以庸常而逝，乃超离心识之自性。自己觉知，乃超离诠释之境。如是若能了知实相义之胜妙，则无修任运，乃禅修之王。了知无有舍取、开展收摄。如实乃离戏之自性，于本具无有造作染污之状态中放松。无有封闭、心胸宽广，自然之安乐，无有希冀与恐惧二取之智慧显现。身语不造作，心亦不可执取，任何显现当下皆无有造作染污，不舍彼执之觉性而于法界中解脱。安住自性、无有依赖，乃禅修之王胜妙。平等开展之觉性如虚空般显现，宽坦离边，未被束缚之自明智慧，于广大赞叹中，于明澈清净、离于开展收摄中放松。显现与未显现无有分别，于大中解脱。不遮止显现，不修饰安住，于任何状态皆无有希冀恐惧而放松。一切皆是，显现心识于无有执着中大解脱。自生无作，本初与新成合一显现。无有希冀与恐惧，如业已完成般之状态。
English
The supreme is the meaning of the unchanging essence, the abode of being and non-being, emptiness and non-emptiness. The intention, like the sky, free from sides, is undisturbed by anyone, it is unparalleled. Neither true nor false, its nature transcends extremes. Unaltered and unchanged, it is the key to self-existing awareness, the very nature of freedom from elaboration. Whoever, out of their own delusion and attachment, binds unwavering, formless meditation, the continuation of thoughts with thoughts, self-accompaniment, and the knowledge of exhaustion inseparable from the three times, into a box of grasping that cuts off the sky. If non-thought is the very nature of one-pointedness, why are the gods of formless meditation not liberated? Recognizing the non-distraction of past and future thoughts, that itself is the activity of the movement of all thoughts. Is it the mind of desire, or can it become the path of liberation? That mind of entering, well-established without distraction, does not see the meaning because of the stain of effortful intellect. Therefore, what is the use of a box of partiality? The deluded hold onto manifest pride. When appearance is one's own mind, because of its diversity, because seeing, hearing, and touching exist, the mind also becomes that, or like the mind, appearance also becomes invisible, without seeing or hearing. Because appearance exists before oneself, before one is born, that mind exists in other places, such as places and times. When oneself goes, does the place also go? Or, like the place, does the mind also remain? There is not enough to say about such faults. If one is liberated, are all liberated? If one is confused, are all confused, and so on? Because the nature of ignorant error exists, never rely on such evil paths. Thus, appearance is the form of habitual confusion. Although it appears from the mind, it is not established as the mind, and there is nothing at all different from the mind. Like the appearance of a Datura flower, or like seeing hairs and fly wings due to bile disease, it is nowhere, but know it as appearance. Confused appearance, confused grasping, arise from the confused mind. The mind is insubstantial, of the nature of space, without foundation, without support, without a place of origin. Know it to be primordially empty, free from elaboration. By searching, there is no place, emptiness without substance. The mind that searches is unborn, utterly pure. Grasper and grasped, two without self, vast.
English
i klong. In the self-nature that is equal to space and beyond thought and expression, all kinds of samsara and nirvana phenomena are equally unfolded. The primordial, natural, and innate wisdom is like space, without change or partiality. Know that it abides from this very moment. When the vessels are separate like different skies, samsara and nirvana appear as emptiness, but in the state of purity without good or bad duality, even if the vessels are separate at that time, they are one in the realm like the impartial sky. There is no change, no alteration, no before or after, no good or bad. Likewise, all dharmas are in the state of self-nature awareness, without before or after, vast and without foundation. Knowing this is the natural wise person. The self-awareness of the present is not defiled by impurities, it is the nature of clarity and emptiness, ungrasping, vast, and free from bias. The meaning of Dharmakaya appearing in an instant is the blessing of the holy guru. If realized, everything is the play of Dharma. It is primordial, it is inherent, it is self-born wisdom. If not realized, although it is emptiness and free from elaboration like space, it is the boundary of discrimination and the cause of binding one's own mind. Therefore, it is important to know beyond right and wrong. The Buddha, who is completely pure in self-nature, is self-born awareness, free from artificial defilement, passing away in ordinariness, which is beyond the nature of mind. Knowing by oneself is beyond the realm of expression. Thus, if one knows the supreme meaning of the state of being, then non-meditation is spontaneous, which is the king of meditation. Know that there is no abandonment or acceptance, no expansion or contraction. As it is, it is the nature of being free from elaboration. Relax in the state of being primordial and free from artificial defilement. Without enclosure, with a broad mind, natural ease, the wisdom of non-duality of hope and fear arises. Body and speech are not fabricated, and the mind cannot be grasped. Whatever appears is free from artificial defilement at that moment, and the awareness of clinging to it is liberated into the Dharmadhatu without being abandoned. Abiding in self-nature, without dependence, is the supreme king of meditation. The equally unfolded awareness appears like the sky, vast and free from bias, not bound by enclosure. The self-aware wisdom is expanded and praised, and relaxed in clarity and purity, free from expansion and contraction. Appearance and non-appearance are without distinction, liberated in the great. Without rejecting appearance, without embellishing abiding, relax in whatever state without hope or fear. Everything is, appearance and mind are greatly liberated in non-attachment. Self-born and unmade, primordial and newly made appear as one. Without hope or fear, in a state as if the work is done.