Tibetan
་སྣང་ལ་མིང་དོན་དང་བྲལ་བའི་རིག་པ་བཀྲ་ཡལ་ལེ་བ་འཛིན་པ་མེད་པ་འབྱུང་སྟེ། དེ་དུས་རླུང་སྙིང་ཀར་ཐིམ་པས་གདངས་རང་སོར་གནས་ཏེ། སེམས་འགགས་ལ་ཡེ་ཤེས་གསལ་བའི་དགོངས་པའོ། ། རིག་པ་ལ་བརྟག་པ་ནི། རང་སེམས། སེམས་ཡུལ། ཡུལ་སྟོང༌། ཨ་འཐས། བཅིངས་པ་གྲོལ། ཕྱམ་ཕྱམ་ཅི་ལ་ཟེར། ཞེས་འབྲེལ་མེད་ཅི་ཐོན་དུ་བགྲངས་ཏེ། ལ་འུར་ཤོད་བྱས་པས། སྒྲ་སྤྱི་ལས་ངོས་གཟུང་གང་ཡང་མེད་པར་ཧད་དེ་ཕྱམ་མེ་སོང་བ་ནི། འབྲེལ་མེད་ཡེ་གྲོལ་གྱི་དགོངས་པའོ། །ཡང་ན། ང་དང་ཁྱོད་གཉིས་ཚེ་སྔ་མ་གར་སྐྱེས། ཕྱི་མ་གང་དུ་སྐྱེ། ལ་འུར་ཤུགས་རྡོལ་ལ་ཤོད་ཅིག་བྱས་དུས། ཅི་ཟེར་ཕྱམ་བརྡལ་ནས་ཧད་དེ་ཕྱམ་མེ་བ་ལ་ལུས་པ་ནི། སེམས་འགགས་ལ་རིག་པ་རང་གསལ་གྱི་དགོངས་པར་ཐག་གཅད་དོ། ། གསུམ་པ་སྣང་སེམས་གཉིས་མེད་ལ་བརྟག་པ་ནི། བླ་མས་སློབ་མ་ལ་ས་ཚོད་ཅིག་བསྟན་ནས། ཕ་གི་སོང་ཞིག་བྱས་ལ། ཕྱེད་ཙམ་སླེབས་དུས་ད་ཚུར་ལ་ལོག་ལ་ཤོག་ཅིག་ཅེས་པའི་བར་དེར་འགྲོ་འདུག་དང་སྣང་ཡུལ་མ་འགགས་ཀྱང༌། མིང་དོན་དུ་མའི་འཛིན་པ་སེམས་ཀྱི་རྟོག་པ་འགགས་ཏེ། སལ་ལེར་རིག་ལ་ཕྱམ་མེར་ཤར་བའི་རང་བཞིན་གྱི་རིག་པའི་ཡེ་ཤེས་སུ་ཐག་གཅད་དོ། །དེ་ལྟར་བརྡ་དང་ཐབས་དུ་མས་གཟུང་འཛིན་དང་བྲལ་བའི་རིག་པ་ཡེ་བབས་རང་གནས་ཆེན་པོའི་དགོངས་པ་རང་ཆས་ལྷུན་གྲུབ་ཆེན་པོར་དུས་ཐམས་ཅད་དུ་ངོས་གཟུང་བ་ནི། སེམས་ལས་འདས་པའི་ཡེ་ཤེས་ངོས་གཟུང་བའོ། ། དོན་གཉིས་པ་དངོས་གཞི་རིག་པའི་རང་ངོ་སྤྲད་པ་ལ་གཉིས་ལས། དགོངས་པར་རང་གནས་སུ་སྤྲད་པ་ནི། ལུས་གནད་བསྟུན་ནས་དར་ཅིག་ཙན་གྱིས་གློད་པའི་ངང་དེར་ངོ་སྤྲོད་པ་ནི། ཀྱེ་སྐལ་ལྡན་ད་ལྟའི་ཤེས་པ་འགྲོ་འདུ་དང་བྲལ་ལ་གདངས་མ་འགགས་པར། ཧད་དེ་ཕྱམ་མེ་བ་འདི་ཉིད་ཀ་དག་ཆོས་སྐུའི་དགོངས་པ་སྟེ། ཕྱི་དང་ནང་མེད་པ། ལྟ་སྒོམ་སྤྱོད་འབྲས་མེད་པ། ཡོད་མེད་ཡིན་མིན་མེད་པ། ཚིག་དང་ཐ་སྙད་མེད་པ། རང་བབས་སུ་ཕྱམ་མེ། ངང་དྭངས་སུ་ལྷོད་དེ། ཡེ་གྲོལ་དུ་ཝལ་ལེ། འཛིན་མེད་དུ་ཤིག་གེ་གསལ་སྟོད་དུ་སེང་ངེ༌། བདེན་མེད་དུ་བུན་ནེ། ངོ་བོ་ངོས་གཟུང་མེད་པའི་ངང་ལ་རྩོལ་སྒྲུབ་དང་བདེན་ཞེན་མེད་པར་གནས་པ་འདི་ཉིད། རིག་པ་ཡེ་གྲོལ་ཆོས་སྐུ་ལྷུན་གྲུབ་ཆེན་པོར་ངོས་བཟུང་ལ་རྟོག་མེད་དུ་བུན་ནེ། སྒོམ་མེད་དུ་ཁྲེས་སེ། རྩོལ་མེད་དུ་སེང་ངེ༌། རྗེས་མེད་དུ་ཝལ་ལེ། གང་ལ་ཡང་འཛིན་ཞེན་མེད་པ་ནམ་མཁའ་ལྟ་བུའི་ངང་དུ་ཞོག་ཅིག །མི་འགྱུར་བརྟན་པ་རི་བོ་བཞིན་དུ་ ཞོག
Chinese
顯現中，遠離名相意義的覺性，明朗清澈且無執著地生起。那時，氣融入心間，聲響保持原狀，心識止息，智慧明晰，此乃（其）意。 觀察覺性：自心、心之境、境空、啊啊、束縛解脫、什麼是「片片」？像這樣毫無關聯地隨意列舉，大聲喧嘩。從聲音總體中無法辨識任何事物，茫然失措、一片空白，此乃毫無關聯、本自解脫之意。或者，我和你二人前世生於何處？來世將生於何處？大聲且猛烈地說出來。當說到「說什麼呢？」而一片混亂、茫然失措時，停留在這種狀態，便可斷定這是心識止息、覺性自明的意。 第三，觀察顯現與心識無二：上師指著某處對弟子說：「去那裡。」走到一半時，又說：「現在回來。」在這來回的過程中，雖然行止和顯現之境並未停止，但對名相意義的執著，以及心識的念頭都已止息。清明地覺知，一片空白地顯現，可斷定這是自性覺性的智慧。 如此，透過多種符號和方法，辨識遠離能取所取的覺性，即本來具有、安住自性的大意，自性任運大圓滿，時時刻刻都辨識它，這就是辨識超越心識的智慧。 第二個要點是，實際指示覺性的本面，分為兩部分。首先，將意安住於自性：調整身姿，稍微放鬆，在那狀態中給予指示： 唉！具緣者，現在的覺知遠離來去，聲響未止息，這種茫然失措、一片空白的狀態，正是本初清淨法身的意。無內外，無見修果，無有無是非，無言辭名相，自然而然地一片空白，心境澄澈而放鬆，本自解脫而豁然，無執著而清晰，明朗而清醒，無實有而空寂。安住在這種本質上無法辨識的狀態中，不作任何努力和執著，這就是辨識覺性本自解脫、法身任運大圓滿，無念而空寂，無修而坦然，無作而清醒，無跡而豁然，對任何事物都無執著，安住在如虛空般的狀態中。 「如不變之山般安住。」
English
In appearance, the awareness that is free from names and meanings, arises clearly and without clinging. At that time, the wind dissolves into the heart, the sound remains in its own state, the mind stops, and wisdom becomes clear, this is the meaning (of it). Examining awareness: one's own mind, the object of mind, the emptiness of objects, Ah Ah, liberation from bondage, what is "piece piece"? Like this, enumerate whatever comes up without any connection, and speak loudly. From the totality of sound, there is nothing that can be identified, becoming bewildered and blank, this is the meaning of unconnected, primordial liberation. Or, where were you and I born in the previous life? Where will we be born in the next life? Speak it out loudly and forcefully. When one says, "What are you saying?" and becomes confused and blank, remaining in that state, it can be determined that this is the meaning of the mind stopping and awareness being self-illuminated. Third, examining the non-duality of appearance and mind: the lama points to a place and says to the student, "Go there." When halfway there, he says, "Now come back." In the interval between going and coming, although the activity of going and coming and the object of appearance have not stopped, the clinging to names and meanings, and the thoughts of the mind have stopped. Clearly knowing, appearing blankly, it can be determined that this is the wisdom of the nature of awareness. Thus, through various symbols and methods, recognizing the awareness that is free from grasping and being grasped, which is the great meaning of being primordially present and abiding in its own nature, the great spontaneously accomplished perfection, recognizing it at all times, this is recognizing the wisdom that transcends the mind. The second point is, the actual instruction on the face of awareness, divided into two parts. First, settling the meaning in its own nature: adjusting the posture, relaxing slightly, and giving the instruction in that state: Alas! Fortunate one, the present knowing is free from going and coming, the sound has not stopped, this bewildered and blank state is precisely the meaning of the primordially pure dharmakaya. Without inside and outside, without view, meditation, action, and result, without existence, non-existence, is, or is not, without words and terms, naturally blank, the state of mind clear and relaxed, primordially liberated and open, without clinging and clear, bright and awake, without truth and empty. Abiding in this state where the essence cannot be identified, without any effort or clinging, this is recognizing awareness as primordially liberated, the spontaneously accomplished great perfection of the dharmakaya, without thought and empty, without meditation and relaxed, without effort and awake, without trace and open, without clinging to anything, abiding in a state like space. "Abide like an unmoving mountain."
Tibetan
།མི་གཡོ་དྭངས་པ་རྒྱ་མཚོ་ལྟར་དུ་ཞོག །རེ་དོགས་བྲལ་བ་ལས་ཟིན་ལྟ་བུར་ཞོག ཁོང་ཡངས་བློ་བདེ་རྒད་པོ་ལྟ་བུར་ཞོག །མ་བཅོས་རང་སར་བཞག་པའི་ཆོས་ཉིད་ལ། །མི་གནས་གདོད་མའི་ཆོས་སྐུར་ལྷུན་གྱིས་གྲུབ། །བཅས་བཅོས་མ་བྱེད་རང་བཞིན་ལྷུག་པར་ཞོག །ཅེས་གདབ་བོ། ། དྲན་རིག་འཆར་ནུབ་མེད་པར་ངོ་སྤྲད་པ་ནི། ཡང་སྐལ་ལྡན་དེ་ལྟར་བཞག་པའི་ངང་ལས་འགྱུ་དྲན་སྣ་ཚོགས་སུ་འཆར་འཆར་འདྲ་ཡང༌། ཤར་ས་དང་ཤར་མཁན་མེད་པས་ཤར་བ་དང་ཡལ་བ་མེད་པར་ངོས་ཟུང་ཞིག དེ་ལྟར་ཤར་དུས་ཉིད་ལ་ལྟོས་དང༌། ཕྱི་ནང་ངོ་བོ་ངོས་གཟུང་མེད་པར་ཤར་བ་དང་གྲོལ་བ་ཞེས་བྱ་བ་ཡེ་ནས་མེད་པར་ལ་ཟློས་ཤིག །ངང་ལ་གནས་པས་གཡོ་མེད་ལྷུན་གྱིས་གྲུབ། །ཤར་དང་མ་ཤར་མེད་པར་ཐག་ཆོད་པས། །གྲོལ་དང་མ་གྲོལ་མེད་པར་ཡིད་ཆེས་སོ། །དོན་མེད་སེམས་ལ་གཉེན་པོས་མ་འཆོས་པར། །སྐྱེ་མེད་ངང་དེར་རང་ཡན་ཆེན་པོར་ཞོག །བལྟས་པས་མི་ལང་བདས་ཀྱང་ཟིན་པ་མེད། །ཡོད་མ་མྱངས་ཏེ་ཡོད་པར་མ་འཛིན་པར། །གང་ལྟར་ཤར་ཡང་རང་ཤར་ལྷུག་པར་ཞོག །ཕན་གནོད་མེད་པའི་སེམས་ལ་སེམས་མཐུད་ཀྱང༌། །རྟོག་པའི་འཁོར་ལོ་ནམ་ཡང་ཞིག་དུས་མེད། །རང་བཞག་སྐད་ཅིག་ངང་དེར་ཆོས་ཀྱི་སྐུ། །སེམས་འགགས་ཡེ་ཤེས་རིག་པའི་གནས་ལུགས་ ཡིན། །ཇི་ལྟར་དྲན་བསམ་འཕྲོ་བར་གང་སྣང་ཡང༌། །སྣང་དུས་ཉིད་ནས་ཡོད་མ་མྱོངས་བས་ན། །འཛིན་ཞེན་མེད་པའི་ལུང་པ་སྟོང་པ་རུ། །རང་བབས་གང་དགར་ཕྱམ་ཅིག་ལ་སྐྱུར་ཅིག །གཟེག་དང་གཟེ་རིས་མ་བསླད་པའི་རིག་ པ། །ངང་དྭངས་འགགས་མེད་ཡེ་གྲོལ་ལ་ལྟོས་དང༌། །བལྟས་པས་མ་རྙེད་རྒྱུ་མཚན་མེད། །གཞི་རྩ་བྲལ་བའི་སྟོང་གསལ་གནས། །རང་སོར་བཞག་པས་ངོས་གཟུང་མེད། །ཐ་མལ་ཤེས་པ་ཆོས་ཉིད་ངང༌། །ཡེ་བབས་ལྷུག་པར་གློད་ལ་ཞོག །རྫོགས་པ་ཆེན་པོའི་གནས་ལུགས་ཡིན། །གང་ཤར་བ་སྣང་དུས་རང་བབས་སུ་ལྷོད་ཀྱིས་ཐོང་ལ། རང་དྭངས་རིག་པའི་ངོ་བོ་ལ་མ་ཡེངས་ཙམ་དུ་ངོས་ཟུང་དང༌། ཤར་གནས་གང་ཡང་ཡོད་མ་མྱོངས་བས་ཕན་གནོད་ཀྱི་ཡུལ་ལས་འདས་པ་ཡིན་ནོ། །དེའི་ངང་དེར་གློད་པ་ཙམ་གྱིས་རྣམ་རྟོག་མ་སྤངས་དབྱིངས་སུ་དག་ནས། དགོངས་པ་ཡེ་བབས་ཆོས་ཉིད་ཆེན་པོར་གནས་ཏེ། སེམས་ཀྱིས་མ་བསླད་པའི་རིག་པ། སལ་ལེ་བ་ལ་རྟོག་པ་མེད་པ། རང་བབས་ཀྱི་ཤེས་པ་བཅོས་བསླད་མེད་པ་འདི་ལ་ལྟོས་དང༌། སྤྲོས་མེད་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པའི་ཡེ་ཤེས་ནམ་མཁའ་དྭངས་པ་ལ་ཉི་མ་ཤར་བ་ལྟར་ཕྱོགས་བྲལ་རྒྱ་ཡན་གསལ་སྟོང་རིག་པ་རྗེན་པའི་ངོ་བོ་ཤར་རམ
Chinese
「如如不动，如澄澈之大海。」「无有希冀与疑虑，如已完成之事业。」「心胸宽广，如安乐之老者。」「于未作矫饰，安住自性之法性中，不居之原始法身任运成就，莫作修饰，安住于自然宽坦。」「如是教诫。于无有忆念明觉之起灭而作介绍者，复次具缘者，如是安住之状态中，虽似有迁流动念之种种显现，然因无有生起之处与生起者，故于无有生起与消逝而作认识。」「如是显现之时即当观视，于内外无有体性可执而显现与解脱，如是之名本即无有而当熟习。安住于自性故，无动任运成就。于无有显现与未显现而决断故，于无有解脱与未解脱而信解。莫以造作于无义之心中作对治，于无生之状态中，安住于广阔之自在。」「观视亦不能尽，追逐亦不能得。未曾有而莫执为有，无论如何显现，皆当任其自显而宽坦安住。」「于无有利益损害之心续以心，然分别之轮永无止息之时。安住自性刹那之状态即是法身，心止息即是智慧明觉之本性。无论如何忆念思惟游舞而显现，然于显现之时即未曾有故，于无有执着之空旷山谷中，任其自然随意而倾泻。」「未被杂染垢染之明觉，观视自性清净无碍之本初解脱。观视亦不可得，无有理由。于离根基之空明处，安住自性故无有可执。庸常之觉性即是法性之状态，于本初任运而放松安住。」「乃是大圆满之本性。无论显现何者，显现之时皆当任其自然放松，于自性清净明觉之体性莫作散乱而稍作认识，显现之处无论为何皆未曾有故，是已超离利益损害之境。于彼状态中仅作放松，则分别念不舍而于法界中清净，于本初任运之广大法性中安住，不为心所染污之明觉，清晰而无有分别，安住自性之觉性无有造作染污，当观视此。无有戏论俱生之智慧，如晴空之日，无有方所广大无碍，光明空性赤裸明觉之体性显现耶？」
English
Rest like an unmoving, clear ocean. Rest like a task completed, free from hope and doubt. Rest like a broad-minded, carefree old man. In the uncorrected, self-settled nature of reality, the unlocalized, primordial Dharmakaya is spontaneously accomplished. Do not fabricate; rest in natural ease. Thus, advise. Introducing the absence of arising and ceasing of mindfulness and awareness: Again, fortunate ones, although various moving thoughts may seem to arise from that state of resting, since there is no place of arising and no one who arises, recognize that there is no arising or vanishing. When that arises, look! Without grasping at any intrinsic nature, either internal or external, practice that there is no such thing as arising or liberation. Remaining in that state, it is unmoving and spontaneously accomplished. By deciding that there is no arising or non-arising, have faith that there is no liberation or non-liberation. Without artificially applying remedies to the meaningless mind, rest in that unborn state in great freedom. Looking is not enough; chasing cannot catch it. Without having experienced existence, do not grasp at existence. However it arises, rest easily, letting it arise on its own. Even if you connect mind to mind, which is without benefit or harm, the wheel of conceptualization will never cease. Resting naturally in that instant is the Dharmakaya. The cessation of mind is the natural state of wisdom awareness. However thoughts and concepts may wander and whatever may appear, since it has never existed from the moment of its appearance, in the empty valley of non-grasping and non-attachment, cast it away freely and naturally. Look at awareness, unadulterated by stains or blemishes, the naturally clear, unobstructed, primordially liberated state. Looking does not find it; there is no reason. In the empty, luminous state, free from foundation, resting in itself, there is nothing to grasp. Ordinary awareness is the state of reality. Relax and rest in primordial spontaneity. This is the natural state of Dzogchen. Whatever arises, let it go easily in its own natural state at the moment of appearance. Recognize the nature of your own clear awareness without distraction. Since nothing has ever existed in the place of arising, it is beyond the realm of benefit and harm. By simply relaxing in that state, conceptual thoughts are purified into the expanse without being abandoned. Abide in the great, primordial, spontaneously present nature of reality. Look at awareness, uncorrupted by mind, clear and without conceptualization, the naturally abiding awareness, uncorrected and unadulterated. Is the nature of naked awareness, the wisdom of coemergence without elaboration, like the sun rising in the clear sky, appearing without direction, vast and unobstructed, clear and empty?