Tibetan
། བློ་རིམ་ཡང་གཉེན་དང་དགའ་བ་རྣམས་འགལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །ཐ་དད་ན་སེམས་གཅིག་གིས་རང་དུས་དེ་ན་གཉེན་གྱི་སེམས་དེ་འདིའོ། །དགའ་བའི་སེམས་དེ་འདིའོ། །ཞེས་པ་ཚན་གཉིས་སུ་གྲུབ་པ་འདུག་གམ། དོན་ལ་གཉེན་དུ་ཤར་བ་དང༌། དགའ་བར་ཤར་བ་ཁྱོད་རང་གི་བློ་རྟོག་ལས་ལོགས་སུ་གྲུབ་པ་འདུག་གམ། དུས་དང་རྣམ་པ་ཐ་དད་སྙམ་ན། ཐ་དད་པར་གང་གིས་ཤེས། ཁོས་ཟེར་རམ། ཡི་གེ་འདུག་གམ། དེ་སྙམ་དུ་བཏགས་པ་ཡིན། བཏགས་སོ་སྙམ་ན་བཏགས་པས་དེར་འགྲོ་ན། གཅིག་ཏུ་ཐོགས་དང་དགའ་བ་ཉིད་མི་དགའ་བར་ཐོགས་དང༌། དེར་འགྲོའམ་བལྟའོ། །འགྲོའོ་ཞེ་ན་གཅིག་ཀྱང་ཡིན་ཐ་དད་ཀྱང་ཡིན་པ་དུས་གཅིག་ལ་འགལ་བས་མི་སྲིད་པ་ཡིན་ནོ། ། དེ་བཞིན་དུ་མི་དགའ་བ་ལ་སོགས་པའི་རྐྱེན་བྱུང་དུས། དགྲའམ་གཏམ་མི་སྙན་པ་ལྟ་བུའི་རྣམ་པ་དང༌། རང་གི་སེམས་གཉིས་སུ་རང་གིས་བློས་སོ་སོར་བཟུང་ནས། གཅིག་པུར་བསྡད་ཀྱང་ཁོ་མ་འཐད། ང་ལ་འདི་ཟེར་སྙམ། དུས་གཉིས་ཐ་དད་བརྟགས་པས། རང་གི་རྟོག་བཟོ་ཙམ་ལས་གཅིག་དང་ཐ་དད་གང་དུའང་མ་གྲུབ་པར་ཤེས་པས་དགག་སྒྲུབ་ཐམས་ཅད་ལས་གྲོལ་ལོ། །དེ་བཞིན་ཏུ་ཕྱི་ཡུལ་ལ་འཕྲོ་དུས་ན་ཡུལ་དེའི་རྣམ་པ་དང༌། འཆར་མཁན་གྱི་རིག་པ་གཉིས་གཅིག་གམ་ཐ་དད། གཅིག་ན་ཕྱི་ཡུལ་ལ་ཁ་དོག་དབྱིབས་མཚན་དུ་སྣང་བ་ལྟར། སེམས་ཀྱང་དེ་ལྟར་སྣང་བའི་སྐྱོན་ཡོད་དོ། །སྣང་ངོ་ཞེ་ན་སེམས་ལ་ཁ་དོག་ངོས་གཟུང་མེད་པར་མདོ་རྒྱུད་ལས་གསུངས་ཤིང༌། བརྟགས་དུས་མི་རྙེད་པས་གསལ་ལོ། །ཐ་དད་ན་ཡུལ་རྡུལ་ཕྲན་ཆ་མེད་དུ་ཕྱེ། སེམས་འདས་མ་འོངས་ད་ལྟར་ཕྱི་ནང་བར་གསུམ་དུ་ཕྱེ་བས་སོ་སོར་མ་གྲུབ་པའི་ཚེ་ཐ་དད་པའི་ངོ་བོར་མེད་དོ། །དོན་ལ་དེ་ཡིན་ཡང་ཀུན་རྫོབ་ཏུ་ཐ་དད་ཟེར་ན། དོན་ལ་ཡིན་པ་ཉིད་ཀྱིས་དུས་ཐམས་ཅད་དུ་གནས་ལུགས་དེ་ལྟར་ཡིན་པས་དོན་འགྲུབ། དྷ་དུ་ར་ཟོས་པས་ཆོ་འཕྲུལ་སྣང་དུས་ནམ་གྲུབ་པ་དང་འདྲའོ། །ཡང་དྲན་བསམ་འཕྲོ་དུས་ན་གཅིག་ཡིན་ནམ་ཐ་དད། གཅིག་ན་སྣ་ཚོགས་ཡིན་པ་དང་འགལ་ལོ། །ཐ་དད་ན་དྲན་པ་མང་པོ་དུས་གཅིག་པ་མ་ཡིན་ཏེ་སྔ་ཕྱིར་འཆར་བས་སྐད་ཅིག་མ་གཅིག་པ་རྣམས་ཀྱི་ཚེ་ཚན་པ་དུ་མ་པའོ་ཞེས་བློའི་སྟེང་ན་ཐ་དད་དུ་མི་འདུག་པས་གསལ་ལོ། ། བློའམ་སེམས་སུ་གཅིག་པ་ལ། རྣམ་པ་ཐ་དད་དོ་ཞེ་ནའང་སྐྱོན་ཡོད་དེ། སེམས་གཅིག་པོ་དེ་ཉིད་དཔྱད་ན་ངོ་བོ་མེད་པས་གཅིག་པར་མ་གྲུབ་ལ། དེ་མ་གྲུབ་པའི་དེ་ལ་ཤར་བས་རྣམ་པ་ཐ་དད་དེ་བས་ཀྱང་མ་གྲུབ་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟར་དངོས་སུ་དཔྱད་པས་སེམས་དྲན་བ
Chinese
理智次第也是因为亲友和喜悦相违背的缘故。如果不同，一个心在它自己的时候，亲友的心是这个，喜悦的心是这个，这样成立两个部分吗？实际上显现为亲友和显现为喜悦，从你自己的理智分别之外成立吗？如果认为是时间和形相不同，由谁知道是不同的？他说的吗？有文字吗？那是那样认为而安立的。如果是安立，因为安立而到那里，执著为一和喜悦本身执著为不喜悦，到那里吗？观察。如果到那里，既是一也是异，在一个时候相违背是不可能的。 同样，当不喜悦等因缘发生时，像仇敌或不悦耳的语言一样的形相，自己用理智把自己的心执著为两个，即使独自呆着，他也不满意，认为对我这样说。因为衡量两个时间是不同的，知道只是自己分别的造作，在是一和异任何一个中也不成立，从而从一切破立中解脱。 同样，当向外境散乱时，外境的形相和显现者的觉性，两者是一还是异？如果是一，就像外境显现为颜色、形状、名称一样，心也存在那样显现的过失。如果显现，经续中说心没有颜色可以确定，观察时也找不到，所以很清楚。如果是异，外境分解为不可分的微尘，心分解为过去、未来、现在、外、内、中间三者，因为没有各自成立，所以没有异体的自性。 实际上即使是那样，如果世俗中说是异，实际上因为是那样，所以在一切时候体性都是那样，所以能成办意义。就像吃了曼陀罗花，显现神通的时候一样。 还有，当忆念思考散乱时，是一还是异？如果是一，和是多种相违背。如果是异，很多忆念不是一个时间，因为先后显现，所以在每一个刹那，有很多部分，因为在理智上没有异体，所以很清楚。 在理智或心中是一，形相是异，如果这样说也有过失，因为如果分析唯一的心，因为没有自性所以没有成立为一，因为在没有成立的那个上面显现，所以形相是异，因此也没有成立。 像那样实际分析，心忆
English
The stages of intelligence are also because relatives and joy contradict each other. If they are different, does one mind at its own time establish two parts, saying, "This is the mind of the relative, and this is the mind of joy"? In reality, does appearing as a relative and appearing as joy exist separately from your own intellectual discernment? If you think that time and form are different, how do you know they are different? Does he say so? Is there a written word? It is assumed to be so. If it is assumed, and by assuming it goes there, then hold onto oneness, and hold onto joy itself as displeasure, and see if it goes there. If it goes there, then being both one and different is impossible because it contradicts itself at the same time. Similarly, when causes such as displeasure arise, when forms such as enemies or unpleasant words occur, one's own mind grasps one's own mind as two separate entities, and even when sitting alone, one is not satisfied, thinking, "He said this to me." Because the two times are examined as different, it is known that it is merely one's own conceptual fabrication, and it is not established as either one or different, and thus one is liberated from all affirmation and negation. Similarly, when scattering to external objects, are the form of the object and the awareness of the one who perceives it one or different? If they are one, just as external objects appear as colors, shapes, and names, there is the fault that the mind also appears in that way. If it appears, the sutras and tantras state that the mind has no color that can be identified, and it is clear because it cannot be found when examined. If they are different, the object is divided into indivisible particles, and the mind is divided into past, future, and present, and the three realms of outer, inner, and intermediate. Because they are not established separately, they do not have the nature of being different. In reality, even if it is so, if it is said to be different in conventional terms, in reality, because it is so, the nature of reality is always like that, so the meaning is accomplished. It is like when one eats Datura and the magical manifestations appear. Furthermore, when memory and thought scatter, are they one or different? If they are one, it contradicts being diverse. If they are different, many memories do not occur at the same time, but appear sequentially, so at each moment, there are many parts, and it is clear that they are not different on the level of intelligence. If they are one in intelligence or mind, but the forms are different, there is also a fault, because if one analyzes the single mind, it is not established as one because it has no essence, and because forms appear on that which is not established, they are even less established. Thus, by actually analyzing, mind, memory,
Tibetan
སམ་ཝལ་ཝོལ་འདིར་འདུག་པ་ལ། དྲན་བསམ་འཆར་མ་མྱོངས། འཆར་ས་མི་འདུག འཆར་མི་སྲིད་པ་ལ། སྔར་དོན་མེད་པའི་བློ་རྟོག་འཁྲུལ་བས་སེམས་ཡོད་དོ་སྙམ་ནས། ལྟ་སྒོམ་སྤྱོད་པས་སྩོལ་སྒྲུབ་བྱས་པས་འཁྲུལ་བར་ཁོ་ཐག་ཆོད་ནས་ཕུ་ཐག་འཁྲུལ་པ་ཞེས་ བྱའོ། །དེའང་མདོ་རྒྱུད་མན་ངག་ཐམས་ཅད་ནས་སེམས་གཞི་མེད་རྩ་བྲལ་ནམ་མཁའ་ལྟ་བུ་ཡིན་གསུངས་ཀྱང༌། ཧ་རེར་ལོང་དུ་སོང་བས་མ་མཐོང་བ་རྣམས། དུས་འདིར་མིག་ཕྱེ་བ་བཞིན་གསལ་སངས་མངོན་སུམ་དུ་མཐོང་བས། སེམས་ཀྱི་གནས་ལུགས་རྟོགས་པ་ཞེས་བྱའོ། ། གསུམ་པ་རང་ངོ་ཅེར་མཐོང་ལ་བརྟག་པ་ནི། སྤྱི་བླུགས་ཚངས་པའི་དབང་དང༌། ཡེ་གྲོལ་ཚངས་པའི་དབང་གཉིས་ཀྱིས་བསྟན་ཏེ། དེའང་ཕྱི་སྣང་བའི་ཡུལ་ལྔ་རང་གསལ་མིང་མེད་དུ་ལ་བཟླ་བ་ནི། མེ་ལོང་དུ་ཤར་བའི་གཟུགས་བརྙན་བསྟན་ལ། དང་པོ་གང་ནས་བྱུང༌། ད་ལྟ་གང་ན་གནས། ཐ་མ་གང་དུ་འགགས། མེ་ལོང་གི་ངོས་དང་དེའི་གཟུགས་བརྙན་གཉིས་གཅིག་གམ་ཐ་དད་བརྟགས་པས། གཟུགས་བརྙན་དེ་དང་པོ་གང་ནས་ཀྱང་མ་བྱུང་སྟེ་ངོ་བོ་མེད། ད་ལྟ་སྣང་སྣང་འདྲ་ཡང་གང་དུ་ཡང་མི་གནས་ཏེ་རང་བཞིན་མེད་ཐ་མ་གར་ཡང་མི་འགྲོ་སྟེ། བཞིན་གྱི་མེ་ལོང་དུ་མ་འོངས་པས། གཟུགས་མ་གྲུབ་པའི་རྣམ་པ་ལ་ཡལ་རྒྱུའི་དངོས་པོ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། དེ་བཞིན་དུ་སྣང་བ་ཡུལ་གྱི་གཟུགས། དྲན་རིག་སེམས་ཀྱི་ངོ་བོ་དང་བཅས་པ་ཡེ་ནས་ཡོད་མ་མྱོངས་པས། སྣང་སྣང་ཡོད་ཡོད་གྲུབ་གྲུབ་འདྲ་ཡང༌། ཡེ་སྟོང་རྩ་བྲལ་ཆེན་པོར་གཏན་ལ་ཕེབས་སོ། །དེ་བཞིན་དུ་སྒྲ་གྲགས་དུས་ནས་ཕྱི་ནང་བར་གསུམ་ན་མེད་པ་དང༌། དྲི་དང་རོ་དང་རེག་བྱ་སྣང་དུས་ནས། སྣང་བའི་ཡུལ་དང་དེར་འཛིན་གྱི་སེམས་གཉིས་ཀ་ཕྱི་ནང་བར་གསུམ་ན་མེད་ལ་སྣང་དུས་ངོ་བོ་མེད་པས་གང་ནས་ཀྱང་མ་བྱུང༌། གང་དུ་ཡང་མི་གནས། གར་ཡང་མི་འགྲོ་བའི་རང་བཞིན་དུ་ཤེས་པར་ཐག་གཅད་དོ། །དེ་ནི་ཡེ་གྲོལ་ངང་གནས་ཆེན་པོའི་དབང་ངོ༌། །དེ་ནས་སྤྱི་བླུགས་སུ་སེམས་མེད་པའི་ཡེ་ཤེས་རང་བབས་སུ་བསྟན་པ་ལ་གསུམ་ལས། སྣང་བ་ལ་བརྟག་པ་ནི། རི་མཐོན་པོའི་རྩེར་ཕྱིན་ལ། ཕྱོགས་བཞིར་ཅེར་ཅེར་བལྟར་བཅུག་ལ་གང་ཡིན། ལ་འུར་ཤོད་ཅིག་ལ་འུར་ཤོད་ཅིག་བྱས་དུས། ཡུལ་སྣང་ལ་འདི་ཡིན་དུ་མིང་མ་ཐོགས་པའི་རིག་པ་སལ་ལེ་བ་ཞིག་འབྱུང་སྟེ། འདི་དང་འདིའོ་ཞེས་པའི་སེམས་འགགས་ལ། ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ཡུལ་རིག་པ་ཞེས་བྱའོ། །ཡང་ན་ཁ་སྣའི་རླུང་བསྡམས་ལ། ཕྱིའི་ཡུལ་ལ་ཅེར་རེར་བལྟས་པས། བུ་ཆུང་གིས་མཐོང་བ་ལྟ་བུར། ཡུལ
Chinese
桑瓦尔瓦尔在这里，没有产生过记忆和想法，没有产生的地方。」「不可能产生想法，以前因为无意义的虚妄分别念而认为有心。通过观修修行，进行舍取，确信是虚妄，所以叫做颠倒。而且，所有的经续和窍诀都说心无根基，如同虚空一般。但那些因为愚昧而没有看见的人，此时如同睁开眼睛一般，清晰明了地现见，所以叫做证悟心的实相。 第三，观察赤裸裸地见到自性，通过普遍融入的清净和原始解脱的清净两种方式来开示。也就是将外在显现的五境转化为自明无名。就像镜子中显现的影像一样，首先从哪里产生？现在在哪里住？最后在哪里消失？镜子的表面和它的影像，是相同还是不同？如果观察，影像首先从哪里也没有产生，所以没有自性。现在虽然显现，但哪里也不住，所以没有自性。最后哪里也不去，因为没有来到镜子中，对于没有形成的形象，没有消失的物体。同样，显现的境的形象，以及能忆念的心识的自性，本来就没有存在过。虽然显现、存在、成立的样子，但已经确定为原始空性、无根的伟大境界。同样，声音发出时，内外中间都不存在。香、味、触觉显现时，显现的境和执着的心的两者，内外中间都不存在，显现时没有自性，所以从哪里也没有产生。哪里也不住，哪里也不去的自性，要确定地了知。这是原始解脱的自然安住的清净。然后，在普遍融入中，开示无心的智慧自然生起，分为三部分。观察显现，去到高山的山顶，让向四个方向凝视，问是什么？大声说，大声说的时候，对于境的显现，没有命名这是什么的觉性清晰地产生，停止了这是什么的分别念，叫做智慧的境，觉性。或者屏住鼻孔的气息，凝视外境，如同小孩看见的一样，境
English
Samvalval is here, there have been no memories or thoughts, no place to arise." "It is impossible for thoughts to arise. Previously, due to meaningless deluded thoughts, it was thought that there was mind. Through contemplation and practice, engaging in acceptance and rejection, it is confirmed to be delusion, so it is called inversion. Moreover, all the sutras, tantras, and pith instructions say that the mind has no basis, like the sky. But those who have not seen because they have become foolish, at this time, like opening their eyes, clearly and manifestly see, so it is called realizing the nature of the mind. Third, examining the naked seeing of one's own face is taught through the power of all-encompassing purity and primordial liberation purity. That is, transforming the five external appearances into self-luminous, nameless ones. Like the reflection appearing in a mirror, first, where did it come from? Where does it reside now? Where does it ultimately cease? Examining whether the surface of the mirror and its reflection are the same or different, that reflection did not come from anywhere in the beginning, so it has no essence. Although it appears to be appearing now, it does not reside anywhere, so it has no nature. Ultimately, it does not go anywhere, because it has not come into the mirror of the face. Because there is no object of disappearance for the form that has not been formed. Similarly, the form of the appearing object, along with the nature of the remembering consciousness, has never existed from the beginning. Although it appears to appear, exist, and be established, it has been determined to be the great state of primordial emptiness and rootlessness. Similarly, from the time sound arises, it does not exist in the outer, inner, and intermediate. From the time smell, taste, and touch appear, both the appearing object and the mind that grasps it do not exist in the outer, inner, and intermediate, and when it appears, it has no essence, so it does not arise from anywhere. It does not reside anywhere, and it is determined to know the nature that does not go anywhere. This is the power of the great natural abiding of primordial liberation. Then, in the all-encompassing, the innate wisdom of no-mind is taught to arise naturally, divided into three parts. Examining appearance, go to the top of a high mountain, let them stare in four directions, and ask what it is. When you say loudly, say loudly, a clear awareness arises for the appearance of the object, without naming what this is, stopping the thought of what this is, it is called the object of wisdom, awareness. Or hold your breath in your nostrils and stare at the external object, like a child seeing, the object