Tibetan
༄༅། ཁྲེགས་ཆོད་ཡེ་བབས་སོར་གཞག་གི་ དོན་ཁྲིད་བཞུགས་སོ། ། ཨེ་ཝཾ། གདོད་ནས་རབ་ཞི་རྙོག་པ་ཀུན་དང་བྲལ། །ངང་གིས་མི་གཡོ་དྭངས་ལ་རྒྱ་ཆེ་བ། །སོ་སོར་རང་རིག་དེ་ལ་ཕྱག་འཚལ་ཏེ། ཁྲེགས་ཆོད་དོན་ཁྲིད་ཡེ་བབས་སོར་གཞག་བྲི། ། དེ་ལ་གསུམ་སྟེ། སྔོན་འགྲོ་སེམས་ཀྱི་ཁང་བུ་བཤིགས་པ། དངོས་གཞི་རིག་པར་རང་ངོ་སྤྲད་པ། རྗེས་སྣང་ཉམས་ཀྱི་སྐྱོང་ཐབས་བསྟན་པའོ། །དང་པོ་ལ་གསུམ་སྟེ། སྐྱེ་འགག་གནས་གསུམ་ལ་བརྟག་པ། གཅིག་དང་ཐ་དད་ལ་བརྟག་པ། རང་ངོ་ཅེར་མཐོང་ལ་བརྟག་པའོ། །དང་པོ་ལའང་གཉིས་ལས། ཡུལ་ལ་བརྟག་པ་ནི། དྲན་རིག་དགག་སྒྲུབ་ལྟར་འཆར་བའི་སེམས་ཉིད་འདི། ཝལ་གྱིས་ཤར་བའམ། སྐྱེ་དུས་ཀྱི་ཚེ་ན། ཕྱི་སྣང་བའི་ཡུལ། ས་ཆུ་མེ་རླུང་ལ་སོགས་པ་ལ་འཕྲོ་དུས་དེ་ནས་བྱུང་ངམ། རང་རང་གི་ལུས་ལས་བྱུང༌། དེ་གཉིས་ཀའང་ཚན་པར་བློས་ཕྱེས་ལ། ཐ་མ་རྡུལ་ཕྲན་ཆ་མེད་དུ་སོང་དུས་ག་ལས་བྱུང༌། དེ་བཞིན་དུ་ད་ལྟ་དྲན་རིག་འཆར་དུས་གང་ལ་གནས། ཐ་མལ་ཡལ་ནས་འགགས་དུས་ཕྱི་ནང་གང་དུ་སོང༌། འདིའོ་སྙམ་ན་དེའང་རྡུལ་ཕྲན་དུ་ཕྱེ་བས་དངོས་པོ་མེད་པའི་ཚེ་གང་ལས་བྱུང་ཞིང༌། གནས་པ་དང་འགག་པར་འདུག དེ་ལྟར་དཔྱད་པས་ཡུལ་དེ་ཡང་མེད་སྣང་ཆུ་ཟླ་ཙམ་ལས་དོན་ལ་དངོས་པོ་མེད་པའི་ཚེ་གང་ལས་བྱུང་ཞིང་གནས་པ་དང༌། འགག་པའི་ཡུལ་མ་ཡིན་པས་སེམས་ཀྱི་ཡུལ་ལས་བྱུང་བ་མེད་པར་ཤེས་པས་གཟུང་བའི་རྣམ་རྟོག་ནམ་མཁའ་ལྟར་དག་ཅིང༌། ཡེ་སྟོང་དངོས་པོ་མེད་པའི་ཆོས་ཉིད་དུ་རྟོགས་པས་ཡུལ་སྐྱེ་མེད་དུ་གྲོལ་ལོ། ། དེ་ནས་ཡུལ་ཅན་སེམས་ལ་བརྟག་པ་ནི། དྲན་རིག་ཏུ་འཆར་དུས་ཡུལ་ལས་མ་བྱུང་ཡང་སེམས་ལས་སེམས་བྱུང་ཞིང༌། སེམས་ལ་གནས། སེམས་སུ་འགགས་ཤིང་ཐིམ་མོ་སྙམ་ན། སེམས་ཚན་གཉིས་སྐད་ཅིག་མ་གཅིག་ལ་ཡོད་པའི་སྐྱོན་དུ་འགྱུར་ཏེ་སྐྱེས་པའི་སེམས་དང༌། སྐྱེ་མཁན་གྱི་སེམས་གཉིས་སུ་བྱུང་ས་བྱུང་མཁན། འགག་སའམ་ཐིམ་ས་དང༌། ཐིམ་མཁན་གཉིས་གཉིས་པའི་སྐྱོན་ཡོད་ཅིང༌། གཅིག་ཡིན་ན་ཚན་པ་གཉིས་དུས་གཅིག་ལ་འབྱུང་མི་སྲིད་དེ། ངོ་བོ་གཅིག་ལ་རྫས་ཐ་དད་དུ་དུས་གཅིག་ལ་འགལ་བའི་ཕྱིར་རོ། ། གལ་ཏེ་སེམས་ལས་སེམས་བྱུང་ངམ་སྙམ་ན། སེམས་འགག་པ་ལས་བྱུང་ངམ། མ་འགག་པ་ལས་བྱུང༌། དང་པོ་ལྟར་ན་དངོས་པོ་མེད་པ་ལས་བྱུང་བར་འགྱུར་ཏེ། འགག་པ་འདས་པ་དངོས་མེད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ་འདོད་ན་སེམས་རྒྱུ་མེད་པ་ལས་འབྱུང་བར་འགྱུར་ཏེ། དེ་མི་སྲིད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་ལྟར་ན། སེམས་རྟ
Chinese
༄༅།། 彻却耶巴索扎的 义释仪轨。 ཨེ་ཝཾ།（藏文，梵文天城体：एवं，梵文罗马拟音：evaṃ，汉语字面意思：如是） 从初始就完全寂静，远离一切纷扰。自性不摇，清澈而广大。向各自的自明自知顶礼。书写彻却义释耶巴索扎。它有三个部分：前行，破除心之牢笼；正行，使觉性认识自面；后行，展示景象修持之法。第一部分有三：观察生、灭、住；观察一与异；观察直视自面。第一部分也有两个方面：观察对境。显现为能忆、能知、破立的自性心，突然生起或者在生起之时，外在显现的对境，从地、水、火、风等照耀之时产生吗？还是从各自的身体产生？将这两者都以理智分开，最终分解为不可分的微尘之时从何而来？同样，现在能忆能知显现之时住在哪里？最终消失而灭尽之时，去了内外何处？如果认为存在，将其分解为微尘，在没有实物之时从何产生？住在哪里？灭于何处？如此观察，对境也只是如水中月般的虚幻显现，实际上没有实物之时，从何产生，住在哪里？因为不是灭尽之处，所以了知不是从心之对境产生，因此所取的分别念如虚空般清净，了悟为本初空性、没有实物的法性，对境便在无生中解脱。之后，观察有境之心。在能忆能知中显现之时，即使不是从对境产生，也是从心产生心，住在心中，灭于心中，融入心中吗？如果这样认为，心识二者会犯同时存在于一刹那的错误，即已生的心和能生的心，产生之处和能生之处，灭尽之处或融入之处和能融入之处，二者是二取的过失。如果是一体，两个部分不可能同时出现，因为在一个本体上，不同事物不可能同时存在。如果认为心是从心产生，是从心灭尽之处产生，还是从不灭之处产生？如果是前者，会变成从没有实物之处产生，因为灭尽是过去，是无实物。如果认为灭尽是过去，那么心会变成无因而生，因为那是不可能的。如果是后者，心
English
Obeisance to that which is primordially peaceful, free from all disturbances, naturally unwavering, clear, and vast. I prostrate to the self-aware wisdom of each individual. I will write the Krekchö instruction, Yerbab Sorzhak. It has three parts: the preliminary, demolishing the house of the mind; the main part, introducing awareness to its own face; and the subsequent, showing the method of cultivating appearances. The first part has three aspects: examining arising, ceasing, and abiding; examining one and different; and examining directly seeing one's own face. The first also has two aspects: examining the object. This mind, which appears as memory and awareness, affirmation and negation, does it suddenly arise, or at the time of arising, when it shines upon external objects such as earth, water, fire, and wind, does it arise from there? Or does it arise from one's own body? Separate these two with reason, and when it finally dissolves into indivisible particles, from where does it come? Similarly, now, when memory and awareness arise, where do they abide? When they disappear and cease, where do they go, inside or outside? If you think it exists, when it is divided into particles, from where does it arise when there is no substance? Where does it abide and cease? Having examined in this way, that object is also just an illusion like a reflection of the moon in water, and when there is no substance in reality, from where does it arise and abide? Since it is not a place of cessation, knowing that it does not arise from the object of the mind, the apprehended concept is purified like the sky, and realizing it as the nature of primordial emptiness and non-substantiality, the object is liberated into non-arising. Then, examining the mind that possesses the object. When it appears as memory and awareness, even if it does not arise from the object, does mind arise from mind, abide in mind, cease in mind, and dissolve into mind? If you think so, there will be the fault of two minds existing in one instant, that is, the mind that has arisen and the mind that can arise, the place of arising and the place of arising, the place of cessation or the place of dissolution, and the one who dissolves, there is the fault of duality. If it is one, two parts cannot occur at the same time, because it is contradictory for different substances to exist at the same time in one essence. If you think that mind arises from mind, does it arise from the cessation of mind, or does it arise from the non-cessation? According to the first, it would arise from something that does not exist, because cessation is past and non-existent. If you think so, mind would arise from no cause, because that is impossible. According to the second, mind
Tibetan
ག་པར་འགྱུར་ཏེ། རང་རྒྱུ་མ་འགགས་པ་ལས་བྱུང་བའི་ཕྱིར་རོ། ། འབྲས་བུ་ཡོད་དུས་ན་རྒྱུ་མ་འགགས་པར་ཡོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཞན་ཡང་སེམས་སྔ་མ་ལས་བྱུང་ངམ་སྙམ་ན། སྔ་མ་དེ་དང༌། ད་ལྟར་གྱི་སེམས་གཉིས་འཕྲད་དམ་མ་འཕྲད། འཕྲད་ན་དེ་དུས་ཀྱི་འཕྲད་པའི་སྐད་ཅིག་གི་སེམས་དེ། ཡང་ན་འདས་པར་འགྱུར་ཏེ། སྔ་མ་དང་ངོ་བོ་གཅིག་ཏུ་འཕྲད་པའི་སེམས་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཡང་ན་སེམས་སྔ་མ་དེ་མ་འགགས་པར་དེ་དུས་ན་ཡོད་པར་འགྱུར་ཏེ། ད་ལྟར་གྱི་སྐད་ཅིག་དང་པོ་དེ་དང་ངོ་བོ་གཅིག་ཏུ་འཕྲད་པའི་སེམས་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་བཞིན་དུ་སེམས་ལ་སེམས་གནས་ནའང༌། ད་ལྟར་གྱི་སེམས་སྐད་ཅིག་མ་ལ་གནས་ས་གནས་མཁན་ཚན་གཉིས་པའི་སྐྱོན་དང༌། ཐིམ་སྙམ་པའམ། འགག་པའི་སེམས་གཅིག འགག་མཁན་གྱིས་སེམས་གཅིག དུས་གཅིག་ལ་ཚན་གཉིས་སུ་འགྱུར་བའི་སྐྱོན་ཡོན་དོ། ། གལ་ཏེ་སེམས་ཡོད་ཅེས་ཐེར་ཟུག་པ་ཁྱོད་ཀྱི་སེམས་དེ་ལ་ངོ་བོ་ཅི་འདུག གཟུགས་དང་ཁ་དོག་ཅི་འདུག ལུས་ཀྱི་ཕྱི་ནང་བར་གསུམ་གང་ན་འདུག དེ་རྣམས་གང་དུའང་མི་འདུག་ན་སེམས་ཡོད་པར་གང་གིས་ཤེས། སེམས་དེ་ན་རེ། ང་སེམས་ཡིན་ཟེར་རམ། སེམས་ཤར་དུས་དེ་ལ་སེམས་ཡིན་ཟེར་བའི་ཡི་གེར་བྲིས་འདུག་གམ། ཁྱོད་རང་སྙམ་ན་དྲན་རིག་ཝལ་ལེ་བ་འདི་སེམས་ཡིན་སྙམ་དུ་བཏགས་པ་ཡིན། དེ་སྐད་ཟེར་བ་དང་ཡི་གེ་བྲིས་པ་མི་འདུག ང་རང་སྙམ་ན་དེ་སྙམ་ཞེ་ན། ཁྱོད་ཀྱིས་བཏགས་པས་ཡིན་པར་འགྲོ་ན། རི་འདི་མེའི་ཕུང་པོར་ཡོད་པ་ཡིན་སྙམ་དུ་ཐོང་དང༌། རང་རེ་གཉིས་ཀྱིས་མཐོང་སྣང་དུ་མེར་ཨེ་འགྲོ་བལྟའོ། །དེར་མེར་མི་འགྲོ་སྟེ་མེ་ཡིན་ནོ་སྙམ་ན་མེ་མ་ཡིན་པས་སོ། །དྲན་རིག་ཅི་ཤར་བ་ཡང་དོན་ལ་ཤར་བ་དང༌། ཤར་མཁན་མེད་པས། སེམས་ཞེས་ཡིན་པར་མི་འགྲོ་སྟེ། ཡེ་ནས་གང་དུའང་མ་ཕྱེ་བ་ལ་བར་སྐབས་སུ་བརྟགས་ཤིང་ཞེན་ཆེས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟར་སེམས་ལ་དཔྱད་དུས་བརྗོད་མི་ཤེས་པར་སིང་ངེ་སོང་བ་ནི། སེམས་ཉིད་བརྗོད་དུ་མེད་པའི་ངོ་བོ་མཐོང་བར་ཞེས་བྱའོ། ། གཉིས་པ་གཅིག་དང་ཐ་དད་ལ་བརྟག་པ་ནི། སེམས་ལ་དགའ་ཡལ་བྱུང་དུས་དགའ་བའི་སེམས་དེ་དང༌། གཉེན་གྱི་རྣམ་པར་དགའ་བའི་རྐྱེན་ཡིད་ལ་ཤར་བ་གཉིས་གཅིག་ཡིན་ནམ་ཐ་དད་ཡིན། གཅིག་ན་གཅིག་ས་དང་གཅིག་མཁན་གཉིས་སུ་མེད་པས་གཅིག་པ་མི་འཐད་པ་དང༌། གཉེན་གྱི་རྣམ་པར་ཤར་བ་ལས་དགའ་བའི་བློ་སྐྱེས་པས། སྔ་ཕྱི་གཉིས་ངོ་བོ་གཅིག་པ་ཡང་མི་འཐད་དེ། འདས་པ་དང་ད་ལྟ་དུས་གཅིག་ལ་འགལ་བའི་ཕྱིར་དང༌
Chinese
会变成什么呢？因为是从自己的因没有断绝而产生的缘故。结果存在的时候，因没有断绝地存在的缘故。另外，如果认为是从之前的心产生的，那么之前的心和现在的心，是相遇还是不相遇？如果相遇，那么那时相遇的刹那的心，要么会变成过去，因为是和之前本质相同的相遇的心的缘故。要么之前的心没有断绝，那时会存在，因为是和现在的第一个刹那本质相同的相遇的心的缘故。同样，心住在心上，现在的心的刹那，有住处和住者两者的过失，以及融入或者断绝的心一个，断绝者的心一个，同一时间变成两者的过失也有。如果说心存在，那么你们这些实在论者，你们的心有什么自性呢？有什么形状和颜色呢？在身体的内外中间哪个地方呢？如果这些地方都没有，那么怎么知道心存在呢？那个心说，我说我是心吗？心生起的时候，写着心这个字的吗？你们自己认为，这个清晰的记忆是假立为心。没有说那样的话，也没有写字。如果我自己认为就是那样，那么因为你们假立就成立的话，那么认为这座山是火堆吧，我们两个看看在显现中会不会变成火。在那里不会变成火，如果认为是火，因为不是火的缘故。无论什么记忆生起，也是在意义上生起，没有生起者，所以不能成立为心，因为对于本来什么也没有分开的，在中间进行观察和执着的缘故。这样观察心的时候，无法言说而变得空荡荡的，这叫做见到心性不可言说的自性。第二，观察一和异，心生起喜悦的时候，喜悦的心和亲人的形象，喜悦的因缘在心中显现，这两个是一还是异？如果是一，因为没有一个是住处，一个是住者，所以不合理，并且从亲人的形象显现而生起喜悦的智慧，所以前后两者本质相同也不合理，因为过去和现在在同一时间是相违背的缘故。
English
What will it become? Because it arises from the fact that one's own cause has not been severed. Because when the result exists, the cause exists without being severed. Furthermore, if one thinks that it arises from the previous mind, then do the previous mind and the present mind meet or not meet? If they meet, then that moment of meeting at that time, either it will become past, because it is a mind that meets with the same essence as the previous one. Or the previous mind will not be severed and will exist at that time, because it is a mind that meets with the same essence as the first moment of the present. Similarly, even if the mind dwells on the mind, the present moment of the mind has the fault of two entities, a place of dwelling and a dweller, and one mind that merges or ceases, and one mind that ceases, and the fault of becoming two entities at the same time. If you say that the mind exists, then you realists, what is the nature of your mind? What shape and color does it have? Where is it in the inner, outer, or middle of the body? If it is not in any of these places, then how do you know that the mind exists? Does that mind say, "I am the mind"? When the mind arises, is it written with the word "mind"? If you yourself think that this clear memory is labeled as the mind, there is no such saying or writing. If I myself think so, then if it is established because you labeled it, then think that this mountain is a pile of fire, and let's see if it will appear as fire in our perception. It will not become fire there, and if you think it is fire, it is because it is not fire. Whatever memory arises, it arises in meaning, and there is no one who causes it to arise, so it cannot be established as the mind, because one observes and clings excessively to what has not been separated from anything from the beginning. Thus, when examining the mind, when it becomes speechless and empty, this is called seeing the nature of the mind that cannot be expressed. Second, examining one and different, when joy arises in the mind, is that joyful mind and the image of a relative, the cause of joy arising in the mind, one or different? If it is one, it is not reasonable because there is no one place and one dweller, and because the mind of joy arises from the appearance of the image of a relative, it is also not reasonable that the two, earlier and later, are of the same essence, because the past and the present contradict each other at the same time.