Tibetan
༄༅། །ཚིག་དོན་བཅུ་གཅིག་པ་ཞེས་བྱ་བ་ བཞུགས་པ་ལགས་སོ༔དཔལ་ལྡན་རྡོ་རྗེ་འཆང་ཆེན་དང་༔ བླ་མ་དང་ནི་ཡི་དམ་ལྷ༔ མཁའ་འགྲོ་བདེ་བ་འབྱིན་པ་ལ༔ ལུས་ངག་ཡིད་ཀྱིས་ཕྱག་འཚལ་ལོ༔ དེ་ལ་ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་ཐུགས་རྗེ་ཆེ་ལ་ཐབས་མཁས་པའི༔ སྟོན་པ་ཀུན་ཏུ་བཟང་པོས༔ ཆོས་ཀྱི་སྐུ་འོད་གསལ་བའི་ངང་ལས༔ ལོངས་སྤྱོད་རྫོགས་པའི་སྐུ་མཚན་དང་དཔེ་བྱད་ཀྱིས་བརྒྱན་པའི་སྐུར་བྱོན་ཏེ༔ གདུལ་བྱ་འགྲོ་བའི་རྒྱུད་ཐ་དད་ཀྱང་༔ འདིར་སྐལ་ལྡན་གང་ཟག་གཅིག་སངས་རྒྱ་བར་བྱེད་པ་ལ་ཚིག་དོན་བཅུ་གཅིག་སྟེ༔ དང་པོ་རྟོགས་ཏེ་སངས་རྒྱས་མ་བྱུང་༔ མ་རྟོགས་ཏེ་སེམས་ཅན་མ་བྱུང་བའི་སྔོན་རོལ་ན༔ གཞི་དངོས་པོ་གཤིས་ཀྱི་གནས་ལུགས་ཇི་ལྟར་གནས་པ་དང་གཅིག༔ དེ་ལྟར་གནས་པ་དེ་ལ་འཁྲུལ་པ་ཇི་ལྟར་བྱུང་བའི་ཚུལ་གཏན་ལ་དབབ་པ་དང་གཉིས༔ འཁྲུལ་ཀྱང་སེམས་ཅན་ལ་ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་ཀྱི་སྙིང་པོའམ་ས་བོན་ཇི་ལྟར་གནས་པ་དང་གསུམ༔ དེ་ཉིད་གནས་པ་རང་གང་ན་གནས་བསྟན་པ་དང་བཞི༔ དེ་ལྟར་གནས་པའི་ཡེ་ཤེས་ལམ་གང་ནས་བྱུང་བསྟན་པ་དང་ལྔ༔ དེ་ཉིད་སྒོ་གང་ནས་འཆར་བསྟན་པ་དང་དྲུག༔ དེ་ཡུལ་གང་ན་སྣང་བ་དང་བདུན༔ དེ་ལྟར་ཉམས་སུ་བླང་བ་དང་བརྒྱད༔ ཉམས་སུ་མྱོང་བའི་ཚད་བཟུང་བ་དང་དགུ༔ གལ་ཏེ་ཉམས་སུ་མ་ལོན་པར་ཚེའི་དུས་བྱས་པ་ན་ཆོས་ཉིད་བར་དོ་ཇི་ལྟར་འཆར་བ་དང་བཅུ༔ ཐ་མ་གྲོལ་བ་ཆེན་པོ་དང་བཅུ་གཅིག་གོ༔ ༈ དེ་ལ་དང་པོ་ནི་སྤྱིར་རྫོགས་པ་ཆེན་པོའི་ལུགས་ཀྱི་ཀ་དག་ལྷུན་གྲུབ་འདོད་ན་བདུན་ནོ་གྲུབ་མཐའི་རྗེས་སུ་འབྲངས་པ་དང་༔ ལམ་རྗེས་སུ་འཛིན་པའི་གང་ཟག་དེ་དགག་པའི་གཞུང་ངོ་གཉིས་ལས༔ འདིར་ལམ་རྗེས་སུ་འཛིན་པའི་སྟེ༔ དེ་ཡང་རེ་ཞིག་ཚིག་གིས་གཏན་ལ་དབབ་འཁོར་འདས་གཉིས་ཀྱི་དེ་དགག་པའི་གཞུང་ངོ་པ་ནི༔ ཐོག་མའི་གཞི་དེ་ངོ་བོ་རང་བཞིན་ཐུགས་རྗེ་གསུམ་དུ་གནས་ཏེ༔ དེ་ཡང་ངོ་བོ་སྟོང་ལ་རང་བཞིན་གསལ་བ༔ ཐུགས་རྗེ་འགག་པ་མེད་པའོ༔ དེ་ཡང་ངོ་བོ་སྐུ་གཞིའི་དུས་ན་རུ་གནས༔ རང་བཞིན་གསུང་དུ་གནས་༔ ཐུགས་རྗེ་ཐུགས་སུ་གནས་པའོ༔ དེ་ཡང་ངོ་བོ་རྒྱན་དག་གདན་ཁྲི་མེད་པའི་སྐུ་རུ་འབྲས་བུའི་དུས་ན་ཡོད་གཞིའི་དུས་ན་མེད་གནས༔ རང་བཞིན་ཁ་དོག་སྣ་ཚོགས་སུ་འབར༔ ཐུགས་རྗེ་འཆར་གཞི་འགག་མེད་དུ་གནས་པས་ཀུན་ལ་ཁྱབ་བོ༔ དེ་ཡང་ངོ་བོ་སྟོང་པས་རྟག་པའི་ཕྱོགས་སུ་མ་ལྷུང་༔ རང་བཞིན་གསལ་བས་ཆད་པའི་ཕྱོགས་སུ་མ་ལྷུང་༔ དེ་ཀུན་ལ་ཁྱབ་པའི་ངོས་ནས་བེམ་པོའི་ཕྱོགས་སུ་མ་ལྷུང་བའོ༔ ཡང་ངོ་བོ་འཁྲུལ་པར་མི་གནས༔ ཐུགས་རྗེ་ངོ་བོ་ཀ་དག་ལྷུན་གྲུབ་འཁྲུལ་པར་རང་བཞིན་ལྷུན་གྲུབ་མི་སྲིད་པའོ་ཐུགས་རྗེ་ཀུན་ཁྱབ་བོ༔ དེ་ཡང་ངོ་བོ་སྐུ་ཡིན་པས་མི་འགྱུར༔ རང་བཞིན་འོད་ཡིན་པས་རང་གསལ༔ ཐུགས་རྗེ་ཡེ་ཤེས་ཡིན་པས་མཁྱེན་པའི་ཆ་མ་འགགས་པར་སོ་སོར་གསལ་ལོ༔ དེ་ཡང་མཁྱེན་པའི་ཆ་གཞི་གནས་པའི་ཡེ་ཤེས་གསུམ་དུ་བཞུགས་སོ༔ དེ་ནི་ཐོག་མ་ཇི་ལྟ་བའི་གནས་ལུགས་སོ༔ ༈ ད་ནི་གཉིས་པ་དེ་ལས་འཁྲུལ་པ་ཇི་ལྟར་བྱུང་བའི་ཚུལ་བསྟན་པ་ནི༔ ངོ་བོ་རིག་པ་ཡེ་ཤེས་ཀྱིས་འཁྲུལ་གཞིའི་རྒྱུ་བྱས་ནས་བདག་ཉིད་གཅིག་པའི་མ་རིག་པར་གྱུར༔ རང་བཞིན་གྱིས་འཁྲུལ་པའི་རྐྱེན་བྱས་པས་འཕེན་པའི་ལས་ཀྱི་རླུང་ལངས་ཏེ་དེ་ལ་ཁ་དོག་ཏུ་གསལ་བས་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པའི་མ་རིག་པར་སོང་༔ ཐུགས་རྗེ་འཁྲུལ་བའི་འབྲས་བུ་བྱས་ཏེ་ཞིག་གནས་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་ལས་ཀུན་ཏུ་བརྟགས་པའི་མ་རིག་པར་གྱུར༔ ད་ལྟ་རིག་མ་རིག་ལག་པའི་ལྟོ་རྒྱབ་རྟོགས་པ་ལྟར་མ་ཤེས་པས་རིག་པ་ལ་ལྟོས་པའམ་རིག་པ་འཁྲུལ་པ་ལ་ལྟོས་པའི་འཁྲུལ་པ༔ དེ་ལ་བརྟགས་པས་མིང་གི་ཚོགས་སུ་ཤར་ཏེ༔ འདི་ནི་རིག་པ་ཡེ་ཤེས་སོ༔ འདི་ནི་མ་རིག་པའམ་འཁྲུལ་པའོ༔ ཞེས་མིང་དུ་མ་བཏགས་པས་ཀུན་ཏུ་བརྟགས་པའི་མ་རིག་པར་གྱུར༔ དེ་ལ་ཡུལ་དང་ཡུལ་ཅན་དུ་འཛིན་པ་དཔེར་ན་སྐྱེས་བུའི་བྱད་དང་འདྲ་བས༔ འཁྲུལ་བའི་རྒྱུ་བྱས་པས་རྒྱུའི་རྐྱེན་ཞེས་པ་མ་རིག་པ་གསུམ་མོ༔ དེ་ལ་དམིགས་པའི་རྐྱེན་ཞེས་པ་ཡུལ་ལ་དམིགས་པ་སོ་སོར་ཤར་བས་མེ་ལོང་ལྟ་བུའོ༔ ང་བདག་དང་གཟུང་འཛིན་སྣ་ཚོགས་པ་བདག་པོའི་རྐྱེན་དུ་གསུམ་དུས་མཚུངས་པས་མཚུངས་པའི་རྐྱེན་ཞེས་པ་མ་དག་པ་དངོས་སུ་སོང་བ་ནི་དཔེར་ན་མིང་མེད་པ་མིང་དུ་སོང་བ་དང་འདྲའོ༔ དེ་ལྟར་ངོ་མ་ཤེས་ཤིང་འཁྲུལ་པས་འགྲོ་བའི་ཡུལ་དང་ལས་དང་༔ དབང་པོ་དང་༔ ཉོན་མོངས་པ་དཔག་ཏུ་མེད་པ་འབྱུང་བའོ༔ ༈ ད་ནི་གསུམ་པ་ད་ལྟར་འཁྲུལ་ཀྱང་སེམས་ཅན་རྣམས་སངས་རྒྱས་སྙིང་པོས་ཇི་ལྟར་ཁྱབ་ཚུལ་ནི༔ འགྲོ་བ་གཅིག་གི་ལུས་ལ༔ སྐུ་ལྔ༔ རིགས་ལྔ༔ ཡེ་ཤེས་ལྔ༔ རླུང་ལྔ༔ ཤེས་རབ་ལྔ༔ འོད་ལྔ་སྟེ༔ རིག་པའི་ཡེ་ཤེས་ལྔ་ཚན་དུ་གནས་པས༔ བདེ་གཤེགས་སྙིང་པོས་འགྲོ་ཀུན་ཡོངས་ལ་ཁྱབ༔ ཅེས་པ་དང་༔ རང་ལུས་རྡོ་རྗེ་སངས་རྒྱས་ཉིད༔ རང་གི་ལུས་ལ་སངས་རྒྱས་བཞུགས༔ གཞན་ནས་སངས་རྒྱས་བསྟན་དུ་མེད༔ ཅེས་པའོ༔ དེ་ཡང་རིག་པའི་ཡེ་ཤེས་ཉིད༔ རྣམ་པ་ཡུལ་དེ་ཉིད་ལ་རིག་པའི་ཡེ་ཤེས
Chinese
༄༅། །名为“十一义”之论著。顶礼尊胜金刚持，上师以及本尊，空行赐予安乐者，身语意三敬顶礼。彼中，对于圆满正等觉、大悲且具善巧方便之导师普贤王如来，从法身光明之界，显现为具有相好庄严之报身。虽然所化众生根器各异，然于此处，为使具缘之补特伽罗证悟成佛，有十一义：一者，在未曾证悟而成佛，未曾不证悟而成有情之前，基之事物自性之安住方式如何安住；二者，如是安住之基，产生错乱之方式如何，确定其理；三者，纵然错乱，然有情之圆满正等觉佛陀之精华或种子如何安住；四者，指示彼精华安住于何处；五者，指示如是安住之智慧，从何处产生；六者，指示彼智慧从何门显现；七者，彼智慧于何处显现；八者，如是修持；九者，衡量体验之程度；十者，若未证悟而寿终，则法性中阴如何显现；十一者，最终获得大解脱。༈ དེ་ལ་དང་པོ་ནི་སྤྱིར་རྫོགས་པ་ཆེན་པོའི་ལུགས་ཀྱི་ཀ་དག་ལྷུན་གྲུབ་འདོད་ན་བདུན་ནོ་（藏文，梵文天城体，梵文罗马拟音，汉语字面意思）之宗义之后，以及随顺道之补特伽罗དེ་དགག་པའི་གཞུང་ངོ་（藏文，梵文天城体，梵文罗马拟音，汉语字面意思）二者之中，此处为随顺道者，彼亦略以词句确定འཁོར་འདས་གཉིས་ཀྱི་དེ་དགག་པའི་གཞུང་ངོ་（藏文，梵文天城体，梵文罗马拟音，汉语字面意思）者：初始之基，安住于体性、自性、大悲三者之中，彼亦体性为空，而自性光明，大悲无有止息。彼亦体性安住于身གཞིའི་དུས་ན་（藏文，梵文天城体，梵文罗马拟音，汉语字面意思）之中，自性安住于语之中，大悲安住于意之中。彼亦体性安住于无有庄严、无有座床之身འབྲས་བུའི་དུས་ན་ཡོད་གཞིའི་དུས་ན་མེད་（藏文，梵文天城体，梵文罗马拟音，汉语字面意思）之中，自性于各种颜色中燃烧，大悲安住于无有止息之显现，故而周遍一切。彼亦体性因空性而不堕入常边，自性因光明而不堕入断边，彼周遍一切。
English
Herein is the treatise called "Eleven Meanings." I prostrate with body, speech, and mind to the glorious Vajradhara, the lama, the yidam deity, and the dakinis who bestow bliss. Here, for the sake of a fortunate individual attaining enlightenment, the compassionate and skillful teacher, Samantabhadra, the perfectly complete Buddha, manifests from the luminous expanse of the Dharmakaya into the Sambhogakaya adorned with marks and signs, despite the diverse dispositions of beings to be tamed. There are eleven meanings: First, how does the ground, the nature of reality, abide before enlightenment and before sentient beings arise? Second, how does delusion arise from this abiding state? Third, even in delusion, how does the essence or seed of the perfectly complete Buddha reside within sentient beings? Fourth, where does this essence reside? Fifth, from where does the wisdom of this abiding state arise? Sixth, through which gate does it manifest? Seventh, where does it appear? Eighth, how to practice it? Ninth, how to measure the extent of experience? Tenth, if one dies without realization, how does the bardo of reality manifest? Eleventh, ultimate great liberation. ༈ The first of these generally follows the tenets of the Great Perfection, ཀ་དག་ལྷུན་གྲུབ་འདོད་ན་བདུན་ནོ་ (Tibetan, Devanagari, Romanized Sanskrit, Literal Meaning), and among the individuals who follow the path, དེ་དགག་པའི་གཞུང་ངོ་ (Tibetan, Devanagari, Romanized Sanskrit, Literal Meaning), here, for those who follow the path, འཁོར་འདས་གཉིས་ཀྱི་དེ་དགག་པའི་གཞུང་ངོ་ (Tibetan, Devanagari, Romanized Sanskrit, Literal Meaning), it is determined by words: The initial ground abides in three aspects: essence, nature, and compassion. The essence is emptiness, the nature is clarity, and compassion is unceasing. The essence abides as the body གཞིའི་དུས་ན་ (Tibetan, Devanagari, Romanized Sanskrit, Literal Meaning), the nature abides as speech, and compassion abides as mind. The essence abides as the body without ornaments, seat, or throne འབྲས་བུའི་དུས་ན་ཡོད་གཞིའི་དུས་ན་མེད་ (Tibetan, Devanagari, Romanized Sanskrit, Literal Meaning), the nature blazes in various colors, and compassion abides as an unceasing manifestation, pervading all. The essence, being emptiness, does not fall into the extreme of permanence, and the nature, being clarity, does not fall into the extreme of nihilism. It pervades all.
Chinese
从本体方面来说，不会堕入物质的一方。而且，本体不会停留在错乱之中。大悲本体本初清净任运成就不会错乱于自性任运成就，大悲周遍一切。也就是说，本体是法身，所以不会改变；自性是光明，所以自然明亮；大悲是智慧，所以了知的方面不会停止，而是各自清楚地显现。而且，了知的方面安住在基础存在的三个智慧之中。这就是最初本来的状态。现在是第二部分，讲述从那之中产生错乱的方式：本体觉性智慧作为错乱的基础之因，变成了唯一的无明。自性作为错乱的助缘，引发了推动业的风，在那之上显现为颜色，变成了俱生无明。大悲作为错乱的结果，从寂止的智慧变成了遍计所执的无明。现在，觉与非觉就像手掌的正反面一样，因为不了解，所以是依赖于觉性或者依赖于觉性错乱的错乱。在那之上进行分别，显现为名称的集合：这是觉性智慧，这是非觉性或者错乱。因为没有安立名称，所以变成了遍计所执的无明。在那之上执着于境和有境，比如像人的面容一样，作为错乱之因，称为因缘，即三种无明。在那之上称为所缘缘，即缘于境而各自显现，就像镜子一样。我、自以及各种各样的能取所取作为增上缘，三者同时存在，所以称为等起缘，即不清净实际显现，比如像没有名字变成了有名字一样。像这样，因为不了解本体而错乱，所以产生了众生的处所、业、根以及无量烦恼。现在是第三部分，讲述现在虽然错乱，但众生如何被如来藏所遍及：一个众生的身体上，有五身、五部、五智、五风、五慧、五光，觉性智慧五蕴存在，因此，如来藏周遍一切众生。就像说：自身就是金刚佛，自己的身体里有佛，从其他地方无法指示佛。也就是说，觉性智慧本身，以各种各样的形态，在那个境上就是觉性智慧。
English
From the perspective of essence, it does not fall into the side of materiality. Moreover, the essence does not remain in confusion. Compassion, Essence Primordial Purity Spontaneously Accomplished, cannot be confused with Nature Spontaneously Accomplished, Compassion All-Pervading. That is to say, the essence is the Dharmakaya, so it does not change; the nature is light, so it is naturally bright; compassion is wisdom, so the aspect of knowing does not cease, but manifests clearly and separately. Moreover, the aspect of knowing abides in the three wisdoms of the basic existence. This is the original state as it is in the beginning. Now is the second part, which explains how confusion arises from that: The essence, awareness-wisdom, as the cause of the basis of confusion, becomes the single ignorance. Nature, as the condition of confusion, causes the wind of propelling karma to rise, and it manifests as color on it, becoming co-emergent ignorance. Compassion, as the result of confusion, changes from the wisdom of quiescence to the ignorance of complete conceptualization. Now, awareness and non-awareness are like the front and back of the hand, because they are not understood, so it is confusion that depends on awareness or depends on the confusion of awareness. Upon that, discrimination arises as a collection of names: This is awareness-wisdom, this is non-awareness or confusion. Because names are not established, it becomes the ignorance of complete conceptualization. Upon that, grasping at objects and subjects, like the face of a person, as the cause of confusion, is called the causal condition, which is the three ignorances. Upon that, it is called the objective condition, which is the separate manifestation of objects, like a mirror. I, self, and various grasping and grasped objects, as the dominant condition, exist simultaneously, so it is called the simultaneous condition, which is the impure actual manifestation, like the nameless becoming named. In this way, because the essence is not understood and is confused, the places, actions, faculties, and immeasurable afflictions of beings arise. Now is the third part, which explains how, although confused now, sentient beings are pervaded by the Tathagatagarbha: In the body of one sentient being, there are five bodies, five families, five wisdoms, five winds, five knowledges, and five lights. Because the five aggregates of awareness-wisdom exist, the Tathagatagarbha pervades all beings. As it is said: One's own body is the Vajra Buddha, the Buddha resides in one's own body, and the Buddha cannot be shown from elsewhere. That is to say, awareness-wisdom itself, in various forms, on that object is awareness-wisdom.