Tibetan
ཤོག་ལྷེབ་ ༤༠༡ ནས་ ༥༠༠ བར། ཤོག་ལྷེབ་ ༤༠༡ ནས་ ༥༠༠ བར། དཔའ་མཁས་པ་རྣམས་ཀྱིས་ལུང་དང་རིགས་པས་བཀག་ནས་ཡང་དག་པའི་ལྟ་བ་ལ་དྲང་བར་བྱའོ། །གཉིས་པ་ཐེག་པ་དམན་པས་བཏགས་པའི་ལོག་རྟོག་སྤང་བ་ལ་གསུམ། ཉན་ཐོས་སྡེ་གཉིས་ཀྱི་འདོད་པ་སྤྱིར་དགག །གནས་མ་བུ་པས་བཏགས་པའི་བདག་བྱེ་བྲག་ཏུ་དགག །སྤང་གཉེན་གྱི་རིམ་པ་བསྟན་པའོ། །དང་པོ་ནི། ཕྱི་རོལ་རྡུལ་ཕྲན་ཕག་ན་མོ། །ཀུན་གཞི་ཡིད་བཅས་ཡུལ་སྣང་གི །ནུས་པ་མ་རྟོགས་དབང་གིས་ཏེ། །འོན་ཀྱང་བདག་སོགས་བྱེད་པ་པོ། །དགག་ཕྱིར་རྒྱལ་བས་གསུངས་པ་ཡོད། །ཅེས་གསུངས་ཏེ། རང་སྡེ་ཉན་ཐོས་སྡེ་གཉིས་ཀྱི་འདོད་པ་ལ་ཕྱི་རོལ་གྱི་འཇིག་རྟེན་གྱི་ཁམས་ལ་སོགས་པ་རྣམས་སེམས་ལས་དོན་གཞན་པའི་རྡུལ་ཕྲན་ལས་གྲུབ་པ་བདེན་པའི་རྫས་སུ་འདོད་ཅིང་། རགས་པ་བརྩོམས་པའི་ཚེ་རྡུལ་ཕྲན་ཕན་ཚུན་རེག་ལ་མ་འབྱར་བ་བར་དང་བཅས་པ་གཡག་རྔ་དང་ནེའུ་སིང་ལྟ་བུ་དང་། བར་མེད་པ་པོ་ཏི་དང་ནས་ཕུང་ལྟ་བུ། སྡུད་བྱེད་ཀྱི་རླུང་གིས་བསྡོམས་ནས་གནས་པར་འདོད་ལ། དབང་ཤེས་ལ་སྣང་བའི་ཚེ་བྱེ་བྲག་སྨྲ་བས་བར་སྐབས་སུ་རྣམ་པ་མེད་པ་མངོན་སུམ་པ་རྣམ་ མེད་རྗེན་ཅར་དུ་འདོད་ཅིང་། མདོ་སྡེ་པས་ནི་དབང་ཤེས་ལ་རྡུལ་ཕྲན་དངོས་སུ་མི་སྣང་བར་གོས་ཀྱི་ཕག་ན་ལག་མགོ་ཡོད་པ་ལྟར་རྡུལ་ཕྲ་རབས་ཀྱི་རྣམ་པ་སྣང་བ་ཕག་ན་མོའི་ཚུལ་དུ་འདོད་དོ། །འདོད་པ་དེ་གཉིས་ཀའང་ཀུན་གཞི་འདུ་བྱེད་པའི་ཡིད་དང་བཅས་པའི་བག་ཆགས་ཀྱི་རྣམ་འགྱུར་ལས་ཡུལ་སྣ་ཚོགས་སུ་སྣང་བའི་ཆ་དེ་ནི། ནུས་པ་སྟེ་བག་ཆགས་ལས་བྱུང་བར་མ་རྟོགས་པའི་དབང་གིས་དོན་གཞན་དུ་རྟོག་པའི་འཁྲུལ་པ་ཡིན་གྱི། སེམས་ལས་དོན་གཞན་དུ་བདེན་པར་མེད་དེ། སེམས་ཅན་གྱི་སྣང་བ་ལ་ཤར་བའི་ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་སྣང་ཆ་མཐའ་དག་འཁྲུལ་པའི་བག་ཆགས་ལས་བྱུང་བའི་ཕྱིར། འོན་ཀྱང་བདག་དང་གཙོ་བོ་སོགས་བྱེད་པ་པོར་འདོད་པ་དགག་པའི་ཕྱིར་རྡུལ་ཕྲ་རབ་འདུས་པའི་ཕུང་ཁམས་སྐྱེ་མཆེད་ལ་སོགས་པ་ཕྱི་རོལ་གྱི་དོན་རང་མཚན་པ་ཡོད་པ་ལྟ་བུར་རྒྱལ་བས་གསུངས་པ་ཡོད་ཀྱང་དགོངས་པའི་དབང་གིས་གསུངས་པར་ཤེས་པར་བྱ་སྟེ། བྱང་ཆུབ་སེམས་འགྲེལ་ལས། བདག་ཏུ་འཛིན་པ་བཟློག་པའི་ཕྱིར། །ཕུང་པོ་ཁམས་སོགས་བསྟན་པ་ཡིན། །ཞེས་གསུངས་པའོ། །གཉིས་པ་ནི། བདག་དང་གང་ ཟག་བཏགས་པར་བརྗོད། །བདེན་པའི་རྫས་གྲུབ་རྡུལ་ཙམ་མེད། །ཡོད་ན་འབད་མེད་ཐར་པའམ། །ཐར་མེད་སྐྱོན་འགྱུར་ཞེས་སུ་བསྟན། །ཞེས་གསུངས་ཏེ། རང་སྡེ་གནས་མ་བུ་པ་སོགས
Chinese
第401页至第500页。 第401页至第500页。 有智慧的勇士们应以教证和理证来遮止，从而引导至正确的见地。第二，断除小乘所安立的邪分别有三：总的破斥声闻二部的观点；分别破斥正量部所安立的补特伽罗；显示断除和对治的次第。第一（总的破斥声闻二部的观点）是：外境微尘如幻影，俱生意识境显现，由未证悟此力故，然为破除我等故，胜者曾有如是说。 如是说，自宗声闻二部的观点认为，外境的世界等都是由心外的实有微尘所组成，认为是真实的物质。在组成粗大之物时，微尘之间有的互相接触但不相粘连，有间隙，如牦牛尾和柳条；有的没有间隙，如书本和青稞堆。依靠聚合的风将其聚合而存在。在显现于根识时，分别说者认为中间没有形象，是现量，无形象，赤裸裸的；经部师则认为根识并不显现真实的微尘，而是像衣服里面有手脚一样，显现极微的形象，如幻影一般。这两种观点都是因为没有证悟到从俱生能作的意和合的习气的变化中显现各种境的这一部分，是由习气所生的力量，而误认为其他的事物。实际上，心外没有真实的事物，因为众生所显现的世俗显现的一切都是由错觉的习气所产生的。然而，为了破除认为有我和自在天等作者的观点，胜者虽然说过极微聚合的蕴、界、处等外境的自相存在，但要知道这是随顺（众生的根器）而说的。如《菩提心释》中说：为了遣除我执故，宣说蕴界等法门。 第二（分别破斥正量部所安立的补特伽罗）是：我与补特伽罗说为假立，无有真实之实法，乃至微尘许亦无。若有则成无勤解脱，或成无解脱之过。如是说，自宗正量部等
English
Pages 401 to 500. Pages 401 to 500. Wise heroes should refute with scripture and reason, thereby guiding to the correct view. Second, there are three aspects to abandoning the wrong conceptions posited by the Lesser Vehicle: generally refuting the tenets of the two Śrāvaka schools; specifically refuting the self posited by the Vātsīputrīyas; and showing the order of abandonment and antidotes. The first (generally refuting the tenets of the two Śrāvaka schools) is: External atoms are like phantoms, the basis-of-all with mind, the appearance of objects, by the power of not realizing this, however, in order to refute the self, etc., the Victorious One has said so. It is said that the tenets of the two Śrāvaka schools of our own school hold that the external realms of the world, etc., are composed of atoms that are other than the mind, and are considered to be true substances. When composing gross objects, some atoms touch each other but do not adhere, with gaps, like a yak's tail and a willow; others have no gaps, like a book and a pile of barley. They are held together by the wind that gathers them. When appearing to the sense consciousnesses, the Vaibhāṣikas hold that there is no form in between, it is manifest, formless, and bare. The Sautrāntikas, on the other hand, hold that the actual atoms do not appear to the sense consciousnesses, but like a hand in a garment, the appearance of the subtle atoms appears in the manner of a phantom. Both of these views are mistaken in thinking that the part that appears as various objects from the transformation of the habitual tendencies together with the mind that is the basis-of-all is a power, that is, it arises from habitual tendencies. In reality, there is no truth to anything other than the mind, because all the conventional appearances that arise in the appearances of sentient beings arise from the habitual tendencies of delusion. However, in order to refute the view that there is a self and a chief, etc., as the agent, the Victorious One has said that the aggregates, elements, and sources, etc., which are aggregates of subtle particles, exist as external objects with their own characteristics, but it should be understood that this was said according to (the capacity of beings). As it is said in the Bodhicittavivaraṇa: In order to reverse the clinging to a self, the aggregates, elements, etc., are taught. The second (specifically refuting the self posited by the Vātsīputrīyas) is: The self and the person are said to be imputed, there is no true entity, not even a particle. If there were, there would be effortless liberation, or the fault of no liberation. It is said that the Vātsīputrīyas of our own school, etc.
Tibetan
་འགའ་ཞིག །མདོ་ལས། དགེ་སློང་དག་ཁུར་ཡོད་དོ། །ཁུར་འཁུར་བ་པོ་ནི་གང་ཟག་གོ །ཞེས་གསུངས་པ་ལ་བརྟེན་ནས་བརྗོད་དུ་མེད་པའི་གང་ཟག་གི་བདག་ཁས་ལེན་པ་དེ་ནི་འཐད་པ་མིན་ཏེ། བདག་དང་གང་ཟག་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ནི་རྟོག་པས་སྒྲོ་བཏགས་པའི་བཏགས་ཡོད་མིང་རྐྱང་ཙམ་དུ་བརྗོད་པ་ཡིན་གྱི་བདེན་པའི་རྫས་སུ་གྲུབ་པ་རྡུལ་ཙམ་ཡང་མེད་པའི་ཕྱིར། གལ་ཏེ་ཡོད་ན་བདག་དེ་ཐར་པའི་ཕྱོགས་ན་ཡོད་ན་ནི་སེམས་ཅན་རྣམས་འབད་པ་མེད་པར་ཐར་བར་འགྱུར་བའམ། འཁོར་བའི་ཕྱོགས་སུ་ཡོད་ན་སེམས་ཅན་འཁོར་བ་ལས་ཐར་བ་མེད་པའི་སྐྱོན་དུ་འགྱུར་རོ་ཞེས་མདོ་སྡེ་རྒྱན་དུ་བསྟན་ཏེ། དེ་ལས། གང་ཟག་བཏགས་པར་ཡོད་ཉིད་དུ། །བརྗོད་བྱ་རྫས་སུ་མ་ཡིན་ནོ། །ཞེས་སོགས་པས་སོ། །གསུམ་པ་ནི། དེ་སོགས་སེམས་ལ་སྣང་བ་ཡི། །སྤང་གཉེན་མཁས་རྣམས་ཀྱིས་གསུངས་བཞིན། །ཅེས་གསུངས་ ཏེ། ཇི་སྐད་བཤད་པ་དེ་དག་ལ་སོགས་པ་སྟེ། བྱེ་བྲག་སྨྲ་བས་ཕྱི་དོན་བདེན་པར་འདོད་པ་དང་། མདོ་སྡེ་པས་ནི་ཕྱི་དོན་བདེན་པ་མིན་ཀྱང་རང་དུས་ཀྱི་སྣང་བ་སེམས་སྣང་དུ་བདེན་པར་འདོད་པ་དང་། སེམས་ཙམ་པས་རྨི་ལམ་གྱི་སྣང་བ་ལྟར་སེམས་ལས་གཞན་མ་ཡིན་པས་སེམས་རང་རིག་རང་གསལ་བདེན་པར་འདོད་པ་དང་། དབུ་མ་པས་སེམས་ཀྱང་བདེན་མེད་དུ་འདོད་ལ། དབུ་མ་ཆེན་པོ་པ་རྣམས་ཀྱིས་མེད་ཙམ་གྱི་མེད་དགག་དེ་ཡང་མ་ཡིན་པར་མཐའ་བཞི་ལས་རྣམ་པར་གྲོལ་བའི་ཟུང་འཇུག་གི་ཡེ་ཤེས་སོ་སོ་རང་རིག་པ་ཙམ་ཞིག་ཡང་དག་པའི་དོན་དུ་འདོད་པ་སོགས་ཏེ། དོན་དུ་སྣང་སྲིད་ཐམས་ཅད་སེམས་ལ་སྣང་བའི་སྣང་ཆ་ཙམ་ལས་རང་གི་ངོ་བོས་གྲུབ་པ་ནི་མེད་དོ། དེའི་ཕྱིར་སྤང་བྱ་གཉིས་འཛིན་གྱི་དྲི་མ་སྤོང་བ་དང་གཉེན་པོ་གཉིས་མེད་རྟོགས་པའི་ཡེ་ཤེས་སྐྱེ་བའི་རིམ་པ་རྣམས་ཀྱང་སྔོན་གྱི་མཁས་པ་རྣམས་ཀྱིས་གསུངས་བཞིན་དུ་ཤེས་པར་བྱའོ། །དེ་ཡང་བདག་ཏུ་རྟོག་པའི་གཉེན་པོར་བདག་མེད་པ་བསྒོམ་ནས་དོན་གཞན་དུ་འཁྲུལ་པའི་གཉེན་པོར་སེམས་ཙམ་དུ་ཤེས་པར་བྱས་ཏེ། རྣམ་པར་རིག་པ་ ཙམ་དུ་འཛིན་པ་དེ་ཡང་སྤྲོས་པ་དང་བྲལ་བར་རྟོགས་ནས་ཡང་དག་པའི་ལམ་ལ་རིམ་གྱིས་འཇུག་པ་ནི་སྤང་གཉེན་མཐའ་ཡས་པར་བཤད་པ་རྣམས་ཀྱི་སྙིང་པོར་ཤེས་པར་བྱའོ། །གསུམ་པ་སྤང་གཉེན་གྱི་རྩ་བ་བསྟན་པ་ལ་གཉིས། མདོར་བསྟན་པ། ཆོས་སྒོའི་གྲངས་རྒྱས་པར་བཤད་པའོ། །དང་པོ་ནི། འདིར་ནི་ཡུལ་སྣང་ལུས་འདི་ལ། །རྩ་རླུང་ཐིག་ལེའི་ངེས་པ་ཡིས། །སྤང་གཉེན་དེ་བཞིན་གཤེགས་པས་གསུངས། །ཞེས་གསུངས་ཏེ། བླ་ན་
Chinese
一些。经中说：比丘们，有负担。负担的承担者是补特伽罗。因此，认为不可言说的补特伽罗的我是不合理的。因为我和补特伽罗等都是由分别念假立的假有名称而已，没有丝毫真实存在的实体。如果存在，那么我如果在解脱的一方，众生就会不费力地解脱；如果在轮回的一方，众生就没有从轮回中解脱的过失，如《经庄严论》中所示。其中说：补特伽罗仅是假立存在，所说是非实体。等等。第三是：这些等等显现于心中的，断证如智者所说。如是说。如前所说，例如，有部认为外境是真实存在的；经部则认为外境不是真实存在的，但认为自身当下的显现是心识显现的真实存在；唯识宗认为如梦境的显现一样，不是心识之外的，因此认为心识自证自明是真实存在的；中观宗则认为心识也不是真实存在的。而大中观宗则认为不仅仅是否定，而是从四边解脱的俱生智，各自的自证仅仅是正确的意义。总之，一切显现存在都只是显现于心识的显现部分，没有以自己的体性成立的。因此，断除所断二取之垢，生起对治二取之智的次第，也应如先前的智者们所说的那样去了解。也就是说，为了对治执着于我，修持无我；为了对治误认为其他意义，了解为唯识；认识到执着于唯识也与戏论相离，从而逐渐进入正确的道路，要知道这是无量断证之说的精髓。第三，显示断证的根本，分为二：略说、广说修行法门的数量。第一是：在此，对于境显现此身，以脉气明点的确定，断证如来所说。如是说。无上
English
some. The sutra says: Bhikshus, there is a burden. The bearer of the burden is the Pudgala. Therefore, it is unreasonable to assume an inexpressible self of the Pudgala. Because I and Pudgala, etc., are merely imputed names fabricated by discrimination, and there is not even a particle of truly existing substance. If it exists, then if I am on the side of liberation, sentient beings will be liberated without effort; if on the side of samsara, there will be the fault that sentient beings will not be liberated from samsara, as shown in the Ornament of Sutras. It says: Pudgala exists only imputedly, what is said is not a substance. And so on. The third is: These and so on appear in the mind, and the wise ones speak of abandonment and remedies. It is said. As mentioned above, for example, the Vaibhashikas believe that external objects are truly existent; the Sautrantikas believe that external objects are not truly existent, but believe that the appearance of their own time is the true existence of mind-appearance; the Cittamatrins believe that like the appearance of dreams, it is not other than mind, therefore they believe that mind's self-awareness and self-illumination are truly existent; the Madhyamikas believe that mind is also not truly existent. And the Great Madhyamikas believe that it is not merely negation, but the coemergent wisdom liberated from the four extremes, and that each self-awareness is merely the correct meaning. In short, all appearances of existence are merely appearances that appear in the mind, and there is nothing established by their own nature. Therefore, the order of abandoning the defilements of the two grasps to be abandoned and generating the wisdom of realizing the antidote of non-duality should also be understood as the previous wise ones have said. That is to say, in order to counteract the clinging to self, cultivate non-self; in order to counteract the mistaken belief in other meanings, understand it as only mind; realizing that clinging to only mind is also free from elaboration, and thus gradually entering the correct path, know that this is the essence of the infinite teachings on abandonment and remedies. Third, showing the root of abandonment and remedies, divided into two: brief explanation, and extensive explanation of the number of Dharma doors. The first is: Here, for the appearance of the object, this body, with the certainty of the channels, winds, and bindus, the Tathagata spoke of abandonment and remedies. It is said. Supreme