Tibetan
ཤོག་ལྷེབ་ ༣༠༡ ནས་ ༤༠༠ བར། ཤོག་ལྷེབ་ ༣༠༡ ནས་ ༤༠༠ བར། ཇི་ལྟར་བསྒོམ་ན། བརྟན་དང་གཡོ་བའི་དངོས་པོ་སྣོད་བཅུད་ཀྱི་ཁོངས་སུ་གཏོགས་པ་གང་ཡིན་པ། ཐ་ན་རྩྭ་དང་ཤིང་ཕྲ་མོ་ལྕུག་མ་དང་། ཤིང་གཞན་ལ་འཁྲིལ་ཏེ་སྐྱེས་པ་འཁྲི་ཤིང་ལ་སོགས་པའི་སྒྲས། རྣམ་པ་གང་ཅིའང་རུང་བ་རྣམས་བདག་རང་གི་སེམས་ལྷན་སྐྱེས་ཀྱི་དངོས་པོའི་རང་བཞིན་ཏེ་ངོ་བོ་ཉིད་ལས་གཞན་མ་ཡིན་པ། དོན་དམ་པའི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་རང་རིག་སྟོང་ཉིད་ངེས་པར་བསྒོམ་པར་བྱའོ། །དེ་རྣམས་ཀྱི་དམ་པ་དེ་ལས་ཕུལ་དུ་བྱུང་བ་གཅིག་གཞན་དུ་ཡོད་པ་མིན་ནོ་ཞེས་སྔར་གསུངས་པའི་བསྒོམ་རིམ་ལ་བསྟོད་པ་དང་རང་རིག་བསྒོམ་པར་སྟོན་པ་ཡིན་ནོ། །གསུམ་པ་ནི། རང་རིག་བདེ་བ་ཆེན་པོ་ཉིད། །རང་རིག་ནས་ནི་བྱང་ཆུབ་འགྱུར། །རང་རིག་ཕྱིར་ན་བསྒོམ་པ་ཉིད། །རང་གིས་རིག་པའི་འགྱུར་བ་ལས། །མནན་པ་ལས་ནི་ལས་སྐྱེས་ཏེ། །རང་གིས་འཕྲོག་ཅིང་རང་གིས་བྱེད། །རང་རིག་རྒྱལ་པོ་རང་གཙོ་བོ། །ཞེས་གསུངས་ཏེ། བདག་ལ་སོགས་པ་ཐམས་ཅད་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོར་བསྒོམ་པས་ཅིར་འགྱུར་ཞེ་ན། སློབ་དཔོན་ཤནྟི་པས། དེ་ཁོ་ན་ཉིད་བདུན་གྱིས་རང་རིག་མཆོག་གི་དོན་སྟོན་པར་བཞེད་དེ། སོ་སོ་རང་གིས་རིག་པའི་ཡེ་ཤེས་བདེ་བ་ཆེན་པོ་དེ་ཉིད་ཆོས་ཐམས་ཅད་ལ་གདོད་ནས་གནས་པ། ལམ་སྒོམ་པ་པོས་རང་རིག་པ་རྟོགས་པར་གྱུར་ནས་ནི་བླ་ན་མེད་པའི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་དངོས་གྲུབ་ཏུ་འགྱུར་བ་འབྲས་བུའི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་དང་། རྟོགས་པ་མ་སྐྱེས་ཀྱི་བར་དུ་རང་རིག་རྟོགས་པའི་ཕྱིར་དུ་ནི་ལྟ་སྒོམ་འབྲེལ་བར་བསྒོམ་པ་ཉིད་རྒྱུའི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་དེ་དངོས་གྲུབ་བསྐྱེད་པའི་དོན་ནོ། །ནིའི་སྒྲ་ངེས་བཟུང་ངོ་། །དེ་ལྟ་བུའི་རང་གིས་རིག་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་འགྱུར་བ་སྟེ། རང་བཞིན་དེས་ལས་ཀྱི་མཆོག་བྱེད་པ་ལས་ཀྱི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་དང་། འབྲོག་འགྱུར་དུ་མནན་པ་དང་། ཁ་ཅིག་ཏུ་སྤངས་པ་ཞེས་བསྒྱུར་བས་རྣམ་རྟོག་མནན་པའམ། གནོད་པའི་སྒྲིབ་གཉིས་སྤངས་པ་ལས་རྟོགས་པའི་ལས་སྐྱེས་ཏེ་དེ་ནི་ལམ་གྱི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་དང་། སྤངས་རྟོགས་དེ་དག་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རང་གི་སྐྱོན་འཕྲོག་ཅིང་འཇོམས་ལ་ཡོན་ཏན་སྡུད་ཅིང་རང་གིས་དབང་དུ་བྱེད་པ་མ་གཏོགས་བྱེད་པ་པོ་གཞན་མེད་པ་ནི་བྱེད་པ་པོའི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་དང་། འཇིག་རྟེན་གྱི་དབང་ཕྱུག་ཏུ་གྱུར་པ་རང་རིག་ཉིད་རྒྱལ་པོ་ནི་དབང་ཕྱུག་གི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་དང་། རང་གཞན་གྱི་དོན་གཉིས་ རྫོགས་པས་རང་གཙོ་བོ་སྟེ་ཁྱབ་བདག་གི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་དོ
Chinese
纸页 301 至 400。 纸页 301 至 400。 如何修习呢？无论是属于稳定和变动的事物，即器情世界的一切，乃至小草、小树、嫩枝，以及缠绕在其他树上生长的藤蔓等，无论何种形态，都并非是我自己的俱生心之自性，而是胜义谛的真如自证空性，务必如此修习。那些之中，最殊胜的莫过于此，没有其他更为卓越的，如前所说，这是对修习次第的赞颂，并开示修习自证。第三是：自证大乐。 自证之中成菩提。 自证之故而修习。 由自所证之变化。 压制之中生事业。 自夺且自作。 自证国王自为主。 如是说，如果将我等一切修习为大手印，会变成什么呢？学士寂天说，以七真如来阐释自证至高之义，即：各自自己所证悟的智慧大乐，本初即存在于一切法中，通过道之修习者证悟自证之后，便会转变为无上菩提之果位，这是果之真如；在尚未生起证悟之前，为了证悟自证而将见修行联系起来修习，这是因之真如，即生起证悟之义。语气词“乃”表示确定。如此这般的自己所证悟的智慧之变化，即自性成就事业之最胜，这是业之真如；在“卓炯”中是压制，有些地方翻译为断除，即压制分别念，或断除损害的二障，由此生起证悟之业，这是道之真如；断除和证悟这些，菩萨自己夺取并摧毁过失，聚集功德并自己掌控，除此之外没有其他作者，这是作者之真如；成为世间自在的自证即是国王，这是自在之真如；自己和他人的利益二者 圆满，故自己是主宰，即遍主之真如。
English
Pages 301 to 400. Pages 301 to 400. How to meditate? Whatever belongs to the realm of stable and moving objects, that is, all of the container and its contents, even small grasses, small trees, young branches, and vines that grow by clinging to other trees, in whatever form, are none other than the nature of my own co-emergent mind, that is, the very essence of the ultimate reality, self-aware emptiness, one must definitely meditate on this. Among those, there is nothing more excellent than this, there is nothing else that is more outstanding, as it was said before, this is a praise of the stages of meditation, and it shows the meditation on self-awareness. The third is: Self-awareness is great bliss. From self-awareness, enlightenment arises. For the sake of self-awareness, there is meditation. From the transformation of self-knowing. From suppression, action arises. One's self seizes and one's self acts. Self-awareness is king, self is the chief. It is said that if all of us are to meditate on the Great Seal, what will happen? The teacher Shantipa said that he considered the seven suchness to explain the supreme meaning of self-awareness: The great bliss of wisdom that each individual knows for themselves, which has been present in all phenomena from the beginning, when the practitioner of the path realizes self-awareness, it will transform into the attainment of unsurpassable enlightenment, this is the suchness of the fruit; until realization arises, for the sake of realizing self-awareness, the view and meditation are connected in meditation, this is the suchness of the cause, that is, the meaning of generating attainment. The word "ni" indicates certainty. Such a transformation of the wisdom that one knows for oneself, that is, the nature that accomplishes the supreme of action, this is the suchness of action; in "Drokyong" it is suppression, and in some places it is translated as abandonment, that is, suppressing conceptual thoughts, or abandoning the two obscurations of harm, from this arises the action of realization, this is the suchness of the path; these abandonments and realizations, the Bodhisattva himself seizes and destroys faults, gathers merits and controls them himself, there is no other actor besides this, this is the suchness of the actor; self-awareness, which has become the lord of the world, is the king, this is the suchness of the lord; the benefit of oneself and others both being perfected, therefore oneself is the master, that is, the suchness of the all-pervading lord.
Tibetan
་ཞེས་བཤད་ཅིང་། དཔལ་ནཱ་རོ་པས་སེམས་འགྲེལ་དང་སྦྱར་ནས་ངེས་དོན་གྱི་འཆད་ཚུལ་མཛད་དོ། །འདིར་གཞུང་གི་འགྱུར་དང་འཆད་ཚུལ་མི་འདྲ་བ་མང་ཞིང་། མནན་པ་སོགས་ཀྱི་དོན། ཆོས་ཐམས་ཅད་ཡེ་ཤེས་སུ་བསྟན་ན་འཁོར་བའི་ལས་གང་ལས་བྱུང་སྙམ་ན། རང་རིག་ངོ་བོ་སྟོང་ཉིད་དུ་གནས་ཀྱང་དེའི་འགྱུར་བ་མ་རིག་པ་ལས་རྒྱུད་རྣམ་པར་རྟོག་པས་ཟིལ་གྱིས་མནན་པ་ལས་ཟག་བཅས་ཀྱི་ལས་བསགས། དེའང་དགེ་བའི་ལས་སྐྱེས་པས་རང་གིས་རང་སྐྱོན་འཕྲོགམི་དགེ་བའི་ལས་སྐྱེས་པའི་རང་གིས་འཁོར་བའི་སྡུག་བསྔལ་བྱེད་པས་བདེ་སྡུག་ཐམས་ཅད་རང་རིག་ལ་རག་ལས་པས་རང་རིག་ཉིད་འཁོར་འདས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རྒྱལ་པོའམ་གཙོ་བོ་ལྟ་བུའི་དོན་ཡིན་པ་རྒྱ་བོད་མང་དག་གིས་བཤད་དོ། །བཞི་པ་ནི། འདོད་ཆགས་ཞེ་སྡང་ཕྲག་དོག་དང་། །དེ་བཞིན་གཏི་མུག་ང་རྒྱལ་ཉིད། །དེ་ཀུན་དེ་གནས་ཉམས་དགའ་བར། །བཅུ་དྲུག་ཆར་ཡང་མི་ཕོད་དོ། །ཞེས་གསུངས་ཏེ། མ་རྟོགས་པའི་ཚེ་གཟུང་འཛིན་གྱི་དབང་གིས་འདོད་ཆགས་དང་། ཞེ་སྡང་དང་། ཕྲག་དོག་དང་། དེ་བཞིན་དུ་གཏི་མུག་དང་། ང་རྒྱལ་ཉིད་དེ་ཉོན་མོངས་པ་ལྔ་པོ་དེ་དག་སྟོབས་ཤིན་ཏུ་ཆེ་བ་ཡིན་མོད་ཀྱིས་ཀྱང་། དེ་དག་ཀུན་གྱི་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པའི་ཡེ་ཤེས་ཞི་བ་ཆེན་པོ་དེར་གནས་གྱུར་པ། དཔེར་ན། བུད་ཤིང་བསྲེགས་པས་མེར་གྱུར་པ་ལྟ་བུའོ། །དེ་ལྟར་ན་ཉོན་མོངས་པ་དེ་དག་གནས་གྱུར་པའི་ཚེ་སྦས་པའི་ཚུལ་དུ་ཡོད་དམ་ཞེ་ན། མཆོག་ཏུ་མི་འགྱུར་བའི་ཉམས་དགའ་བ་ཆེན་པོའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ངོ་བོར་གྱུར་ནས། ཉོན་མོངས་རྣམས་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ཡོན་ཏན་གྱི་བཅུ་དྲུག་གི་ཆར་ཡང་སྐྱོན་བྱེད་པར་མི་ཕོད་དོ། །དེ་རྟོགས་པའི་སྐད་ཅིག་ལ་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་མངོན་དུ་འགྱུར་བ་ཡིན་ནོ། །བཞི་པ་དམ་ཚིག་ཕྱག་རྒྱའི་རྣལ་འབྱོར་ལ་ལྔ། ངོ་བོ་ཕུན་ཚོགས། རྟོགས་པ་ཕུན་ཚོགས། སྤངས་པ་ཕུན་ཚོགས། ཐབས་གཞན་པས་ལྷག་པ། རྒྱུན་དུ་བསྒོམ་པར་གདམས་པའོ། །དང་པོ་ནི། ཆོས་འབྱུང་ལས་སྐྱེས་ཡེ་ཤེས་ནི། །མཁའ་མཉམ་ལྷན་ཅིག་ཐབས་དང་བཅས། །ཐབས་དང་ཤེས་རབ་རང་བཞིན་ལས། །འཇིག་རྟེན་གསུམ་པོ་དེ་ལས་སྐྱེས། །ཁུ་བའི་རྣམ་པ་བཅོམ་ལྡན་ཡིན། །དེ་ཡི་བདེ་བ་འདོད་མར་བརྗོད། །ཅེས་གསུངས་ཏེ། འདི་ལ་བཞི། ཚིག་དོན་ནི། འཕགས་པའི་ཆོས་ཐམས་ཅད་འབྱུང་བ་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ནི་འདིར་ཆོས་འབྱུང་གི་སྒྲས་བསྟན་པ་ལས་སྐྱེས་པའི་ཡེ་ཤེས་ནི། བརྟན་གཡོ་ཀུན་ལ་ཁྱབ་པས་མཁའ་མཉམ་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པ་དེ་ཡང་སྒྲུབ་པའི་ཐབས་དང་བཅས་ཤིང་ལྡན་པར
Chinese
这样说着，光荣的纳若巴将心解与此结合，做出了对究竟意义的讲解。这里经文的翻译和讲解方式有很多不同，关于压制等等的意义。如果说一切法都显现为智慧，那么轮回的业是从哪里产生的呢？虽然自明之本体安住于空性，但其变化由无明而产生，由相续分别念所压制，从而积累了有漏之业。其中，行善业则自己消除自己的过失，行不善业则自己造成轮回的痛苦，因此一切苦乐都依赖于自明，所以自明本身就像是轮回和涅槃一切的国王或主宰，这是很多印度和西藏的人所说的。第四是：贪欲嗔恨嫉妒，以及愚痴与我慢，彼等一切于彼处，安住喜乐十六分，亦不能损。如是说，在未证悟之时，受能取所取的影响，产生贪欲、嗔恨、嫉妒，以及愚痴与我慢这五种烦恼，虽然它们的力量非常强大，然而，与它们一同产生的智慧，安住于那伟大的寂静之中，例如，木柴被焚烧而化为火焰一般。如果这样，这些烦恼在安住转变之时，是以隐藏的方式存在吗？不是的，它们转变为无上不变的喜乐大智慧之体性，烦恼们甚至连智慧功德的十六分之一都无法损害。证悟此理的瞬间，真如便会显现。第四，三昧耶手印瑜伽有五种：本体圆满、证悟圆满、断除圆满、以其他方便更殊胜、劝诫恒常修持。第一是：法界所生之智慧，等同虚空俱生具方便，方便与智慧自性中，三界一切皆由此生，精液之相乃为薄伽梵，彼之乐受名为欲天女。如是说，此中有四。 词义是：一切圣法生起之处，法界即此处以法界生之名相显示，从此所生的智慧，遍布一切动静，等同虚空俱生，那也是与修持的方便具备且具有的。
English
Thus it is said, and the glorious Naropa, combining the Heart Explanation with this, made an explanation of the definitive meaning. Here, there are many differences in the translation and explanation of the texts, concerning the meaning of suppression, etc. If all phenomena are shown to be wisdom, then from where does the karma of samsara arise? Although the essence of self-awareness abides in emptiness, its transformation arises from ignorance, and through the succession of conceptual thoughts being suppressed, defiled karma is accumulated. Moreover, by generating virtuous karma, one eliminates one's own faults; by generating non-virtuous karma, one creates the suffering of samsara for oneself. Therefore, all happiness and suffering depend on self-awareness, so self-awareness itself is like the king or master of all samsara and nirvana, as many Indians and Tibetans have said. The fourth is: "Desire, hatred, jealousy, as well as ignorance and pride, all of them, in that place, abiding in joy, even sixteen parts cannot harm." It is said that when not realized, under the influence of grasping and the grasped, desire, hatred, jealousy, as well as ignorance and pride, these five afflictions, although their power is very great, nevertheless, the wisdom born together with all of them, abides in that great peace, just as wood is burned and transformed into fire. If so, when these afflictions abide and transform, do they exist in a hidden way? No, they transform into the nature of supreme, unchanging, joyful great wisdom, and the afflictions cannot harm even one-sixteenth of the qualities of wisdom. In the moment of realizing this, suchness will manifest. Fourth, the samaya-mudra yoga has five aspects: perfection of essence, perfection of realization, perfection of abandonment, surpassing through other means, and admonishment to practice constantly. The first is: "The wisdom born from the Dharmadhatu, equal to space, co-emergent with means, from the nature of means and wisdom, all three realms are born from it, the form of semen is the Bhagavan, its bliss is called Desire Goddess." Thus it is said, and there are four aspects to this. The meaning of the words is: The place where all noble dharmas arise, the Dharmadhatu, is shown here by the name "Dharmadhatu-born," and the wisdom born from it, pervading all moving and unmoving things, is equal to space, co-emergent, and also possesses and is endowed with the means of practice.