Tibetan
་པ་དང་། །ཡེ་ཤེས་ཚོགས་ཞེས་བྱ་བར་བཞེད་པ་ཡིན། །དེ་ཡང་ཏིང་འཛིན་ཞེས་པ་རྟོག་མེད་དུ། །རྩེ་གཅིག་གནས་པའི་ཞི་གནས་བསམ་གཏན་ཡིན། །རྟོག་བྲལ་མ་འཁྲུལ་འོད་གསལ་སེམས་ཉིད་དེ། །ཆོས་རྣམས་ཀུན་གྱི་གནས་ཚུལ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། །འཁོར་འདས་མཐའ་དག་སྐྱེ་མེད་སྤྲོས་བྲལ་ དུ། །རྟོགས་པའི་ངེས་ཤེས་གཏིང་ནས་ཤར་བ་ནི། །ལྷག་མཐོང་དང་ནི་ཤེས་རབ་ཅེས་སུ་བཤད། །ཞི་ལྷག་དེ་གཉིས་མཉམ་པར་བཞག་དུས་སུ། །ངོ་བོ་གཅིག་པས་ཟུང་འཇུག་ཅེས་བྱ་ཞིང་། །མཉམ་རྗེས་འདྲེས་པར་མ་གྱུར་དེ་སྲིད་དུ། །རྗེས་ཐོབ་དཔྱོད་པའི་ཤེས་རབ་གཙོ་བོ་ཡིན། །མདོ་ལས་ལྷག་མཐོང་ལ་ནི་རིག་པ་དང་། །ཞི་གནས་ལ་ནི་རྐང་པའི་སྒྲ་བསྟན་ཏེ། །མིག་གིས་རིག་པ་མེད་ན་རྐང་པ་ཡིས། །འགྲོ་བའི་ལམ་མི་ཤེས་ཤིང་མི་རིག་ཀྱང་། །རྐང་པ་མེད་ན་དེར་བགྲོད་ག་ལ་ནུས། །དེ་ཕྱིར་རིག་དང་རྐང་པར་ལྡན་ཅེས་གསུངས། །དེ་ལྟར་བསྒོམས་པས་ཆོས་དབྱིངས་མཁའ་འདྲ་ལ། །རང་བཞིན་གནས་པའི་དྲི་མ་མི་སྲིད་ཀྱང་། །གློ་བུར་ཉོན་ཤེས་དྲི་མ་སྤྲིན་འདྲ་བ། །རིམ་གྱིས་སངས་པས་ས་བཅུ་ལམ་ལྔ་དང་། །ཤཱནྟི་པས་བཞེད་རྩེ་གཅིག་སྤྲོས་བྲལ་དང་། །རོ་གཅིག་སྒོམ་མེད་སོགས་ཀྱི་དབྱེ་བ་རྣམས། །རྣམ་པར་བཞག་ཅིང་དྲི་མ་བག་ཆགས་བཅས། །གཏན་ཟད་ཚེ་ན་རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་ ཞེས། །མཁའ་ཁྱབ་ཆོས་སྐུ་མངོན་དུ་གྱུར་བ་ན། །བསོད་ནམས་ཚོགས་ཀྱི་གཟུགས་སྐུ་འབྲས་བུ་གཉིས། །ཉིད་དང་འོད་ལྟར་འབད་མེད་འབྱུང་བ་ནི། །འབྲས་བུའི་རྒྱུད་དང་འབྲས་བུའི་སངས་རྒྱས་དང་། །བདེ་གཤེགས་སྙིང་པོ་དག་པ་གཉིས་ལྡན་ཞེས། །རྒྱལ་བའི་བསྟན་འདིར་རབ་ཏུ་གྲགས་པ་ཡིན། །གཉིས་པ་ཉམས་ལེན་དངོས་ལ་བཞག་ཐབས་གཉིས། །ལུས་ཀྱི་བཞག་ཐབས་རྣམ་སྣང་ཆོས་བདུན་བཅས། །སེམས་ཀྱི་བཞག་ཐབས་འདས་དང་མ་འོངས་ཀྱི། །རྣམ་རྟོག་ཚོགས་ལ་སྔོན་བསུ་རྗེས་འབྲང་མིན། །ད་ལྟའི་ཤེས་པ་ཅེར་གྱིས་ངོས་བཟུང་ནས། །བཟོ་བཅོས་མེད་པར་དེ་སྟེང་ལྷོད་ཀྱིས་བཞག །རྟོགས་པ་འཕྲོ་ན་འཕྲོ་མཁན་ངོས་བཟུང་སྟེ། །དགག་སྒྲུབ་སྤང་བླང་མི་བྱ་དེ་ངང་ཀློད། །གལ་ཏེ་རྩེ་གཅིག་པ་ཉིད་མ་ཐོབ་ན། །ཤིང་བུ་རྡེའུ་ལྷ་སྐུ་ཡིག་འབྲུ་སོགས། །སེམས་འཛིན་དམིགས་རྟེན་གང་མོས་ཞིག་ལ་གཏད། །རིམ་གྱིས་གོམས་ནས་ཅུང་ཟད་སེམས་བརྟན་ཚེ། །ཐུན་ ཐུང་གྲངས་མང་བྱ་ཞིང་ཐུན་གྱི་སྐབས། །དང་པོར་ཚོགས་དྲུག་ཤེས་པ་ཐམས་ཅད་ཀུན། །དྲན་པ་རྩེ་གཅིག་སྟེང་དུ་ཧྲིལ་གྱིས་དྲིལ། །དེ་མ་ཐག་ཏུ་སོག་བོན་མདུད་ཆད་ལྟར། །ལྷོད་ཀྱིས་ཀློད་ནས་མ་ཡེངས་ཙམ་མ་གཏོགས། །བསྒོམ་བྱ་སྒོམ་བྱེད་ཡོད་མེད་ཡིན་མིན་དང་། །བདེ་གསལ་མི་རྟོག་སྟོང་པ་ལ་སོགས་པ། །འདི་བསྒོམ་སྙམ་པའི་གཏད་སོ་ཐམས་ཅད་སྤང་། །ཐ་མར་གཟིང་ལ་འཕུར་བའི་བྱ་རོག་བཞིན། །དྲན་པ་རང་སོ་མ་ཤོར་ཙམ་ཉིད་ལས། །རིག་པ་བདག་བཟུང་མེད་པར་ཅི་དགར་བསྒྱུར། །དེ་ལ་བརྟེན་ནས་ཚོགས་དྲུག་ཡུལ་སྣང་དང་། །ན་ཚ་ཉོན་མོངས་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ལ། །དམིགས་རྟེན་བྱས་ནས་བསྲེས་ཏེ་བསྒོམ་པ་ཡིན། །དེ་དག་རྣམས་ཀྱིས་མི་གཡེལ་ཏིང་འཛིན་འཕེལ། །མདོར་ན་ཞི་གནས་བསམ་གཏན་སྒོམ་པའི་ཚེ། །ཧ་ཅང་ཀློད་ན་བྱིང་བར་འགྱུར་བ་སྟེ། །གྲིམས་དྲགས་རྒོད་ཅིང་ཤེས་པ་སོར་མི་གནས། །གྲིམས་ལ་སྐྱོན་ཡོན་སེམས་གདུངས་གྱུར་བ་སྟེ། །ཐེ་ཚོམ་དབང་གྱུར་ རྩེ་གཅིག་མི་འཐོབ་པས། །སྤྲོ་དང་ངེས་ཤེས་གྲིམ་ལྷོད་རན་པས་བསྒོམ། །བདེ་གསལ་སྟོང་པའི་ཉམས་སྣང་ཅི་ཤར་ཡང་། །ཆགས་ན་འཁོར་བར་གོལ་བས་ཞེན་མེད་དུ། །དགག་སྒྲུབ་མེད་པར་རང་ངོ་ཤེས་བཞིན་བསྐྱང་། །དེ་ནས་ལྷག་མཐོང་ངོ་སྤྲོད་གདབ་པ་ནི། །བྱམས་པ་མགོན་པོས་མདོ་སྡེ་རྒྱན་ཉིད་དུ། །སེམས་ལས་གཞན་མེད་པར་ནི་བློས་རིག་ནས། །དེ་ནས་སེམས་ཀྱང་སྟོང་པ་ཉིད་དུ་རྟོགས། །བློ་དང་ལྡན་པས་གཉིས་པོ་མེད་རིག་ནས། །དེ་མི་ལྡན་པ་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་གནས་ཤེས། །གསུངས་པ་བཞིན་དུ་ལུང་དང་རིག་པ་དང་། །ཉམས་མྱོང་ཚད་མ་གསུམ་གྱིས་གཏན་ཕེབས་ནས། །དང་པོ་རྟོག་པའི་ཡོ་ལང་སྣང་བ་ཀུན། །སེམས་ཙམ་ཉིད་ལས་གཞན་དུ་མ་གྲུབ་པ། །དཔེར་ན་རྨི་ལམ་ཡུལ་བཞིན་ཤེས་པར་བྱ། །ཐོགས་མེད་སེམས་ལས་སྲ་གཤེར་དྲོད་ལ་སོགས། །ཐོགས་བཅས་དངོས་པོ་གྲུབ་པ་ཅི་སྙམ་ན། །བ་ལང་རྫི་ཡིས་སྤྱི་བོར་རྭ་བསྒོམ་པས། །མངོན་སུམ་སྐྱེས་དང་སྔགས་པས་ ཀླུ་བསྒྲུབས་པས། །སོག་མ་མེད་པར་གྱུར་པའི་གཏམ་རྒྱུད་དང་། །བསྐྱེད་རིམ་བརྟན་པས་ཡི་དམ་ལྷ་མཐོང་སོགས། །ཚེ་གཅིག་ཉིད་ལའང་དེ་བཞིན་འགྲུབ་འགྱུར་ན། །ཐོག་མེད་དུས་ནས་བག་ཆགས་ངན་གོམས་པས། །དེ་ལྟར་འགྲུབ་པར་མི་འགྱུར་ཅི་ཞིག་ཡོད། །ཆུ་ཕོར་གང་ལ་ལྷ་ཡིས་བདུད་རྩི་དང་། །ཡི་དྭགས་རྣམས་ཀྱིས་རྣག་ཁྲག་མཐོང་བ་དང་། །རི་ལ་གཞི་བདག་རྣམས་ཀྱིས་ཁང་བཟང་དང་། །མི་ཡིས་ས་རྡོ་ཕལ་པར་མཐོང་བ་སོགས། །སེམས་སྣང་ཙམ་ལས་བདེན་པར་མེད་པའི་རྟགས། །དེ་ལྟར་ཡུལ་སྣང་སེམས་སུ་ངེས་བྱས་ནས། །སེམས་ཀྱང་སྟོང་པ་ཉིད་དུ་ཤེས་བྱ་སྟེ། །སེམས་ལ་དངོས་པོར་གྲུབ་པ་རྡུལ་ཙམ་མེད། །ཅི་ཕྱིར་ཞེ་ན་ཡུལ་གྱི་རྐྱེན་སྣང་ཚེ
Chinese
，被认为是智慧的集合。所谓的禅定，就是在无分别中，一心安住的止观禅定。无分别、无错乱、光明的心性，是诸法一切的实相。轮回涅槃一切，在无生无灭离戏中，证悟的定解从内心深处生起，被称为胜观和智慧。止观二者平等安住之时，本体一故称为双运。在未将俱生智混合之前，后得的思辨智慧是主要的。经部中，胜观被表示为智慧，止观被表示为足。如果眼睛没有智慧，脚就无法知道行进的道路，也无法看见。如果没有脚，又怎么能到达那里呢？因此说具有智慧和足。如此修习，法界犹如虚空，自性清净的垢染是不存在的。然而，突发的烦恼和所知障的垢染犹如云朵，逐渐消除，就能证得十地五道。寂天菩萨认为，有唯一、离戏、一味、无修等差别。分别安立，以及垢染和习气全部断尽之时，就是圆满的佛陀。当显现遍虚空的法身时，福德资粮的色身二果，如太阳和光芒般毫不费力地产生，这就是果的传承、果的佛陀，以及具有二种清净的如来藏，在诸佛的教法中广为人知。第二，实际修持中有两种安住方法。身体的安住方法包括毗卢七法。心的安住方法是不迎不送过去和未来的分别念。直接认定现在的觉知，不加改造，放松地安住于其上。如果生起觉受，就认定生起者，不做任何的否定、肯定、舍弃或取舍，放松于那个状态。如果无法获得一心专注，就将心专注于木块、石子、佛像、文字等任何喜欢的所缘境上。逐渐习惯后，稍微心稳定时，就缩短时间，增加次数。在每次禅修的开始，首先将六识全部，完全集中于一心的正念上。在那之后，就像解开索巴的结一样，放松。
English
, is considered the collection of wisdom. So-called meditation is the calm abiding meditation in which one dwells single-pointedly in non-discrimination. The non-discriminating, non-erroneous, and luminous nature of mind is the reality of all phenomena. All of samsara and nirvana, in unborn, unceasing, and free from elaboration, the definitive understanding of realization arises from the depths of the heart, which is said to be insight and wisdom. When these two, calm abiding and insight, are placed equally, they are called union because they are of one essence. Until the coemergent wisdom is mixed, the subsequent discriminating wisdom is the main one. In the sutras, insight is indicated as wisdom, and calm abiding is indicated as feet. If the eyes do not have wisdom, the feet cannot know the path to walk, nor can they see. If there are no feet, how can one get there? Therefore, it is said to have wisdom and feet. By meditating in this way, the dharmadhatu is like space, and the naturally abiding stains do not exist. However, sudden afflictions and stains of knowledge are like clouds, gradually clearing away, one can attain the ten bhumis and five paths. Shantipa believes that there are distinctions such as oneness, freedom from elaboration, one taste, and no meditation. When the distinctions are established, and all the stains and habitual tendencies are completely exhausted, it is the complete Buddha. When the all-pervading dharmakaya manifests, the two fruits of the form body of merit, like the sun and its rays, arise effortlessly. This is the lineage of the fruit, the Buddha of the fruit, and the tathagatagarbha with two purities, which is well known in the teachings of the Buddhas. Second, there are two ways to settle in actual practice. The way to settle the body includes the seven aspects of Vairochana. The way to settle the mind is not to welcome or follow after the conceptual thoughts of the past and future. Directly recognize the present awareness, without modification, and relaxedly settle on it. If realization arises, recognize the one who arises, and do not do any negation, affirmation, abandonment, or acceptance, and relax in that state. If you cannot achieve single-pointedness, focus your mind on any object you like, such as a piece of wood, a pebble, a statue of a deity, or a letter. Gradually get used to it, and when the mind is slightly stable, shorten the sessions and increase the number of sessions. At the beginning of each session, first gather all six consciousnesses completely into single-pointed mindfulness. Immediately after that, relax like untying a Sogbon knot.
Chinese
稍微放松，不要太散乱。对于所修之境、能修之人，存在与否、是与非，以及乐、明、无念、空性等等，所有“我要修这个”的想法都应抛弃。最终，就像乌鸦飞向船桅一样，只要不失去自己的觉知，就让觉性自由自在地转变，不要执着于它。依靠这个，六根的对境显现，疾病、烦恼和分别念，都作为所缘，混合在一起进行禅修。这些能使人不散乱，增进禅定。总之，在修习止观禅定时，过于放松会导致昏沉，过于紧张会导致掉举，心识无法安住。过于紧张会产生问题和优点，导致内心的痛苦，被疑惑所控制，无法获得专注。因此，以喜悦和定解，适度地放松和紧张来禅修。无论出现什么乐、明、空的体验，如果执着，就会迷失在轮回中，所以不要执着，不作肯定或否定，在觉知中保持本来的状态。然后，介绍胜观的方法：慈氏怙主在《经庄严论》中说：“通过智慧认识到没有心以外的事物，然后认识到心也是空性的。有智慧的人认识到两者都不存在，不具备这些（智慧）的人知道法界存在。”正如所说，通过教证、理证和经验这三种量来确定，首先，所有分别念的波动和显现，都不是心识之外的事物。例如，要像理解梦境一样去理解。如果认为从无碍的心识中，能够产生坚硬、液体、温暖等有碍的物质，那又如何呢？就像牧牛人想象在头顶上长角，或者念咒者通过咒语，使蛇没有了毒液的故事一样。通过坚定地修习生起次第，见到本尊神等，即使在这一生中也能实现。从无始以来，由于对恶习的串习，这样实现又有什么不可能的呢？在一满杯水中，天人看到的是甘露，饿鬼看到的是脓血，山神看到的是宫殿，而人看到的是普通的泥土石头等等，这些都是心识显现，没有真实的标志。因此，确定外境的显现是心识之后，也要认识到心识也是空性的，因为心识中没有丝毫实有的东西。为什么呢？因为当外境的因缘显现时
English
Just relax a little, not too scattered. As for the object of meditation, the meditator, whether they exist or not, whether they are true or false, and bliss, clarity, non-thought, emptiness, etc., all thoughts of "I will meditate on this" should be abandoned. In the end, just like a crow flying to the mast, as long as you don't lose your own awareness, let the awareness transform freely without clinging to it. Relying on this, the appearances of the six senses, illnesses, afflictions, and conceptual thoughts are all taken as objects and mixed together for meditation. These will prevent distraction and increase concentration. In short, when practicing calm-abiding and contemplation meditation, being too relaxed will lead to dullness, and being too tense will lead to excitement, and the mind will not be able to abide. Being too tense will cause problems and merits, leading to inner suffering, being controlled by doubt, and failing to achieve single-pointedness. Therefore, meditate with joy and certainty, with moderate relaxation and tension. Whatever experiences of bliss, clarity, and emptiness arise, if you cling to them, you will be lost in samsara, so don't cling, and without affirming or negating, maintain the original state in awareness. Then, the method of introducing insight is: Maitreya, the Protector, said in the Ornament of the Sutras: "Through wisdom, recognize that there is nothing other than the mind, and then recognize that the mind is also emptiness. Those with wisdom recognize that both do not exist, and those without these (wisdom) know that the realm of reality exists." As it is said, through the three valid cognitions of scripture, reasoning, and experience, determine that, first of all, all the fluctuations and appearances of conceptual thoughts are not things other than the mind. For example, understand it like understanding a dream. If you think that from the unobstructed mind, hard, liquid, warm, and other obstructed substances can arise, then what about the story of the cowherd imagining horns growing on his head, or the mantra practitioner making a snake without venom through mantras? By firmly practicing the generation stage, seeing the deity, etc., it can be achieved even in this lifetime. From beginningless time, due to the habituation of bad habits, what is impossible to achieve in this way? In a full cup of water, gods see nectar, hungry ghosts see pus and blood, mountain gods see palaces, and humans see ordinary mud and stones, etc. These are all appearances of the mind, without any true signs. Therefore, after determining that the appearance of the external world is the mind, you must also recognize that the mind is also emptiness, because there is not a single real thing in the mind. Why? Because when the conditions of the external world appear