Tibetan
ས་ཀྱི་སྙིང་པོ་ དེ་ནི་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ལ་ཁྱབ་པར་ཡོད་དོ། །ཞེས་བྱ་བར་མ་བསྟན་ན་ཐོས་པར་ཡང་མི་འགྱུར་ལ། དེ་ལྟར་མ་ཐོས་པར་བདག་ལྟ་བུས་བླ་ན་མེད་པའི་བྱང་ཆུབ་གང་ལས་ཐོབ་སྙམ་དུ་རང་ལ་བརྙས་ཤིང་སྒྱིད་ལུག་པའི་ཉེས་པ་ཡིས་སེམས་ནི་ཞུམ་ཞིང་ཡིད་ཆད་པ་འགའ་ཞིག་ལ་རང་གི་རང་བཞིན་དོན་དམ་པའི་སངས་རྒྱས་མངོན་སུམ་དུ་འགྱུར་བར་བྱའོ་སྙམ་པའི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ཁྱད་པར་ཅན་ནི་སྐྱེ་བར་མི་འགྱུར་བའི་ཉེས་པ་འབྱུང་ཞིང་། ཡང་གང་ལ་ལ་ཞིག་ལ་གཞན་དོན་དུ་སངས་རྒྱས་བསྒྲུབ་པར་བྱའོ་སྙམ་དུ་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ཅུང་ཟད་ཙམ་སྐྱེས་པས་ཀྱང་། བདག་ནི་ཐེག་པ་ཆེན་པོ་ལ་གནས་པས་མཆོག་གམ་རབ་ཅེས་བྱ་བར་རློམ་ཞིང་སེམས་ཁེངས་པ་ན། གཞན་བྱང་ཆུབ་ཏུ་སེམས་མ་བསྐྱེད་པ་རྣམས་ལ་དེ་བཞིན་ཉིད་ཡོད་པར་མ་ཤེས་པས་འདི་དག་ནི་དམན་པའོ་སྙམ་པའི་འདུ་ཤེས་རབ་ཏུ་འཇུག་པའི་ཉེས་པ་འབྱུང་ལ། དེ་ལྟར་སངས་རྒྱས་ཀྱི་སྙིང་པོ་མེད་པར་སེམས་པའི་གང་ཟག་དེ་ལ་ནི་སྒྲོ་འདོགས་སྐུར་འདེབས་དང་བྲལ་བ་ཡང་དག་པའི་ཤེས་པ་མི་སྐྱེ་བ་དེས་ན་ཡང་དག་པ་མིན་པ་ཀུན་ རྫོབ་གློ་བུར་གྱི་དྲི་མ་རྣམས་བདེན་པར་ཡོད་པར་འཛིན་ཅིང་སྒྲོ་འདོགས་པའི་ཉེས་པ་དང་། ཡང་དག་པའི་དོན་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་དོན་དམ་པའི་ཡོན་ཏན་དང་བཅས་པ་ལྷུན་གྱིས་གྲུབ་པར་གནས་པ་ནི་རིགས་པར་མི་འགྱུར་བས་སྐུར་བ་འདེབས་པའི་ཉེས་པའང་འབྱུང་སྟེ། ལེགས་པར་དཔྱད་ན་རྒྱུ་དང་རྐྱེན་གྱིས་བཅོས་མ་དང་སྤང་རུང་གློ་བུར་བ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་སེམས་ཅན་གྱི་སྐྱོན་གློ་བུར་གྱི་དྲི་མ་དེ་ཡང་དག་པར་ཡོད་པ་ཉིད་མིན་ཞིང་ཡང་དག་པར་ན་ཉེས་པ་གློ་བུར་བ་དེ་གང་ཟག་དང་ཆོས་ཀྱི་བདག་གཉིས་སུ་མེད་པའི་ཕྱིར་སྟོབས་ལ་སོགས་པའི་དོན་དམ་པའི་ཡོན་ཏན་རྣམས་རང་བཞིན་གྱིས་རྣམ་པར་དག་པར་ཡོད་པ་ཉིད་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟར་ཡང་དག་པ་མིན་པའི་ཉེས་པ་གློ་བུར་བ་རྣམས་རང་བཞིན་དུ་ཡོད་པར་འཛིན་ཅིང་སྒྲོ་འདོགས་ལ། ཡང་དག་པའི་ཡོན་ཏན་དང་བཅས་པའི་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་གདོད་མ་ནས་ལྷུན་གྱིས་གྲུབ་པར་གནས་པ་ལ་མེད་དོ་ཞེས་སྐུར་བ་འདེབས་པས་ན་བློ་ལྡན་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣམས་བདག་ཉིད་དང་སེམས་ཅན་ནི་རང་བཞིན་དོན་དམ་པའི་སངས་རྒྱས་སུ་མཚུངས་པར་མཐོང་བའི་ བྱམས་པ་ཆེན་པོ་ཐོབ་པར་མི་འགྱུར་ཞིང་། བདག་ལ་ཆགས་པ་ལྷག་པའི་ཉེས་པ་རྣམས་འབྱུང་ངོ་ཞེས་པ་སྟེ། དེ་བས་ན་ཉེས་པ་དེ་དག་སྤང་བའི་དོན་དུ་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་གསལ་བར་བསྟན་པ་ཡིན་ནོ། །སྐབས་འདིར་རྗེ་མི་སྐྱོད་རྡོ་རྗེས། འདི་ལ་གངས་ཅན་གྱི་མཁས་པ་འགའ། རྒྱུད་བླ་མར་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་སྙིང་པོ་སེམས་ཅན་ལ་ཡོད་ཅེས་གསུངས་པ་དེ་དྲང་བའི་དོན་ཡིན་ལ། ཅིའི་ཕྱིར་ན་དགོས་པ་སྐྱོན་ལྔ་སྤངས་པའི་ཕྱིར་གསུངས་པར་འདོད་ལ། དེ་ལྟར་ན། སྐྱོན་ལྔ་སྤངས་མི་དགོས་པར་འགྱུར་ཏེ། སེམས་ཅན་དམན་པ་ལ་བརྙས་པ་ན་ཡང་སྐྱོན་མིན་ཏེ། སེམས་ཅན་ལ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་སྙིང་པོ་མེད་པ་དང་། ཡང་དག་པར་བདེ་གཤེགས་སྙིང་པོར་ཆོས་འཛིན་པ་ལ་དགོས་པ་མེད་དེ། དེ་དྲང་བའི་དོན་ཡིན་པ་དང་། ཆོས་སྐུ་བདེ་གཤེགས་སྙིང་པོ་ལ་སྐུར་བ་བཏབ་པའང་སྐྱོན་མེད་དེ། ཡེ་ནས་མེད་པ་ལ་སྐུར་འདེབས་ཀྱི་མཐར་མི་ལྷུང་བས་གནས་ཚུལ་བརྗོད་པའི་ཕྱིར་དང་། སེམས་ཞུམ་པའང་འོས་པར་འགྱུར་ཏེ། བདེ་གཤེགས་སྙིང་པོ་རང་རྒྱུད་ལ་མེད་པས། སེམས་མི་ཞུམ་པའི་འཛིན་སྟངས་འཆད་ པའང་དོན་ལ་མི་གནས་པའི་འཛིན་པ་ཡིན་པས་སོ། །གཞན་ཡང་དེ་ལྟར་བྱས་ན། འཕགས་པ་ཐོགས་མེད་ལ་སོགས་པའང་ཚད་ལྡན་གྱི་སྐྱེས་བུར་མི་འགྱུར་ཏེ། བཅོམ་ལྡན་འདས་དང་། བྱམས་པ་ལ་སོགས་ཀྱིས་གསུངས་དགོས་པ་དང་། དངོས་ལ་གནོད་བྱེད་ཡོད་པའི་དམ་པའི་ཆོས་རྣམས་ལུགས་འདིར་དགོངས་པ་ཅན་མིན་པར་བཀྲལ་བས་སོ། །དེས་ན་འཕགས་པ་ཐོགས་མེད་སྐྱོབ་ལ་འགོམ་པར་ནུས་པའི་རྗེས་སུ་འབྲང་བར་མི་ནུས་པས། ཁོ་བོ་ཅག་རྣམས་ནི་འཕགས་པ་ཉིད་ཀྱི་རྗེས་སུ་འབྲང་བར་བྱའོ་ཞེས་གསུངས་སོ། །གཉིས་པ་ནི། འདི་ལྟར་དེ་ནི་ཐོས་པ་ལས། །སྤྲོ་དང་སྟོན་པ་བཞིན་གུས་དང་། །ཤེས་རབ་ཡེ་ཤེས་བྱམས་ཆེན་སྐྱེ། །ཆོས་ལྔ་སྐྱེ་ཕྱིར་དེ་ལས་ནི། །ཁ་ན་མ་ཐོ་མེད་མཚུངས་ལྟ། །སྐྱོན་མེད་ཡོན་ཏན་ལྡན་པ་དང་། །བདག་དང་སེམས་ཅན་མཚུངས་བྱམས་ལས། །སངས་རྒྱས་ཉིད་ནི་མྱུར་དུ་འཐོབ། །ཅེས་གསུངས་ཏེ། འདི་ལྟར་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་དེ་ནི་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ལ་ཁྱབ་པར་ཡོད་དོ། །ཞེས་བྱ་བར་ངེས་པའི་དོན་གྱི་གསུང་རབ་རྣམས་ལས་བསྟན་ཅིང་གདུལ་བྱར་གྱུར་པ་རྣམས་ ཀྱིས་ལེགས་པར་ཐོས་པ་ལས། རང་གི་རང་བཞིན་མངོན་སུམ་དུ་གྱུར་པ་ནི་བྱང་ཆུབ་ཆེན་པོའོ་སྙམ་པས་ལམ་གྱི་དཀའ་སྤྱད་ལ་སྤྲོ་བ་དང་། གཞན་གྱི་རང་བཞིན་ཡང་སངས་རྒྱས་སུ་ཤེས་པས་སྟོན་པ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་གུས་པ་དང་། ཀུན་རྫོབ་གློ་བུར་གྱི་དྲི་མ་བདག་གཉིས་སུ་མེད་པ་ལ་མེད་པར་ཤེས་པའི་ཤེས་རབ་དང་། དོན་དམ་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་རང་བཞིན་དུ་ཡོད་པ་ལ་ཡོད་པར་ཤེས་པའི་ཡེ་ཤེས་དང་། བདག་གཞན་གྱི་རང་བཞིན་སངས་རྒྱས་སུ་མཚུངས་པར་མཐོང་བ་ལས་གཞན་ལ་ཕན་པར་འདོད་པའི་བྱམས་པ་ཆེན་པོ་རྣམས་སྐྱེ་ཞིང་། དེ་ལྟར་ཡོན་ཏན་གྱི་ཆོས་ལྔ་སྐྱེས་པའི་ཕྱིར་ཕན་ཡོན་དེ་དག་ལས་ནི་སེམས་ཞུམ་པ་ལ་སོགས་པ་ཁ་ན་མ་ཐོ་བ་མེད་ཅིང་ཐམས་ཅད་སངས་རྒྱས་ཀྱི་སྙིང་པོ་ཅན་དུ་མཚུངས་པར་ལྟ་སྟེ། སྐྱོན་གློ་བུར་གྱི་དྲི་མ་རྣམས་མེད་ཅིང་ཡོན་ཏན་རང་བཞིན་གྱིས་དག་པ་དང་ལྡན་པ་རྣམས་ཡོད་པར་རྟོགས་པ་དང་། བདག་ཉིད་དང་སེམས་ཅན་རྣམས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་སྙིང་པོ་ཅན་དུ་མཚུངས་པར་མཐོང་བའི་བྱམས་པ་ཆེན་པོ་དེ་ལས་ལམ་རིམ་གྱིས་བསྒྲུབས་པས་འབྲས་བུ་དོན་ གཉིས་མཐར་ཕྱིན་པ་བླ་ན་མེད་པའི་སངས་རྒྱས་ཉིད་ནི་གདོན་མི་ཟ་བར་མྱུར་དུ་འཐོབ་པར་འགྱུར་རོ། །ཐེག་པ་ཆེན་པོ་རྒྱུད་བླ་མའི་བསྟན་བཅོས་དཀོན་མཆོག་གི་རིགས་རྣམ་པར་དབྱེ་བ་ལས། རྟོགས་བྱའི་གཞི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་སྙིང་པོའི་སྐབས་སྟེ། ལེའུ་དང་པོའི་རྣམ་པར་བཤད་པ་གྲུབ་བོ།། །།སྤྱི་དོན་གཉིས་པ་རྟོགས་པ་བྱང་ཆུབ་བསྟན་པ་ལ་གསུམ། བཤད་བྱ་དོན་གྱི་ངོ་བོ་མདོར་བསྟན། འཆད་ཚུལ་སྡོམ་དུ་བསྡུ། དེ་དག་སྦྱར་ཏེ་རྒྱས་པར་བཤད་པའོ། །དང་པོ་ནི། དག་ཐོབ་བྲལ་བ་རང་གཞན་དོན། །དེ་རྟེན་ཟབ་དང་རྒྱ་ཆེ་དང་། །བདག་ཉིད་ཆེན་པོ་དེ་ཡང་ནི། །ཇི་སྲིད་དུས་དང་ཇི་ལྟ་ཉིད། །ཅེས་གསུངས་ཏེ། ལམ་མཐར་ཕྱིན་པའི་འབྲས་བུ་རྟོགས་པའི་ངོ་བོ་བྱང་ཆུབ་དེ་ནི་ཁྱད་པར་གྱི་ཆོས་བརྒྱད་དང་ལྡན་ཏེ། སྒྲིབ་པས་དག་པ་དང་། ལམ་སྒོམ་སྟོབས་ཀྱིས་ཐོབ་པ་དང་། སྤང་བྱ་དང་བྲལ་བ་དང་། རང་གཞན་གྱི་དོན་བསྒྲུབ་པ་དང་། དེའི་རྟེན་སྟོབས་སོགས་དང་ལྡན་པ་དང་། ཟབ་པ་ཆོས་སྐུ་དང་། རྒྱ་ཆེ་བ་ལོངས་སྐུ་དང་། བདག་ཉིད་ཆེན་པོ་སྤྲུལ་སྐུ་རྣམས་ཀྱི་དབྱེ་བ་དང་། འཁོར་བ་ཇི་སྲིད་དུ་གནས་པ་དུས་དང་། ཆོས་ཉིད་ཇི་ལྟ་བའི་རང་བཞིན་དུ་ཤེས་པར་བྱའོ། །གཉིས་པ་ནི། ངོ་བོ་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུ་དང་། །ལས་དང་ལྡན་ལ་འཇུག་པ་དང་། །དེ་རྟག་བསམ་མི་ཁྱབ་ཉིད་ཀྱིས། །སངས་རྒྱས་ས་ནི་རྣམ་པར་གཞག །ཅེས་གསུངས་ཏེ། དེ་ལྟར་ན་དབྱིངས་རང་བཞིན་གྱིས་རྣམ་པར་དག་པ་ལས་སྤང་བྱ་གློ་བུར་གྱི་དྲི་མ་དང་བྲལ་བ་དག་པ་གཉིས་ལྡན་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱི་དོན་དང་། དེ་ཐོབ་པར་བྱེད་པ་མཉམ་བཞག་དང་རྗེས་ཐོབ་ཀྱི་ལམ་ཉམས་སུ་ལེན་པ་རྒྱུའི་དོན་དང་། ལམ་བསྒོམས་པ་ལས་སྒྲིབ་པ་གཉིས་ཀྱི་དྲི་མ་དང་བྲལ་བ་འབྲས་བུའི་དོན་དང་། སྒྲིབ་པ་སྤངས་པ་ལས་རང་གཞན་གྱི་དོན་གཉིས་འགྲུབ་བར་བྱེད་པ་ལས་ཀྱི་དོན་དང་། དེ
Chinese
如来藏 此乃周遍一切有情。若不宣说“一切有情皆具如来藏”，则亦不闻。如是不闻，我等将如何获得无上菩提？如是自轻、懈怠之过失，令心灰意冷、意志消沉，于某些众生，欲令自之自性真实之佛显现之殊胜菩提心亦不生起，此过失生。又，于某些众生，仅生起些许为利他而成就佛果之菩提心，便自诩“我住大乘，乃最胜者”，心生骄慢。于未生起菩提心之其他众生，因未了知彼等亦具如来藏，故生起“此等乃劣者”之想，此过失生。如是，于思惟无有如来藏之补特伽罗，则不生起离增益、诽谤之真实智慧。因此，将非真实之世俗、暂时的垢染执为真实存在，生起增益之过失。又，真实之义，法界，具真实功德，任运成就而住，则不认为是理所当然，故亦生起诽谤之过失。若善加观察，则知由因缘所造作，可舍弃，乃暂时性，故有情之过失，暂时的垢染，并非真实存在。若真实存在，则过失，暂时的垢染，于人与法二者皆无自性，故力量等真实功德，乃自性清净而存在。如是，将非真实之暂时的过失执为自性存在而增益，又于具真实功德之法界，从本以来任运成就而住者，说为无有而诽谤，故具慧菩萨众，不能获得视自身与有情为自性真实之佛之 大慈，且生起贪执自身之过失。是故，为舍弃彼等过失之故，而宣说清净法界。于此之际……ེ་不动金刚说：对此，雪域的一些智者认为，《宝性论》中说如来藏存在于众生之中，这是指真实义。为什么呢？因为他们认为是为了避免五种过失而说的。如果是这样，那么就不需要避免五种过失了。因为轻蔑低劣的众生也不是过失，因为众生没有如来藏。而且，也不需要对如来藏的教法执着，因为那是真实义。诽谤法身如来藏也没有过失，因为对于本来没有的东西，不会堕入诽谤的极端，而是陈述事实。灰心丧气也是应该的，因为如来藏不在自己的相续中。所以，宣讲不灰心丧气的执着，也是不符合实际的执着。另外，如果这样做，圣者无著等也不会成为合格的士夫，因为世尊和弥勒等需要宣说，而且对实有损害的有法，在这种观点中被解释为不是有密意的。因此，我们不能追随那些能够践踏圣者无著救护者的人，我们应当追随圣者本身。第二是，就像这样，那是从听闻中，产生欢喜和像导师一样恭敬，生起智慧、般若、大慈。为了生起五种法，从那之中，没有罪过，如同平等，没有过失，具有功德，从平等慈爱自己和众生中，迅速获得佛果。这样说，就像这样，如来之法界，遍布于一切众生之中。这样，从确定意义的经典中开示，被调伏者们 从听闻中，自己的自性显现，认为是菩提，所以对道的苦行感到欢喜。因为知道他人的自性也是佛，所以像导师一样恭敬。因为知道世俗的暂时的垢染，我和他人二者都不存在，所以是智慧。因为知道胜义法界自性存在，所以是般若。自己和他人的自性是佛
English
The Essence of the Tathāgatagarbha This pervades all sentient beings. If it is not taught that "all sentient beings possess the Tathāgatagarbha," then it will not even be heard. If it is not heard in this way, how will beings like myself obtain unsurpassed Bodhi? Such faults of self-deprecation and laziness cause some to become disheartened and discouraged, and the special Bodhicitta that seeks to manifest the true Buddha of one's own nature does not arise, and this fault occurs. Also, in some beings, even if a little Bodhicitta arises with the thought of attaining Buddhahood for the sake of others, they boast, "I abide in the Mahāyāna, I am the most excellent," and become arrogant. Because they do not know that those who have not generated Bodhicitta also possess the Tathāgatagarbha, they develop the idea that "these are inferior," and this fault occurs. Thus, in a person who thinks there is no Tathāgatagarbha, true wisdom free from superimposition and denigration does not arise. Therefore, they grasp the unreal, conventional, and adventitious defilements as truly existing, and the fault of superimposition arises. Also, the true meaning, the Dharmadhātu, which possesses true qualities and abides as spontaneously accomplished, is not considered reasonable, so the fault of denigration also arises. If one examines well, one knows that the faults of sentient beings, the adventitious defilements, are not truly existent because they are fabricated by causes and conditions, can be abandoned, and are adventitious. If they were truly existent, then the faults, the adventitious defilements, would not be without self-nature in both persons and phenomena. Therefore, the true qualities such as powers are naturally pure and existent. Thus, they grasp the unreal adventitious faults as inherently existent and superimpose them, and they deny and denigrate the Dharmadhātu, which possesses true qualities and abides as spontaneously accomplished from the beginning. Therefore, wise Bodhisattvas do not attain the great love of seeing themselves and sentient beings as equal in being the true Buddha of their own nature, and the faults of excessive attachment to oneself arise. Therefore, in order to abandon those faults, the pure Dharmadhātu is clearly taught. At this point...
English
E Mikyo Dorje said: Some scholars in the Land of Snows consider that the statement in the Uttaratantra that the Tathāgatagarbha exists in sentient beings is of definitive meaning. Why? Because they believe it was said to avoid the five faults. If so, then there would be no need to avoid the five faults. Because despising inferior sentient beings is not a fault, since sentient beings do not have the Tathāgatagarbha. Moreover, there is no need to cling to the Dharma as the Sugatagarbha, because that is of definitive meaning. Slandering the Dharmakāya Sugatagarbha is also not a fault, because one does not fall into the extreme of slander for something that does not exist from the beginning, but rather states the situation. Discouragement would also be appropriate, because the Sugatagarbha is not in one's own continuum. Therefore, teaching an attitude of not being discouraged is also an attachment that does not accord with reality. Furthermore, if one does so, the noble Asaṅga and others would not become qualified individuals, because the Blessed One and Maitreya and others need to speak, and Dharmas that harm reality are explained in this system as not being intentional. Therefore, since we cannot follow those who can trample the noble Asaṅga the protector, we should follow the noble one himself. The second is: Like this, that is from hearing, Joy and respect like the teacher, Wisdom, jñāna, great love arise. For the sake of arising five dharmas, from that, There is no fault, like equality, Without fault, possessing qualities, From equal love for self and beings, Buddhahood is quickly attained. It is said that, like this, the Dharmadhātu of the Tathāgata pervades all sentient beings. Thus, from the scriptures of definitive meaning, it is shown that those who are to be tamed From hearing, one's own nature manifests, thinking it is bodhi, so one rejoices in the hardships of the path. Because one knows that the nature of others is also Buddha, one respects them like the teacher. Because one knows that the temporary defilements of conventional truth, neither I nor others exist, so it is wisdom. Because one knows that the ultimate Dharmadhātu exists by nature, so it is jñāna. The nature of oneself and others is Buddha.
Chinese
从视众生如己出发，生起欲利益他人的大慈悲心。如此生起五种功德之法，从这些利益中，不会有灰心等过失，视一切众生皆具佛性。了悟到过失是暂时的垢染，功德是自性清净所具有的。从视自己和众生皆具如来藏出发，由大慈悲心逐步修持道次第，必定能迅速获得圆满二利的无上佛果。大乘《宝性论》中，关于所证之基——如来藏的章节，第一品的释义完毕。第二个总义是宣说证悟菩提，分三部分：简述所要阐述的意义的体性；归纳讲述的方式；将这些结合起来详细阐述。第一部分是：清净、获得、远离、自他利，彼之所依深广及，自性大者彼亦是，尽时以及如是性。如是说，道之究竟果位，证悟的体性菩提具有八种殊胜之法：从遮障中清净，从修道的力量中获得，从所断中远离，成办自他之利，具有彼之所依的力量等，深奥的法身，广大报身，自性大者化身的差别，了知轮回存在的时间和法性如是的自性。第二部分是：体性、因和果，业和具足而入，彼常不可思议性，佛地是为立。如是说，从界自性清净中，远离所断的暂时的垢染，具有清净二者，是体性之义。获得它的方法是修持等持和后得之道，是因之义。从修道中远离二障的垢染，是果之义。从断除遮障中成办自他二利，是业之义。那