Tibetan
དག་ལ། །ཡོད་པ་དེ་དག་དེ་སྤང་དོན་དུ་གསུངས། །ཞེས་གསུངས་ཏེ། མདོ་སྔ་ཕྱི་དགོངས་པ་མི་འགལ་བའི་ཚུལ་འོག་ཏུ་འཆད་ལ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་སྙིང་པོའི་མདོ་ལ་སོགས་པར་བདེ་གཤེགས་སྙིང་པོ་ཡོད་པར་གསུངས་པའི་དགོས་པ་གཞུང་འདིས་འཆད་པ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་སེམས་ཅན་ལ་སངས་རྒྱས་ཀྱི་སྙིང་པོ་ཡོད་པར་གསུངས་པ་ལ་དགོས་པ་ཡོད་དེ། རང་ཉིད་བྱང་ཆུབ་ཏུ་བརྩོན་པའི་གེགས་སེམས་ཞུམ་པ་དང་། གཞན་ལ་བརྩེ་བའི་གེགས་སེམས་ཅན་དམན་པ་ལ་བརྙས་པ་ དང་། ཡང་དག་པའི་གནས་ལུགས་སུ་མི་འཛིན་པར་ཕྱིན་ཅི་ལོག་ཏུ་འཛིན་པ་དང་། ཡང་དག་པའི་ཆོས་བདེ་གཤེགས་སྙིང་པོ་ལ་སྐུར་བ་འདེབས་པ་དང་། བདག་ཉིད་ལྷག་པར་ཆགས་པ་སྟེ། སྐྱོན་ལྔ་པོ་འདི་གང་དག་ལ་ཡོད་པ་དེ་དག་གི་སྐྱོན་དེ་རྣམས་སྤང་བའི་དོན་དུ་གསུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་རྒྱས་བཤད་ལ་གསུམ། བཀའ་བར་པར་ཇི་ལྟར་བསྟན་པའི་དགོངས་པ། ཐ་མར་ཁམས་བསྟན་པའི་རྒྱུ་མཚན། དེ་རྒྱས་བཤད་དོ། །དང་པོ་ལ་གཉིས། མདོར་བསྟན། རྒྱས་བཤད་དོ། །དང་པོ་ནི། ཡང་དག་མཐའ་ནི་འདུས་བྱས་ཀྱིས། །རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་དབེན་པ་སྟེ། །ཉོན་མོངས་ལས་དང་རྣམ་སྨིན་དོན། །སྤྲིན་ལ་སོགས་པ་བཞིན་དུ་བརྗོད། །ཅེས་གསུངས་ཏེ། བཀའ་བར་པར་ཆོས་ཐམས་ཅད་རང་བཞིན་མེད་པར་གསུངས་པའི་དགོངས་པ་གང་ཞེ་ན། གནས་ལུགས་ཡང་དག་པའི་མཐའ་ནི་འདུས་བྱས་གློ་བུར་གྱི་དྲི་མས་རྣམ་པ་ཀུན་ཏུ་དབེན་པ་ལ་དགོངས་ཏེ། ཉོན་མོངས་པའི་ཉོན་མོངས་དང་། ལས་ཀྱི་ཉོན་མོངས་དང་། ལས་ཉོན་དེ་དག་གི་རྣམ་སྨིན་གྱི་ཕུང་པོ་སོགས་དོན་དུ་སྣང་བ་སྐྱེ་བའི་ཉོན་མོངས་པ་ རྣམས་བདེན་པར་མ་གྲུབ་པ། སྤྲིན་པ་དང་། ལ་སོགས་པས་རྨི་ལམ་དང་། སྒྱུ་མ་དང་སྤྲུལ་པ་བཞིན་དུ་བརྗོད་པར་མཛད་དོ། །གཉིས་པ་ནི། ཉོན་མོངས་སྤྲིན་འདྲ་བྱ་བ་ཡིན། །ལས་ནི་རྨི་ལམ་ལོངས་སྤྱོད་བཞིན། །ཉོན་མོངས་ལས་ཀྱི་རྣམ་པར་སྨིན། །ཕུང་པོ་སྒྱུ་མ་སྤྲུལ་པ་བཞིན། །ཅེས་གསུངས་ཏེ། འདོད་ཆགས་སོགས་ཉོན་མོངས་པའི་ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་པ་རྣམས་ནི་སྤྲིན་པ་དང་འདྲ་སྟེ། སེམས་ཀྱི་རང་བཞིན་ནམ་མཁའ་ལྟ་བུ་ལ་ཁྱབ་ཅིང་གློ་བུར་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དང་། ཆགས་སོགས་ཀྱིས་ཀུན་ནས་བསླངས་པའི་མི་དགེ་བ་སོགས་བྱ་བ་ལས་ཀྱི་ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་པ་རྨི་ལམ་གྱི་ལོངས་སྤྱོད་བཞིན་ཡིན་ཏེ། བློ་ཕྱིན་ཅི་ལོག་གིས་བསྐྱེད་ཅིང་འཁྲུལ་པའི་དམིགས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དང་། ཉོན་མོངས་པ་དང་ལས་ཀྱི་རྣམ་པར་སྨིན་པའི་འབྲས་བུས་ཕུང་སོགས་སྐྱེ་བའི་ཀུན་ནས་ཉོ
Chinese
因此，（佛陀）宣说这些（过失）是为了遣除它们。如是说。前后经典旨意不相违背之理将在下文阐述。如来藏经等经典中宣说具有如来藏的必要，是由本论阐述的。因此，宣说众生具有佛陀的如来藏是有必要的，即为了遣除自己勤奋于菩提的障碍——灰心丧气，以及关爱他众的障碍——轻蔑低劣众生，以及不执持为如实之实相而颠倒执持，以及诽谤如实之法——如来藏，以及特别贪执自己。为了遣除具有这五种过失之人的过失而宣说的缘故。第二，广说分三：中间佛经如何开示之意；最后开示界之原因；彼之广说。第一分二：略说，广说。初者：真实之边由有为，一切诸相皆空寂，烦恼业与异熟义，如云等喻如是说。如是说。中间佛经中宣说诸法无自性的意趣为何？乃是针对实相真实之边，由有为的、突发的垢染在一切相上皆空寂而说的。烦恼之烦恼，业之烦恼，以及彼业烦恼之异熟蕴等，显现为实有生起的烦恼，并非真实成立，如云等，以及梦、幻、化等譬喻而宣说。二者：烦恼如云之所作，业如梦中受用般，烦恼业之种种异熟，蕴等如幻如化现。如是说。贪欲等烦恼之杂染，如云一般，因为遍布于心之自性虚空般，且是突发性的；由贪等引发的不善等行为，即业之杂染，如梦中受用一般，由颠倒错乱之念所生，是虚幻之对境；烦恼与业之异熟果，即由蕴等生起的杂染。
English
Therefore, it is said that these (faults) are proclaimed to eliminate them. Thus it is said. The reason why the meaning of the earlier and later sutras does not contradict will be explained below. The necessity of proclaiming the existence of the Tathagatagarbha in the Tathagatagarbha Sutra and other sutras is explained by this treatise. Therefore, it is necessary to proclaim that sentient beings have the Tathagatagarbha of the Buddha, that is, to eliminate the obstacles to one's own diligence in Bodhi—discouragement, and the obstacles to caring for others—despising inferior sentient beings, and not clinging to the true reality but clinging to it in a reversed way, and slandering the true Dharma—the Tathagatagarbha, and especially clinging to oneself. It is said for the purpose of eliminating the faults of those who have these five faults. Second, the detailed explanation is divided into three parts: the meaning of how the intermediate sutras are taught; the reason for teaching the realm at the end; and the detailed explanation of it. The first part is divided into two parts: brief explanation and detailed explanation. The first is: The true limit is by the conditioned, all aspects are empty, the meaning of afflictions, karma and ripening, is said to be like clouds and so on. Thus it is said. What is the intention of proclaiming that all dharmas are without self-nature in the intermediate sutras? It is aimed at the true limit of reality, which is empty of all aspects by the conditioned and sudden defilements. The afflictions of afflictions, the afflictions of karma, and the aggregates of the ripening of those karma and afflictions, etc., appear as real afflictions that arise, but are not truly established, like clouds, dreams, illusions, and transformations. The second is: Afflictions are like clouds, actions are done, karma is like enjoyment in a dream, the various ripenings of afflictions and karma, aggregates are like illusions and transformations. Thus it is said. The defilements of afflictions such as desire are like clouds, because they pervade the nature of the mind like the sky and are sudden; the actions of non-virtue etc. caused by desire etc., that is, the defilements of karma, are like enjoyment in a dream, born of reversed and confused thoughts, and are illusory objects; the ripening fruits of afflictions and karma, that is, the defilements arising from the aggregates etc.
Tibetan
ན་མོངས་པ་ནི། སྒྱུ་མ་དང་སྤྲུལ་པ་བཞིན་ཡིན་ཏེ། རྐྱེན་ལ་ལྟོས་ཤིང་བདེན་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་ཐ་མར་ཁམས་བསྟན་པའི་རྒྱུ་མཚན་ནི། སྔར་ནི་དེ་ལྟར་རྣམ་བཞག་ནས། །སླར་ཡང་བླ་མའི་རྒྱུད་འདིར་ནི། །ཉེས་པ་ལྔ་དག་སྤང་བའི་ ཕྱིར། །ཁམས་ཡོད་ཉིད་ཅེས་བསྟན་པ་ཡིན། །ཅེས་གསུངས་ཏེ། གདུལ་བྱ་རྣམས་རིམ་གྱིས་དྲང་བའི་ཕྱིར། བཀའ་དང་པོ་བདེན་པ་བཞིའི་ཆོས་ཀྱི་འཁོར་ལོ་བསྐོར་བ་ལ། འགའ་ཞིག །གཟུགས་སོགས་བདེན་པར་ཡོད་དམ་སྙམ་དུ་མངོན་པར་ཞེན་པ་དེ་སྤང་བའི་ཆེད་དུ་སྔར་བཀའ་བར་པ་མཚན་ཉིད་མེད་པའི་ཆོས་ཀྱི་འཁོར་ལོ་བསྐོར་བའི་སྐབས་སུ་ནི། ཆོས་ཐམས་ཅད་སྟོང་པ་ཉིད་དང་སྣང་ཡང་རང་བཞིན་མེད་པ་སྤྲིན་དང་རྨི་ལམ་དང་སྒྱུ་མ་ལྟ་བུའོ་ཞེས། དེ་ལྟར་ངོ་བོ་ཉིད་མེད་པ་གཙོ་ཆེར་སྟོན་པའི་རྣམ་བཞག་མཛད་ནས། དེ་ཙམ་གྱིས་བརྩོན་པ་མི་འདོར་བས་སླར་ཡང་མཆོག་ཏུ་ཟབ་པ་སྟོན་པས་ན། བླ་མའམ་འཁོར་ལོ་གསུམ་ལས་ཐ་མ་དོན་དམ་རྣམ་པར་ངེས་པའི་ཆོས་ཀྱི་འཁོར་ལོ་སྟོན་པས་ན་ཕྱི་མ་སྟེ། ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་རྒྱུན་མི་འཆད་པ་སྟོན་པས་ན་རྒྱུད་དང་འདྲ་བར་མཐར་ཐུག་པའི་དོན་འཆད་པའི་སྐབས་འདིར་ནི་སེམས་ཞུམ་པ་སོགས་ཉེས་པ་ལྔ་པོ་རྣམས་སྤངས་ནས་སྤྲོ་བ་ལ་སོགས་པའི་ཡོན་ཏན་རྣམས་ཐོབ་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར། ཁམས་རང་བཞིན་གྱིས་རྣམ་པར་དག་པ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་སྙིང་ པོ་ཐམས་ཅད་ལ་ཁྱབ་པར་ཡོད་པ་ཉིད་དོ། །ཞེས་དཔེ་དང་རྒྱུ་མཚན་ལ་སོགས་པ་རྣམ་པ་མང་པོས་ཤིན་ཏུ་གསལ་བར་བསྟན་པ་ཡིན་ནོ། །གསུམ་པ་དེ་རྒྱས་པར་བཤད་པ་ལ་གཉིས། ཉེས་པ་ལྔ་ཇི་ལྟར་འབྱུང་ཚུལ། སྐྱོན་ལྔ་སྤངས་པས་ཡོན་ཏན་ཐོབ་ཚུལ་ལོ། །དང་པོ་ནི། འདི་ལྟར་དེ་ནི་མ་ཐོས་པར། །བདག་ལ་བརྙས་པའི་ཉེས་པ་ཡིས། །སེམས་ནི་ཞུམ་པ་འགའ་ཞིག་ལ། །བྱང་ཆུབ་སེམས་ནི་སྐྱེ་མི་འགྱུར། །གང་ལ་བྱང་ཆུབ་སེམས་སྐྱེས་པས། །བདག་ནི་མཆོག་ཅེས་རློམ་པ་ན། །བྱང་ཆུབ་སེམས་མ་སྐྱེས་པ་ལ། །དམན་པའི་འདུ་ཤེས་རབ་ཏུ་འཇུག ། དེ་ལྟར་སེམས་པ་དེ་ལ་ནི། །ཡང་དག་ཤེས་པ་མི་སྐྱེ་བར། །དེས་ན་ཡང་དག་མིན་འཛིན་ཅིང་། །ཡང་དག་དོན་ནི་རིགས་མི་འགྱུར། །བཅོས་མ་གློ་བུར་བ་ཉིད་ཕྱིར། །སེམས་ཅན་སྐྱོན་དེ་ཡང་དག་མིན། །ཡང་དག་ཉེས་དེ་བདག་མེད་པ། །ཡོན་ཏན་རང་བཞིན་དག་པ་ཡིན། །ཡང་དག་མིན་པའི་ཉེས་འཛིན་ཅིང་། །ཡང་དག་ཡོན་ཏན་སྐུར་འདེབས་པ། །བློ་ལྡན་བདག་དང་སེམས་ཅན་ནི། །མཚུངས་མཐོང་བྱམས་པ་ཐོབ་མི་འགྱུར། །ཅེས་གསུངས་ཏེ། འདི་ལྟར་སངས་རྒྱ
Chinese
烦恼是，如幻术和化现一般，依赖于因缘且没有真实的缘故。第二，最后宣说界的原因是：之前那样安立后，再次于上师续部中，为了舍弃五种过患的缘故，宣说了具有界性。如是说，为了逐渐引导所化众生，最初宣说四谛法轮时，有些人显现执着于色等真实存在，为了舍弃该执着，之前在宣说中间的无相法轮时，说一切法皆是空性，显现却无自性，如云、梦和幻术一般。如是作了主要宣说无自性的安立后，仅凭此不会舍弃精进，因此再次宣说最为甚深之义，由于上师或三法轮中的最后，宣说究竟义决定的法轮，因此是后者，由于宣说法界恒常不断，因此如续部般，在此宣说究竟义之时，为了舍弃心灰意冷等五种过患，获得欢喜等功德，界自性清净，如来藏普遍存在于一切之中。如是通过比喻和理由等多种方式，非常清晰地宣说了。第三，对此广说分为二：五种过患如何产生的方式，舍弃五种过患而获得功德的方式。第一是：如此，若未听闻此，以轻蔑自己的过患，某些人心灰意冷，菩提心不会生起。于谁生起菩提心，若自认为我最殊胜，对于未生起菩提心者，则会强烈产生低劣之想。如是思虑之人，不会生起正确的智慧，因此执着于非正确的，对于正确的意义不会信受。因为是虚假、暂时的，众生的过患并非真实。真实的过患是无我，功德是自性清净。执着于非真实的过患，诽谤真实的功德，有智慧者不会获得平等看待自己和众生的慈爱。如是说，如此，佛陀
English
Afflictions are like illusions and manifestations, because they depend on conditions and lack truth. Second, the reason for teaching the element at the end is: Having established it in that way before, again in this lineage of the Guru, in order to abandon the five faults, it is taught that there is indeed an element. It is said that in order to gradually guide the beings to be tamed, when the first Dharma wheel of the four truths was turned, some appeared to cling to forms and so on as truly existing. In order to abandon that clinging, previously, when the middle Dharma wheel of no characteristics was turned, it was said that all dharmas are emptiness, and although they appear, they have no self-nature, like clouds, dreams, and illusions. Having thus made the establishment of mainly teaching no self-nature, diligence will not be abandoned by that alone, so again, by teaching the most profound meaning, since the Guru or the last of the three wheels teaches the Dharma wheel of ultimate meaning determination, therefore it is the latter. Since it teaches that the realm of Dharma is constant and uninterrupted, therefore, like the tantra, at this time of teaching the ultimate meaning, in order to abandon the five faults such as discouragement and to obtain the qualities such as joy, the element is naturally pure, and the Tathagatagarbha is universally present in all. Thus, it is taught very clearly in many ways, such as through metaphors and reasons. Third, the detailed explanation of this is divided into two: how the five faults arise, and how virtues are obtained by abandoning the five faults. The first is: Thus, if this is not heard, due to the fault of despising oneself, some become discouraged, and Bodhicitta will not arise. Whoever has Bodhicitta arisen, if he thinks that I am the best, then he will strongly generate the thought of inferiority towards those who have not generated Bodhicitta. Such a person will not generate correct wisdom, therefore he clings to the incorrect, and he will not believe in the correct meaning. Because it is false and temporary, the faults of sentient beings are not real. The real fault is selflessness, and the virtue is self-nature purity. Clinging to unreal faults and slandering real virtues, the wise will not obtain the love of seeing themselves and sentient beings equally. It is said that, thus, the Buddha