Tibetan
༡༠༦ ༡༠༦ ཡང་རྟོགས་པ་ཤར་བ་ནས་ཚོགས་དྲུག་བཀག་ནས་ནང་དུ་མི་རྟོགས་པར་འཇུག་པ་དང༌། ཚོགས་དྲུག་མ་བཀག་པར་འཛིན་མེད་ལྷུག་པར་འཇོག་པ་གཉིས་གང་ལེགས་ཞུས་པས། ནང་དུ་ཀུན་གཞི་ལ་བསྡུས་ཏེ་མི་རྟོག་པར་འཇོག་པ་དེ་ཡང་དག་པ་མ་ཡིན་དེ་འདྲའི་རིགས་ཀྱི་སྒོམ་མུུ་སྟེགས་དང་ཉན་ཐོས་ལ་ཡང་ཡོད། ཚོགས་དྲུག་འཛིན་མེད་ལྷུག་པ་རང་དུ་འཇོག་པས་རང་གཞན་གྱི་དོན་ཐམས་ཅད་འགྲུབ་པ་ཡིན། ཞེས་གསུངས་པའི་དོན་ནི། ཚོགས་དྲུག་བཀག་ནས་ཚོར་འདུ་འགོག་པའི་སྙོམ་འཇུག་ནི་འདུ་ཤེས་མེད་པའི་སྙོམ་འཇུག་བྱ་བ་མུ་སྟེགས་པའི་རྒྱུད་ལ་ཡོད་པ་དང༌། ཡང་ཚོགས་དྲུག་བཀག་པའི་འགོག་སྙོམས་བྱ་བ་ཉན་ཐོས་འཕགས་པའི་རྒྱུད་ལའང་འབྱུང་དུ་རུང་བ་ཡོད། དེ་ལས་ཚོགས་དྲུག་གི་ཡུལ་སྣང་མ་འགགས་པ་ས་ལེ་བའི་ཆོས་ཅན་ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་བདེན་པ་མ་དོར་བའི་ཐོག་འདི་ཉིད་ནས་དེའི་ཆོས་ཉིད་སྤྲོས་བྲལ་དོན་དམ་པའི་བདེན་པ་ལ་མཉམ་པར་གཞག་པ་ན་རང་བཞིན་གྱི་ཀུན་རྫོབ་རྫུན་པའི་བདེན་རྟོག་གི་འཁྲུལ་པ་ཐམས་ཅད་སྦྱངས་ནས་འཁྲུལ་པས་མ་བསླད་པའི་ཀུན་རྫོབ་སྒྱུ་མ་ལྟ་བུའི་རྟེན་འབྱུང་ལས་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཆོས་ཐམས་ཅད་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ཏེ། འགོག་སྙོམས་ཀྱི་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་བདེ་བ་ལ་ཆགས་ནས་དེ་ཁོ་ན་ལ་མཉམ་གཞག་ལྷུར་བྱས་ཤིང༌། ཀུན་རྫོབ་པའི་ཤེས་བྱ་ལ་སྒྲིབ་པའི་འཁྲུལ་ཆ་མ་ལུས་པ་བསལ་ཞིང་མ་འཁྲུལ་པའི་སྣང་བ་རབ་འབྱམས་སུ་སྦྱང་བར་མ་བྱས་ན་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པའི་གོ་འཕང་ཐོབ་པར་མི་འགྱུར་བའི་ཕྱིར། ཚུལ་འདིའི་ཞལ་བྱུང་ལས་ཤེས་པར་བྱ་བ་གཞན་ཡང་ཡོད་དེ། ས་པཎ་ཆེན་པོས་ཀྱང༌། བླུན་པོས་ཕྱག་རྒྱ་ཆེ་བསྒོམས་པས། །ཕལ་ཆེར་དུད་འགྲོའི་གནས་སུ་སྐྱེ། །ཡང་ན་གཟུགས་མེད་ཁམས་སུ་སྐྱེ། །ཡང་ན་ཉན་ཐོས་འགོག་པར་ལྟུང༌། །ཞེས་བཀའ་བརྒྱུད་རིན་པོ་ཆེའི་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོའི་ལྟ་སྒོམ་ཐམས་ཅད་ཤོར་གོལ་དུ་སོང་ཞེས་ཁ་ཚོན་བཅད་པར་མཛད་ཀྱང༌། གོལ་ས་འདི་གཅོད་པ་ལ་གོལ་ས་འདིར་མི་གོལ་བའི་རྟོགས་པ་དོན་གཉེར་ཞིག་རང་གོལ་མི་གོལ་གྱི་ཚུལ་ལ་མཁས་པ་མ་གཏོགས་རྟོགས་པ་འདི་དོན་དུ་མི་གཉེར་བའི་ཁུར་མ་ཁུར་བ་དག་གིས་འདིའི་ཚུལ་ལ་ཇི་ཙམ་གཡར་ཁྲལ་དུ་ཚེའང་གོལ་སར་སོང་མ་སོང་གི་མཐའ་མཐོང་བའི་མིག་རྒྱ་ཇི་ལྟར་ཆོད་ལེགས་པར་སེམས་ཤིག ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོའི་ལྟ་སྒོམ་ཤོར་གོལ་དུ་སོང་མ་སོང་ནི་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོའི་གོ་འཕང་སྙིང་ཐག་པ་ནས་འདོད་པས་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་སྒྲུབ་པ་ཞིག་གིས་ཤོར་གོལ་དུ་སོང་མ་སོང་གི་གཡར་ཁྲལ་བ
Chinese
106 106 此外，当觉悟生起时，是阻止六识，让其不向内攀缘好呢？还是不阻止六识，让其无执地自然安住好呢？有人请教了这个问题。回答说：向内收摄于阿赖耶识，让其不分别，这不是正确的。因为这种类型的禅修，外道和声闻也有。不阻止六识，让其无执地自然安住，这样可以成办自他一切利益。所说之义是：阻止六识，从而阻止感受和念头的入定，这种无意识的入定，外道也有。而且，阻止六识的灭尽定，在声闻圣者的相续中也可能生起。与此不同的是，六识的对境显现没有停止，不舍弃世俗谛的有法，在此基础上，将此法的自性，即离戏论的胜义谛安住于平等之中，这样就能清净自性世俗的虚假真实现象的一切错乱，从不被错乱所染污的如幻世俗的缘起中，成办一切佛法。如果贪执于灭尽定的禅定之乐，一心专注于此，没有消除遮蔽世俗所知的一切错乱之处，也没有将不迷惑的显现广泛地修习，那么就无法获得一切智智的果位。此外，从此处的开示中还可以了解到其他内容。萨迦班智达也说： 愚人修习大手印， 多半生于畜生道。 或者生于无色界， 或者堕入声闻灭。 虽然他断言噶举派仁波切的一切大手印见修行都已误入歧途，但是要断除这个误入之处，必须要有不误入此处的证悟，并且精通自己是否误入歧途的道理。否则，对于不追求此证悟的人来说，无论他们如何勉强地谈论此事，也无法真正看清是否误入歧途的界限。好好思考一下吧！大手印的见修行是否误入歧途，只有那些真心渴望大手印果位，并修持大手印的人，才能真正理解是否误入歧途的道理。
English
106 106 Furthermore, when realization arises, is it better to block the six consciousnesses and prevent them from engaging inwardly, or is it better not to block the six consciousnesses and let them rest naturally without grasping? When asked which of the two is better, it was said: Gathering inward into the alaya and letting it be without conceptualization is not correct, because this kind of meditation is also practiced by non-Buddhists and Shravakas. Letting the six consciousnesses rest naturally without grasping accomplishes all the benefits for oneself and others. The meaning of this is: The absorption that blocks the six consciousnesses and thus prevents feelings and thoughts is a state of unconscious absorption that exists even in the traditions of non-Buddhists. Moreover, the cessation absorption that blocks the six consciousnesses can also occur in the minds of Shravaka Aryas. Different from that, without stopping the appearance of objects of the six consciousnesses, without abandoning the conventional truth of things as they are, and from this very basis, placing the nature of these things, the non-elaborate ultimate truth, in equanimity, then all the delusions of the false conceptualizations of inherent conventionality are purified. From the interdependent arising of illusion-like conventionality, which is not tainted by delusion, all the qualities of Buddhahood are accomplished. If one is attached to the bliss of the samadhi of cessation and absorption, and is solely focused on that, without completely eliminating the deluded aspects that obscure conventional knowledge, and without extensively training in the vastness of non-deluded appearances, then one will not attain the state of omniscience. Furthermore, there are other things to be learned from this explanation. As the great Sakya Pandita also said: Fools who meditate on the Great Seal, Are mostly born in the realm of animals. Or are born in the formless realms, Or fall into the cessation of Shravakas. Although he asserted that all the view and practice of the Great Seal of the Kagyu lineage have gone astray, in order to cut off this straying, one must have a realization that does not stray into this straying, and be skilled in the manner of whether one has strayed or not. Otherwise, for those who do not take on the burden of seeking this realization, no matter how much they superficially talk about this, how can they properly determine the extent of the vision that sees whether one has gone astray or not? Think well about it! Whether the view and practice of the Great Seal have gone astray or not, only someone who truly desires the state of the Great Seal from the bottom of their heart and practices the Great Seal can truly understand the reason for whether one has gone astray or not.
Tibetan
བ་སྟེ་ཤེས་པར་འགྱུར་བ་ལས། ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོའི་སྒྲུབ་པ་བཏང་སྙོམས་སུ་འཇོག་པ་དག་གིས་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོའི་ལྟ་སྒོམ་གོལ་སར་གོལ་མ་གོལ་ལ་གཡར་ཁྲལ་ཆེ་བ་སྐད་དུ་བྱས་ཀྱང་གོལ་སར་སོང་མ་སོང་རང་རྒྱུད་ལ་མྱོང་བའི་ཚད་མས་དྲངས་པའི་ངེས་ཤེས་བསླུ་མེད་ཡོད་པ་ནི་ཆེས་དཀའོ། །ཡང་ཞལ་སྔ་ནས། གཞི་སྤོང་བའི་ལམ་ནི། ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་སྟེ་སྤང་བྱ་དང་གཉེན་པོ་ཐ་དད་དུ་བྱས་ནས་སྤོང་བ་ཡིན། གཞི་བསྒྱུར་བའི་ལམ་ནི་གསང་སྔགས་ཏེ། རྟེན་བསྒྱུར་བ་ལུས་ལྷ་དང་ཕོ་མོའི་དབང་པོ་རྡོ་རྗེ་དང་པདྨ་དང༌། བརྟེན་པ་ཉོན་མོངས་ཡེ་ཤེས་སུ་བསྒྱུར་བ་སྟེ་དྲི་མས་དྲི་མ་འཁྲུད་པ་དང༌། རྟོག་པས་རྟོག་པ་གཅོད་པའོ། །གཞི་ཤེས་པའི་ལམ་ནི་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་སྟེ། སྤང་བྱ་མ་གྲུབ་པས་གཉེན་པོས་སྤང་དུ་མ་བཏུབ། བསྒྱུར་བྱ་མ་གྲུབ་པས་བསྒྱུར་དུ་མ་བཏུབ། སེམས་ཉིད་གདོད་ནས་སྟོང་པ་ཉིད་དུ་བཞུགས་པ་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱི་སྐུ། དེས་ཤེས་བྱ་དང་ཤེས་བྱའི་ཆོས་གང་ལའང་མི་རྟོག་པ་ཆོས་ཀྱི་སྐུ། མི་རྟོག་བཞིན་བདེ་བ་དམ་པས་བརྒྱན་པ་ལོངས་སྤྱོད་རྫོགས་པའི་སྐུ། དེ་ཉིད་གསལ་ལ་མ་འགགས་པར་རྡོ་རྗེ་གསུམ་གྱི་རྣམ་རོལ་མཐའ་ཡས་པར་སྣང་བ་སྤྲུལ་པའི་སྐུ་སྟེ་གདོད་མ་ནས་སངས་རྒྱས་རང་ཆས་སུ་ཡོད་པ་དེ་རང་ངོ་ཤེས་ནས་གོམས་པར་བྱས་པས་རང་ངོ་མི་ཤེས་པའི་མ་རིག་པ་དང་རྨོངས་པའི་མཚམས་སྦྱོར་བ་བཅད་དེ་སངས་རྒྱས་པ་མིན་གསུངས་པའི་དོན་ནི། གཞི་ནི་འཁོར་བའི་ཕུང་ཁམས་སྐྱེ་མཆེད་ཀྱི་ཆོས་ཏེ། རྒྱུའི་ཐེག་པར་འཁོར་བའི་ཕུང་ཁམས་སྐྱེ་མཆེད་ཀྱི་རྒྱུན་ནི་སྒྲིབ་གཉིས་ཀྱི་ཡང་དག་མིན་རྟོག་ཀུན་རྫོབ་ཏུ་འཁོར་བའི་བྱ་བ་བྱེད་པར་བདེན་པ་དང༌། དེའི་གཉེན་པོ་ཚོགས་གཉིས་ཀྱིས་དེ་སྤང་བར་བྱས་པས་སྐུ་དང་ཡེ་ཤེས་སུ་སངས་རྒྱས་པར་བྱེད་པ་ཡིན། འབྲས་བུའི་ཐེག་པར་ནི་དེ་ལྟའི་གཞི་འཁོར་བའི་ཕུང་ཁམས་སྐྱེ་མཆེད་ཀྱི་སྒྲིབ་པ་སྤོང་བའི་ཚུལ་ལ། འཁོར་བའི་ཆོས་ཀྱི་རྒྱུ་འབྲས་དེ་ཐམས་ཅད་ཐ་སྙད་དུའང་རྒྱུ་འབྲས་རང་བདེན་དུ་མ་གྲུབ་པས་ཐབས་མཁས་ཀྱི་རྟེན་འབྲེལ་སྒྱུ་མ་ལྟ་བུར་སྤང་བྱ་ཉིད་བླང་བྱར་བསྒྱུར་ནས། སྤང་བྱ་རང་དག་ལ་སོང་བའི་ཚུལ་གྱིས་འཁོར་བའི་ཆོས་རྣམས་སྤང་བར་བྱས་ཏེ། འཁོར་བའི་ཕུང་ཁམས་སྐྱེ་མཆེད་རྣམས་སྐུ་དང་ཡེ་ཤེས་སུ་སངས་རྒྱས་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ། །དྲི་མས་དྲི་མ་ཁྲུས་པ་ནི་དྲི་མ་ཉིད་དྲི་མ་མེད་པའི་ཐབས་དང་རྣམ་རྟོག་གི་འཁྲུལ་པ་ཉིད་འཁྲུལ་པ་མེད་པར་བྱས་པས་འཁྲུལ་པ་ཡེ་ཤེ
Chinese
因此，如果能够了解这一点，那些将大手印的修持置于中庸之道的人，即使口头上说大手印的见修行果有多么殊胜，但实际上是否真的证悟了，唯有通过自身体验的量度才能产生无欺的定解，这是非常困难的。此外，尊者还说：舍弃基的方法是波罗蜜多，即把所舍弃之物和对治力视为不同而进行舍弃。转变基的方法是密咒，即转变所依为本尊身和男女的权能，金刚（藏文，梵文天城体：वज्र，梵文罗马拟音：vajra，汉语字面意思：金刚）和莲花（藏文，梵文天城体：पद्म，梵文罗马拟音：padma，汉语字面意思：莲花），以及转变所依赖的烦恼为智慧，即以垢染洗涤垢染，以分别念斩断分别念。认识基的方法是大手印，因为所舍弃之物并非真实存在，所以无法用对治力来舍弃；因为所转变之物并非真实存在，所以无法进行转变。心性本初以来就安住于空性之中，这是法性身。它对所知和所知的法不作任何分别，这是法身。在不作分别的同时，以殊胜的安乐来庄严，这是报身。它显现清晰而不间断，以金刚三（身）的无量形象显现，这是化身，即从本初以来就具备的佛性，认识到这一点并加以熟悉，从而切断了不认识自性的无明和迷惑的连接，从而成佛。以上所说的意思是：基是轮回的蕴、界、处之法。在因的乘中，轮回的蕴、界、处的相续，是二障的非真实分别念，在世俗中进行轮回的活动，这是真实的。通过积累二资粮来舍弃它，从而成就身和智慧而证悟成佛。在果的乘中，对于如此的基，即轮回的蕴、界、处的障碍进行舍弃的方式是，轮回之法的因果，所有这些即使在名言中，因果也并非真实存在，因此以方便善巧的缘起如幻之方式，将所舍弃之物转变为应取之物。以所舍弃之物回归本净的方式来舍弃轮回之法，从而将轮回的蕴、界、处证悟为身和智慧而成就佛果。以垢染洗涤垢染，即以垢染本身作为去除垢染的方法，以分别念的错乱本身作为去除错乱的方法，从而使错乱成为智慧。
English
Therefore, if one can understand this, those who place the practice of Mahamudra in a state of equanimity, even if they verbally express how excellent the view, meditation, conduct, and result of Mahamudra are, it is very difficult to have an unerring conviction drawn from the measure of one's own experience as to whether or not they have actually attained realization. Furthermore, the Venerable One said: The path of abandoning the ground is the Paramitas, which is to abandon by considering what is to be abandoned and the antidote as different. The path of transforming the ground is mantra, which is to transform the support into the deity's body and the male and female powers, vajra (藏文：རྡོ་རྗེ།，梵文天城体：वज्र，梵文罗马拟音：vajra，汉语字面意思：diamond scepter) and lotus (藏文：པདྨ།，梵文天城体：पद्म，梵文罗马拟音：padma，汉语字面意思：lotus), and to transform the dependent afflictions into wisdom, which is to wash away impurities with impurities, and to cut off thoughts with thoughts. The path of knowing the ground is Mahamudra, because what is to be abandoned is not truly established, so it cannot be abandoned by the antidote; because what is to be transformed is not truly established, so it cannot be transformed. The nature of mind is primordially abiding in emptiness, this is the Dharmakaya. It does not conceptualize any knowable object or knowable dharma, this is the Dharmakaya. While not conceptualizing, it is adorned with supreme bliss, this is the Sambhogakaya. It appears clear and unceasingly, manifesting infinitely in the forms of the three vajras (bodies), this is the Nirmanakaya, which is the Buddha-nature that has been present from the beginning. By recognizing this and becoming familiar with it, the connection between the ignorance of not recognizing one's own nature and confusion is severed, thereby attaining Buddhahood. The meaning of what was said is: The ground is the aggregates, elements, and sense bases of samsara. In the vehicle of cause, the continuum of the aggregates, elements, and sense bases of samsara is the non-veridical conceptualization of the two obscurations, which is true in the conventional sense that it performs the activities of samsara. By abandoning it through the accumulation of the two accumulations, one attains Buddhahood as body and wisdom. In the vehicle of result, the way to abandon the obscurations of such a ground, which is the aggregates, elements, and sense bases of samsara, is that all the causes and effects of samsaric phenomena, even in name, are not truly established as cause and effect. Therefore, through the skillful means of interdependent origination like illusion, one transforms what is to be abandoned into what is to be adopted. By abandoning samsaric phenomena in the manner of what is to be abandoned returning to its own purity, one attains Buddhahood by realizing the aggregates, elements, and sense bases of samsara as body and wisdom. Washing away impurities with impurities is to use impurity itself as the method for removing impurity, and to use the delusion of conceptual thought itself as the means for removing delusion, thereby transforming delusion into wisdom.