Tibetan
ནི་མིག་གི་རང་གི་ངོ་བོས་སྟོང་ལ། དེ་བཞིན་དུ་རྣ་བ་དང་སྣ་དང་ལྕེ་དང་ལུས་དང་ཡིད་ཀྱང་སྟོང་ཉིད་དུ་བསྙད་པར་བྱའོ། །དེ་ལྟར་ན་མིག་ལ་སོགས་པ་སྐྱེ་མཆེད་དྲུག་པོ་ཡི་རང་གི་ངོ་བོ་གདོད་ནས་སྟོང་པའི་རང་བཞིན་མེད་པ་ཉིད་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་ཆོས་ཅན། ནང་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱི་རང་བཞིན་དུ་མ་དཔྱད་འཇིག་རྟེན་གྲགས་པར་བདེན་གཉིས་བལྟོས་ནས་འཇོག་སྐབས་དེར་འདོད་དགོས་ཏེ། རྟེན་ཅིང་འབྲེལ་བར་འབྱུང་བ་ཇི་བཞིན་པར་སྨྲ་བའི་འཇིག་རྟེན་གྲགས་སྡེ་སྤྱོད་པའི་དབུ་མ་པ་དག་མ་དཔྱད་པར་བདེན་གཉིས་ལ་རང་བཞིན་ཡོད་མེད་ཐ་སྙད་ཀྱི་གྲགས་པ་ཕྱིན་ཅི་མ་ལོག་པའི་རྗེས་སུ་འབྲངས་ནས་འཇོག་པ་ན་མིག་སོགས་དྲུག་གི་རང་ངོས་སྟོང་པའི་རང་བཞིན་མེད་པ་ལ་རང་བཞིན་དུ་འཇོག་པར་མཐོང་བའི་ཕྱིར། དེའི་དབང་དུ་བྱས་ན་ཐ་སྙད་དུ་དངོས་པོའམ་ཆོས་ཙམ་ལ་རང་བཞིན་ཡོད་ན་ཐེར་ཟུག་ཏུ་གནས་པ་མ་ཡིན་པ་དང་མི་ལྡོག་པ་ཞིག་དགོས་ལ། རང་བཞིན་དེ་ཆོས་ཅན་མིག་གི་རང་ངོས་སྟོང་པའི་སྟོང་ཉིད་དོན་དམ་བདེན་པའི་ཆ་ལ་ཐ་སྙད་དུ་རུང་གི །ཆོས་ཅན་མིག་རྒྱུ་རྐྱེན་ལས་སྐྱེས་ཤིང་གཞན་ལ་བལྟོས་ནས་མིག་གིས་བལྟ་བར་བྱ་བའི་གཞན་འགྱུར་ཅན་གྱི་ཀུན་རྫོབ་བདེན་པའི་ཆ་ལ་དེ་ཐ་སྙད་དུའང་མི་རུང་སྟེ། (༣༢༠ན) ཐེར་ཟུག་ནི་ཨ་ཀཱུ་ཊ་སྠ་ཞེས། ཀཱུ་ཊ་ནི་རྒྱུ་རྐྱེན་གྱི་ཚོགས་པ་དང༌། སྠ་གནས་པ་དང༌། ཨས་བཀག་པ་ལ་འཇུག་པས་མིག་རང་ངོས་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱི་རང་བཞིན་དེ་ཐེར་ཟུག་ཏུ་སྟེ་ཚོགས་པར་གནས་པ་མ་ཡིན་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་ཏེ། རྒྱུ་རྐྱེན་གྱིས་བཅོས་པ་མ་ཡིན་པ་དང༌། གཞན་ལ་མི་བལྟོས་པའི་ཕྱིར་དང༌། ནང་གི་མིག་སོགས་རང་བཞིན་གྱི་རྒྱུ་རྐྱེན་ལས་རང་བཞིན་གྱི་ནང་གི་འབྲས་བུ་མིག་སྐྱེ་བས་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱིས་རང་བཞིན་མེད་པ་དེ་ཅུང་ཟད་ཅིག་གནས་ནས་ལྡོག་པར་ཡང་འགྱུར་བ་འཇིག་པ་སྟེ་མི་རྟག་པ་མ་ཡིན་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར། ཐེར་ཟུག་ཏུ་མི་གནས་པའི་མདོ་དོན་ལ། ཉི་ཁྲི་སྣང་བ་ལས། དེ་ལ་ཀཱུ་ཊ་ནི་ཚོགས་པ་སྟེ་དེ་ལ་ཡོད་དེ། ཡོད་པའི་རང་བཞིན་མི་དམིགས་པའི་ཕྱིར་ཨ་ཀཱུ་ཊ་སྠ་སྟེ་ཚོགས་པར་གནས་པ་མེད་པའོ། །དེ་ལྟ་བུར་གྱུར་པ་སྟེ་ཇི་ཞིག་འཇིག་པར་འགྱུར་ཏེ། དེས་ན་འཇིག་པ་མེད་པ་ཡིན་ཏེ་སྐྱེ་བ་མེད་པ་དང་འགག་པ་མེད་པའི་ཆོས་ཉིད་ནི་དེའི་རང་བཞིན་ཡིན་ནོ། །ཞེས་འབྱུང་ལ། དེའི་དོན་ནི་ཐ་སྙད་དུ་སྟོང་པ་ཉིད་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རང་བཞིན་དང་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རང་བཞིན་སྟོང་པ་ཉིད་དུ་འཐད་དེ། ཆོས་ཐམས་ཅད་ལ་ཆོས་ཐ
Chinese
眼睛以其自身的本性为空。同样，耳朵、鼻子、舌头、身体和意念也应被阐述为空性。因此，眼睛等六处内处（སྐྱེ་མཆེད་དྲུག་པོ）的自性，原本就是空性，这种无自性，作为法，在未经分析的世俗共许中，当依二谛而安立时，必须如此认为。因为那些宣说如实缘起的、行持世俗共许宗派的中观师们，在未经分析的情况下，随顺不颠倒的二谛有无自性的名言共许而安立时，会认为眼睛等六处的自性是空性，而安立为有自性。如果按照这种观点，在名言中，仅仅事物或法具有自性，就必须是常住不变且不退转的。而这种自性，作为法，在眼睛的自性空性的胜义谛方面，在名言中是可以成立的。作为法，眼睛由因缘所生，并且依赖于他者，眼睛所见的对境是属于他变的世俗谛方面，这在名言中也是不成立的。（320页） “常住”是ཨ་ཀཱུ་ཊ་སྠ་（梵文天城体：अकूटस्थ，梵文罗马拟音：akūṭastha，汉语字面意思：非聚集处）。ཀཱུ་ཊ་（梵文天城体：कूट，梵文罗马拟音：kūṭa，汉语字面意思：聚集）是因缘的集合，སྠ་（梵文天城体：स्थ，梵文罗马拟音：stha，汉语字面意思：住）是安住，ཨ་（梵文天城体：अ，梵文罗马拟音：a，汉语字面意思：非）是遮止，因此，眼睛自性空性的自性是常住的，即不是安住在集合中的，因为不是因缘所造作，并且不依赖于他者，而且内部的眼睛等由自性的因缘产生自性的内部果——眼睛，因为空性而无自性，所以稍微安住后也会退转，变化，坏灭，即不是不常住的。关于不住于常住的经文意义，《二万五千颂般若经》（ཉི་ཁྲི་སྣང་བ་）中说：“其中ཀཱུ་ཊ་（梵文天城体：कूट，梵文罗马拟音：kūṭa，汉语字面意思：聚集）是集合，存在于其中，因为不能见到存在的自性，所以ཨ་ཀཱུ་ཊ་སྠ་（梵文天城体：अकूटस्थ，梵文罗马拟音：akūṭastha，汉语字面意思：非聚集处）是不安住在集合中的。成为那样的事物会如何坏灭呢？因此是不坏灭的，因为无生无灭的法性是它的自性。”其中说道。它的意思是，在名言中，空性是所有法的自性，所有法的自性是空性是合理的，因为所有法都具有法
English
The eye is empty of its own nature. Similarly, the ear, nose, tongue, body, and mind should also be explained as emptiness. Therefore, the own-nature of the six sense sources, such as the eye, which is originally empty, that very absence of own-nature, as a subject of debate, must be accepted as such in the unanalyzed worldly convention, when establishing it in relation to the two truths. Because those Madhyamikas who speak of dependent origination as it is and practice the worldly convention school, when establishing the two truths without analysis, following the non-inverted fame of the terms of existence and non-existence of own-nature, they see the absence of own-nature in the eye and the other six as having own-nature and establish it as such. If we follow that, in conventional truth, if just a thing or a dharma has own-nature, it must be something that is permanent and unchanging. And that own-nature, as a subject of debate, is acceptable in conventional truth with respect to the ultimate truth aspect of the emptiness of the eye's own-nature. As a subject of debate, the eye is born from causes and conditions, and because it depends on others, the object seen by the eye is the changing aspect of conventional truth, and that is not acceptable even in conventional truth. (p. 320) "Permanent" is akūṭastha (Sanskrit: अकूटस्थ, Romanization: akūṭastha, literal meaning: non-aggregate place). Kūṭa (Sanskrit: कूट, Romanization: kūṭa, literal meaning: aggregate) is the collection of causes and conditions, stha (Sanskrit: स्थ, Romanization: stha, literal meaning: abiding) is abiding, and a (Sanskrit: अ, Romanization: a, literal meaning: non) means to prevent. Therefore, the own-nature of the emptiness of the eye's own-nature is permanent, that is, it is not abiding in the collection, because it is not made by causes and conditions, and it does not depend on others. Moreover, the inner eye and so on, from the causes and conditions of own-nature, produce the inner result of own-nature—the eye—because of emptiness, it is without own-nature, so it will abide for a little while and then change, decay, that is, it is not impermanent. Regarding the meaning of the sutra on not abiding in permanence, the Twenty-Five Thousand Verse Prajnaparamita Sutra (nyi khri snang ba) says: "Among them, kūṭa (Sanskrit: कूट, Romanization: kūṭa, literal meaning: aggregate) is the collection, it exists in it, because the own-nature of existence cannot be seen, therefore akūṭastha (Sanskrit: अकूटस्थ, Romanization: akūṭastha, literal meaning: non-aggregate place) is not abiding in the collection. How will such a thing decay? Therefore, it is not decaying, because the dharma-nature of no birth and no cessation is its own-nature." It says. Its meaning is that, in conventional truth, emptiness is the own-nature of all dharmas, and the own-nature of all dharmas is emptiness, which is reasonable, because all dharmas have dharma
Tibetan
མས་ཅད་ཀྱིས་དེའི་རང་བཞིན་གསར་དུ་བྱས་པ་མ་ཡིན་ཅིང༌། མཐར་གཞན་དུ་མི་འགྱུར་ཞིང་གནས་ལུགས་དེ་ལ་དུས་ཐམས་ཅད་དུ་མི་འཁྲུལ་བའི་ཕྱིར། དེས་ན་ཇི་སྐད་དུ། རང་བཞིན་རྒྱུ་དང་རྐྱེན་དག་ལས། །འབྱུང་བར་རིགས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །རྒྱུ་དང་རྐྱེན་ལས་བྱུང་བ་ཡི། །རང་བཞིན་བྱས་པ་ཅན་དུ་འགྱུར། །རང་བཞིན་བྱས་པ་ཅན་ཞེས་བྱར། །ཇི་ལྟ་བུར་ན་རུང་བར་འགྱུར། །རང་བཞིན་དག་ནི་བཅོས་མིན་དང༌། །གཞན་ལ་བལྟོས་པ་མེད་པ་ཡིན། །ཅེས་འབྱུང་ལ། (༣༢༠བ) དེ་ལྟར་ན་སློབ་དཔོན་གྱི་བསྟན་བཅོས་ལས། ཁྱད་ཆོས་བཅོས་མིན་བལྟོས་མིན་ལས་རང་བཞིན་ཁྱད་ཅན་ཞལ་གྱིས་བཞེས་སམ་ཞེ་ན། མིག་སོགས་ལ་དོན་དམ་པར་མ་ཟད་ཐ་སྙད་དུའང་རང་བཞིན་ཕྱིན་ཅི་ལོག་ཏུ་ལྟ་བས་མིག་རང་ངོ་བོས་མི་སྟོང་པའི་རང་བཞིན་རང་འཛིན་ཤེས་པ་བསྐྱེད་པའི་དངོས་པོར་རང་བདེན་པར་སྨྲ་བ་དེ་ངོར་རང་བཞིན་ཕྱིན་ཅི་ལོག་དེ་བཟློག་ཆེད་དུ་མིག་རང་གིས་སྟོང་པའི་སྟོང་ཉིད་དེའི་རང་བཞིན་ཕྱིན་ཅི་མ་ལོག་པ་ཡིན་པར་ཀུན་རྫོབ་རྟེན་འབྱུང་གི་འཇིག་རྟེན་ན་གྲགས་པ་འཇིག་རྟེན་ཉིད་ལ་གནས་ཤིང་ཐ་སྙད་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་གསལ་བར་མཛད་ལ། དེ་ལྟར་མ་དཔྱད་པར་འཆིང་གྲོལ་སོགས་ཀྱི་ཐ་སྙད་བྱེད་པ་ན། དེའི་རྟེན་བདེན་གཉིས་ཀྱི་རང་བཞིན་འཇོག་པའི་ཚེ་གྲགས་པ་དེ་ཙམ་ཞིག་དང་མཐུན་པར་རྗེས་ཟློས་སུ་ཁྱད་པར་ཅན་གྱི་རང་བཞིན་སྨྲ་སྟེ། ཀུན་རྫོབ་ལ་བདེན་པ་རང་བཞིན་གྱིས་མེད་པ་ལ་དོན་དམ་བདེན་པར་བཏགས་ནས་རང་བཞིན་མེད་པ་ཉིད་བདེན་པ་གཉིས་ཀའི་རང་བཞིན་ཕྱིན་ཅི་མ་ལོག་པ་ཡིན་ཅིང༌། རང་བཞིན་གྱིས་གྲུབ་པའི་རང་བཞིན་ནི་བདེན་པ་གཉིས་ཀར་ཡང་རང་བཞིན་དུ་མི་རུང་ངོ༌། །ཞེས་བརྗོད་ལ། བརྗོད་པ་དེའང་དཔྱད་ན་མི་འགྲུབ་མོད་ཀྱི། དེ་ལྟར་མ་དཔྱད་པར་གཞན་རྟེན་འབྱུང་སྨྲ་བའི་འཇིག་རྟེན་གྱི་གྲགས་པ་འཐད་ལྡན་རང་བཞིན་མེད་པ་རང་བཞིན་དུ་འཇོག་པའི་དཔྱད་པས་རྟེན་འབྱུང་མི་སྨྲ་བའི་འཇིག་རྟེན་པ་དག་རང་བཞིན་ཡོད་པ་རང་བཞིན་དུ་འཇོག་པའི་འདོད་པ་མི་འཐད་པ་དཔྱད་ནས་ཀུན་རྫོབ་རྟེན་ཅིང་འབྲེལ་བར་འབྱུང་བའི་འཇིག་རྟེན་དང་མི་འགལ་བར་སྨྲ་བའི་ཕྱིར། དེ་ལྟར་བཞག་པ་ན་རྟེན་ཅིང་འབྲེལ་བར་འབྱུང་བའི་བདེན་གཉིས་དང་འཁོར་འདས་ཀྱི་འཇིག་རྟེན་ཐ་སྙད་(༣༢༡ན) མ་དཔྱད་པའི་ངོར་རྒྱུན་ཆད་པར་འགྱུར་བ་མ་ཡིན་པས། དབུ་མ་པས་ཆོས་ཐམས་ཅད་སྟོང་པ་ཉིད་དུ་བརྗོད་པ་ན་དངོས་པོ་ཐམས་ཅད་ཡེ་མེད་དུ་སྨྲས་སོ་ཞེས་ཡ་ང་ཞིང་སྡང་བར་བྱ་དགོས་པ་མ་ཡིན་
Chinese
因为一切都没有重新创造它的自性，最终也不会改变，而且对于那个实相，任何时候都不会错乱。因此，正如所说：自性从因和缘中，产生是不合理的。从因和缘中产生的，自性会变成造作的。自性被称为造作的，怎么会合理呢？自性是无为的，不依赖于其他的。如是说。(320b) 这样的话，论师的论著中说：从非造作、不依赖的特性中，您是否承认特殊的自性呢？对于眼等，不仅在胜义谛上，而且在世俗谛上，由于颠倒地看待自性，认为眼自身不是空性的，自性是自执的，是产生认识的对境，是真实存在的，为了遣除在这些人面前的颠倒自性，眼自身是空性的，那个空性的自性是不颠倒的，这在世俗缘起的世间是公认的，安住在世间本身，是薄伽梵所阐明的。如果不这样分析，而使用系缚解脱等的名言，在安立它的所依二谛的自性时，只是与那个公认相符，重复地说特殊的自性。对于在世俗中本来没有自性的谛实，假立为胜义谛，因此无自性本身就是二谛的不颠倒自性。而自性成立的自性，在二谛中也是不可能成为自性的。如是说。虽然如果分析那个说法也无法成立，但是如果不这样分析，那么其他宣说缘起的世间的公认是合理的，通过安立无自性为自性的分析，不宣说缘起的世间人安立有自性为自性的观点是不合理的，经过分析，为了不违背世俗缘起的世间而宣说。如果这样安立，那么缘起的二谛和轮回涅槃的世间名言(321a)在不分析的人看来，不会变成断灭。因此，中观宗说一切法是空性时，不必因为他们说一切事物都不存在而感到害怕和憎恨。
English
Because nothing has newly created its own nature, and ultimately it will not change, and because one will not be mistaken about that reality at any time. Therefore, as it is said: It is not reasonable for self-nature to arise from causes and conditions. That which arises from causes and conditions, self-nature will become fabricated. How can self-nature be called fabricated? Self-nature is uncreated and does not depend on others. So it is said. (320b) Thus, in the treatise of the teacher, it is said: From the characteristics of non-fabrication and non-dependence, do you acknowledge a special self-nature? For the eye and so on, not only in the ultimate truth but also in the conventional truth, because of viewing self-nature in a reversed way, thinking that the eye itself is not empty, that self-nature is self-grasping, that it is an object that generates knowledge, and that it is truly existent, in order to dispel that reversed self-nature in front of these people, the eye itself is empty, and that emptiness's self-nature is non-reversed, which is recognized in the conventional interdependent world, abiding in the world itself, and is clarified by the Bhagavan. If one does not analyze in this way, but uses the terms of bondage and liberation, when establishing the self-nature of its basis, the two truths, one merely conforms to that recognition and repeats the special self-nature. For the truth that is inherently without self-nature in the conventional, one falsely establishes it as the ultimate truth, therefore the very absence of self-nature is the non-reversed self-nature of the two truths. And the self-nature that is established by self-nature cannot be self-nature in either of the two truths. So it is said. Although that statement cannot be established even if analyzed, if one does not analyze in this way, then the recognition of the world that speaks of other-dependence is reasonable, and through the analysis of establishing non-self-nature as self-nature, the view of the worldlings who do not speak of interdependence, who establish self-nature as self-nature, is unreasonable, and after analysis, in order to not contradict the conventional interdependent world, one speaks. If one establishes in this way, then the two truths of interdependence and the terms of the world of samsara and nirvana (321a) will not become extinct in the eyes of those who do not analyze. Therefore, when the Madhyamikas say that all phenomena are emptiness, one need not be afraid and hate them because they say that all things do not exist.