Tibetan
སེམས་ནི་བཅོ་ལྔའི་ཟླ་བ་ཕྱི་རོལ་གྱི་ཡུལ་ཀུན་ལ་འདྲེས་པ་དང་མཚུངས་ཤིང་། མ་སྒྲིབ་དངས་ལ་ཡུལ་མེད་པ་རིག་པའི་ཡོན་ཏན་ཡིན་ཏེ། ཆགས་སྡང་སོགས་ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་ཡུལ་དང་ཀུན་ནས་འདྲེས་པ་སེམས་ཀྱི་ཁྱད་པར་ཡིན་པ་དང་། དེ་བཞིན་དུ་རིག་པ་རང་གནས་ཀྱི་ཤེས་རབ་སྟེ། དེ་ཉིད་གཟུང་འཛིན་དང་བྲལ་བའི་རྟོགས་པ་ཡིན་ལ། བསམ་གཏན་གྱི་ཐབས་ལ་མ་ལྟོས་ཤིང་། བྱིང་བ་ཞེས་རིག་གདངས་ཉམས་ཀྱི་འདམ་དུ་ཚུད་པ་ལྟ་བུ་དང་། རྒོད་པ་ཞེས་ཉོན་མོངས་རགས་པའི་སྐྱོན་དང་བྲལ་བའོ། །སེམས་ནི་གང་ལ་དམིགས་པའི་ཡུལ་ལ་རྩེ་གཅིག་ཏུ་འཇུག་ཅིང་ཞེན་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་དང་། རྟེན་དང་བརྟེན་པར་འབྲེལ་ཞིང་། རིག་པ་ཡུལ་ལ་ཤར་ཡང་སྣང་བའི་ཟིལ་གྱིས་མི་ནོན་ཏེ་དངུལ་ཆུ་སར་ལྷུང་ཡང་རྡུལ་གྱི་དྲི་མས་མི་གོས་པ་དང་འདྲ་ཞིང་། སེམས་ནི་གཟུང་འཛིན་གྱི་ཆ་དང་བཅས་པས་རྣམ་རྟོག་བཟང་ངན་ཉེ་བར་ལེན་པའི་ཕྱོགས་དང་འདྲེས་ཤིང་། རིག་པས་སེམས་ཉིད་གཞན་དུ་མ་སྤང་མོད་ཀྱང་། སེམས་དང་རིག་པ་གཉིས་ལྷན་ཅིག་ཏུ་མི་འདུ་བའི་དོན་ནི་ཕྱི་རོལ་གྱི་ཡུལ་ལྔ་དང་བཟང་ངན་སོགས་གཉིས་འཛིན་གྱི་རྣམ་པར་ཤར་བ་རང་དང་རྫས་གཅིག་པའི་ཕྱིར་ན་ཉོན་མོངས་པ་རྣམས་ནི་ལྷན་ཅིག་ཏུ་སྦྲན་ནས་བྲོས་པ་ལྟར་འགྱུར་ཞིང་། དེ་ལྟར་བྲོས་པས་ཉོན་མོངས་པའི་བཙོན་ར་ལས། ངེས་པར་འབྱིན་པའི་ཐར་པ་རྫོགས་ཆེན་མན་ངག་སྡེ་པའི་ཁྱད་པར་གྱི་ཆོས་ཏེ། དེ་ལས་གཞན་དུ་ཉོན་མོངས་པ་ཕྲ་རགས་ཀྱི་ཚོགས་རྣམས་ཉན་རང་གི་དུག་ལྟར་སྤོང་ཞིང་། བྱང་སེམས་ཀྱིས་གཉེན་པོས་འདུལ་བ་ཡིན། སྔགས་སྤྱིར་ལམ་དུ་གཏོང་ངམ་ལམ་ཁྱེར་བྱ་བ་དང་། སེམས་སྡེར་གནས་ལུགས་ཀྱིས་གཤིས་ཐོག་ཏུ་དགྲོལ་བར་བྱ་བ་དང་། ཀློང་སྡེར་སྤང་གཉེན་གཉིས་ཆོས་ཉིད་གཅིག་ཏུ་དག་པར་བྱེད་པ་རྣམས་རིག་པའི་ཀློང་ན་གཟུང་འཛིན་ཕྲ་མོའི་རང་ཚུགས་ཏེ་དམིགས་པ་ཤིན་ཏུ་ཕྲ་བ་ཡོད་དེ་ཞིག་ནས་དམིགས་མེད་དུ་འགྱུར་བ་མཚར་ཞེས་པ་དེ་ལྟར་ཅུང་ཟད་མ་ཡིན་པས་སོམ་ཉིའི་གསུངས་སོ། །དེ་བཞིན་དུ་འཁོར་བའི་ཀུན་གཞི་དང་ནི། མྱ་ངན་འདས་པའི་ཆོས་སྐུ་གཉིས་པོ་སྟོང་བའི་དབྱིངས་སུ་གཅིག་ཀྱང་། ཆོས་སྐུ་རྟོག་མེད་རྒྱ་མཚོ་དང་འདྲ་ཞིང་། ཀུན་གཞིའི་རྣམ་ཤེས་ནི་འཁོར་བའི་ཐོག་མ་གཞི་སྣང་ཤར་བར་གྱུར་པ་དེའི་སྒྲིབ་ཆ་སྟེ། དཔེར་རྒྱ་མཚོ་ཁར་གྲུ་བས་བསྒྲོད་པ་བཞིན་དུ་འཁོར་འདས་གཉིས་ཀར་ལྡང་ཞིང་། གཞི་དེ་ཉིད་ནས་འཁྲུལ་པའི་སྐྱོན་གྱིས་འཁོར་བ་དང་། གྲོལ་བའི་ཡོན་ཏན་གྱི་མྱ་ངན་ལས་འད
Chinese
心如十五之月，与外境万物相融。无有遮蔽，清澈无染，无有对境，是为觉性之功德。然贪嗔等与世俗之境相融，乃心之特性。如是，觉性乃安住自性之智慧。此乃离于能取所取之证悟。不依赖禅定之方便。所谓“沉没”，如堕入觉性黯淡之泥潭；所谓“掉举”，即远离粗重烦恼之过患。心乃专注于所缘之境，一心投入并执着之三摩地。依与被依相互关联。觉性虽于境显现，然不为显现之光芒所胜，犹如水银落于地，亦不沾染尘垢。心与能取所取之分相合，故与取舍善恶之分别念相混。觉性虽未舍弃心之自性，然心与觉性二者不可并存之理，乃因外境五欲及善恶等二取之显现，与自性本体无别，故烦恼如蜂拥而逃。如是逃离，乃从烦恼之牢狱中，必定解脱之大圆满窍诀部之殊胜法。除此之外，微细粗大之烦恼，皆如声闻缘觉之毒药般舍弃。菩萨则以对治调伏之。总而言之，密咒是将烦恼转化为道用或将道融入烦恼，心部是以安住本性而于当下解脱，界部则是将断除与对治二者于法性中净除为一。此等皆于觉性之界中，能取所取之微细习气，即是目标极其微细，最终融入无目标之中，此为奇妙，然并非全然如此，乃索琼巴之教言。如是，轮回之阿赖耶与涅槃之法身二者，虽于空性之界中为一，然法身如无分别之大海。阿赖耶识乃轮回之初始，为基现显现之遮蔽。譬如以舟楫横渡大海，轮回与涅槃二者皆可超越。然从彼基性中，因错乱之过患而有轮回，因解脱之功德而有涅
English
The mind is like the fifteenth-day moon, blending with all external objects. Being unobscured, clear, and without an object is the quality of awareness. However, attachment, aversion, and so on, blending with mundane objects, are characteristics of the mind. Likewise, awareness is the wisdom of abiding in its own state. This is the realization that is free from grasping and being grasped. It does not rely on the means of meditation. "Sinking" is like falling into the swamp of diminished awareness; "excitement" is being free from the faults of coarse afflictions. The mind is the samadhi of focusing single-pointedly on the object it aims at and clinging to it. There is a relationship of support and being supported. Although awareness arises in relation to objects, it is not overcome by the brilliance of appearances, just as mercury, even when it falls on the ground, is not stained by dust. The mind, being associated with the aspects of grasping and being grasped, is mixed with the tendency to accept good and bad thoughts. Although awareness does not abandon the nature of the mind, the reason why mind and awareness do not coexist is that the appearance of the five external objects and the duality of good and bad are of the same essence as oneself, so afflictions are like a swarm fleeing together. Such fleeing is the special dharma of the Great Perfection Mind Series, which certainly liberates from the prison of afflictions. Apart from that, all the subtle and coarse collections of afflictions are abandoned like the poison of Hearers and Solitary Realizers. Bodhisattvas subdue them with antidotes. In general, mantra practice involves transforming afflictions into the path or integrating the path into afflictions. The Mind Series involves liberating them in their natural state by abiding in the nature of mind. The Space Series involves purifying the two, abandonment and antidote, into one within the nature of reality. All these are subtle habits of grasping and being grasped in the realm of awareness, that is, the object is extremely subtle, and then it dissolves into no object, which is wonderful, but not entirely so, according to the teachings of Somnyi. Similarly, the alaya of samsara and the dharmakaya of nirvana, although one in the realm of emptiness, the dharmakaya is like an ocean without conceptualization. The alaya-vijnana is the obscuration of the initial appearance of samsara, like crossing the ocean with a boat, both samsara and nirvana can be transcended. However, from that very basis, samsara arises due to the fault of delusion, and ni.